المعنى المختصر للكلمة
huw:
he (she or it)
اللفظ الأصلي
הוּא
نوع الكلمة
p
طريقة النطق
huw
(hoo)
تكرار الورود في الكتاب
1342
مرة في الكتاب
أصل الكلمة وجذرها
of which the feminine (beyond the Pentateuch) is ; a primitive word, the third person pronoun singular;
المعنى والشرح المفصل
1
he (she or it)
2
only expressed when emphatic or without a verb
3
also (intensively) self, or (especially with the article) the same
4
sometimes (as demonstrative) this or that
5
occasionally (instead of copula) as or are
الإنجليزية — KJV Translation Tags
he
as for her
him(-self)
it
the same
she (herself)
such
that (...it)
these
they
this
those
which (is)
who
أشهر ترجمات الكلمة في ترجمة سميث وفان دايك
أشكال الكلمة في النص الأصلي:
ה֣וּא (105×)
הֽוּא (98×)
ה֖וּא (95×)
ה֥וּא (72×)
ה֔וּא (38×)
הוּא֙ (36×)
ה֑וּא (35×)
ה֚וּא (32×)
شواهد ورود الكلمة في الكتاب المقدس (1342 آية)
شواهد الآيات في أسفار الكتاب المقدس
يشوع 20: 7
Jos.20.7
فَقَدَّسُوا قَادَشَ فِي الْجَلِيلِ فِي جَبَلِ نَفْتَالِي، وَشَكِيمَ فِي جَبَلِ أَفْرَايِمَ، وَقَرْيَةَ أَرْبَعَ، هِيَ حَبْرُونُ، فِي جَبَلِ يَهُوذَا.
וַיַּקְדִּ֜שׁוּ קֶ֤דֶשׁ בַּגָּלִיל֙ בְּהַ֣ר נַפְתָּלִ֔י שְׁכֶ֖ם בְּהַ֣ר אֶפְרָ֑יִם קִרְיַ֥ת אַרְבַּ֛ע הִ֥יא חֶבְר֖וֹן בְּהַ֥ר יְהוּדָֽה
يشوع 21: 11
Jos.21.11
وَأَعْطَوْهُمْ قَرْيَةَ أَرْبَعَ أَبِي عَنَاقٍ ،هِيَ حَبْرُونَ، فِي جَبَلِ يَهُوذَا مَعَ مَسْرَحِهَا حَوَالَيْهَا.
וַיִּתְּנ֨וּ;לָהֶ֜ם קִרְיַת֩ אַרְבַּ֨ע אֲבִ֧י הָֽעֲנ֛וֹק הִ֥יא חֶבְר֖וֹן בְּהַ֣ר יְהוּדָ֑ה וְאֶת מִגְרָשֶׁ֖הָ סְבִיבֹתֶֽיהָ
يشوع 22: 20
Jos.22.20
أَمَا خَانَ عَخَانُ بْنُ زَارَحَ خِيَانَةً فِي الْحَرَامِ، فَكَانَ السَّخَطُ عَلَى كُلِّ جَمَاعَةِ إِسْرَائِيلَ، وَهُوَ رَجُلٌ لَمْ يَهْلِكْ وَحْدَهُ بِإِثْمِهِ..
הֲל֣וֹא מָ֤עַל עָכָ֣ן בֶּן זֶ֗רַח מַ֙עַל֙ בַּחֵ֔רֶם הָ֣יָה קָ֑צֶף וְעַֽל כָּל עֲדַ֥ת יִשְׂרָאֵ֖ל וְהוּא֙ אִ֣ישׁ לֹ֥א גָוַ֖ע אֶחָ֔ד בַּעֲוֹנֽוֹ
يشوع 22: 22
Jos.22.22
إِلهُ الآلِهَةِ الرَّبُّ، إِلهُ الآلِهَةِ الرَّبُّ هُوَ يَعْلَمُ، وَإِسْرَائِيلُ سَيَعْلَمُ. إِنْ كَانَ بِتَمَرُّدٍ وَإِنْ كَانَ بِخِيَانَةٍ عَلَى الرَّبِّ، لاَ تُخَلِّصْنَا هذَا الْيَوْمَ.
