עִם (H5973) - ʻim | معجم سترونغ العبري

وَكَانَ دَاوُدُ يَتَزَايَدُ مُتَعَظِّمًا، وَالرَّبُّ إِلهُ الْجُنُودِ مَعَهُ.

דָּוִ֖ד וַיֵּ֥לֶךְ;הָל֣וֹךְ וְגָד֑וֹל וַיהוָ֛ה אֱלֹהֵ֥י צְבָא֖וֹת עִמּֽוֹ

فَأَخَذُوهَا مِنْ بَيْتِ أَبِينَادَابَ الَّذِي فِي الأَكَمَةِ مَعَ تَابُوتِ اللهِ. وَكَانَ أَخِيُو يَسِيرُ أَمَامَ التَّابُوتِ،

וַיִּשָּׂאֻ֗הוּ מִבֵּ֤ית אֲבִֽינָדָב֙ אֲשֶׁ֣ר בַּגִּבְעָ֔ה עִ֖ם אֲר֣וֹן הָאֱלֹהִ֑ים וְאַחְי֕וֹ הֹלֵ֖ךְ לִפְנֵ֥י הָאָרֽוֹן

صموئيل الثاني 6: 7 2Sa.6.7

فَحَمِيَ غَضَبُ الرَّبِّ عَلَى عُزَّةَ، وَضَرَبَهُ اللهُ هُنَاكَ لأَجْلِ غَفَلِهِ، فَمَاتَ هُنَاكَ لَدَى تَابُوتِ اللهِ.

וַיִּֽחַר אַ֤ף יְהוָה֙ בְּעֻזָּ֔ה וַיַּכֵּ֥הוּ הָאֱלֹהִ֖ים שָׁ֛ם עַל הַשַּׁ֑ל וַיָּ֣מָת שָׁ֔ם עִ֖ם אֲר֥וֹן הָאֱלֹהִֽים

صموئيل الثاني 6: 22 2Sa.6.22

وَإِنِّي أَتَصَاغَرُ دُونَ ذلِكَ وَأَكُونُ وَضِيعًا فِي عَيْنَيْ نَفْسِي، وَأَمَّا عِنْدَ الإِمَاءِ الَّتِي ذَكَرْتِ فَأَتَمَجَّدُ.

עוֹד֙ וּנְקַלֹּ֤תִי מִזֹּ֔את וְהָיִ֥יתִי שָׁפָ֖ל בְּעֵינָ֑י וְעִם הָֽאֲמָהוֹת֙ אֲשֶׁ֣ר אָמַ֔רְתְּ אִכָּבֵֽדָה

صموئيل الثاني 7: 3 2Sa.7.3

فَقَالَ نَاثَانُ لِلْمَلِكِ: اذْهَبِ افْعَلْ كُلَّ مَا بِقَلْبِكَ، لأَنَّ الرَّبَّ مَعَكَ.

וַיֹּ֤אמֶר נָתָן֙ אֶל;הַמֶּ֔לֶךְ לֵ֣ךְ עֲשֵׂ֑ה כֹּ֛ל אֲשֶׁ֥ר בִּֽלְבָבְךָ֖ כִּ֥י יְהוָ֖ה עִמָּֽךְ

صموئيل الثاني 7: 9 2Sa.7.9

وَكُنْتُ مَعَكَ حَيْثُمَا تَوَجَّهْتَ، وَقَرَضْتُ جَمِيعَ أَعْدَائِكَ مِنْ أَمَامِكَ، وَعَمِلْتُ لَكَ اسْمًا عَظِيمًا كَاسْمِ الْعُظَمَاءِ الَّذِينَ فِي الأَرْضِ.

וָאֶהְיֶ֣ה עִמְּךָ֗ בְּכֹל֙;אֲשֶׁ֣ר הָלַ֔כְתָּ וָאַכְרִ֥תָה כָּל אֹיְבֶ֖יךָ מִפָּנֶ֑יךָ וְעָשִׂ֤תִֽי לְךָ֙ שֵׁ֣ם גָּד֔וֹל כְּשֵׁ֥ם הַגְּדֹלִ֖ים אֲשֶׁ֥ר בָּאָֽרֶץ

صموئيل الثاني 7: 15 2Sa.7.15

وَلكِنَّ رَحْمَتِي لاَ تُنْزَعُ مِنْهُ كَمَا نَزَعْتُهَا مِنْ شَاوُلَ الَّذِي أَزَلْتُهُ مِنْ أَمَامِكَ.

