المعنى المختصر للكلمة
el:
near, with or among
اللفظ الأصلي
אֵל
نوع الكلمة
حرف جر
طريقة النطق
el
(ale)
تكرار الورود في الكتاب
4484
مرة في الكتاب
أصل الكلمة وجذرها
(but only used in the shortened constructive form ); a primitive particle; properly, denoting motion towards, but occasionally used of a quiescent position, i.e.
المعنى والشرح المفصل
1
near, with or among
2
often in general, to
الإنجليزية — KJV Translation Tags
about
according to
after
against
among
as for
at
because(-fore, -side)
both...and
by
concerning
for
from
[idiom] hath
in(-to)
near
(out) of
over
through
to(-ward)
under
unto
upon
whether
with(-in)
أشهر ترجمات الكلمة في ترجمة سميث وفان دايك
أشكال الكلمة في النص الأصلي:
אֶל (2164×)
וְאֶל (150×)
אֵלַ֔י (84×)
אֶֽל (75×)
אֵלַ֥י (71×)
אֵלָיו֙ (67×)
אֵלָ֔יו (66×)
אֵלָ֗יו (57×)
شواهد ورود الكلمة في الكتاب المقدس (4484 آية)
شواهد الآيات في أسفار الكتاب المقدس
الملوك الثاني 6: 23
2Ki.6.23
فَأَوْلَمَ لَهُمْ وَلِيمَةً عَظِيمَةً فَأَكَلُوا وَشَرِبُوا، ثُمَّ أَطْلَقَهُمْ فَانْطَلَقُوا إِلَى سَيِّدِهِمْ. وَلَمْ تَعُدْ أَيْضًا جُيُوشُ أَرَامَ تَدْخُلُ إِلَى أَرْضِ إِسْرَائِيلَ.
וַיִּכְרֶ֨ה לָהֶ֜ם כֵּרָ֣ה גְדוֹלָ֗ה וַיֹּֽאכְלוּ֙ וַיִּשְׁתּ֔וּ וַֽיְשַׁלְּחֵ֔ם וַיֵּלְכ֖וּ אֶל אֲדֹֽנֵיהֶ֑ם וְלֹֽא יָ֤סְפוּ עוֹד֙ גְּדוּדֵ֣י אֲרָ֔ם לָב֖וֹא בְּאֶ֥רֶץ יִשְׂרָאֵֽל
الملوك الثاني 6: 26
2Ki.6.26
وَبَيْنَمَا كَانَ مَلِكُ إِسْرَائِيلَ جَائِزًا عَلَى السُّورِ صَرَخَتِ امْرَأَةٌ إِلَيْهِ تقولُ: خَلِّصْ يَا سَيِّدِي الْمَلِكَ.
וַֽיְהִי֙ מֶ֣לֶךְ יִשְׂרָאֵ֔ל עֹבֵ֖ר עַל הַחֹמָ֑ה צָעֲקָ֤ה וְאִשָּׁ֗ה אֵלָיו֙ לֵאמֹ֔ר הוֹשִׁ֖יעָה אֲדֹנִ֥י הַמֶּֽלֶךְ
الملوك الثاني 6: 28
2Ki.6.28
ثُمَّ قَالَ لَهَا الْمَلِكُ: مَا لَكِ. فَقَالَتْ: إِنَّ هذِهِ الْمَرْأَةُ قَدْ قَالَتْ لِي: هَاتِي ابْنَكِ فَنَأْكُلَهُ الْيَوْمَ ثُمَّ، نَأْكُلَ ابْنِي غَدًا.
וַיֹּֽאמֶר לָ֥הּ הַמֶּ֖לֶךְ מַה לָּ֑ךְ וַתֹּ֗אמֶר הַזֹּ֜את הָאִשָּׁ֨ה אָמְרָ֣ה אֵלַ֗י תְּנִ֤י בְּנֵךְ֙ וְנֹאכְלֶ֣נּוּ הַיּ֔וֹם נֹאכַ֥ל בְּנִ֖י מָחָֽר
الملوك الثاني 6: 29
2Ki.6.29
فَسَلَقْنَا ابْنِي وَأَكَلْنَاهُ. ثُمَّ قُلْتُ لَهَا فِي الْيَوْمِ الآخَرِ: هَاتِي ابْنَكِ فَنَأْكُلَهُ فَخَبَّأَتِ ابْنَهَا.
