הוּא (H1931) - hûwʼ | معجم سترونغ العبري

صموئيل الأول 10: 19 1Sa.10.19

وَأَنْتُمْ قَدْ رَفَضْتُمُ الْيَوْمَ إِلهَكُمُ الَّذِي هُوَ مُخَلِّصُكُمْ مِنْ جَمِيعِ الَّذِينَ يُسِيئُونَ إِلَيْكُمْ وَيُضَايِقُونَكُمْ، وَقُلْتُمْ لَهُ: بَلْ تَجْعَلُ عَلَيْنَا مَلِكًا. فَالآنَ امْثُلُوا أَمَامَ الرَّبِّ حَسَبَ أَسْبَاطِكُمْ وَأُلُوفِكُمْ.

וְאַתֶּ֨ם מְאַסְתֶּ֣ם הַיּ֜וֹם אֱלֹהֵיכֶ֗ם אֲשֶׁר ה֣וּא מוֹשִׁ֣יעַ;לָכֶם֮ מִכָּל רָעוֹתֵיכֶ֣ם וְצָרֹֽתֵיכֶם֒ וַתֹּ֣אמְרוּ ל֔וֹ כִּי תָּשִׂ֣ים עָלֵ֑ינוּ מֶ֖לֶךְ וְעַתָּ֗ה הִֽתְיַצְּבוּ֙ לִפְנֵ֣י יְהוָ֔ה לְשִׁבְטֵיכֶ֖ם וּלְאַלְפֵיכֶֽם

صموئيل الأول 16: 12 1Sa.16.12

فَأَرْسَلَ وَأَتَى بِهِ. وَكَانَ أَشْقَرَ مَعَ حَلاَوَةِ الْعَيْنَيْنِ وَحَسَنَ الْمَنْظَرِ. فَقَالَ الرَّبُّ: قُمِ امْسَحْهُ، لأَنَّ هذَا هُوَ.

וַיִּשְׁלַ֤ח וַיְבִיאֵ֙הוּ֙ וְה֣וּא אַדְמוֹנִ֔י עִם יְפֵ֥ה עֵינַ֖יִם וְט֣וֹב רֹ֑אִי וַיֹּ֧אמֶר יְהוָ֛ה ק֥וּם מְשָׁחֵ֖הוּ כִּֽי זֶ֥ה הֽוּא

صموئيل الأول 16: 12 1Sa.16.12

فَأَرْسَلَ وَأَتَى بِهِ. وَكَانَ أَشْقَرَ مَعَ حَلاَوَةِ الْعَيْنَيْنِ وَحَسَنَ الْمَنْظَرِ. فَقَالَ الرَّبُّ: قُمِ امْسَحْهُ، لأَنَّ هذَا هُوَ.

וַיִּשְׁלַ֤ח וַיְבִיאֵ֙הוּ֙ וְה֣וּא אַדְמוֹנִ֔י עִם יְפֵ֥ה עֵינַ֖יִם וְט֣וֹב רֹ֑אִי וַיֹּ֧אמֶר יְהוָ֛ה ק֥וּם מְשָׁחֵ֖הוּ כִּֽי זֶ֥ה הֽוּא

صموئيل الأول 17: 5 1Sa.17.5

وَعَلَى رَأْسِهِ خُوذَةٌ مِنْ نُحَاسٍ، وَكَانَ لاَبِسًا دِرْعًا حَرْشَفِيًّا، وَوَزْنَ الْدِّرْعِ خَمْسَةُ آلاَفِ شَاقِلِ نُحَاسٍ،

עַל רֹאשׁ֔וֹ וְכ֤וֹבַע נְחֹ֙שֶׁת֙ ה֣וּא לָב֑וּשׁ וְשִׁרְי֥וֹן קַשְׂקַשִּׂ֖ים וּמִשְׁקַל֙ הַשִּׁרְי֔וֹן חֲמֵשֶׁת אֲלָפִ֥ים שְׁקָלִ֖ים נְחֹֽשֶֽׁת

صموئيل الأول 17: 14 1Sa.17.14

وَدَاوُدُ هُوَ الصَّغِيرُ. وَالثَّلاَثَةُ الْكِبَارُ ذَهَبُوا وَرَاءَ شَاوُلَ.