וְחַסְדִּ֖י לֹא יָס֣וּר מִמֶּ֑נּוּ כַּאֲשֶׁ֤ר הֲסִרֹ֙תִי֙ מֵעִ֣ם שָׁא֔וּל אֲשֶׁ֥ר הֲסִרֹ֖תִי מִלְּפָנֶֽיךָ

صموئيل الثاني 8: 11 2Sa.8.11

وَهذِهِ أَيْضًا قَدَّسَهَا الْمَلِكُ دَاوُدُ لِلرَّبِّ مَعَ الْفِضَّةِ وَالذَّهَبِ الَّذِي قَدَّسَهُ مِنْ جَمِيعِ الشُّعُوبِ الَّذِينَ أَخْضَعَهُمْ

גַּם;אֹתָ֕ם;הִקְדִּ֛ישׁ הַמֶּ֥לֶךְ דָּוִ֖ד לַֽיהוָ֑ה עִם הַכֶּ֤סֶף וְהַזָּהָב֙ אֲשֶׁ֣ר הִקְדִּ֔ישׁ מִכָּל הַגּוֹיִ֖ם אֲשֶׁ֥ר כִּבֵּֽשׁ

صموئيل الثاني 9: 1 2Sa.9.1

وَقَالَ دَاوُدُ: هَلْ يُوجَدُ بَعْدُ أَحَدٌ قَدْ بَقِيَ مِنْ بَيْتِ شَاوُلَ، فَأَصْنَعَ مَعَهُ مَعْرُوفًا مِنْ أَجْلِ يُونَاثَانَ.

וַיֹּ֣אמֶר דָּוִ֔ד הֲכִ֣י יֶשׁ ע֔וֹד אֲשֶׁ֥ר נוֹתַ֖ר לְבֵ֣ית שָׁא֑וּל וְאֶעֱשֶׂ֤ה עִמּוֹ֙ חֶ֔סֶד בַּעֲב֖וּר יְהוֹנָתָֽן

صموئيل الثاني 9: 3 2Sa.9.3

فَقَالَ الْمَلِكُ: أَلاَ يُوجَدُ بَعْدُ أَحَدٌ لِبَيْتِ شَاوُلَ فَأَصْنَعَ مَعَهُ إِحْسَانَ اللهِ. فَقَالَ صِيبَا لِلْمَلِكِ: بَعْدُ ابْنٌ لِيُونَاثَانَ أَعْرَجُ الرِّجْلَيْنِ.

וַיֹּ֣אמֶר הַמֶּ֗לֶךְ הַאֶ֨פֶס ע֥וֹד אִישׁ֙ לְבֵ֣ית שָׁא֔וּל וְאֶעֱשֶׂ֥ה עִמּ֖וֹ חֶ֣סֶד אֱלֹהִ֑ים וַיֹּ֤אמֶר צִיבָא֙ אֶל;הַמֶּ֔לֶךְ ע֛וֹד בֵּ֥ן לִיהוֹנָתָ֖ן נְכֵ֥ה רַגְלָֽיִם

صموئيل الثاني 9: 7 2Sa.9.7

فَقَالَ لَهُ دَاوُدُ: لاَ تَخَفْ. فَإِنِّي لأَعْمَلَنَّ مَعَكَ مَعْرُوفًا مِنْ أَجْلِ يُونَاثَانَ أَبِيكَ، وَأَرُدُّ لَكَ كُلَّ حُقُولِ شَاوُلَ أَبِيكَ، وَأَنْتَ تَأْكُلُ خُبْزًا عَلَى مَائِدَتِي دَائِمًا.