אֵל֩ אֱלֹהִ֨ים יְהוָ֜ה אֵ֣ל אֱלֹהִ֤ים יְהוָה֙ ה֣וּא יֹדֵ֔עַ וְיִשְׂרָאֵ֖ל יֵדָ֑ע אִם בְּמֶ֤רֶד וְאִם בְּמַ֙עַל֙ בַּֽיהוָ֔ה אַל תּוֹשִׁיעֵ֖נוּ הַזֶּֽה הַיּ֥וֹם
يشوع 22: 23
Jos.22.23
بُنْيَانُنَا لأَنْفُسِنَا مَذْبَحًا لِلرُّجُوعِ عَنِ الرَّبِّ، أَوْ لإِصْعَادِ مُحْرَقَةٍ عَلَيْهِ أَوْ تَقْدِمَةٍ أَوْ لِعَمَلِ ذَبَائِحِ سَلاَمَةٍ عَلَيْهِ، فَالرَّبُّ هُوَ يُطَالِبُ.
לִבְנ֥וֹת לָ֙נוּ֙ מִזְבֵּ֔חַ לָשׁ֖וּב מֵאַחֲרֵ֣י יְהוָ֑ה וְאִם לְהַעֲל֨וֹת עוֹלָ֣ה עָלָ֜יו וּמִנְחָ֗ה וְאִם לַעֲשׂ֤וֹת זִבְחֵ֣י שְׁלָמִ֔ים עָלָיו֙ יְהוָ֖ה ה֥וּא יְבַקֵּֽשׁ
يشوع 22: 27
Jos.22.27
بَلْ لِيَكُونَ هُوَ شَاهِدًا بَيْنَنَا وَبَيْنَكُمْ وَبَيْنَ أَجْيَالِنَا بَعْدَنَا، لِكَيْ نَخْدُمَ خِدْمَةَ الرَّبِّ أَمَامَهُ بِمُحْرَقَاتِنَا وَذَبَائِحِنَا وَذَبَائِحِ سَلاَمَتِنَا، وَلاَ يَقُولُ بَنُوكُمْ غَدًا لِبَنِينَا: لَيْسَ لَكُمْ قِسْمٌ فِي الرَّبِّ.
כִּי֩ ה֜וּא עֵ֨ד בֵּינֵ֣ינוּ וּבֵינֵיכֶ֗ם וּבֵ֣ין דֹּרוֹתֵינוּ֮ אַחֲרֵינוּ֒ לַעֲבֹ֞ד עֲבֹדַ֤ת יְהוָה֙ לְפָנָ֔יו בְּעֹלוֹתֵ֥ינוּ וּבִזְבָחֵ֖ינוּ וּבִשְׁלָמֵ֑ינוּ וְלֹא יֹאמְר֨וּ בְנֵיכֶ֤ם מָחָר֙ לְבָנֵ֔ינוּ אֵין לָכֶ֥ם חֵ֖לֶק בַּיהוָֽה
يشوع 22: 28
Jos.22.28
وَقُلْنَا: يَكُونُ مَتَى قَالُوا لَنَا وَلأَجْيَالِنَا غَدًا، أَنَّنَا نَقُولُ: اُنْظُرُوا شِبْهَ مَذْبَحِ الرَّبِّ الَّذِي عَمِلَ آبَاؤُنَا، لاَ لِلْمُحْرَقَةِ وَلاَ لِلذَّبِيحَةِ، بَلْ هُوَ شَاهِدٌ بَيْنَنَا وَبَيْنَكُمْ.
וַנֹּ֕אמֶר וְהָיָ֗ה כִּֽי יֹאמְר֥וּ אֵלֵ֛ינוּ וְאֶל;דֹּרֹתֵ֖ינוּ מָחָ֑ר וְאָמַ֡רְנוּ רְא֣וּ תַּבְנִית֩ מִזְבַּ֨ח יְהוָ֜ה אֲשֶׁר עָשׂ֣וּ אֲבוֹתֵ֗ינוּ לֹ֤א לְעוֹלָה֙ וְלֹ֣א לְזֶ֔בַח כִּי ה֔וּא עֵ֣ד בֵּינֵ֖ינוּ וּבֵינֵיכֶֽם
يشوع 23: 3
Jos.23.3
وَأَنْتُمْ قَدْ رَأَيْتُمْ كُلَّ مَا عَمِلَ الرَّبُّ إِلهُكُمْ بِجَمِيعِ أُولئِكَ الشُّعُوبِ مِنْ أَجْلِكُمْ، لأَنَّ الرَّبَّ إِلهَكُمْ هُوَ الْمُحَارِبُ عَنْكُمْ.
