דָבַר (H1696) - dâbar | معجم سترونغ العبري

الملوك الثاني 1: 9 2Ki.1.9

فَأَرْسَلَ إِلَيْهِ رَئِيسَ خَمْسِينَ مَعَ الْخَمْسِينَ الَّذِينَ لَهُ، فَصَعِدَ إِلَيْهِ وَإِذَا هُوَ جَالِسٌ عَلَى رَأْسِ الْجَبَلِ. فَقَالَ لَهُ: يَا رَجُلَ اللهِ، الْمَلِكُ يَقُولُ انْزِلْ.

וַיִּשְׁלַ֥ח אֵלָ֛יו שַׂר חֲמִשִּׁ֖ים וַחֲמִשָּׁ֑יו וַיַּ֣עַל אֵלָ֗יו וְהִנֵּה֙ יֹשֵׁב֙ עַל רֹ֣אשׁ הָהָ֔ר וַיְדַבֵּ֣ר אֵלָ֔יו אִ֚ישׁ הָֽאֱלֹהִ֔ים הַמֶּ֥לֶךְ דִּבֶּ֖ר רֵֽדָה

الملوك الثاني 1: 10 2Ki.1.10

فَأَجَابَ إِيلِيَّا وَقَالَ لِرَئِيسَ الْخَمْسِينَ: إِنْ كُنْتُ أَنَا رَجُلَ اللهِ، فَلْتَنْزِلْ نَارٌ مِنَ السَّمَاءِ وَتَأْكُلْكَ أَنْتَ وَالْخَمْسِينَ الَّذِينَ لَكَ. فَنَزَلَتْ نَارٌ مِنَ السَّمَاءِ وَأَكَلَتْهُ هُوَ وَالْخَمْسِينَ الَّذِينَ لَهُ.

וַיַּעֲנֶ֣ה אֵלִיָּ֗הוּ וַיְדַבֵּר֮ אֶל;שַׂ֣ר הַחֲמִשִּׁים֒ וְאִם אָ֔נִי אִ֤ישׁ אֱלֹהִים֙ תֵּ֤רֶד אֵשׁ֙ מִן הַשָּׁמַ֔יִם וְתֹאכַ֥ל אֹתְךָ֖ חֲמִשֶּׁ֑יךָ וַתֵּ֤רֶד אֵשׁ֙ מִן הַשָּׁמַ֔יִם וַתֹּ֥אכַל אֹת֖וֹ חֲמִשָּֽׁיו

الملوك الثاني 1: 11 2Ki.1.11

ثُمَّ عَادَ وَأَرْسَلَ إِلَيْهِ رَئِيسَ خَمْسِينَ آخَرَ وَالْخَمْسِينَ الَّذِينَ لَهُ. فَأَجَابَ وَقَالَ لَهُ: يَا رَجُلَ اللهِ، هكَذَا يَقُولُ الْمَلِكُ: أَسْرِعْ وَانْزِلْ.

וַיָּ֜שָׁב וַיִּשְׁלַ֥ח אֵלָ֛יו שַׂר חֲמִשִּׁ֥ים אַחֵ֖ר וַחֲמִשָּׁ֑יו וַיַּ֙עַן֙ וַיְדַבֵּ֣ר אֵלָ֔יו אִ֚ישׁ הָאֱלֹהִ֔ים כֹּֽה אָמַ֥ר הַמֶּ֖לֶךְ מְהֵרָ֥ה רֵֽדָה

الملوك الثاني 1: 12 2Ki.1.12

فَأَجَابَ إِيلِيَّا وَقَالَ لَهُمْ: إِنْ كُنْتُ أَنَا رَجُلَ اللهِ، فَلْتَنْزِلْ نَارٌ مِنَ السَّمَاءِ وَتَأْكُلْكَ أَنْتَ وَالْخَمْسِينَ الَّذِينَ لَكَ. فَنَزَلَتْ نَارُ اللهِ مِنَ السَّمَاءِ وَأَكَلَتْهُ هُوَ وَالْخَمْسِينَ الَّذِينَ لَهُ.