וַיֹּאמֶר֩ ל֨וֹ דָוִ֜ד אַל תִּירָ֗א כִּ֣י עָשֹׂה֩;אֶעֱשֶׂ֨ה עִמְּךָ֥ חֶ֙סֶד֙ בַּֽעֲבוּר֙ יְהוֹנָתָ֣ן אָבִ֔יךָ וַהֲשִׁבֹתִ֣י לְךָ֔ כָּל שְׂדֵ֖ה שָׁא֣וּל אָבִ֑יךָ וְאַתָּ֗ה תֹּ֥אכַל לֶ֛חֶם עַל שֻׁלְחָנִ֖י תָּמִֽיד

صموئيل الثاني 10: 2 2Sa.10.2

فَقَالَ دَاوُدُ: أَصْنَعُ مَعْرُوفًا مَعَ حَانُونَ بْنِ نَاحَاشَ كَمَا صَنَعَ أَبُوهُ مَعِي مَعْرُوفًا. فَأَرْسَلَ دَاوُدُ بِيَدِ عَبِيدِهِ يُعَزِّيهِ عَنْ أَبِيهِ. فَجَاءَ عَبِيدُ دَاوُدَ إِلَى أَرْضِ بَنِي عَمُّونَ.

וַיֹּ֨אמֶר דָּוִ֜ד אֶעֱשֶׂה חֶ֣סֶד עִם חָנ֣וּן בֶּן נָחָ֗שׁ כַּאֲשֶׁר֩ עָשָׂ֨ה אָבִ֤יו עִמָּדִי֙ חֶ֔סֶד וַיִּשְׁלַ֨ח דָּוִ֧ד בְּיַד עֲבָדָ֖יו לְנַחֲמ֛וֹ אֶל אָבִ֑יו וַיָּבֹ֙אוּ֙ עַבְדֵ֣י דָוִ֔ד אֶ֖רֶץ בְּנֵ֥י עַמּֽוֹן

صموئيل الثاني 10: 13 2Sa.10.13

فَتَقَدَّمَ يُوآبُ وَالشَّعْبُ الَّذِينَ مَعَهُ لِمُحَارَبَةِ أَرَامَ فَهَرَبُوا مِنْ أَمَامِهِ.

וַיִּגַּ֣שׁ יוֹאָ֗ב וְהָעָם֙ אֲשֶׁ֣ר עִמּ֔וֹ לַמִּלְחָמָ֖ה בַּֽאֲרָ֑ם וַיָּנֻ֖סוּ מִפָּנָֽיו

صموئيل الثاني 11: 1 2Sa.11.1

وَكَانَ عِنْدَ تَمَامِ السَّنَةِ، فِي وَقْتِ خُرُوجِ الْمُلُوكِ، أَنَّ دَاوُدَ أَرْسَلَ يُوآبَ وَعَبِيدَهُ مَعَهُ وَجَمِيعَ إِسْرَائِيلَ، فَأَخْرَبُوا بَنِي عَمُّونَ وَحَاصَرُوا رِبَّةَ. وَأَمَّا دَاوُدُ فَأَقَامَ فِي أُورُشَلِيمَ.

וַיְהִי֩ לִתְשׁוּבַ֨ת הַשָּׁנָ֜ה לְעֵ֣ת צֵ֣את הַמַּלְאֿכִ֗ים דָּוִ֡ד וַיִּשְׁלַ֣ח יוֹאָב֩ עֲבָדָ֨יו עִמּ֜וֹ כָּל יִשְׂרָאֵ֗ל וַיַּשְׁחִ֙תוּ֙ בְּנֵ֣י עַמּ֔וֹן וַיָּצֻ֖רוּ רַבָּ֑ה וְדָוִ֖ד יוֹשֵׁ֥ב בִּירוּשָׁלִָֽם

صموئيل الثاني 11: 4 2Sa.11.4

فَأَرْسَلَ دَاوُدُ رُسُلاً وَأَخَذَهَا، فَدَخَلَتْ إِلَيْهِ، فَاضْطَجَعَ مَعَهَا وَهِيَ مُطَهَّرَةٌ مِنْ طَمْثِهَا. ثُمَّ رَجَعَتْ إِلَى بَيْتِهَا.

