ك
إصحاح
◄ H1979
H1980. hâlak
H1981 ►
المعنى المختصر للكلمة
hâlak: to walk (in a great variety of applications, literally and figuratively)
اللفظ الأصلي הָלַךְ
نوع الكلمة فعل
طريقة النطق hâlak (haw-lak)
تكرار الورود في الكتاب 1517 مرة في الكتاب
أصل الكلمة وجذرها
مشتق من: H3212 יָלַךְ • yaw-lak • (to walk)
المعنى والشرح المفصل

to walk (in a great variety of applications, literally and figuratively)

الإنجليزية — KJV Translation Tags
(all) along apace behave (self) come (on) continually be conversant depart [phrase] be eased enter exercise (self) [phrase] follow forth forward get go (about, abroad, along, away, forward, on, out, up and down) [phrase] greater grow be wont to haunt lead march [idiom] more and more move (self) needs on pass (away) be at the point quite run (along) [phrase] send speedily spread still surely [phrase] tale-bearer [phrase] travel(-ler) walk (abroad, on, to and fro, up and down, to places) wander wax (way-) faring man [idiom] be weak whirl

أشهر ترجمات الكلمة في ترجمة سميث وفان دايك

وَذَهَبَ 74× فَذَهَبَ 61× اذْهَبْ 59× وَسَارَ 37× هَلُمَّ 32×

أشكال الكلمة في النص الأصلي:

וַיֵּ֣לֶךְ (41×) וַיֵּ֥לֶךְ (35×) לֵ֣ךְ (29×) וַיֵּ֖לֶךְ (25×) וַיֵּלְכ֖וּ (20×) לָלֶ֣כֶת (19×) וַיֵּ֨לֶךְ (17×) לְכ֣וּ (16×)

شواهد ورود الكلمة في الكتاب المقدس (1517 آية)

شواهد الآيات في أسفار الكتاب المقدس
راعوث 2: 9 Rut.2.9
عَيْنَاكِ عَلَى الْحَقْلِ الَّذِي يَحْصُدُونَ وَاذْهَبِي وَرَاءَهُمْ. أَلَمْ أُوصِ الْغِلْمَانَ أَنْ لاَ يَمَسُّوكِ. وَإِذَا عَطِشْتِ فَاذْهَبِي إِلَى الآنِيَةِ وَاشْرَبِي مِمَّا اسْتَقَاهُ الْغِلْمَانُ.
עֵינַ֜יִךְ בַּשָּׂדֶ֤ה אֲשֶׁר יִקְצֹרוּן֙ וְהָלַ֣כְתִּ אַחֲרֵיהֶ֔ן הֲל֥וֹא צִוִּ֛יתִי הַנְּעָרִ֖ים לְבִלְתִּ֣י נָגְעֵ֑ךְ וְצָמִ֗ת וְהָלַכְתְּ֙ אֶל הַכֵּלִ֔ים וְשָׁתִ֕ית מֵאֲשֶׁ֥ר יִשְׁאֲב֖וּן הַנְּעָרִֽים
راعوث 2: 11 Rut.2.11
فَأَجَابَ بُوعَزُ وَقَالَ لَهَا: إِنَّنِي قَدْ أُخْبِرْتُ بِكُلِّ مَا فَعَلْتِ بِحَمَاتِكِ بَعْدَ مَوْتِ رَجُلِكِ، حَتَّى تَرَكْتِ أَبَاكِ وَأُمَّكِ وَأَرْضَ مَوْلِدِكِ وَسِرْتِ إِلَى شَعْبٍ لَمْ تَعْرِفِيهِ مِنْ قَبْلُ.
וַיַּ֤עַן בֹּ֙עַז֙ וַיֹּ֣אמֶר לָ֔הּ לִ֗י הֻגֵּ֨ד;הֻגַּ֜ד כֹּ֤ל אֲשֶׁר עָשִׂית֙ חֲמוֹתֵ֔ךְ אַחֲרֵ֖י מ֣וֹת אִישֵׁ֑ךְ וַתַּֽעַזְבִ֞י אָּבִ֣יךְ וְאִמֵּ֗ךְ וְאֶ֙רֶץ֙ מֽוֹלַדְתֵּ֔ךְ וַתֵּ֣לְכִ֔י אֶל עַ֕ם אֲשֶׁ֥ר;לֹא יָדַ֖עַתְּ תְּמ֥וֹל;שִׁלְשֽׁוֹם
راعوث 3: 10 Rut.3.10
فَقَالَ: إِنَّكِ مُبَارَكَةٌ مِنَ الرَّبِّ يَا بِنْتِي لأَنَّكِ قَدْ أَحْسَنْتِ مَعْرُوفَكِ فِي الأَخِيرِ أَكْثَرَ مِنَ الأَوَّلِ، إِذْ لَمْ تَسْعَيْ وَرَاءَ الشُّبَّانِ، فُقَرَاءَ كَانُوا أَوْ أَغْنِيَاءَ.