וַיַּ֣עַן אֵלִיָּה֮ וַיְדַבֵּ֣ר אֲלֵיהֶם֒ אִם אָ֔נִי אִ֤ישׁ הָֽאֱלֹהִים֙ תֵּ֤רֶד אֵשׁ֙ מִן הַשָּׁמַ֔יִם וְתֹאכַ֥ל אֹתְךָ֖ חֲמִשֶּׁ֑יךָ וַתֵּ֤רֶד אֵשׁ אֱלֹהִים֙ מִן הַשָּׁמַ֔יִם וַתֹּ֥אכַל אֹת֖וֹ חֲמִשָּֽׁיו

الملوك الثاني 1: 13 2Ki.1.13

ثُمَّ عَادَ فَأَرْسَلَ رَئِيسَ خَمْسِينَ ثَالِثًا وَالْخَمْسِينَ الَّذِينَ لَهُ. فَصَعِدَ رَئِيسُ الْخَمْسِينَ الثَّالِثُّ وَجَاءَ وَجَثَا عَلَى رُكْبَتَيْهِ أمَامَ إِيلِيَّا، وَتَضَرَّعَ إِلَيْهِ وَقَالَ لَهُ: يَا رَجُلَ اللهِ، لِتُكْرَمْ نَفْسِي وَأَنْفُسُ عَبِيدِكَ هؤُلاَءِ الْخَمْسِينَ فِي عَيْنَيْكَ.

וַיָּ֗שָׁב וַיִּשְׁלַ֛ח שַׂר חֲמִשִּׁ֥ים שְׁלִשִׁ֖ים וַחֲמִשָּׁ֑יו וַיַּ֡עַל שַׂר הַחֲמִשִּׁ֨ים הַשְּׁלִישִׁ֜י וַיָּבֹא֩ וַיִּכְרַ֥ע עַל בִּרְכָּ֣יו לְנֶ֣גֶד אֵלִיָּ֗הוּ וַיִּתְחַנֵּ֤ן אֵלָיו֙ וַיְדַבֵּ֣ר אֵלָ֔יו אִ֚ישׁ הָֽאֱלֹהִ֔ים תִּֽיקַר;נָ֣א נַפְשִׁ֗י וְנֶ֨פֶשׁ עֲבָדֶ֥יךָֽ אֵ֛לֶּה חֲמִשִּׁ֖ים בְּעֵינֶֽיךָ

الملوك الثاني 1: 15 2Ki.1.15

فَقَالَ مَلاَكُ الرَّبِّ لإِيلِيَّا: انْزِلْ مَعَهُ. لاَ تَخَفْ مِنْهُ. فَقَامَ وَنَزَلَ مَعَهُ إِلَى الْمَلِكِ.

וַיְדַבֵּ֞ר מַלְאַ֤ךְ יְהוָה֙ אֶל;אֵ֣לִיָּ֔הוּ רֵ֣ד אוֹת֔וֹ אַל תִּירָ֖א מִפָּנָ֑יו וַיָּ֛קָם וַיֵּ֥רֶד אוֹת֖וֹ אֶל הַמֶּֽלֶךְ

الملوك الثاني 1: 16 2Ki.1.16

وَقَالَ لَهُ: هكَذَا قَالَ الرَّبُّ: مِنْ أَجْلِ أَنَّكَ أَرْسَلْتَ رُسُلاً لِتَسْأَلَ بَعْلَ زَبُوبَ إِلهَ عَقْرُونَ، أَلَيْسَ لأَنَّهُ لاَ يُوجَدُ فِي إِسْرَائِيلَ إِلهٌ لِتَسْأَلَ عَنْ كَلاَمِهِ. لِذلِكَ السَّرِيرُ الَّذِي صَعِدْتَ عَلَيْهِ لاَ تَنْزِلُ عَنْهُ بَلْ مَوْتًا تَمُوتُ.