וַיִּשְׁלַח֩ דָּוִ֨ד מַלְאָכִ֜ים וַיִּקָּחֶ֗הָ וַתָּב֤וֹא אֵלָיו֙ וַיִּשְׁכַּ֣ב עִמָּ֔הּ וְהִ֥יא מִתְקַדֶּ֖שֶׁת מִטֻּמְאָתָ֑הּ וַתָּ֖שָׁב אֶל בֵּיתָֽהּ

صموئيل الثاني 11: 11 2Sa.11.11

فَقَالَ أُورِيَّا لِدَاوُدَ: إِنَّ التَّابُوتَ وَإِسْرَائِيلَ وَيَهُوذَا سَاكِنُونَ فِي الْخِيَامِ، وَسَيِّدِي يُوآبُ وَعَبِيدُ سَيِّدِي نَازِلُونَ عَلَى وَجْهِ الصَّحْرَاءِ، وَأَنَا آتِي إِلَى بَيْتِي لآكُلَ وَأَشْرَبَ وَأَضْطَجعَ مَعَ امْرَأَتِي. وَحَيَاتِكَ وَحَيَاةِ نَفْسِكَ، لاَ أَفْعَلُ هذَا الأَمْرَ.

וַיֹּ֨אמֶר אוּרִיָּ֜ה אֶל;דָּוִ֗ד הָ֠אָרוֹן וְיִשְׂרָאֵ֨ל וִֽיהוּדָ֜ה יֹשְׁבִ֣ים בַּסֻּכּ֗וֹת וַאדֹנִ֨י יוֹאָ֜ב וְעַבְדֵ֤י אֲדֹנִ֨י חֹנִ֔ים עַל פְּנֵ֤י הַשָּׂדֶה֙ וַאֲנִ֞י אָב֧וֹא אֶל בֵּיתִ֛י לֶאֱכֹ֥ל וְלִשְׁתּ֖וֹת וְלִשְׁכַּ֣ב עִם אִשְׁתִּ֑י חַיֶּ֙ךָ֙ וְחֵ֣י נַפְשֶׁ֔ךָ אִֽם אֶעֱשֶׂ֖ה הַזֶּֽה הַדָּבָ֥ר

صموئيل الثاني 11: 13 2Sa.11.13

وَدَعَاهُ دَاوُدُ فَأَكَلَ أَمَامَهُ وَشَرِبَ وَأَسْكَرَهُ. وَخَرَجَ عِنْدَ الْمَسَاءِ لِيَضْطَجِعَ فِي مَضْجَعِهِ مَعَ عَبِيدِ سَيِّدِهِ، وَإِلَى بَيْتِهِ لَمْ يَنْزِلْ.

וַיִּקְרָא;ל֣וֹ דָוִ֗ד וַיֹּ֧אכַל לְפָנָ֛יו וַיֵּ֖שְׁתְּ וַֽיְשַׁכְּרֵ֑הוּ וַיֵּצֵ֣א בָעֶ֗רֶב לִשְׁכַּ֤ב בְּמִשְׁכָּבוֹ֙ עִם עַבְדֵ֣י אֲדֹנָ֔יו וְאֶל בֵּית֖וֹ לֹ֥א יָרָֽד

صموئيل الثاني 12: 3 2Sa.12.3

وَأَمَّا الْفَقِيرُ فَلَمْ يَكُنْ لَهُ شَيْءٌ إِلاَّ نَعْجَةٌ وَاحِدَةٌ صَغِيرَةٌ قَدِ اقْتَنَاهَا وَرَبَّاهَا وَكَبِرَتْ مَعَهُ وَمَعَ بَنِيهِ جَمِيعًا. تَأْكُلُ مِنْ لُقْمَتِهِ وَتَشْرَبُ مِنْ كَأْسِهِ وَتَنَامُ فِي حِضْنِهِ، وَكَانَتْ لَهُ كَابْنَةٍ.