וְאַתֶּ֣ם רְאִיתֶ֗ם כָּל אֲשֶׁ֨ר עָשָׂ֜ה יְהוָ֧ה אֱלֹהֵיכֶ֛ם לְכָל הָאֵ֖לֶּה הַגּוֹיִ֥ם מִפְּנֵיכֶ֑ם כִּ֚י יְהוָ֣ה אֱלֹהֵיכֶ֔ם ה֖וּא הַנִּלְחָ֥ם לָכֶֽם
يشوع 23: 5
Jos.23.5
وَالرَّبُّ إِلهُكُمْ هُوَ يَنْفِيهِمْ مِنْ أَمَامِكُمْ وَيَطْرُدُهُمْ مِنْ قُدَّامِكُمْ، فَتَمْلِكُونَ أَرْضَهُمْ كَمَا كَلَّمَكُمُ الرَّبُّ إِلهُكُمْ.
וַיהוָ֣ה אֱלֹֽהֵיכֶ֗ם ה֚וּא יֶהְדֳּפֵ֣ם מִפְּנֵיכֶ֔ם וְהוֹרִ֥ישׁ;אֹתָ֖ם מִלִּפְנֵיכֶ֑ם וִֽירִשְׁתֶּם֙ אַרְצָ֔ם כַּאֲשֶׁ֥ר דִּבֶּ֛ר;לָכֶֽם יְהוָ֥ה אֱלֹהֵיכֶ֖ם
يشوع 23: 10
Jos.23.10
رَجُلٌ وَاحِدٌ مِنْكُمْ يَطْرُدُ أَلْفًا، لأَنَّ الرَّبَّ إِلهَكُمْ هُوَ الْمُحَارِبُ عَنْكُمْ كَمَا كَلَّمَكُمْ.
אִישׁ אֶחָ֥ד מִכֶּ֖ם יִרְדָּף אָ֑לֶף כִּ֣י יְהוָ֣ה אֱלֹהֵיכֶ֗ם ה֚וּא הַנִּלְחָ֣ם לָכֶ֔ם כַּאֲשֶׁ֖ר דִּבֶּ֥ר;לָכֶֽם
يشوع 24: 17
Jos.24.17
لأَنَّ الرَّبَّ إِلهَنَا هُوَ الَّذِي أَصْعَدَنَا وَآبَاءَنَا مِنْ أَرْضِ مِصْرَ مِنْ بَيْتِ الْعُبُودِيَّةِ، وَالَّذِي عَمِلَ أَمَامَ أَعْيُنِنَا تِلْكَ الآيَاتِ الْعَظِيمَةَ، وَحَفِظَنَا فِي كُلِّ الطَّرِيقِ الَّتِي سِرْنَا فِيهَا وَفِي جَمِيعِ الشُّعُوبِ الَّذِينَ عَبَرْنَا فِي وَسَطِهِمْ.
כִּ֚י יְהוָ֣ה אֱלֹהֵ֔ינוּ הוּא֩ הַמַּעֲלֶ֨ה;אֹתָ֧נוּ אֲבוֹתֵ֛ינוּ מֵאֶ֥רֶץ מִצְרַ֖יִם מִבֵּ֣ית עֲבָדִ֑ים וַאֲשֶׁ֧ר עָשָׂ֣ה לְעֵינֵ֗ינוּ הָאֵ֔לֶּה הָאֹת֤וֹת הַגְּדֹלוֹת֙ וַֽיִּשְׁמְרֵ֗נוּ בְּכָל הַדֶּ֙רֶךְ֙ אֲשֶׁ֣ר הָלַ֣כְנוּ בָ֔הּ וּבְכֹל֙ הָֽעַמִּ֔ים אֲשֶׁ֥ר עָבַ֖רְנוּ בְּקִרְבָּֽם
يشوع 24: 18
Jos.24.18
وَطَرَدَ الرَّبُّ مِنْ أَمَامِنَا جَمِيعَ الشُّعُوبِ، وَالأَمُورِيِّينَ السَّاكِنِينَ الأَرْضَ. فَنَحْنُ أَيْضًا نَعْبُدُ الرَّبَّ لأَنَّهُ هُوَ إِلهُنَا.
