ك
إصحاح
◄ H5799
H5800. âzab
H5801 ►
المعنى المختصر للكلمة
âzab: to loosen, i.e. relinquish, permit, etc.
اللفظ الأصلي עָזַב
نوع الكلمة فعل
طريقة النطق âzab (aw-zab)
تكرار الورود في الكتاب 214 مرة في الكتاب
أصل الكلمة وجذرها

a primitive root;

المعنى والشرح المفصل

to loosen, i.e. relinquish, permit, etc.

الإنجليزية — KJV Translation Tags
commit self fail forsake fortify help leave (destitute, off) refuse [idiom] surely

أشهر ترجمات الكلمة في ترجمة سميث وفان دايك

تَرَكُوا 12× وَتَرَكُوا 8× فَتَرَكَ 7× تَرَكُونِي 6× أَتْرُكُكَ. 5×

أشكال الكلمة في النص الأصلي:

עָזַ֥ב (5×) עֲזָב֗וּנִי (4×) וַיַּעֲזֹ֣ב (4×) וַֽיַּעֲזֹ֛ב (4×) אֶעֶזְבֶ֑ךָּ (4×) עָֽזְב֔וּ (3×) וַיַּעַזְב֤וּ (3×) וְעָז֖וּב (3×)

شواهد ورود الكلمة في الكتاب المقدس (214 آية)

شواهد الآيات في أسفار الكتاب المقدس
يشوع 22: 3 Jos.22.3
وَلَمْ تَتْرُكُوا إِخْوَتَكُمْ هذِهِ الأَيَّامَ الْكَثِيرَةَ إِلَى هذَا الْيَوْمِ، وَحَفِظْتُمْ مَا يُحْفَظُ، وَصِيَّةُ الرَّبِّ إِلهِكُمْ.
לֹֽא עֲזַבְתֶּ֣ם אֲחֵיכֶ֗ם זֶ֚ה יָמִ֣ים רַבִּ֔ים עַ֖ד הַזֶּ֑ה הַיּ֣וֹם וּשְׁמַרְתֶּ֕ם אֶת מִשְׁמֶ֕רֶת מִצְוַ֖ת יְהוָ֥ה אֱלֹהֵיכֶֽם
يشوع 24: 16 Jos.24.16
فَأَجَابَ الشَّعْبُ وَقَالُوا: حَاشَا لَنَا أَنْ نَتْرُكَ الرَّبَّ لِنَعْبُدَ آلِهَةً أُخْرَى،
וַיַּ֤עַן הָעָם֙ וַיֹּ֔אמֶר חָלִ֣ילָה לָּ֔נוּ מֵעֲזֹ֖ב יְהוָ֑ה לַעֲבֹ֖ד אֱלֹהִ֥ים אֲחֵרִֽים
يشوع 24: 20 Jos.24.20
وَإِذَا تَرَكْتُمُ الرَّبَّ وَعَبَدْتُمْ آلِهَةً غَرِيبَةً يَرْجعُ فَيُسِيءُ إِلَيْكُمْ وَيُفْنِيكُمْ بَعْدَ أَنْ أَحْسَنَ إِلَيْكُمْ.
כִּ֤י תַֽעַזְבוּ֙ יְהוָ֔ה וַעֲבַדְתֶּ֖ם אֱלֹהֵ֣י נֵכָ֑ר וְשָׁ֨ב וְהֵרַ֤ע לָכֶם֙ וְכִלָּ֣ה;אֶתְכֶ֔ם אַחֲרֵ֖י אֲשֶׁר הֵיטִ֥יב לָכֶֽם
القضاة 2: 12 Jdg.2.12
وَتَرَكُوا الرَّبَّ إِلهَ آبَائِهِمِ الَّذِي أَخْرَجَهُمْ مِنْ أَرْضِ مِصْرَ، وَسَارُوا وَرَاءَ آلِهَةٍ أُخْرَى مِنْ آلِهَةِ الشُّعُوبِ الَّذِينَ حَوْلَهُمْ، وَسَجَدُوا لَهَا وَأَغَاظُوا الرَّبَّ.