וַיְדַבֵּ֨ר אֵלָ֜יו כֹּֽה אָמַ֣ר יְהוָ֗ה אֲשֶׁר;יַ֜עַן שָׁלַ֣חְתָּ מַלְאָכִים֮ לִדְרֹשׁ֮ בְּבַ֣עַל זְבוּב֮ אֱלֹהֵ֣י עֶקְרוֹן֒ הַֽמִבְּלִ֤י אֵין בְּיִשְׂרָאֵ֔ל אֱלֹהִים֙ לִדְרֹ֖שׁ בִּדְבָר֑וֹ לָ֠כֵן הַמִּטָּ֞ה אֲשֶׁר עָלִ֥יתָ שָּׁ֛ם לֹֽא תֵרֵ֥ד מִמֶּ֖נָּה כִּֽי מ֥וֹת תָּמֽוּת

الملوك الثاني 1: 17 2Ki.1.17

فَمَاتَ حَسَبَ كَلاَمِ الرَّبِّ الَّذِي تَكَلَّمَ بِهِ إِيلِيَّا. وَمَلَكَ يَهُورَامُ عِوَضًا عَنْهُ فِي السَّنَةِ الثَّانِيَةِ لِيَهُورَامَ بْنِ يَهُوشَافَاطَ مَلِكِ يَهُوذَا، لأَنَّهُ لَمْ يَكُنْ لَهُ ابْنٌ.

וַיָּ֜מָת כִּדְבַ֥ר יְהוָ֣ה אֲשֶׁר דִּבֶּ֣ר אֵלִיָּ֗הוּ וַיִּמְלֹ֤ךְ יְהוֹרָם֙ תַּחְתָּ֔יו בִּשְׁנַ֣ת שְׁתַּ֔יִם לִיהוֹרָ֥ם בֶּן יְהוֹשָׁפָ֖ט מֶ֣לֶךְ יְהוּדָ֑ה כִּ֛י לֹֽא הָ֥יָה ל֖וֹ בֵּֽן

الملوك الثاني 2: 11 2Ki.2.11

وَفِيمَا هُمَا يَسِيرَانِ وَيَتَكَلَّمَانِ إِذَا مَرْكَبَةٌ مِنْ نَارٍ وَخَيْلٌ مِنْ نَارٍ فَفصَلَتْ بَيْنَهُمَا، فَصَعِدَ إِيلِيَّا فِي الْعَاصِفَةِ إِلَى السَّمَاءِ.

וַיְהִ֗י הֵ֣מָּה הֹלְכִ֤ים;הָלוֹךְ֙ וְדַבֵּ֔ר וְהִנֵּ֤ה רֶֽכֶב אֵשׁ֙ וְס֣וּסֵי אֵ֔שׁ וַיַּפְרִ֖דוּ בֵּ֣ין;שְׁנֵיהֶ֑ם וַיַּ֙עַל֙ אֵ֣לִיָּ֔הוּ בַּֽסְעָרָ֖ה הַשָּׁמָֽיִם

الملوك الثاني 2: 22 2Ki.2.22

فَبَرِئَتِ الْمِيَاهُ إِلَى هذَا الْيَوْمِ، حَسَبَ قَوْلِ أَلِيشَعَ الَّذِي نَطَقَ بِهِ.

וַיֵּרָפ֣וּ הַמַּ֔יִם עַ֖ד הַזֶּ֑ה הַיּ֣וֹם כִּדְבַ֥ר אֱלִישָׁ֖ע אֲשֶׁ֥ר דִּבֵּֽר

الملوك الثاني 4: 13 2Ki.4.13

فَقَالَ لَهُ: قُلْ لَهَا: هُوَذَا قَدِ انْزَعَجْتِ بِسَبَبِنَا كُلَّ هذَا الانْزِعَاجِ، فَمَاذَا يُصْنَعُ لَكِ. هَلْ لَكِ مَا يُتَكَلَّمُ بِهِ إِلَى الْمَلِكِ أَوْ إِلَى رَئِيسِ الْجَيْشِ. فَقَالَتْ: أَنَا سَاكِنَةٌ فِي وَسْطِ شَعْبِي.