וַנְּבַשֵּׁ֥ל בְּנִ֖י וַנֹּֽאכְלֵ֑הוּ וָאֹמַ֨ר אֵלֶ֜יהָ בַּיּ֣וֹם הָאַחֵ֗ר תְּנִ֤י בְּנֵךְ֙ וְנֹ֣אכְלֶ֔נּוּ וַתַּחְבִּ֖א בְּנָֽהּ
الملوك الثاني 6: 32
2Ki.6.32
وَكَانَ أَلِيشَعُ جَالِسًا فِي بَيْتِهِ وَالشُّيُوخُ جُلُوسًا عِنْدَهُ. فَأَرْسَلَ رَجُلاً مِنْ أَمَامِهِ. وَقَبْلَمَا أَتَى الرَّسُولُ إِلَيْهِ قَالَ لِلشُّيُوخِ: هَلْ رَأَيْتُمْ أَنَّ ابْنَ الْقَاتِلِ هذَا قَدْ أَرْسَلَ لِكَيْ يَقْطَعَ رَأْسِي. انْظُرُوا. إِذَا جَاءَ الرَّسُولُ فَأَغْلِقُوا الْبَابَ وَاحْصُرُوهُ عِنْدَ الْبَابِ. أَلَيْسَ صَوْتُ قَدَمَيْ سَيِّدِهِ وَرَاءَهُ..
וֶאֱלִישָׁע֙ יֹשֵׁ֣ב בְּבֵית֔וֹ וְהַזְּקֵנִ֖ים יֹשְׁבִ֣ים אִתּ֑וֹ וַיִּשְׁלַ֨ח אִ֜ישׁ מִלְּפָנָ֗יו בְּטֶ֣רֶם יָבֹא֩ הַמַּלְאָ֨ךְ אֵלָ֜יו אָמַ֣ר אֶל;הַזְּקֵנִ֗ים הַרְּאִיתֶם֙ בֶּן הַֽמְרַצֵּ֤חַ הַזֶּה֙ כִּֽי שָׁלַ֞ח לְהָסִ֣יר רֹאשִׁ֔י רְא֣וּ כְּבֹ֣א הַמַּלְאָ֗ךְ סִגְר֤וּ הַדֶּ֙לֶת֙ וּלְחַצְתֶּ֤ם;אֹתוֹ֙ בַּדֶּ֔לֶת הֲל֗וֹא ק֛וֹל רַגְלֵ֥י אֲדֹנָ֖יו אַחֲרָֽיו
الملوك الثاني 6: 32
2Ki.6.32
وَكَانَ أَلِيشَعُ جَالِسًا فِي بَيْتِهِ وَالشُّيُوخُ جُلُوسًا عِنْدَهُ. فَأَرْسَلَ رَجُلاً مِنْ أَمَامِهِ. وَقَبْلَمَا أَتَى الرَّسُولُ إِلَيْهِ قَالَ لِلشُّيُوخِ: هَلْ رَأَيْتُمْ أَنَّ ابْنَ الْقَاتِلِ هذَا قَدْ أَرْسَلَ لِكَيْ يَقْطَعَ رَأْسِي. انْظُرُوا. إِذَا جَاءَ الرَّسُولُ فَأَغْلِقُوا الْبَابَ وَاحْصُرُوهُ عِنْدَ الْبَابِ. أَلَيْسَ صَوْتُ قَدَمَيْ سَيِّدِهِ وَرَاءَهُ..
וֶאֱלִישָׁע֙ יֹשֵׁ֣ב בְּבֵית֔וֹ וְהַזְּקֵנִ֖ים יֹשְׁבִ֣ים אִתּ֑וֹ וַיִּשְׁלַ֨ח אִ֜ישׁ מִלְּפָנָ֗יו בְּטֶ֣רֶם יָבֹא֩ הַמַּלְאָ֨ךְ אֵלָ֜יו אָמַ֣ר אֶל;הַזְּקֵנִ֗ים הַרְּאִיתֶם֙ בֶּן הַֽמְרַצֵּ֤חַ הַזֶּה֙ כִּֽי שָׁלַ֞ח לְהָסִ֣יר רֹאשִׁ֔י רְא֣וּ כְּבֹ֣א הַמַּלְאָ֗ךְ סִגְר֤וּ הַדֶּ֙לֶת֙ וּלְחַצְתֶּ֤ם;אֹתוֹ֙ בַּדֶּ֔לֶת הֲל֗וֹא ק֛וֹל רַגְלֵ֥י אֲדֹנָ֖יו אַחֲרָֽיו
الملوك الثاني 6: 33
2Ki.6.33
وَبَيْنَمَا هُوَ يُكَلِّمُهُمْ إِذَا بِالرَّسُولِ نَازِلٌ إِلَيْهِ. فَقَالَ: هُوَذَا هذَا الشَّرُّ هُوَ مِنْ قِبَلِ الرَّبِّ. مَاذَا أَنْتَظِرُ مِنَ الرَّبِّ بَعْدُ..
