المعنى المختصر للكلمة
ak:
a particle of affirmation, surely
اللفظ الأصلي
אַךְ
نوع الكلمة
Adverb
طريقة النطق
ak
(ak)
تكرار الورود في الكتاب
149
مرة في الكتاب
أصل الكلمة وجذرها
المعنى والشرح المفصل
1
a particle of affirmation, surely
2
hence (by limitation) only
الإنجليزية — KJV Translation Tags
also
in any wise
at least
but
certainly
even
howbeit
nevertheless
notwithstanding
only
save
surely
of a surety
truly
verily
[phrase] wherefore
yet (but)
أشهر ترجمات الكلمة في ترجمة سميث وفان دايك
أشكال الكلمة في النص الأصلي:
אַךְ (45×)
אַ֣ךְ (35×)
אַ֥ךְ (10×)
אַ֤ךְ (10×)
אַ֚ךְ (10×)
אַ֛ךְ (9×)
אַ֗ךְ (5×)
אַךְ֩ (4×)
شواهد ورود الكلمة في الكتاب المقدس (149 آية)
شواهد الآيات في أسفار الكتاب المقدس
العدد 26: 55
Num.26.55
إِنَّمَا بِالْقُرْعَةِ تُقْسَمُ الأَرْضُ. حَسَبَ أَسْمَاءِ أَسْبَاطِ آبَائِهِمْ يَمْلِكُونَ.
אַךְ בְּגוֹרָ֕ל יֵחָלֵ֖ק הָאָ֑רֶץ לִשְׁמ֥וֹת מַטּוֹת אֲבֹתָ֖ם יִנְחָֽלוּ
العدد 31: 23
Num.31.23
كُلُّ مَا يَدْخُلُ النَّارَ، تُجِيزُونَهُ فِي النَّارِ فَيَكُونُ طَاهِرًا، غَيْرَ أَنَّهُ يَتَطَهَّرُ بِمَاءِ النَّجَاسَةِ. وَأَمَّا كُلُّ مَا لاَ يَدْخُلُ النَّارَ فَتُجِيزُونَهُ فِي الْمَاءِ.
כָּל;דָּבָ֞ר אֲשֶׁר יָבֹ֣א בָאֵ֗שׁ תַּעֲבִ֤ירוּ בָאֵשׁ֙ וְטָהֵ֔ר אַ֕ךְ יִתְחַטָּ֑א בְּמֵ֥י נִדָּ֖ה וְכֹ֨ל אֲשֶׁ֧ר לֹֽא יָבֹ֛א בָּאֵ֖שׁ תַּעֲבִ֥ירוּ בַמָּֽיִם
العدد 36: 6
Num.36.6
هذَا مَا أَمَرَ بِهِ الرَّبُّ عَنْ بَنَاتِ صَلُفْحَادَ قَائِلاً: مَنْ حَسُنَ فِي أَعْيُنِهِنَّ يَكُنَّ لَهُ نِسَاءً، وَلكِنْ لِعَشِيرَةِ سِبْطِ آبَائِهِنَّ يَكُنَّ نِسَاءً.
זֶ֣ה;הַדָּבָ֞ר אֲשֶׁר צִוָּ֣ה יְהוָ֗ה לִבְנ֤וֹת צְלָפְחָד֙ לֵאמֹ֔ר לַטּ֥וֹב בְּעֵינֵיהֶ֖ם תִּהְיֶ֣ינָה לְנָשִׁ֑ים אַ֗ךְ לְמִשְׁפַּ֛חַת מַטֵּ֥ה אֲבִיהֶ֖ם תִּהְיֶ֥ינָה לְנָשִֽׁים
التثنية 12: 22
Deu.12.22
كَمَا يُؤْكَلُ الظَّبْيُ وَالإِيَّلُ هكَذَا تَأْكُلُهُ. النَّجِسُ وَالطَّاهِرُ يَأْكُلاَنِهِ سَوَاءً.
אַ֗ךְ;כַּאֲשֶׁ֨ר יֵאָכֵ֤ל הַצְּבִי֙ הָ֣אַיָּ֔ל כֵּ֖ן תֹּאכְלֶ֑נּוּ הַטָּמֵא֙ וְהַטָּה֔וֹר יֹאכְלֶֽנּוּ יַחְדָּ֖ו
التثنية 14: 7
Deu.14.7
إِلاَّ هذِهِ فَلاَ تَأْكُلُوهَا، مِمَّا يَجْتَرُّ وَمِمَّا يَشُقُّ الظِّلْفَ الْمُنْقَسِمَ: الْجَمَلُ وَالأَرْنَبُ وَالْوَبْرُ، لأَنَّهَا تَجْتَرُّ لكِنَّهَا لاَ تَشُقُّ ظِلْفًا، فَهِيَ نَجِسَةٌ لَكُمْ.