וַיֹּ֗אמֶר אַ֤תְּ בְּרוּכָ֨ה לַֽיהוָה֙ בִּתִּ֔י הֵיטַ֛בְתְּ חַסְדֵּ֥ךְ הָאַחֲר֖וֹן מִן הָרִאשׁ֑וֹן לְבִלְתִּי לֶ֗כֶת אַחֲרֵי֙ הַבַּ֣חוּרִ֔ים אִם;דַּ֖ל וְאִם עָשִֽׁיר
صموئيل الأول 1: 17 1Sa.1.17
فَأجَابَ عَالِي وَقَالَ: اذْهَبِي بِسَلاَمٍ، وَإِلهُ إِسْرَائِيلَ يُعْطِيكِ سُؤْلَكِ الَّذِي سَأَلْتِهِ مِنْ لَدُنْهُ.
וַיַּ֧עַן עֵלִ֛י וַיֹּ֖אמֶר לְכִ֣י לְשָׁל֑וֹם וֵאלֹהֵ֣י יִשְׂרָאֵ֗ל יִתֵּן֙ שֵׁ֣לָתֵ֔ךְ אֲשֶׁ֥ר שָׁאַ֖לְתְּ מֵעִמּֽוֹ
صموئيل الأول 1: 18 1Sa.1.18
فَقَالَتْ: لِتَجِدْ جَارِيَتُكَ نِعْمَةً فِي عَيْنَيْكَ. ثُمَّ مَضَتِ الْمَرْأَةُ فِي طَرِيقِهَا وَأَكَلَتْ، وَلَمْ يَكُنْ وَجْهُهَا بَعْدُ
וַתֹּ֕אמֶר תִּמְצָ֧א שִׁפְחָתְךָ֛ חֵ֖ן בְּעֵינֶ֑יךָ וַתֵּ֨לֶךְ הָאִשָּׁ֤ה לְדַרְכָּהּ֙ וַתֹּאכַ֔ל לֹא הָיוּ וּפָנֶ֥יהָ עֽוֹד
صموئيل الأول 2: 11 1Sa.2.11
وَذَهَبَ أَلْقَانَةُ إِلَى الرَّامَةِ إِلَى بَيْتِهِ، وَكَانَ الصَّبِيُّ يَخْدِمُ الرَّبَّ أَمَامَ عَالِي الْكَاهِنِ.
וַיֵּ֧לֶךְ אֶלְקָנָ֛ה הָרָמָ֖תָה עַל בֵּית֑וֹ הָיָ֤ה וְהַנַּ֗עַר מְשָׁרֵת֙ יְהוָ֔ה פְּנֵ֖י עֵלִ֥י הַכֹּהֵֽן
صموئيل الأول 2: 20 1Sa.2.20
وَبَارَكَ عَالِي أَلْقَانَةَ وَامْرَأَتَهُ وَقَالَ: يَجْعَلْ لَكَ الرَّبُّ نَسْلاً مِنْ هذِهِ الْمَرْأَةِ بَدَلَ الْعَارِيَّةِ الَّتِي أَعَارَتْ لِلرَّبِّ. وَذَهَبَا إِلَى مَكَانِهِمَا.
וּבֵרַ֨ךְ עֵלִ֜י אֶלְקָנָ֣ה אִשְׁתּ֗וֹ וְאָמַר֙ יָשֵׂם֩ לְךָ֥ יְהוָ֨ה זֶ֙רַע֙ מִן הַזֹּ֔את הָאִשָּׁ֣ה תַּ֚חַת שָׁאַ֖ל אֲשֶׁ֥ר הַשְּׁאֵלָ֔ה לַֽיהוָ֑ה וְהָלְכ֖וּ לִמְקֹמֽוֹ
صموئيل الأول 2: 26 1Sa.2.26
وَأَمَّا الصَّبِيُّ صَمُوئِيلُ فَتَزَايَدَ نُمُوًّا وَصَلاَحًا لَدَى الرَّبِّ وَالنَّاسِ أَيْضًا.