וַיַּעַזְב֞וּ יְהוָ֣ה אֱלֹהֵ֣י אֲבוֹתָ֗ם הַמּוֹצִ֣יא;אוֹתָם֮ מֵאֶ֣רֶץ מִצְרַיִם֒ וַיֵּלְכ֞וּ אַחֲרֵ֣י אֱלֹהִ֣ים אֲחֵרִ֗ים מֵאֱלֹהֵ֤י הָֽעַמִּים֙ אֲשֶׁר֙ סְבִיב֣וֹתֵיהֶ֔ם וַיִּֽשְׁתַּחֲו֖וּ לָהֶ֑ם וַיַּכְעִ֖סוּ יְהוָֽה
القضاة 2: 13 Jdg.2.13
تَرَكُوا الرَّبَّ وَعَبَدُوا الْبَعْلَ وَعَشْتَارُوثَ.
וַיַּעַזְב֖וּ יְהוָ֑ה וַיַּעַבְד֥וּ לַבַּ֖עַל וְלָעַשְׁתָּרֽוֹת
القضاة 2: 21 Jdg.2.21
فَأَنَا أَيْضًا لاَ أَعُودُ أَطْرُدُ إِنْسَانًا مِنْ أَمَامِهِمْ مِنَ الأُمَمِ الَّذِينَ تَرَكَهُمْ يَشُوعُ عِنْدَ مَوْتِهِ
אֲנִי֙ גַּם לֹ֣א אוֹסִ֔יף לְהוֹרִ֥ישׁ אִ֖ישׁ מִפְּנֵיהֶ֑ם מִן הַגּוֹיִ֛ם אֲשֶׁר עָזַ֥ב יְהוֹשֻׁ֖עַ וַיָּמֹֽת
القضاة 10: 6 Jdg.10.6
وَعَادَ بَنُو إِسْرَائِيلَ يَعْمَلُونَ الشَّرَّ فِي عَيْنَيِ الرَّبِّ، وَعَبَدُوا الْبَعْلِيمَ وَالْعَشْتَارُوثَ وَآلِهَةَ أَرَامَ وَآلِهَةَ صِيدُونَ وَآلِهَةَ مُوآبَ وَآلِهَةَ بَنِي عَمُّونَ وَآلِهَةَ الْفِلِسْطِينِيِّينَ، وَتَرَكُوا الرَّبَّ وَلَمْ يَعْبُدُوهُ.
וַיֹּסִ֣פוּ בְּנֵ֣י יִשְׂרָאֵ֗ל לַעֲשׂ֣וֹת הָרַע֮ בְּעֵינֵ֣י יְהוָה֒ וַיַּעַבְד֣וּ הַבְּעָלִ֣ים הָעַשְׁתָּר֡וֹת אֱלֹהֵ֣י אֲרָם֩ אֱלֹהֵ֨י צִיד֜וֹן אֱלֹהֵ֣י מוֹאָ֗ב אֱלֹהֵ֣י בְנֵי עַמּ֔וֹן אֱלֹהֵ֣י פְלִשְׁתִּ֑ים וַיַּעַזְב֥וּ יְהוָ֖ה וְלֹ֥א עֲבָדֽוּהוּ
القضاة 10: 10 Jdg.10.10
فَصَرَخَ بَنُو إِسْرَائِيلَ إِلَى الرَّبِّ قَائِلِينَ: أَخْطَأْنَا إِلَيْكَ لأَنَّنَا تَرَكْنَا إِلهَنَا وَعَبَدْنَا الْبَعْلِيمَ.
וַֽיִּזְעֲקוּ֙ בְּנֵ֣י יִשְׂרָאֵ֔ל אֶל יְהוָ֖ה לֵאמֹ֑ר חָטָ֣אנוּ לָ֔ךְ וְכִ֤י עָזַ֙בְנוּ֙ אֱלֹהֵ֔ינוּ וַֽנַּעֲבֹ֖ד הַבְּעָלִֽים
القضاة 10: 13 Jdg.10.13
وَأَنْتُمْ قَدْ تَرَكْتُمُونِي وَعَبَدْتُمْ آلِهَةً أُخْرَى. لِذلِكَ لاَ أَعُودُ أُخَلِّصُكُمْ.