וַיְגָ֨רֶשׁ יְהוָ֜ה מִפָּנֵ֑ינוּ כָּל הָעַמִּ֗ים הָאֱמֹרִ֛י יֹשֵׁ֥ב הָאָ֖רֶץ אֲנַ֙חְנוּ֙ גַּם נַעֲבֹ֣ד יְהוָ֔ה כִּי ה֖וּא אֱלֹהֵֽינוּ
يشوع 24: 19
Jos.24.19
فَقَالَ يَشُوعُ لِلشَّعْبِ: لاَ تَقْدِرُونَ أَنْ تَعْبُدُوا الرَّبَّ لأَنَّهُ إِلهٌ قُدُّوسٌ وَإِلهٌ غَيُورٌ هُوَ. لاَ يَغْفِرُ ذُنُوبَكُمْ وَخَطَايَاكُمْ.
וַיֹּ֨אמֶר יְהוֹשֻׁ֜עַ הָעָ֗ם לֹ֤א תֽוּכְלוּ֙ לַעֲבֹ֣ד יְהוָ֔ה כִּֽי אֱלֹהִ֥ים קְדֹשִׁ֖ים אֵֽל קַנּ֣וֹא ה֔וּא לֹֽא יִשָּׂ֥א לְפִשְׁעֲכֶ֖ם וּלְחַטֹּאותֵיכֶֽם
القضاة 1: 26
Jdg.1.26
فَانْطَلَقَ الرَّجُلُ إِلَى أَرْضِ الْحِثِّيِّينَ وَبَنَى مَدِينَةً وَدَعَا اسْمَهَا لُوزَ وَهُوَ اسْمُهَا إِلَى هذَا الْيَوْمِ.
וַיֵּ֣לֶךְ הָאִ֔ישׁ אֶ֖רֶץ הַחִתִּ֑ים וַיִּ֣בֶן עִ֗יר וַיִּקְרָ֤א שְׁמָהּ֙ ל֔וּז ה֣וּא שְׁמָ֔הּ עַ֖ד הַזֶּֽה הַיּ֥וֹם
القضاة 2: 5
Jdg.2.5
فَدَعَوْا اسْمَ ذلِكَ الْمَكَانِ بُوكِيمَ. وَذَبَحُوا هُنَاكَ لِلرَّبِّ.
וַֽיִּקְרְא֛וּ שֵֽׁם הַה֖וּא הַמָּק֥וֹם בֹּכִ֑ים וַיִּזְבְּחוּ שָׁ֖ם לַֽיהוָֽה
القضاة 2: 10
Jdg.2.10
وَكُلُّ ذلِكَ الْجِيلِ أَيْضًا انْضَمَّ إِلَى آبَائِهِ، وَقَامَ بَعْدَهُمْ جِيلٌ آخَرُ لَمْ يَعْرِفِ الرَّبَّ، وَلاَ الْعَمَلَ الَّذِي عَمِلَ لإِسْرَائِيلَ.
כָּל הַה֔וּא הַדּ֣וֹר וְגַם֙ נֶאֶסְפ֖וּ אֶל אֲבוֹתָ֑יו וַיָּקָם֩ אַחֲרֵיהֶ֗ם דּ֨וֹר אַחֵ֜ר לֹא יָֽדְעוּ֙ יְהוָ֔ה וְגַם֙ הַֽמַּעֲשֶׂ֔ה אֲשֶׁ֤ר עָשָׂ֖ה לְיִשְׂרָאֵֽל
القضاة 3: 19
Jdg.3.19
وَأَمَّا هُوَ فَرَجَعَ مِنْ عِنْدِ الْمَنْحُوتَاتِ الَّتِي لَدَى الْجِلْجَالِ وَقَالَ: لِي كَلاَمُ سِرّ إِلَيْكَ أَيُّهَا الْمَلِكُ. فَقَالَ: صَهْ. وَخَرَجَ مِنْ عِنْدِهِ جَمِيعُ الْوَاقِفِينَ لَدَيْهِ.