וְלָרָ֣שׁ אֵֽין כֹּ֗ל כִּי֩;אִם כִּבְשָׂ֨ה אַחַ֤ת קְטַנָּה֙ אֲשֶׁ֣ר קָנָ֔ה וַיְחַיֶּ֕הָ וַתִּגְדַּ֥ל עִמּ֛וֹ וְעִם בָּנָ֖יו יַחְדָּ֑ו תֹאכַ֜ל מִפִּתּ֨וֹ תִשְׁתֶּה֙ וּמִכֹּס֤וֹ תִשְׁכָּ֔ב וּבְחֵיק֣וֹ וַתְּהִי ל֖וֹ כְּבַֽת

صموئيل الثاني 12: 3 2Sa.12.3

وَأَمَّا الْفَقِيرُ فَلَمْ يَكُنْ لَهُ شَيْءٌ إِلاَّ نَعْجَةٌ وَاحِدَةٌ صَغِيرَةٌ قَدِ اقْتَنَاهَا وَرَبَّاهَا وَكَبِرَتْ مَعَهُ وَمَعَ بَنِيهِ جَمِيعًا. تَأْكُلُ مِنْ لُقْمَتِهِ وَتَشْرَبُ مِنْ كَأْسِهِ وَتَنَامُ فِي حِضْنِهِ، وَكَانَتْ لَهُ كَابْنَةٍ.

וְלָרָ֣שׁ אֵֽין כֹּ֗ל כִּי֩;אִם כִּבְשָׂ֨ה אַחַ֤ת קְטַנָּה֙ אֲשֶׁ֣ר קָנָ֔ה וַיְחַיֶּ֕הָ וַתִּגְדַּ֥ל עִמּ֛וֹ וְעִם בָּנָ֖יו יַחְדָּ֑ו תֹאכַ֜ל מִפִּתּ֨וֹ תִשְׁתֶּה֙ וּמִכֹּס֤וֹ תִשְׁכָּ֔ב וּבְחֵיק֣וֹ וַתְּהִי ל֖וֹ כְּבַֽת

صموئيل الثاني 12: 11 2Sa.12.11

هكَذَا قَالَ الرَّبُّ: هأَنَذَا أُقِيمُ عَلَيْكَ الشَّرَّ مِنْ بَيْتِكَ، وَآخُذُ نِسَاءَكَ أَمَامَ عَيْنَيْكَ وَأُعْطِيهِنَّ لِقَرِيبِكَ، فَيَضْطَجعُ مَعَ نِسَائِكَ فِي عَيْنِ هذِهِ الشَّمْسِ.

כֹּ֣ה אָמַ֣ר יְהוָ֗ה הִנְנִי֩ מֵקִ֨ים עָלֶ֤יךָ רָעָה֙ מִבֵּיתֶ֔ךָ וְלָקַחְתִּ֤י נָשֶׁ֙יךָ֙ לְעֵינֶ֔יךָ וְנָתַתִּ֖י לְרֵעֶ֑יךָ וְשָׁכַב֙ עִם נָשֶׁ֔יךָ לְעֵינֵ֖י הַזֹּֽאת הַשֶּׁ֥מֶשׁ

صموئيل الثاني 12: 24 2Sa.12.24

وَعَزَّى دَاوُدُ بَثْشَبَعَ امْرَأَتَهُ، وَدَخَلَ إِلَيْهَا وَاضْطَجَعَ مَعَهَا فَوَلَدَتِ ابْنًا، فَدَعَا اسْمَهُ سُلَيْمَانَ، وَالرَّبُّ أَحَبَّهُ،

וַיְנַחֵ֣ם דָּוִ֗ד בַּת;שֶׁ֣בַע אִשְׁתּ֔וֹ וַיָּבֹ֥א אֵלֶ֖יהָ וַיִּשְׁכַּ֣ב עִמָּ֑הּ וַתֵּ֣לֶד בֵּ֗ן וַתִּקְרָ֤א שְׁמוֹ֙ שְׁלֹמֹ֔ה וַיהוָ֖ה אֲהֵבֽוֹ

صموئيل الثاني 13: 11 2Sa.13.11

وَقَدَّمَتْ لَهُ لِيَأْكُلَ، فَأَمْسَكَهَا وَقَالَ لَهَا: تَعَالَيِ اضْطَجِعِي مَعِي يَا أُخْتِي.