וַיֹּ֣אמֶר ל֗וֹ אֱמָר;נָ֣א אֵלֶיהָ֮ הִנֵּ֣ה חָרַ֣דְתְּ אֵלֵינוּ֮ כָּל הַזֹּאת֒ הַחֲרָדָ֣ה מֶ֚ה לַעֲשׂ֣וֹת לָ֔ךְ הֲיֵ֤שׁ לָךְ֙ לְדַבֶּר אֶל הַמֶּ֔לֶךְ א֖וֹ אֶל שַׂ֣ר הַצָּבָ֑א וַתֹּ֕אמֶר אָנֹכִ֥י יֹשָֽׁבֶת בְּת֥וֹךְ עַמִּ֖י

الملوك الثاني 4: 17 2Ki.4.17

فَحَبِلَتِ الْمَرْأَةُ وَوَلَدَتِ ابْنًا فِي ذلِكَ الْمِيعَادِ نَحْوَ زَمَانِ الْحَيَاةِ، كَمَا قَالَ لَهَا أَلِيشَعُ.

וַתַּ֥הַר הָאִשָּׁ֖ה וַתֵּ֣לֶד בֵּ֑ן הַזֶּה֙ לַמּוֹעֵ֤ד כָּעֵ֣ת חַיָּ֔ה אֲשֶׁר דִּבֶּ֥ר אֵלֶ֖יהָ אֱלִישָֽׁע

الملوك الثاني 5: 4 2Ki.5.4

فَدَخَلَ وَأَخْبَرَ سَيِّدَهُ قَائِلاً: كَذَا وَكَذَا قَالَتِ الْجَارِيَةُ الَّتِي مِنْ أَرْضِ إِسْرَائِيلَ.

וַיָּבֹ֕א וַיַּגֵּ֥ד לַאדֹנָ֖יו לֵאמֹ֑ר כָּזֹ֤את וְכָזֹאת֙ דִּבְּרָ֣ה הַֽנַּעֲרָ֔ה אֲשֶׁ֖ר מֵאֶ֥רֶץ יִשְׂרָאֵֽל

الملوك الثاني 5: 13 2Ki.5.13

فَتَقَدَّمَ عَبِيدُهُ وَكَلَّمُوهُ وَقَالُوا: يَا أَبَانَا، لَوْ قَالَ لَكَ النَّبِيُّ أَمْرًا عَظِيمًا، أَمَا كُنْتَ تَعْمَلُهُ. فَكَمْ بِالْحَرِيِّ إِذْا قَالَ لَكَ: اغْتَسِلْ وَاطْهُرْ..

וַיִּגְּשׁ֣וּ עֲבָדָיו֮ וַיְדַבְּר֣וּ;אֵלָיו֒ וַיֹּאמְר֗וּ אָבִי֙ דִּבֶּ֥ר אֵלֶ֖יךָ הַנָּבִ֛יא דָּבָ֣ר גָּד֗וֹל הֲל֣וֹא תַעֲשֶׂ֑ה וְאַ֛ף כִּֽי אָמַ֥ר אֵלֶ֖יךָ רְחַ֥ץ וּטְהָֽר

الملوك الثاني 5: 13 2Ki.5.13

فَتَقَدَّمَ عَبِيدُهُ وَكَلَّمُوهُ وَقَالُوا: يَا أَبَانَا، لَوْ قَالَ لَكَ النَّبِيُّ أَمْرًا عَظِيمًا، أَمَا كُنْتَ تَعْمَلُهُ. فَكَمْ بِالْحَرِيِّ إِذْا قَالَ لَكَ: اغْتَسِلْ وَاطْهُرْ..