וְדָוִ֖ד ה֣וּא הַקָּטָ֑ן וּשְׁלֹשָׁה֙ הַגְּדֹלִ֔ים הָלְכ֖וּ אַחֲרֵ֥י שָׁאֽוּל

صموئيل الأول 17: 23 1Sa.17.23

وَفِيمَا هُوَ يُكَلِّمُهُمْ إِذَا بِرَجُل مُبَارِزٍ اسْمُهُ جُلْيَاتُ الْفِلِسْطِينِيُّ مِنْ جَتَّ، صَاعِدٌ مِنْ صُفُوفِ الْفِلِسْطِينِيِّينَ وَتَكَلَّمَ بِمِثْلِ هذَا الْكَلاَمِ، فَسَمِعَ دَاوُدُ.

וְה֣וּא מְדַבֵּ֣ר;עִמָּ֗ם וְהִנֵּ֣ה אִ֣ישׁ הַבֵּנַ֡יִם שְׁמ֤וֹ גָּלְיָת֩ הַפְּלִשְׁתִּ֨י מִגַּת֙ עוֹלֶ֞ה מִמַּעַרְכ֣וֹת פְּלִשְׁתִּ֔ים וַיְדַבֵּ֖ר הָאֵ֑לֶּה כַּדְּבָרִ֣ים וַיִּשְׁמַ֖ע דָּוִֽד

صموئيل الأول 17: 29 1Sa.17.29

فَقَالَ دَاوُدُ: مَاذَا عَمِلْتُ الآنَ. أَمَا هُوَ كَلاَمٌ..

וַיֹּ֣אמֶר דָּוִ֔ד מֶ֥ה עָשִׂ֖יתִי עָ֑תָּה הֲל֖וֹא הֽוּא דָּבָ֥ר

صموئيل الأول 17: 33 1Sa.17.33

فَقَالَ شَاوُلُ لِدَاوُدَ: لاَ تَسْتَطِيعُ أَنْ تَذْهَبَ إِلَى هذَا الْفِلِسْطِينِيِّ لِتُحَارِبَهُ لأَنَّكَ غُلاَمٌ وَهُوَ رَجُلُ حَرْبٍ مُنْذُ صِبَاهُ.

וַיֹּ֨אמֶר שָׁא֜וּל אֶל;דָּוִ֗ד לֹ֤א תוּכַל֙ לָלֶ֙כֶת֙ אֶל הַזֶּ֔ה הַפְּלִשְׁתִּ֣י לְהִלָּחֵ֖ם;עִמּ֑וֹ כִּֽי;אַ֔תָּה נַ֣עַר וְה֛וּא אִ֥ישׁ מִלְחָמָ֖ה מִנְּעֻרָֽיו

صموئيل الأول 17: 37 1Sa.17.37

وَقَالَ دَاوُدُ: الرَّبُّ الَّذِي أَنْقَذَنِي مِنْ يَدِ الأَسَدِ وَمِنْ يَدِ الدُّبِّ هُوَ يُنْقِذُنِي مِنْ يَدِ هذَا الْفِلِسْطِينِيِّ. فَقَالَ شَاوُلُ لِدَاوُدَ: اذْهَبْ وَلْيَكُنِ الرَّبُّ مَعَكَ.

וַיֹּאמֶר֮ דָּוִד֒ יְהוָ֗ה אֲשֶׁ֨ר הִצִּלַ֜נִי מִיַּ֤ד הָֽאֲרִי֙ וּמִיַּ֣ד הַדֹּ֔ב ה֣וּא יַצִּילֵ֔נִי מִיַּ֥ד הַזֶּ֑ה הַפְּלִשְׁתִּ֖י וַיֹּ֨אמֶר שָׁא֤וּל אֶל;דָּוִד֙ לֵ֔ךְ יִהְיֶ֥ה וַֽיהוָ֖ה עִמָּֽךְ

صموئيل الأول 18: 9 1Sa.18.9

فَكَانَ شَاوُلُ يُعَايِنُ دَاوُدَ مِنْ ذلِكَ الْيَوْمِ فَصَاعِدًا.