וְהַנַּ֣עַר שְׁמוּאֵ֔ל הֹלֵ֥ךְ וְגָדֵ֖ל וָט֑וֹב גַּ֚ם;עִם יְהוָ֔ה עִם;אֲנָשִֽׁים וְגַ֖ם
صموئيل الأول 2: 30 1Sa.2.30
لِذلِكَ يَقُولُ الرَّبُّ إِلهُ إِسْرَائِيلَ: إِنِّي قُلْتُ إِنَّ بَيْتَكَ وَبَيْتَ أَبِيكَ يَسِيرُونَ أَمَامِي إِلَى الأَبَدِ. وَالآنَ يَقُولُ الرَّبُّ: حَاشَا لِي. فَإِنِّي أُكْرِمُ الَّذِينَ يُكْرِمُونَنِي، وَالَّذِينَ يَحْتَقِرُونَنِي يَصْغُرُونَ.
לָכֵ֗ן נְאֻם יְהוָה֮ אֱלֹהֵ֣י יִשְׂרָאֵל֒ אָמ֣וֹר;אָמַ֔רְתִּי בֵּֽיתְךָ֙ וּבֵ֣ית אָבִ֔יךָ יִתְהַלְּכ֥וּ לְפָנַ֖י עַד עוֹלָ֑ם וְעַתָּ֤ה נְאֻם יְהוָה֙ חָלִ֣ילָה לִּ֔י כִּֽי מְכַבְּדַ֥י אֲכַבֵּ֖ד וּבֹזַ֥י יֵקָֽלּוּ
صموئيل الأول 2: 35 1Sa.2.35
وَأُقِيمُ لِنَفْسِي كَاهِنًا أَمِينًا يَعْمَلُ حَسَبَ مَا بِقَلْبِي وَنَفْسِي، وَأَبْنِي لَهُ بَيْتًا أَمِينًا فَيَسِيرُ أَمَامَ مَسِيحِي كُلَّ الأَيَّامِ.
וַהֲקִימֹתִ֥י לִי֙ כֹּהֵ֣ן נֶאֱמָ֔ן יַעֲשֶׂ֑ה כַּאֲשֶׁ֛ר בִּלְבָבִ֥י וּבְנַפְשִׁ֖י וּבָנִ֤יתִי לוֹ֙ בַּ֣יִת נֶאֱמָ֔ן וְהִתְהַלֵּ֥ךְ לִפְנֵֽי מְשִׁיחִ֖י כָּל הַיָּמִֽים
صموئيل الأول 3: 5 1Sa.3.5
وَرَكَضَ إِلَى عَالِي وَقَالَ: هأَنَذَا لأَنَّكَ دَعَوْتَنِي. فَقَالَ: لَمْ أَدْعُ. ارْجعِ اضْطَجعْ. فَذَهَبَ وَاضْطَجَعَ.
וַיָּ֣רָץ אֶל עֵלִ֗י וַיֹּ֤אמֶר הִנְנִי֙ כִּֽי קָרָ֣אתָ;לִּ֔י וַיֹּ֥אמֶר לֹֽא קָרָ֖אתִי שׁ֣וּב שְׁכָ֑ב וַיֵּ֖לֶךְ וַיִּשְׁכָּֽב
صموئيل الأول 3: 6 1Sa.3.6
ثُمَّ عَادَ الرَّبُّ وَدَعَا أَيْضًا صَمُوئِيلَ. فَقَامَ صَمُوئِيلُ وَذَهَبَ إِلَى عَالِي وَقَالَ: هأَنَذَا لأَنَّكَ دَعَوْتَنِي. فَقَالَ: لَمْ أَدْعُ يَا ابْنِي. ارْجعِ اضْطَجعْ.
וַיֹּ֣סֶף יְהוָ֗ה קְרֹ֣א עוֹד֮ שְׁמוּאֵל֒ וַיָּ֤קָם שְׁמוּאֵל֙ וַיֵּ֣לֶךְ אֶל עֵלִ֔י וַיֹּ֣אמֶר הִנְנִ֔י כִּ֥י קָרָ֖אתָ;לִ֑י וַיֹּ֛אמֶר לֹֽא קָרָ֥אתִי בְנִ֖י שׁ֥וּב שְׁכָֽב
صموئيل الأول 3: 8 1Sa.3.8
وَعَادَ الرَّبُّ فَدَعَا صَمُوئِيلَ ثَالِثَةً. فَقَامَ وَذَهَبَ إِلَى عَالِي وَقَالَ: هأَنَذَا لأَنَّكَ دَعَوْتَنِي. فَفَهِمَ عَالِي أَنَّ الرَّبَّ يَدْعُو الصَّبِيَّ.