וַיִּגְּשׁ֣וּ עֲבָדָיו֮ וַיְדַבְּר֣וּ;אֵלָיו֒ וַיֹּאמְר֗וּ אָבִי֙ דִּבֶּ֥ר אֵלֶ֖יךָ הַנָּבִ֛יא דָּבָ֣ר גָּד֗וֹל הֲל֣וֹא תַעֲשֶׂ֑ה וְאַ֛ף כִּֽי אָמַ֥ר אֵלֶ֖יךָ רְחַ֥ץ וּטְהָֽר

الملوك الثاني 6: 12 2Ki.6.12

فَقَالَ وَاحِدٌ مِنْ عَبِيدِهِ: لَيْسَ هكَذَا يَا سَيِّدِي الْمَلِكَ. وَلكِنَّ أَلِيشَعَ النَّبِيَّ الَّذِي فِي إِسْرَائِيلَ، يُخْبِرُ مَلِكَ إِسْرَائِيلَ بِالأُمُورِ الَّتِي تَتَكَلَّمُ بِهَا فِي مُخْدَعِ مِضْطَجَعِكَ.

וַיֹּ֙אמֶר֙ אַחַ֣ד מֵֽעֲבָדָ֔יו ל֖וֹא אֲדֹנִ֣י הַמֶּ֑לֶךְ כִּֽי אֱלִישָׁ֤ע הַנָּבִיא֙ אֲשֶׁ֣ר בְּיִשְׂרָאֵ֔ל יַגִּיד֙ לְמֶ֣לֶךְ יִשְׂרָאֵ֔ל הַ֨דְּבָרִ֔ים אֲשֶׁ֥ר תְּדַבֵּ֖ר בַּחֲדַ֥ר מִשְׁכָּבֶֽךָ

الملوك الثاني 6: 33 2Ki.6.33

وَبَيْنَمَا هُوَ يُكَلِّمُهُمْ إِذَا بِالرَّسُولِ نَازِلٌ إِلَيْهِ. فَقَالَ: هُوَذَا هذَا الشَّرُّ هُوَ مِنْ قِبَلِ الرَّبِّ. مَاذَا أَنْتَظِرُ مِنَ الرَّبِّ بَعْدُ..

עוֹדֶ֙נּוּ֙ מְדַבֵּ֣ר;עִמָּ֔ם וְהִנֵּ֥ה הַמַּלְאָ֖ךְ יֹרֵ֣ד אֵלָ֑יו וַיֹּ֗אמֶר הִנֵּֽה זֹ֤את הָֽרָעָה֙ מֵאֵ֣ת יְהוָ֔ה מָֽה אוֹחִ֥יל לַיהוָ֖ה עֽוֹד

الملوك الثاني 7: 17 2Ki.7.17

وَأَقَامَ الْمَلِكُ عَلَى الْبَابِ الْجُنْدِيَّ الَّذِي كَانَ يَسْتَنِدُ عَلَى يَدِهِ، فَدَاسَهُ الشَّعْبُ فِي الْبَابِ، فَمَاتَ كَمَا قَالَ رَجُلُ اللهِ الَّذِي تَكَلَّمَ عِنْدَ نُزُولِ الْمَلِكِ إِلَيْهِ.

הִפְקִ֨יד וְהַמֶּלֶךְ֩ הַשַּׁ֔עַר הַשָּׁלִ֜ישׁ אֲשֶׁר נִשְׁעָ֤ן עַל יָדוֹ֙ וַיִּרְמְסֻ֧הוּ הָעָ֛ם עַל בַּשַּׁ֖עַר וַיָּמֹ֑ת כַּאֲשֶׁ֤ר דִּבֶּר֙ אִ֣ישׁ הָאֱלֹהִ֔ים אֲשֶׁ֣ר דִּבֶּ֔ר בְּרֶ֥דֶת הַמֶּ֖לֶךְ אֵלָֽיו

الملوك الثاني 7: 17 2Ki.7.17

وَأَقَامَ الْمَلِكُ عَلَى الْبَابِ الْجُنْدِيَّ الَّذِي كَانَ يَسْتَنِدُ عَلَى يَدِهِ، فَدَاسَهُ الشَّعْبُ فِي الْبَابِ، فَمَاتَ كَمَا قَالَ رَجُلُ اللهِ الَّذِي تَكَلَّمَ عِنْدَ نُزُولِ الْمَلِكِ إِلَيْهِ.