וַיְהִ֥י שָׁא֖וּל עוֹיֵ֣ן דָּוִ֑ד הַה֖וּא מֵהַיּ֥וֹם וָהָֽלְאָה

صموئيل الأول 18: 16 1Sa.18.16

وَكَانَ جَمِيعُ إِسْرَائِيلَ وَيَهُوذَا يُحِبُّونَ دَاوُدَ لأَنَّهُ كَانَ يَخْرُجُ وَيَدْخُلُ أَمَامَهُمْ.

וְכָל יִשְׂרָאֵל֙ וִיהוּדָ֔ה אֹהֵ֖ב דָּוִ֑ד כִּֽי ה֛וּא יוֹצֵ֥א וָבָ֖א לִפְנֵיהֶֽם

صموئيل الأول 18: 19 1Sa.18.19

وَكَانَ فِي وَقْتِ إِعْطَاءِ مَيْرَبَ ابْنَةِ شَاوُلَ لِدَاوُدَ أَنَّهَا أُعْطِيَتْ لِعَدْرِيئِيلَ الْمَحُولِيِّ امْرَأَةً.

וַיְהִ֗י בְּעֵ֥ת תֵּ֛ת מֵרַ֥ב בַּת שָׁא֖וּל לְדָוִ֑ד וְהִ֧יא נִתְּנָ֛ה לְעַדְרִיאֵ֥ל הַמְּחֹלָתִ֖י לְאִשָּֽׁה

صموئيل الأول 18: 27 1Sa.18.27

حَتَّى قَامَ دَاوُدُ وَذَهَبَ هُوَ وَرِجَالُهُ وَقَتَلَ مِنَ الْفِلِسْطِينِيِّينَ مِئَتَيْ رَجُل، وَأَتَى دَاوُدُ بِغُلَفِهِمْ فَأَكْمَلُوهَا لِلْمَلِكِ لِمُصَاهَرَةِ الْمَلِكِ. فَأَعْطَاهُ شَاوُلُ مِيكَالَ ابْنَتَهُ امْرَأَةً.

וַיָּ֨קָם דָּוִ֜ד וַיֵּ֣לֶךְ ה֣וּא וַאֲנָשָׁ֗יו וַיַּ֣ךְ בַּפְּלִשְׁתִּים֮ מָאתַ֣יִם אִישׁ֒ וַיָּבֵ֤א דָוִד֙ עָרְלֹ֣תֵיהֶ֔ם וַיְמַלְא֣וּם לַמֶּ֔לֶךְ לְהִתְחַתֵּ֖ן בַּמֶּ֑לֶךְ וַיִּתֶּן;ל֥וֹ שָׁא֛וּל מִיכַ֥ל בִּתּ֖וֹ לְאִשָּֽׁה

صموئيل الأول 19: 9 1Sa.19.9

وَكَانَ الرُّوحُ الرَّدِيءُ مِنْ قِبَلِ الرَّبِّ عَلَى شَاوُلَ وَهُوَ جَالِسٌ فِي بَيْتِهِ وَرُمْحُهُ بِيَدِهِ، وَكَانَ دَاوُدُ يَضْرِبُ بِالْيَدِ.

וַתְּהִי֩ ר֨וּחַ רָעָה֙ יְהוָ֤ה אֶל שָׁא֔וּל וְהוּא֙ יוֹשֵׁ֔ב בְּבֵית֣וֹ וַחֲנִית֖וֹ בְּיָד֑וֹ וְדָוִ֖ד מְנַגֵּ֥ן בְּיָֽד

صموئيل الأول 19: 10 1Sa.19.10

فَالْتَمَسَ شَاوُلُ أَنْ يَطْعَنَ دَاوُدَ بِالرُّمْحِ حَتَّى إِلَى الْحَائِطِ، فَفَرَّ مِنْ أَمَامِ شَاوُلَ فَضَرَبَ الرُّمْحَ إِلَى الْحَائِطِ، فَهَرَبَ دَاوُدُ وَنَجَا تِلْكَ اللَّيْلَةَ.