עוֹדֶ֙נּוּ֙ מְדַבֵּ֣ר;עִמָּ֔ם וְהִנֵּ֥ה הַמַּלְאָ֖ךְ יֹרֵ֣ד אֵלָ֑יו וַיֹּ֗אמֶר הִנֵּֽה זֹ֤את הָֽרָעָה֙ מֵאֵ֣ת יְהוָ֔ה מָֽה אוֹחִ֥יל לַיהוָ֖ה עֽוֹד
الملوك الثاني 7: 3
2Ki.7.3
وَكَانَ أَرْبَعَةُ رِجَال بُرْصٍ عِنْدَ مَدْخَلِ الْبَابِ، فَقَالَ أَحَدُهُمْ لِصَاحِبِهِ: لِمَاذَا نَحْنُ جَالِسُونَ هُنَا حَتَّى نَمُوتَ.
הָי֥וּ וְאַרְבָּעָ֧ה אֲנָשִׁ֛ים מְצֹרָעִ֖ים פֶּ֣תַח הַשָּׁ֑עַר וַיֹּֽאמְרוּ֙ אִ֣ישׁ אֶל;רֵעֵ֔הוּ מָ֗ה אֲנַ֛חְנוּ יֹשְׁבִ֥ים פֹּ֖ה עַד מָֽתְנוּ
الملوك الثاني 7: 4
2Ki.7.4
إِذَا قُلْنَا نَدْخُلُ الْمَدِينَةَ، فَالْجُوعُ فِي الْمَدِينَةِ فَنَمُوتُ فِيهَا. وَإِذَا جَلَسْنَا هُنَا نَمُوتُ. فَالآنَ هَلُمَّ نَسْقُطْ إِلَى مَحَلَّةِ الأَرَامِيِّينَ، فَإِنِ اِسْتَحْيَوْنَا حَيِينَا، وَإِنْ قَتَلُونَا مُتْنَا.
אִם אָמַרְנוּ֩ נָב֨וֹא הָעִ֜יר וְהָרָעָ֤ב בָּעִיר֙ וָמַ֣תְנוּ שָׁ֔ם וְאִם יָשַׁ֥בְנוּ פֹ֖ה וָמָ֑תְנוּ וְעַתָּ֗ה לְכוּ֙ וְנִפְּלָה֙ אֶל מַחֲנֵ֣ה אֲרָ֔ם אִם יְחַיֻּ֣נוּ נִֽחְיֶ֔ה וְאִם יְמִיתֻ֖נוּ וָמָֽתְנוּ
الملوك الثاني 7: 5
2Ki.7.5
فَقَامُوا فِي الْعِشَاءِ لِيَذْهَبُوا إِلَى مَحَلَّةِ الأَرَامِيِّينَ. فَجَاءُوا إِلَى آخِرِ مَحَلَّةِ الأَرَامِيِّينَ فَلَمْ يَكُنْ هُنَاكَ أَحَدٌ.
וַיָּק֣וּמוּ בַנֶּ֔שֶׁף לָב֖וֹא אֶל מַחֲנֵ֣ה אֲרָ֑ם וַיָּבֹ֗אוּ עַד קְצֵה֙ מַחֲנֵ֣ה אֲרָ֔ם וְהִנֵּ֥ה;אֵֽין שָׁ֖ם אִֽישׁ
الملوك الثاني 7: 6
2Ki.7.6
فَإِنَّ الرَّبَّ أَسْمَعَ جَيْشَ الأَرَامِيِّينَ صَوْتَ مَرْكَبَاتٍ وَصَوْتَ خَيْل، صَوْتَ جَيْشٍ عَظِيمٍ. فَقَالُوا الْوَاحِدُ لأَخِيهِ: هُوَذَا مَلِكُ إِسْرَائِيلَ قَدِ اسْتَأْجَرَ ضِدَّنَا مُلُوكَ الْحِثِّيِّينَ وَمُلُوكَ الْمِصْرِيِّينَ لِيَأْتُوا عَلَيْنَا.