וַיֹּ֨סֶף יְהוָ֥ה קְרֹא שְׁמוּאֵל֮ בַּשְּׁלִשִׁית֒ וַיָּ֙קָם֙ וַיֵּ֣לֶךְ אֶל עֵלִ֔י וַיֹּ֣אמֶר הִנְנִ֔י כִּ֥י קָרָ֖אתָ;לִ֑י וַיָּ֣בֶן עֵלִ֔י כִּ֥י יְהוָ֖ה קֹרֵ֥א לַנָּֽעַר
صموئيل الأول 3: 9 1Sa.3.9
فَقَالَ عَالِي لِصَمُوئِيلَ: اذْهَبِ اضْطَجعْ، وَيَكُونُ إِذَا دَعَاكَ تَقُولُ: تَكَلَّمْ يَا رَبُّ لأَنَّ عَبْدَكَ سَامِعٌ. فَذَهَبَ صَمُوئِيلُ وَاضْطَجَعَ فِي مَكَانِهِ.
וַיֹּ֨אמֶר עֵלִ֣י לִשְׁמוּאֵל֮ לֵ֣ךְ שְׁכָב֒ וְהָיָה֙ אִם יִקְרָ֣א;אֵלֶ֔יךָ וְאָֽמַרְתָּ֙ דַּבֵּ֣ר יְהוָ֔ה כִּ֥י עַבְדֶּ֑ךָ שֹׁמֵ֖עַ וַיֵּ֣לֶךְ שְׁמוּאֵ֔ל וַיִּשְׁכַּ֖ב בִּמְקוֹמֽוֹ
صموئيل الأول 3: 9 1Sa.3.9
فَقَالَ عَالِي لِصَمُوئِيلَ: اذْهَبِ اضْطَجعْ، وَيَكُونُ إِذَا دَعَاكَ تَقُولُ: تَكَلَّمْ يَا رَبُّ لأَنَّ عَبْدَكَ سَامِعٌ. فَذَهَبَ صَمُوئِيلُ وَاضْطَجَعَ فِي مَكَانِهِ.
וַיֹּ֨אמֶר עֵלִ֣י לִשְׁמוּאֵל֮ לֵ֣ךְ שְׁכָב֒ וְהָיָה֙ אִם יִקְרָ֣א;אֵלֶ֔יךָ וְאָֽמַרְתָּ֙ דַּבֵּ֣ר יְהוָ֔ה כִּ֥י עַבְדֶּ֑ךָ שֹׁמֵ֖עַ וַיֵּ֣לֶךְ שְׁמוּאֵ֔ל וַיִּשְׁכַּ֖ב בִּמְקוֹמֽוֹ
صموئيل الأول 6: 6 1Sa.6.6
وَلِمَاذَا تُغْلِظُونَ قُلُوبَكُمْ كَمَا أَغْلَظَ الْمِصْرِيُّونَ وَفِرْعَوْنُ قُلُوبَهُمْ. أَلَيْسَ عَلَى مَا فَعَلَ بِهِمْ أَطْلَقُوهُمْ فَذَهَبُوا.
וְלָ֤מָּה תְכַבְּדוּ֙ לְבַבְכֶ֔ם כַּאֲשֶׁ֧ר כִּבְּד֛וּ מִצְרַ֥יִם וּפַרְעֹ֖ה לִבָּ֑ם הֲלוֹא֙ כַּאֲשֶׁ֣ר הִתְעַלֵּ֣ל בָּהֶ֔ם וַֽיְשַׁלְּח֖וּם וַיֵּלֵֽכוּ
صموئيل الأول 6: 8 1Sa.6.8
وَخُذُوا تَابُوتَ الرَّبِّ وَاجْعَلُوهُ عَلَى الْعَجَلَةِ، وَضَعُوا أَمْتِعَةَ الذَّهَبِ الَّتِي تَرُدُّونَهَا لَهُ قُرْبَانَ إِثْمٍ فِي صُنْدُوق بِجَانِبِهِ وَأَطْلِقُوهُ فَيَذْهَبَ.