וַיְבַקֵּ֨שׁ שָׁא֜וּל לְהַכּ֤וֹת בְּדָוִ֣ד בַּֽחֲנִית֙ וּבַקִּ֔יר וַיִּפְטַר֙ מִפְּנֵ֣י שָׁא֔וּל וַיַּ֥ךְ הַחֲנִ֖ית בַּקִּ֑יר נָ֥ס וְדָוִ֛ד וַיִּמָּלֵ֖ט הֽוּא בַּלַּ֥יְלָה

صموئيل الأول 19: 14 1Sa.19.14

وَأَرْسَلَ شَاوُلُ رُسُلاً لأَخْذِ دَاوُدَ، فَقَالَتْ: هُوَ مَرِيضٌ.

וַיִּשְׁלַ֥ח שָׁא֛וּל מַלְאָכִ֖ים לָקַ֣חַת דָּוִ֑ד וַתֹּ֖אמֶר הֽוּא חֹלֶ֥ה

صموئيل الأول 19: 17 1Sa.19.17

فَقَالَ شَاوُلُ لِمِيكَالَ: لِمَاذَا خَدَعْتِنِي، فَأَطْلَقْتِ عَدُوِّي حَتَّى نَجَا. فَقَالَتْ مِيكَالُ لِشَاوُلَ: هُوَ قَالَ لِي: أَطْلِقِينِي، لِمَاذَا أَقْتُلُكِ..

וַיֹּ֨אמֶר שָׁא֜וּל אֶל;מִיכַ֗ל לָ֤מָּה;כָּ֙כָה֙ רִמִּיתִ֔נִי וַתְּשַׁלְּחִ֥י אֹיְבִ֖י וַיִּמָּלֵ֑ט וַתֹּ֤אמֶר מִיכַל֙ אֶל;שָׁא֔וּל הוּא אָמַ֥ר אֵלַ֛י שַׁלְּחִ֖נִי לָמָ֥ה אֲמִיתֵֽךְ

صموئيل الأول 19: 18 1Sa.19.18

فَهَرَبَ دَاوُدُ وَنَجَا وَجَاءَ إِلَى صَمُوئِيلَ فِي الرَّامَةِ وَأَخْبَرَهُ بِكُلِّ مَا عَمِلَ بِهِ شَاوُلُ. وَذَهَبَ هُوَ وَصَمُوئِيلُ وَأَقَامَا فِي نَايُوتَ.

בָּרַ֜ח וְדָוִ֨ד וַיִּמָּלֵ֗ט וַיָּבֹ֤א אֶל שְׁמוּאֵל֙ הָרָמָ֔תָה וַיַּ֨גֶּד;ל֔וֹ אֵ֛ת;כָּל אֲשֶׁ֥ר עָֽשָׂה ל֖וֹ שָׁא֑וּל וַיֵּ֤לֶךְ הוּא֙ וּשְׁמוּאֵ֔ל וַיֵּשְׁב֖וּ בְּנָֽיוֹת

صموئيل الأول 19: 22 1Sa.19.22

فَذَهَبَ هُوَ أَيْضًا إِلَى الرَّامَةِ وَجَاءَ إِلَى الْبِئْرِ الْعَظِيمَةِ الَّتِي عِنْدَ سِيخُو وَسَأَلَ وَقَالَ: أَيْنَ صَمُوئِيلُ وَدَاوُدُ. فَقِيلَ: هَا هُمَا فِي نَايُوتَ فِي الرَّامَةِ.

וַיֵּ֨לֶךְ ה֜וּא גַּם הָרָמָ֗תָה וַיָּבֹא֙ עַד בּ֤וֹר הַגָּדוֹל֙ אֲשֶׁ֣ר בַּשֶּׂ֔כוּ וַיִּשְׁאַ֣ל וַיֹּ֔אמֶר אֵיפֹ֥ה שְׁמוּאֵ֖ל וְדָוִ֑ד וַיֹּ֕אמֶר הִנֵּ֖ה בְּנָי֥וֹת בָּרָמָֽה

صموئيل الأول 19: 24 1Sa.19.24

فَخَلَعَ هُوَ أَيْضًا ثِيَابَهُ وَتَنَبَّأَ هُوَ أَيْضًا أَمَامَ صَمُوئِيلَ، وَانْطَرَحَ عُرْيَانًا ذلِكَ النَّهَارَ كُلَّهُ وَكُلَّ اللَّيْلِ. لِذلِكَ يَقُولُونَ: أَشَاوُلُ أَيْضًا بَيْنَ الأَنْبِيَاءِ..