וְאַתֶּם֙ עֲזַבְתֶּ֣ם;אוֹתִ֔י וַתַּעַבְד֖וּ אֱלֹהִ֣ים אֲחֵרִ֑ים לָכֵ֥ן לֹֽא אוֹסִ֖יף לְהוֹשִׁ֥יעַ;אֶתְכֶֽם
راعوث 1: 16 Rut.1.16
فَقَالَتْ رَاعُوثُ: لاَ تُلِحِّي عَلَيَّ أَنْ أَتْرُكَكِ وَأَرْجعَ عَنْكِ، لأَنَّهُ حَيْثُمَا ذَهَبْتِ أَذْهَبُ وَحَيْثُمَا بِتِّ أَبِيتُ. شَعْبُكِ شَعْبِي وَإِلهُكِ إِلهِي.
וַתֹּ֤אמֶר רוּת֙ אַל תִּפְגְּעִי בִ֔י לְעָזְבֵ֖ךְ לָשׁ֣וּב מֵאַחֲרָ֑יִךְ כִּ֠י אֲשֶׁ֨ר תֵּלְכִ֜י אֵלֵ֗ךְ וּבַאֲשֶׁ֤ר תָּלִ֙ינִי֙ אָלִ֔ין עַמֵּ֣ךְ עַמִּ֔י וֵאלֹהַ֖יִךְ אֱלֹהָֽי
راعوث 2: 11 Rut.2.11
فَأَجَابَ بُوعَزُ وَقَالَ لَهَا: إِنَّنِي قَدْ أُخْبِرْتُ بِكُلِّ مَا فَعَلْتِ بِحَمَاتِكِ بَعْدَ مَوْتِ رَجُلِكِ، حَتَّى تَرَكْتِ أَبَاكِ وَأُمَّكِ وَأَرْضَ مَوْلِدِكِ وَسِرْتِ إِلَى شَعْبٍ لَمْ تَعْرِفِيهِ مِنْ قَبْلُ.
וַיַּ֤עַן בֹּ֙עַז֙ וַיֹּ֣אמֶר לָ֔הּ לִ֗י הֻגֵּ֨ד;הֻגַּ֜ד כֹּ֤ל אֲשֶׁר עָשִׂית֙ חֲמוֹתֵ֔ךְ אַחֲרֵ֖י מ֣וֹת אִישֵׁ֑ךְ וַתַּֽעַזְבִ֞י אָּבִ֣יךְ וְאִמֵּ֗ךְ וְאֶ֙רֶץ֙ מֽוֹלַדְתֵּ֔ךְ וַתֵּ֣לְכִ֔י אֶל עַ֕ם אֲשֶׁ֥ר;לֹא יָדַ֖עַתְּ תְּמ֥וֹל;שִׁלְשֽׁוֹם
راعوث 2: 16 Rut.2.16
وَأَنْسِلُوا أَيْضًا لَهَا مِنَ الشَّمَائِلِ وَدَعُوهَا تَلْتَقِطْ وَلاَ تَنْتَهِرُوهَا.
שֹׁל;תָּשֹׁ֥לּוּ וְגַ֛ם לָ֖הּ מִן הַצְּבָתִ֑ים וַעֲזַבְתֶּ֥ם וְלִקְּטָ֖ה וְלֹ֥א תִגְעֲרוּ;בָֽהּ
راعوث 2: 20 Rut.2.20
فَقَالَتْ نُعْمِي لِكَنَّتِهَا: مُبَارَكٌ هُوَ مِنَ الرَّبِّ لأَنَّهُ لَمْ يَتْرُكِ الْمَعْرُوفَ مَعَ الأَحْيَاءِ وَالْمَوْتَى. ثُمَّ قَالَتْ لَهَا نُعْمِي: الرَّجُلُ ذُو قَرَابَةٍ لَنَا. هُوَ ثَانِي وَلِيِّنَا.