הִפְקִ֨יד וְהַמֶּלֶךְ֩ הַשַּׁ֔עַר הַשָּׁלִ֜ישׁ אֲשֶׁר נִשְׁעָ֤ן עַל יָדוֹ֙ וַיִּרְמְסֻ֧הוּ הָעָ֛ם עַל בַּשַּׁ֖עַר וַיָּמֹ֑ת כַּאֲשֶׁ֤ר דִּבֶּר֙ אִ֣ישׁ הָאֱלֹהִ֔ים אֲשֶׁ֣ר דִּבֶּ֔ר בְּרֶ֥דֶת הַמֶּ֖לֶךְ אֵלָֽיו

الملوك الثاني 7: 18 2Ki.7.18

فَإِنَّهُ لَمَّا تَكَلَّمَ رَجُلُ اللهِ إِلَى الْمَلِكِ قَائِلاً: كَيْلَتَا شَعِيرٍ بِشَاقِل وَكَيْلَةُ دَقِيق بِشَاقِل تَكُونُ فِي مِثْلِ هذَا الْوَقْتِ غَدًا فِي بَابِ السَّامِرَةِ

וַיְהִ֗י כְּדַבֵּר֙ אִ֣ישׁ הָאֱלֹהִ֔ים אֶל הַמֶּ֖לֶךְ לֵאמֹ֑ר סָאתַ֨יִם שְׂעֹרִ֜ים בְּשֶׁ֗קֶל וּֽסְאָה סֹ֙לֶת֙ בְּשֶׁ֔קֶל יִהְיֶה֙ כָּעֵ֣ת מָחָ֔ר בְּשַׁ֖עַר שֹׁמְרֽוֹן

الملوك الثاني 8: 1 2Ki.8.1

وَكَلَّمَ أَلِيشَعُ الْمَرْأَةَ الَّتِي أَحْيَا ابْنَهَا قَائِلاً: قُومِي وَانْطَلِقِي أَنْتِ وَبَيْتُكِ وَتَغَرَّبِي حَيْثُمَا تَتَغَرَّبِي، لأَنَّ الرَّبَّ قَدْ دَعَا بِجُوعٍ فَيَأْتِي أَيْضًا عَلَى الأَرْضِ سَبْعَ سِنِينٍ.

דִּבֶּ֣ר וֶאֱלִישָׁ֡ע הָאִשָּׁה֩ אֲשֶׁר הֶחֱיָ֨ה בְּנָ֜הּ לֵאמֹ֗ר ק֤וּמִי וּלְכִי֙ אַ֣תְּ וּבֵיתֵ֔ךְ וְג֖וּרִי בַּאֲשֶׁ֣ר תָּג֑וּרִי כִּֽי יְהוָה֙ קָרָ֤א לָֽרָעָ֔ב בָּ֥א וְגַם אֶל הָאָ֖רֶץ שֶׁ֥בַע שָׁנִֽים

الملوك الثاني 8: 4 2Ki.8.4

وَكَلَّمَ الْمَلِكُ جِيحْزِيَ غُلاَمَ رَجُلِ اللهِ قَائِلاً: قُصَّ عَلَيَّ جَمِيعَ الْعَظَائِمِ الَّتِي فَعَلَهَا أَلِيشَعُ.

מְדַבֵּר֙ וְהַמֶּ֗לֶךְ גֵּ֣חֲזִ֔י נַ֥עַר אִישׁ הָאֱלֹהִ֖ים לֵאמֹ֑ר סַפְּרָה;נָּ֣א לִ֔י כָּל הַגְּדֹל֖וֹת אֲשֶׁר עָשָׂ֥ה אֱלִישָֽׁע

الملوك الثاني 9: 36 2Ki.9.36

فَرَجَعُوا وَأَخْبَرُوهُ، فَقَالَ: إِنَّهُ كَلاَمُ الرَّبِّ الَّذِي تَكَلَّمَ بِهِ عَنْ يَدِ عَبْدِهِ إِيلِيَّا التِّشْبِيِّ قَائِلاً: فِي حَقْلِ يَزْرَعِيلَ تَأْكُلُ الْكِلاَبُ لَحْمَ إِيزَابَلَ.