וַיִּפְשַׁ֨ט ה֜וּא גַּם בְּגָדָ֗יו וַיִּתְנַבֵּ֤א הוּא֙ גַם לִפְנֵ֣י שְׁמוּאֵ֔ל וַיִּפֹּ֣ל עָרֹ֔ם הַה֖וּא הַיּ֥וֹם כָּל וְכָל הַלָּ֑יְלָה עַל;כֵּן֙ יֹֽאמְר֔וּ שָׁא֖וּל הֲגַ֥ם בַּנְּבִיאִֽם

صموئيل الأول 19: 24 1Sa.19.24

فَخَلَعَ هُوَ أَيْضًا ثِيَابَهُ وَتَنَبَّأَ هُوَ أَيْضًا أَمَامَ صَمُوئِيلَ، وَانْطَرَحَ عُرْيَانًا ذلِكَ النَّهَارَ كُلَّهُ وَكُلَّ اللَّيْلِ. لِذلِكَ يَقُولُونَ: أَشَاوُلُ أَيْضًا بَيْنَ الأَنْبِيَاءِ..

וַיִּפְשַׁ֨ט ה֜וּא גַּם בְּגָדָ֗יו וַיִּתְנַבֵּ֤א הוּא֙ גַם לִפְנֵ֣י שְׁמוּאֵ֔ל וַיִּפֹּ֣ל עָרֹ֔ם הַה֖וּא הַיּ֥וֹם כָּל וְכָל הַלָּ֑יְלָה עַל;כֵּן֙ יֹֽאמְר֔וּ שָׁא֖וּל הֲגַ֥ם בַּנְּבִיאִֽם

صموئيل الأول 19: 24 1Sa.19.24

فَخَلَعَ هُوَ أَيْضًا ثِيَابَهُ وَتَنَبَّأَ هُوَ أَيْضًا أَمَامَ صَمُوئِيلَ، وَانْطَرَحَ عُرْيَانًا ذلِكَ النَّهَارَ كُلَّهُ وَكُلَّ اللَّيْلِ. لِذلِكَ يَقُولُونَ: أَشَاوُلُ أَيْضًا بَيْنَ الأَنْبِيَاءِ..

וַיִּפְשַׁ֨ט ה֜וּא גַּם בְּגָדָ֗יו וַיִּתְנַבֵּ֤א הוּא֙ גַם לִפְנֵ֣י שְׁמוּאֵ֔ל וַיִּפֹּ֣ל עָרֹ֔ם הַה֖וּא הַיּ֥וֹם כָּל וְכָל הַלָּ֑יְלָה עַל;כֵּן֙ יֹֽאמְר֔וּ שָׁא֖וּל הֲגַ֥ם בַּנְּבִיאִֽם

صموئيل الأول 20: 26 1Sa.20.26

وَلَمْ يَقُلْ شَاوُلُ شَيْئًا فِي ذلِكَ الْيَوْمِ، لأَنَّهُ قَالَ: لَعَلَّهُ عَارِضٌ. غَيْرُ طَاهِرٍ هُوَ. إِنَّهُ لَيْسَ طَاهِرًا.