וַאדֹנָ֞י הִשְׁמִ֣יעַ מַחֲנֵ֣ה אֲרָ֗ם ק֥וֹל רֶ֙כֶב֙ ק֣וֹל ס֔וּס ק֖וֹל חַ֣יִל גָּד֑וֹל וַיֹּאמְר֞וּ אִ֣ישׁ אֶל;אָחִ֗יו הִנֵּ֣ה מֶ֨לֶךְ יִשְׂרָאֵ֜ל שָֽׂכַר עָלֵינוּ֩ מַלְכֵ֧י הַחִתִּ֛ים מַלְכֵ֥י מִצְרַ֖יִם לָב֥וֹא עָלֵֽינוּ
الملوك الثاني 7: 7
2Ki.7.7
فَقَامُوا وَهَرَبُوا فِي الْعِشَاءِ وَتَرَكُوا خِيَامَهُمْ وَخَيْلَهُمْ وَحَمِيرَهُمُ، الْمَحَلَّةَ كَمَا هِيَ، وَهَرَبُوا لأَجْلِ نَجَاةِ أَنْفُسِهِمْ.
וַיָּקוּמוּ֮ וַיָּנ֣וּסוּ בַנֶּשֶׁף֒ וַיַּעַזְב֣וּ אָהֳלֵיהֶ֗ם סֽוּסֵיהֶם֙ חֲמֹ֣רֵיהֶ֔ם הַֽמַּחֲנֶ֖ה כַּאֲשֶׁר הִ֑יא וַיָּנֻ֖סוּ אֶל נַפְשָֽׁם
الملوك الثاني 7: 9
2Ki.7.9
ثُمَّ قَالَ بَعْضُهُمْ لِبَعْضٍ: لَسْنَا عَامِلِينَ حَسَنًا. هذَا الْيَوْمُ هُوَ يَوْمُ بِشَارَةٍ وَنَحْنُ سَاكِتُونَ، فَإِنِ انْتَظَرْنَا إِلَى ضَوْءِ الصَّبَاحِ يُصَادِفُنَا شَرٌّ. فَهَلُمَّ الآنَ نَدْخُلْ وَنُخْبِرْ بَيْتَ الْمَلِكِ.
וַיֹּאמְרוּ֩ אִ֨ישׁ אֶל;רֵעֵ֜הוּ לֹֽא;אֲנַ֣חְנוּ עֹשִׂ֗ים כֵ֣ן הַזֶּה֙ הַיּ֤וֹם ה֔וּא יוֹם בְּשֹׂרָ֣ה וַאֲנַ֣חְנוּ מַחְשִׁ֗ים וְחִכִּ֛ינוּ עַד א֥וֹר הַבֹּ֖קֶר וּמְצָאָ֣נוּ עָו֑וֹן לְכ֣וּ וְעַתָּה֙ וְנָבֹ֔אָה וְנַגִּ֖ידָה בֵּ֥ית הַמֶּֽלֶךְ
الملوك الثاني 7: 10
2Ki.7.10
فَجَاءُوا وَدَعَوْا بَوَّابَ الْمَدِينَةِ وَأَخْبَرُوهُ قَائِلِينَ: إِنَّنَا دَخَلْنَا مَحَلَّةَ الأَرَامِيِّينَ فَلَمْ يَكُنْ هُنَاكَ أَحَدٌ وَلاَ صَوْتُ إِنْسَانٍ، وَلكِنْ خَيْلٌ مَرْبُوطَةٌ وَحَمِيرٌ مَرْبُوطَةٌ وَخِيَامٌ كَمَا هِيَ.