וַתַּגֵּ֥שׁ אֵלָ֖יו לֶֽאֱכֹ֑ל וַיַּֽחֲזֶק;בָּהּ֙ וַיֹּ֣אמֶר לָ֔הּ בּ֛וֹאִי שִׁכְבִ֥י עִמִּ֖י אֲחוֹתִֽי

صموئيل الثاني 13: 16 2Sa.13.16

فَقَالَتْ لَهُ: لاَ سَبَبَ. هذَا الشَّرُّ بِطَرْدِكَ إِيَّايَ هُوَ أَعْظَمُ مِنَ الآخَرِ الَّذِي عَمِلْتَهُ بِي. فَلَمْ يَشَأْ أَنْ يَسْمَعَ لَهَا،

וַתֹּ֣אמֶר ל֗וֹ אַל אוֹדֹ֞ת הַזֹּ֔את הָרָעָ֤ה לְשַׁלְּחֵ֑נִי הַגְּדוֹלָה֙ מֵאַחֶ֛רֶת אֲשֶׁר עָשִׂ֥יתָ עִמִּ֖י וְלֹ֥א אָבָ֖ה לִשְׁמֹ֥עַֽ לָֽהּ

صموئيل الثاني 13: 20 2Sa.13.20

فَقَالَ لَهَا أَبْشَالُومُ أَخُوهَا: هَلْ كَانَ أَمْنُونُ أَخُوكِ مَعَكِ. فَالآنَ يَا أُخْتِي اسْكُتِي. أَخُوكِ هُوَ. لاَ تَضَعِي قَلْبَكِ عَلَى هذَا الأَمْرِ. فَأَقَامَتْ ثَامَارُ مُسْتَوْحِشَةً فِي بَيْتِ أَبْشَالُومَ أَخِيهَا.

וַיֹּ֨אמֶר אֵלֶ֜יהָ אַבְשָׁל֣וֹם אָחִ֗יהָ הָיָ֣ה הַאֲמִינ֣וֹן אָחִיךְ֮ עִמָּךְ֒ וְעַתָּ֞ה אֲחוֹתִ֤י הַחֲרִ֙ישִׁי֙ אָחִ֣יךְ ה֔וּא אַל תָּשִׁ֥יתִי לִבֵּ֖ךְ הַזֶּ֑ה לַדָּבָ֣ר וַתֵּ֤שֶׁב תָּמָר֙ וְשֹׁ֣מֵמָ֔ה בֵּ֖ית אַבְשָׁל֥וֹם אָחִֽיהָ

صموئيل الثاني 13: 23 2Sa.13.23

وَكَانَ بَعْدَ سَنَتَيْنِ مِنَ الزَّمَانِ، أَنَّهُ كَانَ لأَبْشَالُومَ جَزَّازُونَ فِي بَعْلَ حَاصُورَ الَّتِي عِنْدَ أَفْرَايِمَ. فَدَعَا أَبْشَالُومُ جَمِيعَ بَنِي الْمَلِكِ.

וַֽיְהִי֙ לִשְׁנָתַ֣יִם יָמִ֔ים וַיִּהְי֤וּ לְאַבְשָׁל֔וֹם גֹֽזְזִים֙ בְּבַ֥עַל חָצ֖וֹר אֲשֶׁ֣ר עִם אֶפְרָ֑יִם וַיִּקְרָ֥א אַבְשָׁל֖וֹם לְכָל בְּנֵ֥י הַמֶּֽלֶךְ

صموئيل الثاني 13: 24 2Sa.13.24

وَجَاءَ أَبْشَالُومُ إِلَى الْمَلِكِ وَقَالَ: هُوَذَا لِعَبْدِكَ جَزَّازُونَ. فَلْيَذْهَبِ الْمَلِكُ وَعَبِيدُهُ مَعَ عَبْدِكَ.