וַיָּשֻׁבוּ֮ וַיַּגִּ֣ידוּ;לוֹ֒ וַיֹּ֙אמֶר֙ ה֔וּא דְּבַר יְהוָ֣ה אֲשֶׁ֣ר דִּבֶּ֗ר בְּיַד עַבְדּ֛וֹ אֵלִיָּ֥הוּ הַתִּשְׁבִּ֖י לֵאמֹ֑ר בְּחֵ֣לֶק יִזְרְעֶ֔אל יֹאכְל֥וּ הַכְּלָבִ֖ים בְּשַׂ֥ר אִיזָֽבֶל

الملوك الثاني 10: 10 2Ki.10.10

فَاعْلَمُوا الآنَ أَنَّهُ لاَ يَسْقُطُ مِنْ كَلاَمِ الرَّبِّ إِلَى الأَرْضِ الَّذِي تَكَلَّمَ بِهِ الرَّبُّ عَلَى بَيْتِ أَخْآبَ، وَقَدْ فَعَلَ الرَّبُّ مَا تَكَلَّمَ بِهِ عَنْ يَدِ عَبْدِهِ إِيلِيَّا.

דְּע֣וּ אֵפ֗וֹא כִּי֩ לֹ֨א יִפֹּ֜ל מִדְּבַ֤ר יְהוָה֙ אַ֔רְצָה אֲשֶׁר דִּבֶּ֥ר יְהוָ֖ה עַל בֵּ֣ית אַחְאָ֑ב עָשָׂ֔ה וַיהוָ֣ה אֲשֶׁ֣ר דִּבֶּ֔ר בְּיַ֖ד עַבְדּ֥וֹ אֵלִיָּֽהוּ

الملوك الثاني 10: 10 2Ki.10.10

فَاعْلَمُوا الآنَ أَنَّهُ لاَ يَسْقُطُ مِنْ كَلاَمِ الرَّبِّ إِلَى الأَرْضِ الَّذِي تَكَلَّمَ بِهِ الرَّبُّ عَلَى بَيْتِ أَخْآبَ، وَقَدْ فَعَلَ الرَّبُّ مَا تَكَلَّمَ بِهِ عَنْ يَدِ عَبْدِهِ إِيلِيَّا.

דְּע֣וּ אֵפ֗וֹא כִּי֩ לֹ֨א יִפֹּ֜ל מִדְּבַ֤ר יְהוָה֙ אַ֔רְצָה אֲשֶׁר דִּבֶּ֥ר יְהוָ֖ה עַל בֵּ֣ית אַחְאָ֑ב עָשָׂ֔ה וַיהוָ֣ה אֲשֶׁ֣ר דִּבֶּ֔ר בְּיַ֖ד עַבְדּ֥וֹ אֵלִיָּֽהוּ

الملوك الثاني 10: 17 2Ki.10.17

وَجَاءَ إِلَى السَّامِرَةِ، وَقَتَلَ جَمِيعَ الَّذِينَ بَقُوا لأَخْآبَ فِي السَّامِرَةِ حَتَّى أَفْنَاهُ، حَسَبَ كَلاَمِ الرَّبِّ الَّذِي كَلَّمَ بِهِ إِيلِيَّا.

וַיָּבֹא֙ שֹֽׁמְר֔וֹן וַ֠יַּךְ כָּל הַנִּשְׁאָרִ֧ים לְאַחְאָ֛ב בְּשֹׁמְר֖וֹן עַד הִשְׁמִיד֑וֹ כִּדְבַ֣ר יְהוָ֔ה אֲשֶׁ֥ר דִּבֶּ֖ר;אֶל אֵלִיָּֽהוּ

الملوك الثاني 14: 25 2Ki.14.25

هُوَ رَدَّ تُخُمَ إِسْرَائِيلَ مِنْ مَدْخَلِ حَمَاةَ إِلَى بَحْرِ الْعَرَبَةِ، حَسَبَ كَلاَمِ الرَّبِّ إِلهِ إِسْرَائِيلَ الَّذِي تَكَلَّمَ بِهِ عَنْ يَدِ عَبْدِهِ يُونَانَ بْنِ أَمِتَّايَ النَّبِيِّ الَّذِي مِنْ جَتَّ حَافِرَ.