וּלְקַחְתֶּ֞ם אֲר֣וֹן יְהוָ֗ה וּנְתַתֶּ֤ם;אֹתוֹ֙ אֶל הָ֣עֲגָלָ֔ה תָּשִׂ֥ימוּ כְּלֵ֣י הַזָּהָ֗ב אֲשֶׁ֨ר הֲשֵׁבֹתֶ֥ם לוֹ֙ אָשָׁ֔ם בָאַרְגַּ֖ז מִצִּדּ֑וֹ וְשִׁלַּחְתֶּ֥ם;אֹת֖וֹ וְהָלָֽךְ
صموئيل الأول 6: 12 1Sa.6.12
فَاسْتَقَامَتِ الْبَقَرَتَانِ فِي الطَّرِيقِ إِلَى طَرِيقِ بَيْتَشَمْسَ، فِي سِكَّةٍ وَاحِدَةٍ وَتَجْأَرَانِ، وَلَمْ تَمِيلاَ يَمِينًا وَلاَ شِمَالاً، وَأَقْطَابُ الْفِلِسْطِينِيِّينَ يَسِيرُونَ وَرَاءَهُمَا إِلَى تُخُمِ بَيْتَشَمْسَ.
וַיִשַּׁ֨רְנָה הַפָּר֜וֹת בַּדֶּ֗רֶךְ עַל דֶּ֙רֶךְ֙ בֵּ֣ית;שֶׁ֔מֶשׁ בִּמְסִלָּ֣ה אַחַ֗ת וְגָע֔וֹ וְלֹא סָ֖רוּ יָמִ֣ין וּשְׂמֹ֑אול וְסַרְנֵ֤י פְלִשְׁתִּים֙ הָלְכ֤וּ;הָלֹךְ֙ אַחֲרֵיהֶ֔ם עַד גְּב֖וּל בֵּ֥ית;שָֽׁמֶשׁ
صموئيل الأول 7: 16 1Sa.7.16
وَكَانَ يَذْهَبُ مِنْ سَنَةٍ إِلَى سَنَةٍ وَيَدُورُ فِي بَيْتِ إِيلَ وَالْجِلْجَالِ وَالْمِصْفَاةِ، وَيَقْضِي لإِسْرَائِيلَ فِي جَمِيعِ هذِهِ الْمَوَاضِعِ.
וְהָלַ֗ךְ;מִדֵּ֤י שָׁנָה֙ בְּשָׁנָ֔ה וְסָבַב֙ בֵּֽית אֵ֔ל וְהַגִּלְגָּ֖ל וְהַמִּצְפָּ֑ה וְשָׁפַט֙ יִשְׂרָאֵ֔ל כָּל הָאֵֽלֶּה הַמְּקוֹמ֖וֹת
صموئيل الأول 8: 3 1Sa.8.3
وَلَمْ يَسْلُكِ ابْنَاهُ فِي طَرِيقِهِ، بَلْ مَالاَ وَرَاءَ الْمَكْسَبِ، وَأَخَذَا رَشْوَةً وَعَوَّجَا الْقَضَاءَ.
וְלֹֽא הָלְכ֤וּ בָנָיו֙ בִּדְרָכָ֔יו וַיִּטּ֖וּ אַחֲרֵ֣י הַבָּ֑צַע וַיִּ֨קְחוּ שֹׁ֔חַד וַיַּטּ֖וּ מִשְׁפָּֽט
صموئيل الأول 8: 5 1Sa.8.5
وَقَالُوا لَهُ: هُوَذَا أَنْتَ قَدْ شِخْتَ، وَابْنَاكَ لَمْ يَسِيرَا فِي طَرِيقِكَ. فَالآنَ اجْعَلْ لَنَا مَلِكًا يَقْضِي لَنَا كَسَائِرِ الشُّعُوبِ.
וַיֹּאמְר֣וּ אֵלָ֗יו הִנֵּה֙ אַתָּ֣ה זָקַ֔נְתָּ וּבָנֶ֕יךָ לֹ֥א הָלְכ֖וּ בִּדְרָכֶ֑יךָ עַתָּ֗ה שִֽׂימָה לָּ֥נוּ מֶ֛לֶךְ לְשָׁפְטֵ֖נוּ כְּכָל הַגּוֹיִֽם
صموئيل الأول 8: 22 1Sa.8.22
فَقَالَ الرَّبُّ لِصَمُوئِيلَ: اسْمَعْ لِصَوْتِهِمْ وَمَلِّكْ عَلَيْهِمْ مَلِكًا. فَقَالَ صَمُوئِيلُ لِرِجَالِ إِسْرَائِيلَ: اذْهَبُوا كُلُّ وَاحِدٍ إِلَى مَدِينَتِهِ.