וְלֹֽא דִבֶּ֥ר שָׁא֛וּל מְא֖וּמָה בַּיּ֣וֹם;הַה֑וּא כִּ֤י אָמַר֙ מִקְרֶ֣ה בִּלְתִּ֥י טָה֛וֹר ה֖וּא כִּֽי לֹ֥א טָהֽוֹר

صموئيل الأول 20: 29 1Sa.20.29

وَقَالَ: أَطْلِقْنِي لأَنَّ عِنْدَنَا ذَبِيحَةَ عَشِيرَةٍ فِي الْمَدِينَةِ، وَقَدْ أَوْصَانِي أَخِي وَالآنَ إِنْ وَجَدْتُ نِعْمَةً فِي عَيْنَيْكَ فَدَعْنِي أُفْلِتُ وَأَرَى إِخْوَتِي. لِذلِكَ لَمْ يَأْتِ إِلَى مَائِدَةِ الْمَلِكِ.

וַיֹּ֡אמֶר שַׁלְּחֵ֣נִי כִּ֣י לָ֜נוּ זֶבַח֩ מִשְׁפָּחָ֨ה בָּעִ֗יר וְה֤וּא צִוָּֽה;לִי֙ אָחִ֔י וְעַתָּ֗ה אִם מָצָ֤אתִי חֵן֙ בְּעֵינֶ֔יךָ אִמָּ֥לְטָה;נָּ֖א וְאֶרְאֶ֣ה אֶחָ֑י עַל;כֵּ֣ן לֹא בָ֔א אֶל שֻׁלְחַ֖ן הַמֶּֽלֶךְ

صموئيل الأول 20: 31 1Sa.20.31

لأَنَّهُ مَا دَامَ ابْنُ يَسَّى حَيًّا عَلَى الأَرْضِ لاَ تُثْبَتُ أَنْتَ وَلاَ مَمْلَكَتُكَ. وَالآنَ أَرْسِلْ وَأْتِ بِهِ إِلَيَّ لأَنَّهُ ابْنُ الْمَوْتِ هُوَ.

כִּ֣י כָל;הַיָּמִ֗ים בֶּן יִשַׁי֙ חַ֣י עַל הָאֲדָמָ֔ה לֹ֥א תִכּ֖וֹן אַתָּ֣ה וּמַלְכוּתֶ֑ךָ וְעַתָּ֗ה שְׁלַ֨ח וְקַ֤ח אֹתוֹ֙ אֵלַ֔י כִּ֥י בֶן מָ֖וֶת הֽוּא

صموئيل الأول 21: 5 1Sa.21.5

فَأَجَابَ دَاوُدُ الْكَاهِنَ وَقَالَ لَهُ: إِنَّ النِّسَاءَ قَدْ مُنِعَتْ عَنَّا مُنْذُ أَمْسِ وَمَا قَبْلَهُ عِنْدَ خُرُوجِي، وَأَمْتِعَةُ الْغِلْمَانِ مُقَدَّسَةٌ. وَهُوَ عَلَى نَوْعٍ مُحَلَّلٌ، وَالْيَوْمَ أَيْضًا يَتَقَدَّسُ بِالآنِيَةِ.

וַיַּעַן֩ דָּוִ֨ד הַכֹּהֵ֜ן וַיֹּ֣אמֶר ל֗וֹ כִּ֣י;אִם אִשָּׁ֤ה עֲצֻֽרָה לָ֙נוּ֙ כִּתְמ֣וֹל שִׁלְשֹׁ֔ם בְּצֵאתִ֕י וַיִּהְי֥וּ;כְלֵֽי הַנְּעָרִ֖ים קֹ֑דֶשׁ וְהוּא֙ דֶּ֣רֶךְ חֹ֔ל כִּ֥י;הַיּ֖וֹם וְאַ֕ף יִקְדַּ֥שׁ בַּכֶּֽלִי

صموئيل الأول 21: 9 1Sa.21.9

فَقَالَ الْكَاهِنُ: إِنَّ سَيْفَ جُلْيَاتَ الْفِلِسْطِينِيِّ الَّذِي قَتَلْتَهُ فِي وَادِي الْبُطْمِ، هَا هُوَ مَلْفُوفٌ فِي ثَوْبٍ خَلْفَ الأَفُودِ، فَإِنْ شِئْتَ أَنْ تَأْخُذَهُ فَخُذْهُ، لأَنَّهُ لَيْسَ آخَرُ سِوَاهُ هُنَا. فَقَالَ دَاوُدُ: لاَ يُوجَدُ مِثْلُهُ، أَعْطِنِي إِيَّاهُ.