וַתֹּ֨אמֶר נָעֳמִ֜י לְכַלָּתָ֗הּ בָּר֥וּךְ הוּא֙ לַיהוָ֔ה אֲשֶׁר֙ לֹא עָזַ֣ב חַסְדּ֔וֹ אֶת הַחַיִּ֖ים הַמֵּתִ֑ים וַתֹּ֧אמֶר לָ֣הּ נָעֳמִ֗י הָאִ֔ישׁ קָר֥וֹב לָ֙נוּ֙ הֽוּא מִֽגֹּאֲלֵ֖נוּ
صموئيل الأول 8: 8 1Sa.8.8
حَسَبَ كُلِّ أَعْمَالِهِمِ الَّتِي عَمِلُوا مِنْ يَوْمِ أَصْعَدْتُهُمْ مِنْ مِصْرَ إِلَى هذَا الْيَوْمِ وَتَرَكُونِي وَعَبَدُوا آلِهَةً أُخْرَى، هكَذَا هُمْ عَامِلُونَ بِكَ أَيْضًا.
כְּכָֽל הַמַּעֲשִׂ֣ים אֲשֶׁר עָשׂ֗וּ מִיּוֹם֩ הַעֲלֹתִ֨י;אֹתָ֤ם מִמִּצְרַ֙יִם֙ וְעַד הַזֶּ֔ה הַיּ֣וֹם וַיַּ֣עַזְבֻ֔נִי וַיַּעַבְד֖וּ אֱלֹהִ֣ים אֲחֵרִ֑ים כֵּ֛ן הֵ֥מָּה עֹשִׂ֖ים לָֽךְ גַּם
صموئيل الأول 12: 10 1Sa.12.10
فَصَرَخُوا إِلَى الرَّبِّ وَقَالُوا: أَخْطَأْنَا لأَنَّنَا تَرَكْنَا الرَّبَّ وَعَبَدْنَا الْبَعْلِيمَ وَالْعَشْتَارُوثَ. فَالآنَ أَنْقِذْنَا مِنْ يَدِ أَعْدَائِنَا فَنَعْبُدَكَ.
וַיִּזְעֲק֤וּ אֶל יְהוָה֙ וַיֹּאמְר֣וּ חָטָ֔אנוּ כִּ֤י עָזַ֙בְנוּ֙ יְהוָ֔ה וַנַּעֲבֹ֥ד הַבְּעָלִ֖ים הָעַשְׁתָּר֑וֹת וְעַתָּ֗ה הַצִּילֵ֛נוּ מִיַּ֥ד אֹיְבֵ֖ינוּ וְנַעַבְדֶֽךָּ
صموئيل الأول 30: 13 1Sa.30.13
فَقَالَ لَهُ دَاوُدُ: لِمَنْ أَنْتَ. وَمِنْ أَيْنَ أَنْتَ. فَقَالَ: أَنَا غُلاَمٌ مِصْرِيٌّ عَبْدٌ لِرَجُل عَمَالِيقِيٍّ، وَقَدْ تَرَكَنِي سَيِّدِي لأَنِّي مَرِضْتُ مُنْذُ ثَلاَثَةِ أَيَّامٍ.
וַיֹּ֨אמֶר ל֤וֹ דָוִד֙ לְֽמִי אַ֔תָּה וְאֵ֥י;מִזֶּ֖ה אָ֑תָּה וַיֹּ֜אמֶר אָנֹ֗כִי נַ֧עַר מִצְרִ֣י עֶ֚בֶד לְאִ֣ישׁ עֲמָֽלֵקִ֔י וַיַּעַזְבֵ֧נִי אֲדֹנִ֛י כִּ֥י חָלִ֖יתִי הַיּ֥וֹם;שְׁלֹשָֽׁה
صموئيل الأول 31: 7 1Sa.31.7
وَلَمَّا رَأَى رِجَالُ إِسْرَائِيلَ الَّذِينَ فِي عَبْرِ الْوَادِي وَالَّذِينَ فِي عَبْرِ الأُرْدُنِّ أَنَّ رِجَالَ إِسْرَائِيلَ قَدْ هَرَبُوا، وَأَنَّ شَاوُلَ وَبَنِيهِ قَدْ مَاتُوا، تَرَكُوا الْمُدُنَ وَهَرَبُوا. فَأَتَى الْفِلِسْطِينِيُّونَ وَسَكَنُوا بِهَا.