וְה֣וּא שָׁ֗ב מִן הַפְּסִילִים֙ אֲשֶׁ֣ר אֶת הַגִּלְגָּ֔ל וַיֹּ֕אמֶר לִ֛י דְּבַר סֵ֥תֶר אֵלֶ֖יךָ הַמֶּ֑לֶךְ וַיֹּ֣אמֶר הָ֔ס וַיֵּֽצְאוּ֙ מֵֽעָלָ֔יו כָּל הָעֹמְדִ֖ים עָלָֽיו
القضاة 3: 20
Jdg.3.20
فَدَخَلَ إِلَيْهِ إِهُودُ وَهُوَ جَالِسٌ فِي عُلِّيَّةِ بُرُودٍ كَانَتْ لَهُ وَحْدَهُ. وَقَالَ إِهُودُ: عِنْدِي كَلاَمُ اللهِ إِلَيْكَ. فَقَامَ عَنِ الْكُرْسِيِّ.
בָּ֣א אֵלָ֗יו וְאֵה֣וּד וְהֽוּא יֹ֠שֵׁב בַּעֲלִיַּ֨ת הַמְּקֵרָ֤ה אֲשֶׁר לוֹ֙ לְבַדּ֔וֹ וַיֹּ֣אמֶר אֵה֔וּד לִ֖י דְּבַר אֱלֹהִ֥ים אֵלֶ֑יךָ וַיָּ֖קָם מֵעַ֥ל הַכִּסֵּֽא
القضاة 3: 24
Jdg.3.24
وَلَمَّا خَرَجَ، جَاءَ عَبِيدُهُ وَنَظَرُوا وَإِذَا أَبْوَابُ الْعِلِّيَّةِ مُقْفَلَةٌ، فَقَالُوا: إِنَّهُ مُغَطّ رِجْلَيْهِ فِي مُخْدَعِ الْبُرُودِ.
וְה֤וּא;יָצָא֙ בָּ֔אוּ וַעֲבָדָ֣יו וַיִּרְא֕וּ וְהִנֵּ֛ה דַּלְת֥וֹת הָעֲלִיָּ֖ה נְעֻל֑וֹת וַיֹּ֣אמְר֔וּ אַ֣ךְ מֵסִ֥יךְ רַגְלָ֖יו בַּחֲדַ֥ר הַמְּקֵרָֽה
القضاة 3: 27
Jdg.3.27
وَكَانَ عِنْدَ مَجِيئِهِ أَنَّهُ ضَرَبَ بِالْبُوقِ فِي جَبَلِ أَفْرَايِمَ، فَنَزَلَ مَعْهُ بَنُو إِسْرَائِيلَ عَنِ الْجَبَلِ وَهُوَ قُدَّامَهُمْ.
וַיְהִ֣י בְּבוֹא֔וֹ וַיִּתְקַ֥ע בַּשּׁוֹפָ֖ר בְּהַ֣ר אֶפְרָ֑יִם וַיֵּרְד֨וּ עִמּ֧וֹ בְנֵֽי יִשְׂרָאֵ֛ל מִן הָהָ֖ר וְה֥וּא לִפְנֵיהֶֽם
القضاة 3: 31
Jdg.3.31
وَكَانَ بَعْدَهُ شَمْجَرُ بْنُ عَنَاةَ، فَضَرَبَ مِنَ الْفِلِسْطِينِيِّينَ سِتَّ مِئَةِ رَجُل بِمِنْسَاسِ الْبَقَرِ. وَهُوَ أَيْضًا خَلَّصَ إِسْرَائِيلَ.