וַיֹּ֨אמֶר יְהוָ֤ה שְׁמוּאֵל֙ שְׁמַ֣ע בְּקוֹלָ֔ם וְהִמְלַכְתָּ֥ לָהֶ֖ם מֶ֑לֶךְ וַיֹּ֤אמֶר שְׁמוּאֵל֙ אַנְשֵׁ֣י;אֶל יִשְׂרָאֵ֔ל לְכ֖וּ אִ֥ישׁ לְעִירֽוֹ
صموئيل الأول 9: 3 1Sa.9.3
فَضَلَّتْ أُتُنُ قَيْسُ أَبِي شَاوُلَ. فَقَالَ قَيْسُ لِشَاوُلَ ابْنِهِ: خُذْ مَعَكَ وَاحِدًا مِنَ الْغِلْمَانِ وَقُمِ اذْهَبْ فَتِّشْ عَلَى الأُتُنِ.
וַתֹּאבַ֙דְנָה֙ הָאֲתֹנ֔וֹת לְקִ֖ישׁ אֲבִ֣י שָׁא֑וּל וַיֹּ֨אמֶר קִ֜ישׁ אֶל;שָׁא֣וּל בְּנ֗וֹ קַח;נָ֤א אִתְּךָ֙ אַחַ֣ד מֵֽהַנְּעָרִ֔ים וְק֣וּם לֵ֔ךְ בַּקֵּ֖שׁ הָאֲתֹנֹֽת
صموئيل الأول 9: 5 1Sa.9.5
وَلَمَّا دَخَلاَ أَرْضَ صُوفٍ قَالَ شَاوُلُ لِغُلاَمِهِ الَّذِي مَعَهُ: تَعَالَ نَرْجعْ لِئَلاَّ يَتْرُكَ أَبِي الأُتُنَ وَيَهْتَمَّ بِنَا.
הֵ֗מָּה בָּ֚אוּ בְּאֶ֣רֶץ צ֔וּף אָמַ֛ר וְשָׁא֥וּל לְנַעֲר֥וֹ אֲשֶׁר עִמּ֖וֹ לְכָ֣ה וְנָשׁ֑וּבָה פֶּן יֶחְדַּ֥ל אָבִ֛י הָאֲתֹנ֖וֹת וְדָ֥אַג לָֽנוּ
صموئيل الأول 9: 6 1Sa.9.6
فَقَالَ لَهُ: هُوَذَا رَجُلُ اللهِ فِي هذِهِ الْمَدِينَةِ، وَالرَّجُلُ مُكَرَّمٌ، كُلُّ مَا يَقُولُهُ يَصِيرُ. لِنَذْهَبِ الآنَ إِلَى هُنَاكَ لَعَلَّهُ يُخْبِرُنَا عَنْ طَرِيقِنَا الَّتِي نَسْلُكُ فِيهَا.
וַיֹּ֣אמֶר ל֗וֹ הִנֵּה;נָ֤א אִישׁ אֱלֹהִים֙ הַזֹּ֔את בָּעִ֣יר וְהָאִ֣ישׁ נִכְבָּ֔ד כֹּ֥ל אֲשֶׁר יְדַבֵּ֖ר בּ֣וֹא נֵ֣לֲכָה עַתָּה֙ שָּׁ֔ם אוּלַי֙ יַגִּ֣יד;לָ֔נוּ דַּרְכֵּ֖נוּ אֲשֶׁר הָלַ֥כְנוּ עָלֶֽיהָ
صموئيل الأول 9: 6 1Sa.9.6
فَقَالَ لَهُ: هُوَذَا رَجُلُ اللهِ فِي هذِهِ الْمَدِينَةِ، وَالرَّجُلُ مُكَرَّمٌ، كُلُّ مَا يَقُولُهُ يَصِيرُ. لِنَذْهَبِ الآنَ إِلَى هُنَاكَ لَعَلَّهُ يُخْبِرُنَا عَنْ طَرِيقِنَا الَّتِي نَسْلُكُ فِيهَا.