וַיִּרְא֣וּ אַנְשֵֽׁי יִ֠שְׂרָאֵל אֲשֶׁר בְּעֵ֨בֶר הָעֵ֜מֶק וַאֲשֶׁ֣ר בְּעֵ֣בֶר הַיַּרְדֵּ֗ן כִּֽי אַנְשֵׁ֣י יִשְׂרָאֵ֔ל נָ֙סוּ֙ וְכִי שָׁא֣וּל וּבָנָ֑יו מֵ֖תוּ וַיַּעַזְב֤וּ הֶֽעָרִים֙ וַיָּנֻ֔סוּ וַיָּבֹ֣אוּ פְלִשְׁתִּ֔ים וַיֵּֽשְׁב֖וּ בָּהֶֽן
صموئيل الثاني 5: 21 2Sa.5.21
وَتَرَكُوا هُنَاكَ أَصْنَامَهُمْ فَنَزَعَهَا دَاوُدُ وَرِجَالُهُ.
וַיַּעַזְבוּ שָׁ֖ם עֲצַבֵּיהֶ֑ם וַיִּשָּׂאֵ֥ם דָּוִ֖ד וַאֲנָשָֽׁיו
صموئيل الثاني 15: 16 2Sa.15.16
فَخَرَجَ الْمَلِكُ وَجَمِيعُ بَيْتِهِ وَرَاءَهُ. وَتَرَكَ الْمَلِكُ عَشَرَ نِسَاءٍ سَرَارِيَّ لِحِفْظِ الْبَيْتِ.
וַיֵּצֵ֥א הַמֶּ֛לֶךְ וְכָל בֵּית֖וֹ בְּרַגְלָ֑יו וַיַּעֲזֹ֣ב הַמֶּ֗לֶךְ עֶ֧שֶׂר נָשִׁ֛ים פִּֽלַגְשִׁ֖ים לִשְׁמֹ֥ר הַבָּֽיִת
الملوك الأول 6: 13 1Ki.6.13
وَأَسْكُنُ فِي وَسَطِ بَنِي إِسْرَائِيلَ، وَلاَ أَتْرُكُ شَعْبِي إِسْرَائِيلَ.
וְשָׁ֣כַנְתִּ֔י בְּת֖וֹךְ בְּנֵ֣י יִשְׂרָאֵ֑ל וְלֹ֥א אֶעֱזֹ֖ב עַמִּ֥י יִשְׂרָאֵֽל
الملوك الأول 8: 57 1Ki.8.57
لِيَكُنِ الرَّبُّ إِلهُنَا مَعَنَا كَمَا كَانَ مَعَ آبَائِنَا فَلاَ يَتْرُكَنَا وَلاَ يَرْفُضَنَا.
יְהִ֨י יְהוָ֤ה אֱלֹהֵ֙ינוּ֙ עִמָּ֔נוּ כַּאֲשֶׁ֥ר הָיָ֖ה עִם אֲבֹתֵ֑ינוּ אַל יַעַזְבֵ֖נוּ וְאַֽל יִטְּשֵֽׁנוּ
الملوك الأول 9: 9 1Ki.9.9
فَيَقُولُونَ: مِنْ أَجْلِ أَنَّهُمْ تَرَكُوا الرَّبَّ إِلهَهُمُ الَّذِي أَخْرَجَ آبَاءَهُمْ مِنْ أَرْضِ مِصْرَ، وَتَمَسَّكُوا بِآلِهَةٍ أُخْرَى وَسَجَدُوا لَهَا وَعَبَدُوهَا، لِذلِكَ جَلَبَ الرَّبُّ عَلَيْهِمْ كُلَّ هذَا الشَّرِّ.
וְאָמְר֗וּ עַל֩ אֲשֶׁ֨ר עָזְב֜וּ יְהוָ֣ה אֱלֹהֵיהֶ֗ם אֲשֶׁ֨ר הוֹצִ֣יא אֲבֹתָם֮ מֵאֶ֣רֶץ מִצְרַיִם֒ וַֽיַּחֲזִ֙קוּ֙ בֵּאלֹהִ֣ים אֲחֵרִ֔ים וַיִּשְׁתַּחֲו֥וּ לָהֶ֖ם וַיַּעַבְדֻ֑ם עַל;כֵּ֗ן הֵבִ֤יא יְהוָה֙ עֲלֵיהֶ֔ם כָּל הַזֹּֽאת הָרָעָ֖ה
الملوك الأول 11: 33 1Ki.11.33
لأَنَّهُمْ تَرَكُونِي وَسَجَدُوا لِعَشْتُورَثَ إِلهَةِ الصِّيدُونِيِّينَ، وَلِكَمُوشَ إِلهِ الْمُوآبِيِّينَ، وَلِمَلْكُومَ إِلهِ بَنِي عَمُّونَ، وَلَمْ يَسْلُكُوا فِي طُرُقِي لِيَعْمَلُوا الْمُسْتَقِيمَ فِي عَيْنَيَّ وَفَرَائِضِي وَأَحْكَامِي كَدَاوُدَ أَبِيهِ.