הָיָה֙ וְאַחֲרָ֤יו שַׁמְגַּ֣ר בֶּן עֲנָ֔ת וַיַּ֤ךְ פְּלִשְׁתִּים֙ שֵֽׁשׁ מֵא֣וֹת אִ֔ישׁ בְּמַלְמַ֖ד הַבָּקָ֑ר ה֖וּא גַּם וַיֹּ֥שַׁע יִשְׂרָאֵֽל
القضاة 4: 2
Jdg.4.2
فَبَاعَهُمُ الرَّبُّ بِيَدِ يَابِينَ مَلِكِ كَنْعَانَ الَّذِي مَلَكَ فِي حَاصُورَ. وَرَئِيسُ جَيْشِهِ سِيسَرَا، وَهُوَ سَاكِنٌ فِي حَرُوشَةِ الأُمَمِ.
וַיִּמְכְּרֵ֣ם יְהוָ֗ה בְּיַד֙ יָבִ֣ין מֶֽלֶךְ כְּנַ֔עַן אֲשֶׁ֥ר מָלַ֖ךְ בְּחָצ֑וֹר וְשַׂר צְבָאוֹ֙ סִֽיסְרָ֔א וְה֥וּא יוֹשֵׁ֖ב בַּחֲרֹ֥שֶׁת הַגּוֹיִֽם
القضاة 4: 3
Jdg.4.3
فَصَرَخَ بَنُو إِسْرَائِيلَ إِلَى الرَّبِّ، لأَنَّهُ كَانَ لَهُ تِسْعُ مِئَةِ مَرْكَبَةٍ مِنْ حَدِيدٍ، وَهُوَ ضَايَقَ بَنِي إِسْرَائِيلَ بِشِدَّةٍ، عِشْرِينَ سَنَةً.
וַיִּצְעֲק֥וּ בְנֵֽי יִשְׂרָאֵ֖ל אֶל יְהוָ֑ה כִּ֠י ל֔וֹ תְּשַׁ֨ע מֵא֤וֹת רֶֽכֶב בַּרְזֶל֙ וְ֠הוּא לָחַ֞ץ בְּנֵ֧י יִשְׂרָאֵ֛ל בְּחָזְקָ֖ה עֶשְׂרִ֥ים שָׁנָֽה
القضاة 4: 4
Jdg.4.4
وَدَبُورَةُ امْرَأَةٌ نَبِيَّةٌ زَوْجَةُ لَفِيدُوتَ، هِيَ قَاضِيَةُ إِسْرَائِيلَ فِي ذلِكَ الْوَقْتِ.
וּדְבוֹרָה֙ אִשָּׁ֣ה נְבִיאָ֔ה אֵ֖שֶׁת לַפִּיד֑וֹת הִ֛יא שֹׁפְטָ֥ה יִשְׂרָאֵ֖ל הַהִֽיא בָּעֵ֥ת
القضاة 4: 4
Jdg.4.4
وَدَبُورَةُ امْرَأَةٌ نَبِيَّةٌ زَوْجَةُ لَفِيدُوتَ، هِيَ قَاضِيَةُ إِسْرَائِيلَ فِي ذلِكَ الْوَقْتِ.
וּדְבוֹרָה֙ אִשָּׁ֣ה נְבִיאָ֔ה אֵ֖שֶׁת לַפִּיד֑וֹת הִ֛יא שֹׁפְטָ֥ה יִשְׂרָאֵ֖ל הַהִֽיא בָּעֵ֥ת
القضاة 4: 5
Jdg.4.5
وَهِيَ جَالِسَةٌ تَحْتَ نَخْلَةِ دَبُورَةَ بَيْنَ الرَّامَةِ وَبَيْتِ إِيلَ فِي جَبَلِ أَفْرَايِمَ. وَكَانَ بَنُو إِسْرَائِيلَ يَصْعَدُونَ إِلَيْهَا لِلْقَضَاءِ.