וַיֹּ֣אמֶר הַכֹּהֵ֗ן חֶרֶב֩ גָּלְיָ֨ת הַפְּלִשְׁתִּ֜י אֲשֶׁר הִכִּ֣יתָ בְּעֵ֣מֶק הָאֵלָ֗ה הִנֵּה הִ֞יא לוּטָ֣ה בַשִּׂמְלָה֮ אַחֲרֵ֣י הָאֵפוֹד֒ אִם תִּֽקַּח;אֹתָ֤הּ קָ֔ח כִּ֣י אֵ֥ין אַחֶ֛רֶת זוּלָתָ֖הּ בָּזֶ֑ה וַיֹּ֧אמֶר דָּוִ֛ד אֵ֥ין כָּמ֖וֹהָ תְּנֶ֥נָּה;לִּֽי

صموئيل الأول 22: 9 1Sa.22.9

فَأَجَابَ دُوَاغُ الأَدُومِيُّ الَّذِي كَانَ مُوَكَّلاً عَلَى عَبِيدِ شَاوُلَ وَقَالَ: قَدْ رَأَيْتُ ابْنَ يَسَّى آتِيًا إِلَى نُوبَ إِلَى أَخِيمَالِكَ بْنِ أَخِيطُوبَ.

וַיַּ֜עַן דֹּאֵ֣ג הָאֲדֹמִ֗י וְה֛וּא נִצָּ֥ב עַל עַבְדֵֽי שָׁא֖וּל וַיֹּאמַ֑ר רָאִ֙יתִי֙ בֶּן יִשַׁ֔י בָּ֣א נֹ֔בֶה אֶל אֲחִימֶ֖לֶךְ בֶּן אֲחִטֽוּב

صموئيل الأول 22: 18 1Sa.22.18

فَقَالَ الْمَلِكُ لِدُوَاغَ: دُرْ أَنْتَ وَقَعْ بِالْكَهَنَةِ. فَدَارَ دُوَاغُ الأَدُومِيُّ وَوَقَعَ هُوَ بِالْكَهَنَةِ، وَقَتَلَ فِي ذلِكَ الْيَوْمِ خَمْسَةً وَثَمَانِينَ رَجُلاً لاَبِسِي أَفُودِ كَتَّانٍ.

וַיֹּ֤אמֶר הַמֶּ֙לֶךְ֙ לְדוֹאֵ֔ג סֹ֣ב אַתָּ֔ה וּפְגַ֖ע בַּכֹּהֲנִ֑ים וַיִּסֹּ֞ב דּוֹאֵ֣ג הָאֲדֹמִ֗י וַיִּפְגַּע הוּא֙ בַּכֹּ֣הֲנִ֔ים וַיָּ֣מֶת בַּיּ֣וֹם;הַה֗וּא וַחֲמִשָּׁה֙ שְׁמֹנִ֤ים אִ֔ישׁ נֹשֵׂ֖א אֵפ֥וֹד בָּֽד

صموئيل الأول 23: 22 1Sa.23.22

فَاذْهَبُوا أَكِّدُوا أَيْضًا، وَاعْلَمُوا وَانْظُرُوا مَكَانَهُ حَيْثُ تَكُونُ رِجْلُهُ وَمَنْ رَآهُ هُنَاكَ، لأَنَّهُ قِيلَ لِي إِنَّهُ مَكْرًا يَمْكُرُ.

לְכוּ;נָ֞א הָכִ֣ינוּ ע֗וֹד וּדְע֤וּ וּרְאוּ֙ מְקוֹמוֹ֙ אֲשֶׁ֣ר תִּֽהְיֶ֣ה רַגְל֔וֹ מִ֥י רָאָ֖הוּ שָׁ֑ם כִּ֚י אָמַ֣ר אֵלַ֔י הֽוּא עָר֥וֹם יַעְרִ֖ם

أشهر ترجمات الكلمة في ترجمة سميث وفان دايك

أشكال الكلمة في النص الأصلي:

شواهد ورود الكلمة في الكتاب المقدس (1342 آية)