יַ֣עַן;אֲשֶׁ֣ר עֲזָב֗וּנִי וַיִּֽשְׁתַּחֲווּ֮ לְעַשְׁתֹּרֶת֮ אֱלֹהֵ֣י צִֽדֹנִין֒ לִכְמוֹשׁ֙ אֱלֹהֵ֣י מוֹאָ֔ב וּלְמִלְכֹּ֖ם אֱלֹהֵ֣י בְנֵֽי עַמּ֑וֹן וְלֹֽא הָלְכ֣וּ בִדְרָכַ֗י לַעֲשׂ֨וֹת הַיָּשָׁ֧ר בְּעֵינַ֛י וְחֻקֹּתַ֥י וּמִשְׁפָּטַ֖י כְּדָוִ֥ד אָבִֽיו
الملوك الأول 12: 8 1Ki.12.8
فَتَرَكَ مَشُورَةَ الشُّيُوخِ الَّتِي أَشَارُوا بِهَا عَلَيْهِ وَاسْتَشَارَ الأَحْدَاثَ الَّذِينَ نَشَأُوا مَعَهُ وَوَقَفُوا أَمَامَهُ،
וַֽיַּעֲזֹ֛ב עֲצַ֥ת הַזְּקֵנִ֖ים אֲשֶׁ֣ר יְעָצֻ֑הוּ וַיִּוָּעַ֗ץ הַיְלָדִים֙ אֲשֶׁ֣ר גָּדְל֣וּ אִתּ֔וֹ הָעֹמְדִ֖ים לְפָנָֽיו
الملوك الأول 12: 13 1Ki.12.13
فَأَجَابَ الْمَلِكُ الشَّعْبَ بِقَسَاوَةٍ، وَتَرَكَ مَشُورَةَ الشُّيُوخِ الَّتِي أَشَارُوا بِهَا عَلَيْهِ،
וַיַּ֧עַן הַמֶּ֛לֶךְ הָעָ֖ם קָשָׁ֑ה וַֽיַּעֲזֹ֛ב עֲצַ֥ת הַזְּקֵנִ֖ים אֲשֶׁ֥ר יְעָצֻֽהוּ
الملوك الأول 14: 10 1Ki.14.10
لِذلِكَ هأَنَذَا جَالِبٌ شَرًّا عَلَى بَيْتِ يَرُبْعَامَ، وَأَقْطَعُ لِيَرُبْعَامَ كُلَّ بَائِلٍ بِحَائِطٍ مَحْجُوزًا وَمُطْلَقًا فِي إِسْرَائِيلَ، وَأَنْزِعُ آخِرَ بَيْتِ يَرُبْعَامَ كَمَا يُنْزَعُ الْبَعْرُ حَتَّى يَفْنَى.
לָכֵ֗ן הִנְנִ֨י מֵבִ֤יא רָעָה֙ אֶל בֵּ֣ית יָרָבְעָ֔ם וְהִכְרַתִּ֤י לְיָֽרָבְעָם֙ מַשְׁתִּ֣ין בְּקִ֔יר עָצ֥וּר וְעָז֖וּב בְּיִשְׂרָאֵ֑ל וּבִֽעַרְתִּי֙ אַחֲרֵ֣י בֵית יָרָבְעָ֔ם כַּאֲשֶׁ֛ר יְבַעֵ֥ר הַגָּלָ֖ל עַד תֻּמּֽוֹ
الملوك الأول 18: 18 1Ki.18.18
فَقَالَ: لَمْ أُكَدِّرْ إِسْرَائِيلَ، بَلْ أَنْتَ وَبَيْتُ أَبِيكَ بِتَرْكِكُمْ وَصَايَا الرَّبِّ وَبِسَيْرِكَ وَرَاءَ الْبَعْلِيمِ.