וְ֠הִיא יוֹשֶׁ֨בֶת תַּֽחַת תֹּ֜מֶר דְּבוֹרָ֗ה בֵּ֧ין הָרָמָ֛ה בֵּֽית אֵ֖ל בְּהַ֣ר אֶפְרָ֑יִם בְּנֵ֥י יִשְׂרָאֵ֖ל וַיַּעֲל֥וּ אֵלֶ֛יהָ לַמִּשְׁפָּֽט
القضاة 4: 21
Jdg.4.21
فَأَخَذَتْ يَاعِيلُ امْرَأَةُ حَابِرَ وَتَدَ الْخَيْمَةِ وَجَعَلَتِ الْمِيتَدَةَ فِي يَدِهَا، وَقَارَتْ إِلَيْهِ وَضَرَبَتِ الْوَتَدَ فِي صُدْغِهِ فَنَفَذَ إِلَى الأَرْضِ، وَهُوَ مُتَثَقِّلٌ فِي النَّوْمِ وَمُتْعَبٌ، فَمَاتَ.
וַתִּקַּ֣ח יָעֵ֣ל אֵֽשֶׁת חֶ֠בֶר יְתַ֨ד הָאֹ֜הֶל וַתָּ֧שֶׂם הַמַּקֶּ֣בֶת בְּיָדָ֗הּ וַתָּב֤וֹא;בַּלָּ֔אט אֵלָיו֙ וַתִּתְקַ֤ע הַיָּתֵד֙ בְּרַקָּת֔וֹ וַתִּצְנַ֖ח בָּאָ֑רֶץ וְהֽוּא נִרְדָּ֥ם וַיָּ֖עַף וַיָּמֹֽת
القضاة 5: 29
Jdg.5.29
فَأَجَابَتْهَا أَحْكَمُ سَيِّدَاتِهَا، بَلْ هِيَ رَدَّتْ جَوَابًا لِنَفْسِهَا:
תַּעֲנֶ֑ינָּה חַכְמ֥וֹת שָׂרוֹתֶ֖יהָ אַף הִ֕יא תָּשִׁ֥יב אֲמָרֶ֖יהָ לָֽהּ
القضاة 6: 25
Jdg.6.25
وَكَانَ فِي تِلْكَ اللَّيْلَةِ أَنَّ الرَّبَّ قَالَ لَهُ: خُذْ ثَوْرَ الْبَقَرِ الَّذِي لأَبِيكَ، وَثَوْرًا ثَانِيًا ابْنَ سَبْعِ سِنِينَ، وَاهْدِمْ مَذْبَحَ الْبَعْلِ الَّذِي لأَبِيكَ، وَاقْطَعِ السَّارِيَةَ الَّتِي عِنْدَهُ،
וַיְהִי֮ הַהוּא֒ בַּלַּ֣יְלָה יְהוָ֗ה וַיֹּ֧אמֶר ל֣וֹ קַ֤ח פַּר הַשּׁוֹר֙ אֲשֶׁ֣ר לְאָבִ֔יךָ וּפַ֥ר הַשֵּׁנִ֖י שֶׁ֣בַע שָׁנִ֑ים וְהָרַסְתָּ֗ מִזְבַּ֤ח הַבַּ֙עַל֙ אֲשֶׁ֣ר לְאָבִ֔יךָ תִּכְרֹֽת הָאֲשֵׁרָ֥ה אֲשֶׁר עָלָ֖יו
القضاة 6: 31
Jdg.6.31
فَقَالَ يُوآشُ لِجَمِيعِ الْقَائِمِينَ عَلَيْهِ: أَنْتُمْ تُقَاتِلُونَ لِلْبَعْلِ، أَمْ أَنْتُمْ تُخَلِّصُونَهُ. مَنْ يُقَاتِلْ لَهُ يُقْتَلْ فِي هذَا الصَّبَاحِ. إِنْ كَانَ إِلهًا فَلْيُقَاتِلْ لِنَفْسِهِ لأَنَّ مَذْبَحَهُ قَدْ هُدِمَ.
וַיֹּ֣אמֶר יוֹאָ֡שׁ לְכֹל֩ עָמְד֨וּ עָלָ֜יו הַאַתֶּ֣ם תְּרִיב֣וּן לַבַּ֗עַל אִם אַתֶּם֙ תּוֹשִׁיע֣וּן;אוֹת֔וֹ אֲשֶׁר יָרִ֥יב ל֛וֹ יוּמַ֖ת עַד הַבֹּ֑קֶר אִם הוּא֙ אֱלֹהִ֥ים יָ֣רֶב ל֔וֹ כִּ֥י מִזְבְּחֽוֹ נָתַ֖ץ