וַיָּבֹ֗אוּ וַֽיִּקְרְאוּ֮ שֹׁעֵ֣ר הָעִיר֒ וַיַּגִּ֤ידוּ;לָהֶם֙ לֵאמֹ֔ר בָּ֚אנוּ אֶל;מַחֲנֵ֣ה אֲרָ֔ם וְהִנֵּ֥ה אֵֽין שָׁ֛ם אִ֖ישׁ וְק֣וֹל אָדָ֑ם כִּ֣י;אִם הַסּ֤וּס אָסוּר֙ וְהַחֲמ֣וֹר אָס֔וּר וְאֹהָלִ֖ים כַּאֲשֶׁר הֵֽמָּה
الملوك الثاني 7: 12
2Ki.7.12
فَقَامَ الْمَلِكُ لَيْلاً وَقَالَ لِعَبِيدِهِ: لأُخْبِرَنَّكُمْ مَا فَعَلَ لَنَا الأَرَامِيُّونَ. عَلِمُوا أَنَّنَا جِيَاعٌ فَخَرَجُوا مِنَ الْمَحَلَّةِ لِيَخْتَبِئُوا فِي حَقْل قَائِلِينَ: إِذَا خَرَجُوا مِنَ الْمَدِينَةِ قَبَضْنَا عَلَيْهِمْ أَحْيَاءً وَدَخَلْنَا الْمَدِينَةَ.
וַיָּ֨קָם הַמֶּ֜לֶךְ לַ֗יְלָה וַיֹּ֙אמֶר֙ אֶל;עֲבָדָ֔יו אַגִּֽידָה;נָּ֣א;לָכֶ֔ם אֲשֶׁר עָ֥שׂוּ לָ֖נוּ אֲרָ֑ם יָדְע֞וּ כִּי;אֲנַ֗חְנוּ רְעֵבִ֣ים וַיֵּצְא֤וּ מִן הַֽמַּחֲנֶה֙ לְהֵחָבֵ֤ה בַשָּׂדֶה֙ לֵאמֹ֔ר כִּֽי יֵצְא֤וּ מִן הָעִיר֙ וְנִתְפְּשֵׂ֣ם חַיִּ֔ים נָבֹֽא הָעִ֖יר
الملوك الثاني 7: 17
2Ki.7.17
وَأَقَامَ الْمَلِكُ عَلَى الْبَابِ الْجُنْدِيَّ الَّذِي كَانَ يَسْتَنِدُ عَلَى يَدِهِ، فَدَاسَهُ الشَّعْبُ فِي الْبَابِ، فَمَاتَ كَمَا قَالَ رَجُلُ اللهِ الَّذِي تَكَلَّمَ عِنْدَ نُزُولِ الْمَلِكِ إِلَيْهِ.
הִפְקִ֨יד וְהַמֶּלֶךְ֩ הַשַּׁ֔עַר הַשָּׁלִ֜ישׁ אֲשֶׁר נִשְׁעָ֤ן עַל יָדוֹ֙ וַיִּרְמְסֻ֧הוּ הָעָ֛ם עַל בַּשַּׁ֖עַר וַיָּמֹ֑ת כַּאֲשֶׁ֤ר דִּבֶּר֙ אִ֣ישׁ הָאֱלֹהִ֔ים אֲשֶׁ֣ר דִּבֶּ֔ר בְּרֶ֥דֶת הַמֶּ֖לֶךְ אֵלָֽיו
الملوك الثاني 7: 18
2Ki.7.18
فَإِنَّهُ لَمَّا تَكَلَّمَ رَجُلُ اللهِ إِلَى الْمَلِكِ قَائِلاً: كَيْلَتَا شَعِيرٍ بِشَاقِل وَكَيْلَةُ دَقِيق بِشَاقِل تَكُونُ فِي مِثْلِ هذَا الْوَقْتِ غَدًا فِي بَابِ السَّامِرَةِ
וַיְהִ֗י כְּדַבֵּר֙ אִ֣ישׁ הָאֱלֹהִ֔ים אֶל הַמֶּ֖לֶךְ לֵאמֹ֑ר סָאתַ֨יִם שְׂעֹרִ֜ים בְּשֶׁ֗קֶל וּֽסְאָה סֹ֙לֶת֙ בְּשֶׁ֔קֶל יִהְיֶה֙ כָּעֵ֣ת מָחָ֔ר בְּשַׁ֖עַר שֹׁמְרֽוֹן
الملوك الثاني 8: 1
2Ki.8.1
وَكَلَّمَ أَلِيشَعُ الْمَرْأَةَ الَّتِي أَحْيَا ابْنَهَا قَائِلاً: قُومِي وَانْطَلِقِي أَنْتِ وَبَيْتُكِ وَتَغَرَّبِي حَيْثُمَا تَتَغَرَّبِي، لأَنَّ الرَّبَّ قَدْ دَعَا بِجُوعٍ فَيَأْتِي أَيْضًا عَلَى الأَرْضِ سَبْعَ سِنِينٍ.