ה֗וּא הֵשִׁיב֙ גְּב֣וּל יִשְׂרָאֵ֔ל מִלְּב֥וֹא חֲמָ֖ת עַד יָ֣ם הָעֲרָבָ֑ה כִּדְבַ֤ר יְהוָה֙ אֱלֹהֵ֣י יִשְׂרָאֵ֔ל אֲשֶׁ֣ר דִּבֶּ֗ר בְּיַד עַבְדּ֞וֹ יוֹנָ֤ה בֶן אֲמִתַּי֙ הַנָּבִ֔יא אֲשֶׁ֖ר מִגַּ֥ת הַחֵֽפֶר

الملوك الثاني 14: 27 2Ki.14.27

وَلَمْ يَتَكَلَّمِ الرَّبُّ بِمَحْوِ اسْمِ إِسْرَائِيلَ مِنْ تَحْتِ السَّمَاءِ، فَخَلَّصَهُمْ بِيَدِ يَرُبْعَامَ ابْنِ يُوآشَ.

וְלֹא דִבֶּ֣ר יְהוָ֔ה לִמְחוֹת֙ שֵׁ֣ם יִשְׂרָאֵ֔ל מִתַּ֖חַת הַשָּׁמָ֑יִם וַיּ֣וֹשִׁיעֵ֔ם בְּיַ֖ד יָרָבְעָ֥ם בֶּן יוֹאָֽשׁ

الملوك الثاني 15: 12 2Ki.15.12

ذلِكَ كَلاَمُ الرَّبِّ الَّذِي كَلَّمَ بِهِ يَاهُوَ قَائِلاً: بَنُو الْجِيلِ الرَّابعِ يَجْلِسُونَ لَكَ عَلَى كُرْسِيِّ إِسْرَائِيلَ. وَهكَذَا كَانَ.

ה֣וּא דְבַר יְהוָ֗ה אֲשֶׁ֨ר דִּבֶּ֤ר יֵהוּא֙ לֵאמֹ֔ר בְּנֵ֣י רְבִיעִ֔ים יֵשְׁב֥וּ לְךָ֖ עַל כִּסֵּ֣א יִשְׂרָאֵ֑ל כֵֽן וַֽיְהִי

الملوك الثاني 17: 23 2Ki.17.23

حَتَّى نَحَّى الرَّبُّ إِسْرَائِيلَ مِنْ أَمَامِهِ كَمَا تَكَلَّمَ عَنْ يَدِ جَمِيعِ عَبِيدِهِ الأَنْبِيَاءِ، فَسُبِيَ إِسْرَائِيلُ مِنْ أَرْضِهِ إِلَى أَشُّورَ إِلَى هذَا الْيَوْمِ.

עַ֠ד;אֲשֶׁר הֵסִ֨יר יְהוָ֤ה יִשְׂרָאֵל֙ מֵעַ֣ל פָּנָ֔יו כַּאֲשֶׁ֣ר דִּבֶּ֔ר בְּיַ֖ד כָּל עֲבָדָ֣יו הַנְּבִיאִ֑ים וַיִּ֨גֶל יִשְׂרָאֵ֜ל מֵעַ֤ל אַדְמָתוֹ֙ אַשּׁ֔וּרָה עַ֖ד הַזֶּֽה הַיּ֥וֹם

أشهر ترجمات الكلمة في ترجمة سميث وفان دايك

أشكال الكلمة في النص الأصلي:

شواهد ورود الكلمة في الكتاب المقدس (1128 آية)