וַיָּבֹ֤א אַבְשָׁלוֹם֙ אֶל הַמֶּ֔לֶךְ וַיֹּ֕אמֶר הִנֵּה;נָ֥א לְעַבְדֶּ֑ךָ גֹזְזִ֖ים יֵֽלֶךְ הַמֶּ֛לֶךְ וַעֲבָדָ֖יו עִם עַבְדֶּֽךָ

صموئيل الثاني 13: 26 2Sa.13.26

فَقَالَ أَبْشَالُومُ: إِذًا أَخِي أَمْنُونَ يَذْهَبْ مَعَنَا. فَقَالَ الْمَلِكُ: لِمَاذَا يَذْهَبُ مَعَكَ.

וַיֹּ֙אמֶר֙ אַבְשָׁל֔וֹם וָלֹ֕א אָחִ֑י אַמְנ֣וֹן יֵֽלֶךְ;נָ֥א אִתָּ֖נוּ וַיֹּ֤אמֶר הַמֶּ֔לֶךְ לָ֥מָּה יֵלֵ֖ךְ עִמָּֽךְ

صموئيل الثاني 14: 17 2Sa.14.17

فَقَالَتْ جَارِيَتُكَ: لِيَكُنْ كَلاَمُ سَيِّدِي الْمَلِكِ عَزَاءً، سَيِّدِي الْمَلِكُ إِنَّمَا هُوَ كَمَلاَكِ اللهِ لِفَهْمِ الْخَيْرِ وَالشَّرِّ، وَالرَّبُّ إِلهُكَ يَكُونُ مَعَكَ.

וַתֹּ֙אמֶר֙ שִׁפְחָ֣תְךָ֔ יִֽהְיֶה;נָּ֛א דְּבַר אֲדֹנִ֥י הַמֶּ֖לֶךְ לִמְנוּחָ֑ה אֲדֹנִ֤י הַמֶּ֙לֶךְ֙ כִּ֣י כְּמַלְאַ֣ךְ הָאֱלֹהִ֗ים לִשְׁמֹ֙עַ֙ הַטּ֣וֹב וְהָרָ֔ע וַֽיהוָ֥ה אֱלֹהֶ֖יךָ יְהִ֥י עִמָּֽךְ

صموئيل الثاني 15: 19 2Sa.15.19

فَقَالَ الْمَلِكُ لإِتَّايَ الْجَتِّيِّ: لِمَاذَا تَذْهَبُ أَنْتَ أَيْضًا مَعَنَا. اِرْجعْ وَأَقِمْ مَعَ الْمَلِكِ لأَنَّكَ غَرِيبٌ وَمَنْفِيٌّ أَيْضًا مِنْ وَطَنِكَ.

וַיֹּ֤אמֶר הַמֶּ֙לֶךְ֙ אֶל;אִתַּ֣י הַגִּתִּ֔י לָ֧מָּה תֵלֵ֛ךְ אַתָּ֖ה גַּם אִתָּ֑נוּ שׁ֣וּב וְשֵׁ֤ב עִם הַמֶּ֙לֶךְ֙ כִּֽי;אַ֔תָּה נָכְרִ֣י אַתָּ֖ה;גֹּלֶ֥ה וְגַם לִמְקוֹמֶֽךָ

صموئيل الثاني 15: 20 2Sa.15.20

أَمْسًا جِئْتَ وَالْيَوْمَ أُتِيهُكَ بِالذَّهَابِ مَعَنَا وَأَنَا أَنْطَلِقُ إِلَى حَيْثُ أَنْطَلِقُ. اِرْجعْ وَرَجِّعْ إِخْوَتَكَ. الرَّحْمَةُ وَالْحَقُّ مَعَكَ.

תְּמ֣וֹל בּוֹאֶ֗ךָ וְהַיּ֞וֹם אֲנִֽיעֲךָ֤ לָלֶ֔כֶת עִמָּ֙נוּ֙ וַאֲנִ֣י הוֹלֵ֔ךְ עַ֥ל אֲשֶׁר אֲנִ֖י;הוֹלֵ֑ךְ שׁ֣וּב וְהָשֵׁ֧ב אַחֶ֛יךָ חֶ֥סֶד וֶאֱמֶֽת עִמָּ֖ךְ

أشهر ترجمات الكلمة في ترجمة سميث وفان دايك

أشكال الكلمة في النص الأصلي:

شواهد ورود الكلمة في الكتاب المقدس (963 آية)