דִּבֶּ֣ר וֶאֱלִישָׁ֡ע הָאִשָּׁה֩ אֲשֶׁר הֶחֱיָ֨ה בְּנָ֜הּ לֵאמֹ֗ר ק֤וּמִי וּלְכִי֙ אַ֣תְּ וּבֵיתֵ֔ךְ וְג֖וּרִי בַּאֲשֶׁ֣ר תָּג֑וּרִי כִּֽי יְהוָה֙ קָרָ֤א לָֽרָעָ֔ב בָּ֥א וְגַם אֶל הָאָ֖רֶץ שֶׁ֥בַע שָׁנִֽים
الملوك الثاني 8: 3
2Ki.8.3
وَفِي نِهَايَةِ السِّنِينِ السَّبْعِ رَجَعَتِ الْمَرْأَةُ مِنْ أَرْضِ الْفِلِسْطِينِيِّينَ، وَخَرَجَتْ لِتَصْرُخَ إِلَى الْمَلِكِ لأَجْلِ بَيْتِهَا وَحَقْلِهَا.
וַיְהִ֗י מִקְצֵה֙ שָׁנִ֔ים שֶׁ֣בַע וַתָּ֥שָׁב הָאִשָּׁ֖ה מֵאֶ֣רֶץ פְּלִשְׁתִּ֑ים וַתֵּצֵא֙ לִצְעֹ֣ק אֶל הַמֶּ֔לֶךְ אֶל בֵּיתָ֖הּ שָׂדָֽהּ
الملوك الثاني 8: 3
2Ki.8.3
وَفِي نِهَايَةِ السِّنِينِ السَّبْعِ رَجَعَتِ الْمَرْأَةُ مِنْ أَرْضِ الْفِلِسْطِينِيِّينَ، وَخَرَجَتْ لِتَصْرُخَ إِلَى الْمَلِكِ لأَجْلِ بَيْتِهَا وَحَقْلِهَا.
וַיְהִ֗י מִקְצֵה֙ שָׁנִ֔ים שֶׁ֣בַע וַתָּ֥שָׁב הָאִשָּׁ֖ה מֵאֶ֣רֶץ פְּלִשְׁתִּ֑ים וַתֵּצֵא֙ לִצְעֹ֣ק אֶל הַמֶּ֔לֶךְ אֶל בֵּיתָ֖הּ שָׂדָֽהּ
الملوك الثاني 8: 5
2Ki.8.5
وَفِيمَا هُوَ يَقُصُّ عَلَى الْمَلِكِ كَيْفَ أَنَّهُ أَحْيَا الْمَيْتَ، إِذَا بِالْمَرْأَةِ الَّتِي أَحْيَا ابْنَهَا تَصْرُخُ إِلَى الْمَلِكِ لأَجْلِ بَيْتِهَا وَلأَجْلِ حَقْلِهَا. فَقَالَ جِيحْزِي: يَا سَيِّدِي الْمَلِكَ، هذِهِ هِيَ الْمَرْأَةُ وَهذَا هُوَ ابْنُهَا الَّذِي أَحْيَاهُ أَلِيشَعُ.
וַ֠יְהִי ה֥וּא מְסַפֵּ֣ר לַמֶּלֶךְ֮ אֲשֶׁר הֶחֱיָ֣ה הַמֵּת֒ וְהִנֵּ֨ה הָאִשָּׁ֜ה אֲשֶׁר הֶחֱיָ֤ה בְּנָהּ֙ צֹעֶ֣קֶת אֶל הַמֶּ֔לֶךְ עַל בֵּיתָ֖הּ וְעַל שָׂדָ֑הּ וַיֹּ֤אמֶר גֵּֽחֲזִי֙ אֲדֹנִ֣י הַמֶּ֔לֶךְ זֹ֚את הָֽאִשָּׁ֔ה וְזֶה בְּנָ֖הּ אֲשֶׁר הֶחֱיָ֥ה אֱלִישָֽׁע
الملوك الثاني 8: 9
2Ki.8.9
فَذَهَبَ حَزَائِيلُ لاسْتِقْبَالِهِ وَأَخَذَ هَدِيَّةً بِيَدِهِ، وَمِنْ كُلِّ خَيْرَاتِ دِمَشْقَ حِمْلَ أَرْبَعِينَ جَمَلاً، وَجَاءَ وَوَقَفَ أَمَامَهُ وَقَالَ: إِنَّ ابْنَكَ بَنْهَدَدَ مَلِكَ أَرَامَ قَدْ أَرْسَلَنِي إِلَيْكَ قَائِلاً: هَلْ أُشْفَى مِنْ مَرَضِي هذَا.