וַיֹּ֗אמֶר לֹ֤א עָכַ֙רְתִּי֙ יִשְׂרָאֵ֔ל כִּ֥י;אִם אַתָּ֖ה וּבֵ֣ית אָבִ֑יךָ בַּֽעֲזָבְכֶם֙ מִצְוֹ֣ת יְהוָ֔ה וַתֵּ֖לֶךְ אַחֲרֵ֥י הַבְּעָלִֽים
الملوك الأول 19: 10 1Ki.19.10
فَقَالَ: قَدْ غِرْتُ غَيْرَةً لِلرَّبِّ إِلهِ الْجُنُودِ، لأَنَّ بَنِي إِسْرَائِيلَ قَدْ تَرَكُوا عَهْدَكَ، وَنَقَضُوا مَذَابِحَكَ، وَقَتَلُوا أَنْبِيَاءَكَ بِالسَّيْفِ، فَبَقِيتُ أَنَا وَحْدِي، وَهُمْ يَطْلُبُونَ نَفْسِي لِيَأْخُذُوهَا.
וַיֹּאמֶר֩ קַנֹּ֨א קִנֵּ֜אתִי לַיהוָ֣ה אֱלֹהֵ֣י צְבָא֗וֹת כִּֽי בְּנֵ֣י יִשְׂרָאֵ֔ל עָזְב֤וּ בְרִֽיתְךָ֙ הָרָ֔סוּ מִזְבְּחֹתֶ֣יךָ הָרְג֣וּ נְבִיאֶ֖יךָ בֶחָ֑רֶב וָֽאִוָּתֵ֤ר אֲנִי֙ לְבַדִּ֔י וַיְבַקְשׁ֥וּ נַפְשִׁ֖י לְקַחְתָּֽהּ
الملوك الأول 19: 14 1Ki.19.14
فَقَالَ: غِرْتُ غَيْرَةً لِلرَّبِّ إِلهِ الْجُنُودِ، لأَنَّ بَنِي إِسْرَائِيلَ قَدْ تَرَكُوا عَهْدَكَ، وَنَقَضُوا مَذَابِحَكَ، وَقَتَلُوا أَنْبِيَاءَكَ بِالسَّيْفِ، فَبَقِيتُ أَنَا وَحْدِي، وَهُمْ يَطْلُبُونَ نَفْسِي لِيَأْخُذُوهَا.
וַיֹּאמֶר֩ קַנֹּ֨א קִנֵּ֜אתִי לַיהוָ֣ה אֱלֹהֵ֣י צְבָא֗וֹת כִּֽי בְּנֵ֣י יִשְׂרָאֵ֔ל עָזְב֤וּ בְרִֽיתְךָ֙ הָרָ֔סוּ מִזְבְּחֹתֶ֣יךָ הָרְג֣וּ נְבִיאֶ֖יךָ בֶחָ֑רֶב וָאִוָּתֵ֤ר אֲנִי֙ לְבַדִּ֔י וַיְבַקְשׁ֥וּ נַפְשִׁ֖י לְקַחְתָּֽהּ
الملوك الأول 19: 20 1Ki.19.20
فَتَرَكَ الْبَقَرَ وَرَكَضَ وَرَاءَ إِيلِيَّا وَقَالَ: دَعْنِي أُقَبِّلْ أَبِي وَأُمِّي وَأَسِيرَ وَرَاءَكَ. فَقَالَ لَهُ: اذْهَبْ رَاجِعًا، لأَنِّي مَاذَا فَعَلْتُ لَكَ.
וַיַּעֲזֹ֣ב הַבָּקָ֗ר וַיָּ֙רָץ֙ אַחֲרֵ֣י אֵֽלִיָּ֔הוּ וַיֹּ֗אמֶר אֶשְּׁקָה;נָּא֙ לְאָבִ֣י וּלְאִמִּ֔י וְאֵלְכָ֖ה אַחֲרֶ֑יךָ וַיֹּ֤אמֶר לוֹ֙ לֵ֣ךְ שׁ֔וּב כִּ֥י מֶה עָשִׂ֖יתִי לָֽךְ