וַיֹּ֣אמֶר ל֗וֹ הִנֵּה;נָ֤א אִישׁ אֱלֹהִים֙ הַזֹּ֔את בָּעִ֣יר וְהָאִ֣ישׁ נִכְבָּ֔ד כֹּ֥ל אֲשֶׁר יְדַבֵּ֖ר בּ֣וֹא נֵ֣לֲכָה עַתָּה֙ שָּׁ֔ם אוּלַי֙ יַגִּ֣יד;לָ֔נוּ דַּרְכֵּ֖נוּ אֲשֶׁר הָלַ֥כְנוּ עָלֶֽיהָ
صموئيل الأول 9: 7 1Sa.9.7
فَقَالَ شَاوُلُ لِلْغُلاَمِ: هُوَذَا نَذْهَبُ، فَمَاذَا نُقَدِّمُ لِلرَّجُلِ. لأَنَّ الْخُبْزَ قَدْ نَفَدَ مِنْ أَوْعِيَتِنَا وَلَيْسَ مِنْ هَدِيَّةٍ نُقَدِّمُهَا لِرَجُلِ اللهِ. مَاذَا مَعَنَا.
וַיֹּ֨אמֶר שָׁא֜וּל לְנַעֲר֗וֹ וְהִנֵּ֣ה נֵלֵךְ֮ וּמַה נָּבִ֣יא לָאִישׁ֒ כִּ֤י הַלֶּ֙חֶם֙ אָזַ֣ל מִכֵּלֵ֔ינוּ אֵין וּתְשׁוּרָ֥ה לְהָבִ֖יא לְאִ֣ישׁ הָאֱלֹהִ֑ים מָ֖ה אִתָּֽנוּ
صموئيل الأول 9: 9 1Sa.9.9
سَابِقًا فِي إِسْرَائِيلَ هكَذَا كَانَ يَقُولُ الرَّجُلُ عِنْدَ ذَهَابِهِ لِيَسْأَلَ اللهَ: هَلُمَّ نَذْهَبْ إِلَى الرَّائِي. لأَنَّ النَّبِيَّ الْيَوْمَ كَانَ يُدْعَى سَابِقًا الرَّائِيَ.
לְפָנִ֣ים בְּיִשְׂרָאֵ֗ל כֹּֽה אָמַ֤ר הָאִישׁ֙ בְּלֶכְתּוֹ֙ לִדְר֣וֹשׁ אֱלֹהִ֔ים לְכ֥וּ;וְנֵלְכָ֖ה עַד הָרֹאֶ֑ה כִּ֤י לַנָּבִיא֙ הַיּ֔וֹם יִקָּרֵ֥א לְפָנִ֖ים הָרֹאֶֽה
صموئيل الأول 9: 9 1Sa.9.9
سَابِقًا فِي إِسْرَائِيلَ هكَذَا كَانَ يَقُولُ الرَّجُلُ عِنْدَ ذَهَابِهِ لِيَسْأَلَ اللهَ: هَلُمَّ نَذْهَبْ إِلَى الرَّائِي. لأَنَّ النَّبِيَّ الْيَوْمَ كَانَ يُدْعَى سَابِقًا الرَّائِيَ.
לְפָנִ֣ים בְּיִשְׂרָאֵ֗ל כֹּֽה אָמַ֤ר הָאִישׁ֙ בְּלֶכְתּוֹ֙ לִדְר֣וֹשׁ אֱלֹהִ֔ים לְכ֥וּ;וְנֵלְכָ֖ה עַד הָרֹאֶ֑ה כִּ֤י לַנָּבִיא֙ הַיּ֔וֹם יִקָּרֵ֥א לְפָנִ֖ים הָרֹאֶֽה
صموئيل الأول 9: 10 1Sa.9.10
فَقَالَ شَاوُلُ لِغُلاَمِهِ: كَلاَمُكَ حَسَنٌ. هَلُمَّ نَذْهَبْ. فَذَهَبَا إِلَى الْمَدِينَةِ الَّتِي فِيهَا رَجُلُ اللهِ.
וַיֹּ֨אמֶר שָׁא֧וּל לְנַעֲר֛וֹ דְּבָרְךָ֖ ט֥וֹב לְכָ֣ה;נֵלֵ֑כָה וַיֵּֽלְכוּ֙ הָעִ֔יר אֲשֶׁר שָׁ֖ם אִ֥ישׁ הָאֱלֹהִֽים