וַיֵּ֣לֶךְ חֲזָאֵל֮ לִקְרָאתוֹ֒ וַיִּקַּ֨ח מִנְחָ֤ה בְיָדוֹ֙ וְכָל ט֣וּב דַּמֶּ֔שֶׂק מַשָּׂ֖א אַרְבָּעִ֣ים גָּמָ֑ל וַיָּבֹא֙ וַיַּעֲמֹ֣ד לְפָנָ֔יו וַיֹּ֗אמֶר בִּנְךָ֨ בֶן;הֲדַ֤ד מֶֽלֶךְ אֲרָם֙ שְׁלָחַ֤נִי אֵלֶ֙יךָ֙ לֵאמֹ֔ר הַאֶחְיֶ֖ה מֵחֳלִ֥י זֶֽה
الملوك الثاني 8: 10
2Ki.8.10
فَقَالَ لَهُ أَلِيشَعُ: اذْهَبْ وَقُلْ لَهُ: شِفَاءً تُشْفَى. وَقَدْ أَرَانِي الرَّبُّ أَنَّهُ يَمُوتُ مَوْتًا.
וַיֹּ֤אמֶר אֵלָיו֙ אֱלִישָׁ֔ע לֵ֥ךְ אֱמָר ל֖וֹ חָיֹ֣ה תִחְיֶ֑ה וְהִרְאַ֥נִי יְהוָ֖ה כִּֽי מ֥וֹת יָמֽוּת
الملوك الثاني 8: 14
2Ki.8.14
فَانْطَلَقَ مِنْ عِنْدِ أَلِيشَعَ وَدَخَلَ إِلَى سَيِّدِهِ فَقَالَ لَهُ: مَاذَا قَالَ لَكَ أَلِيشَعُ. فَقَالَ: قَالَ لِي إِنَّكَ تَحْيَا.
וַיֵּ֣לֶךְ מֵאֵ֣ת אֱלִישָׁ֗ע וַיָּבֹא֙ אֶל אֲדֹנָ֔יו וַיֹּ֣אמֶר ל֔וֹ מָֽה אָמַ֥ר לְךָ֖ אֱלִישָׁ֑ע וַיֹּ֕אמֶר אָ֥מַר לִ֖י חָיֹ֥ה;תִחְיֶֽה
الملوك الثاني 8: 21
2Ki.8.21
وَعَبَرَ يُورَامُ إِلَى صَعِيرَ وَجَمِيعُ الْمَرْكَبَاتِ مَعَهُ، وَقَامَ لَيْلاً وَضَرَبَ أَدُومَ الْمُحِيطَ بِهِ وَرُؤَسَاءَ الْمَرْكَبَاتِ. وَهَرَبَ الشَّعْبُ إِلَى خِيَامِهِمْ.
וַיַּעֲבֹ֤ר יוֹרָם֙ צָעִ֔ירָה וְכָל הָרֶ֖כֶב עִמּ֑וֹ וַֽיְהִי;ה֞וּא;קָ֣ם לַ֗יְלָה וַיַּכֶּ֨ה אֱד֜וֹם הַסֹּבֵ֤יב אֵלָיו֙ שָׂרֵ֣י הָרֶ֔כֶב וַיָּ֥נָס הָעָ֖ם לְאֹהָלָֽיו
الملوك الثاني 9: 3
2Ki.9.3
ثُمَّ خُذْ قِنِّينَةَ الدُّهْنِ وَصُبَّ عَلَى رَأْسِهِ وَقُلْ: هكَذَا قَالَ الرَّبُّ: قَدْ مَسَحْتُكَ مَلِكًا عَلَى إِسْرَائِيلَ. ثُمَّ افْتَحِ الْبَابَ وَاهْرُبْ وَلاَ تَنْتَظِرْ.
וְלָקַחְתָּ֤ פַךְ הַשֶּׁ֙מֶן֙ וְיָצַקְתָּ֣ עַל רֹאשׁ֔וֹ וְאָֽמַרְתָּ֙ כֹּֽה אָמַ֣ר יְהוָ֔ה מְשַׁחְתִּ֥יךָֽ לְמֶ֖לֶךְ אֶל יִשְׂרָאֵ֑ל וּפָתַחְתָּ֥ הַדֶּ֛לֶת וְנַ֖סְתָּה וְלֹ֥א תְחַכֶּֽה
الملوك الثاني 9: 5
2Ki.9.5
وَدَخَلَ وَإِذَا قُوَّادُ الْجَيْشِ جُلُوسٌ. فَقَالَ: لِي كَلاَمٌ مَعَكَ يَا قَائِدُ. فَقَالَ يَاهُو: مَعَ مَنْ مِنَّا كُلِّنَا.. فَقَالَ: مَعَكَ أَيُّهَا الْقَائِدُ.
וַיָּבֹ֗א וְהִנֵּ֨ה שָׂרֵ֤י הַחַ֙יִל֙ יֹֽשְׁבִ֔ים וַיֹּ֕אמֶר לִ֛י דָּבָ֥ר אֵלֶ֖יךָ הַשָּׂ֑ר וַיֹּ֤אמֶר יֵהוּא֙ אֶל מִ֣י מִכֻּלָּ֔נוּ וַיֹּ֖אמֶר אֵלֶ֥יךָ הַשָּֽׂר
الملوك الثاني 9: 5
2Ki.9.5
وَدَخَلَ وَإِذَا قُوَّادُ الْجَيْشِ جُلُوسٌ. فَقَالَ: لِي كَلاَمٌ مَعَكَ يَا قَائِدُ. فَقَالَ يَاهُو: مَعَ مَنْ مِنَّا كُلِّنَا.. فَقَالَ: مَعَكَ أَيُّهَا الْقَائِدُ.
וַיָּבֹ֗א וְהִנֵּ֨ה שָׂרֵ֤י הַחַ֙יִל֙ יֹֽשְׁבִ֔ים וַיֹּ֕אמֶר לִ֛י דָּבָ֥ר אֵלֶ֖יךָ הַשָּׂ֑ר וַיֹּ֤אמֶר יֵהוּא֙ אֶל מִ֣י מִכֻּלָּ֔נוּ וַיֹּ֖אמֶר אֵלֶ֥יךָ הַשָּֽׂר
الملوك الثاني 9: 5
2Ki.9.5
وَدَخَلَ وَإِذَا قُوَّادُ الْجَيْشِ جُلُوسٌ. فَقَالَ: لِي كَلاَمٌ مَعَكَ يَا قَائِدُ. فَقَالَ يَاهُو: مَعَ مَنْ مِنَّا كُلِّنَا.. فَقَالَ: مَعَكَ أَيُّهَا الْقَائِدُ.
וַיָּבֹ֗א וְהִנֵּ֨ה שָׂרֵ֤י הַחַ֙יִל֙ יֹֽשְׁבִ֔ים וַיֹּ֕אמֶר לִ֛י דָּבָ֥ר אֵלֶ֖יךָ הַשָּׂ֑ר וַיֹּ֤אמֶר יֵהוּא֙ אֶל מִ֣י מִכֻּלָּ֔נוּ וַיֹּ֖אמֶר אֵלֶ֥יךָ הַשָּֽׂר
الملوك الثاني 9: 6
2Ki.9.6
فَقَامَ وَدَخَلَ الْبَيْتَ، فَصَبَّ الدُّهْنَ عَلَى رَأْسِهِ وَقَالَ لَهُ: هكَذَا قَالَ الرَّبُّ إِلهُ إِسْرَائِيلَ: قَدْ مَسَحْتُكَ مَلِكًا عَلَى شَعْبِ الرَّبِّ إِسْرَائِيلَ،
וַיָּ֙קָם֙ וַיָּבֹ֣א הַבַּ֔יְתָה וַיִּצֹ֥ק הַשֶּׁ֖מֶן אֶל רֹאשׁ֑וֹ וַיֹּ֣אמֶר ל֗וֹ כֹּֽה אָמַ֤ר יְהוָה֙ אֱלֹהֵ֣י יִשְׂרָאֵ֔ל מְשַׁחְתִּ֧יךָֽ לְמֶ֛לֶךְ אֶל עַ֥ם יְהוָ֖ה יִשְׂרָאֵֽל