אַ֣ךְ זֶ֞ה לֹ֤א תֹֽאכְלוּ֙ מִמַּֽעֲלֵ֣י;הַגֵּרָ֔ה וּמִמַּפְרִיסֵ֥י הַפַּרְסָ֖ה הַשְּׁסוּעָ֑ה הַ֠גָּמָל הָאַרְנֶ֨בֶת הַשָּׁפָ֜ן כִּֽי;הֵ֗מָּה מַעֲלֵ֧ה;גֵרָ֣ה לֹ֣א הִפְרִ֔יסוּ וּפַרְסָה֙ הֵ֖ם טְמֵאִ֥ים לָכֶֽם
التثنية 16: 15
Deu.16.15
سَبْعَةَ أَيَّامٍ تُعَيِّدُ لِلرَّبِّ إِلهِكَ فِي الْمَكَانِ الَّذِي يَخْتَارُهُ الرَّبُّ، لأَنَّ الرَّبَّ إِلهَكَ يُبَارِكُكَ فِي كُلِّ مَحْصُولِكَ وَفِي كُلِّ عَمَلِ يَدَيْكَ، فَلاَ تَكُونُ إِلاَّ فَرِحًا.
שִׁבְעַ֣ת יָמִ֗ים תָּחֹג֙ לַיהוָ֣ה אֱלֹהֶ֔יךָ בַּמָּק֖וֹם אֲשֶׁר יִבְחַ֣ר יְהוָ֑ה כִּ֣י יְהוָ֣ה אֱלֹהֶ֗יךָ יְבָרֶכְךָ֞ בְּכֹ֤ל תְּבוּאָֽתְךָ֙ וּבְכֹל֙ מַעֲשֵׂ֣ה יָדֶ֔יךָ וְהָיִ֖יתָ אַ֥ךְ שָׂמֵֽחַ
التثنية 18: 20
Deu.18.20
وَأَمَّا النَّبِيُّ الَّذِي يُطْغِي، فَيَتَكَلَّمُ بِاسْمِي كَلاَمًا لَمْ أُوصِهِ أَنْ يَتَكَلَّمَ بِهِ، أَوِ الَّذِي يَتَكَلَّمُ بِاسْمِ آلِهَةٍ أُخْرَى، فَيَمُوتُ ذلِكَ النَّبِيُّ.
אַ֣ךְ הַנָּבִ֡יא אֲשֶׁ֣ר יָזִיד֩ לְדַבֵּ֨ר בִּשְׁמִ֗י דָּבָ֜ר לֹֽא צִוִּיתִיו֙ לְדַבֵּ֔ר אֲשֶׁ֤ר יְדַבֵּ֔ר בְּשֵׁ֖ם אֱלֹהִ֣ים אֲחֵרִ֑ים וּמֵ֖ת הַהֽוּא הַנָּבִ֥יא
يشوع 3: 4
Jos.3.4
وَلكِنْ يَكُونُ بَيْنَكُمْ وَبَيْنَهُ مَسَافَةٌ نَحْوُ أَلْفَيْ ذِرَاعٍ بِالْقِيَاسِ. لاَ تَقْرُبُوا مِنْهُ لِكَيْ تَعْرِفُوا الطَّرِيقَ الَّذِي تَسِيرُونَ فِيهِ. لأَنَّكُمْ لَمْ تَعْبُرُوا هذَا الطَّرِيقَ مِنْ قَبْلُ.
אַ֣ךְ יִהְיֶ֗ה בֵּֽינֵיכֶם֙ וּבֵינָ֔יו רָח֣וֹק כְּאַלְפַּ֥יִם אַמָּ֖ה בַּמִּדָּ֑ה אַֽל תִּקְרְב֣וּ אֵלָ֗יו לְמַ֤עַן תֵּֽדְעוּ֙ הַדֶּ֙רֶךְ֙ אֲשֶׁר תֵּֽלְכוּ בָ֔הּ כִּ֣י לֹ֧א עֲבַרְתֶּ֛ם בַּדֶּ֖רֶךְ שִׁלְשֽׁוֹם;מִתְּמ֥וֹל
يشوع 22: 19
Jos.22.19
وَلكِنْ إِذَا كَانَتْ نَجِسَةً أَرْضُ مُلْكِكُمْ فَاعْبُرُوا إِلَى أَرْضِ مُلْكِ الرَّبِّ الَّتِي يَسْكُنُ فِيهَا مَسْكَنُ الرَّبِّ وَتَمَلَّكُوا بَيْنَنَا، وَعَلَى الرَّبِّ لاَ تَتَمَرَّدُوا، وَعَلَيْنَا لاَ تَتَمَرَّدُوا بِبِنَائِكُمْ لأَنْفُسِكُمْ مَذْبَحًا غَيْرَ مَذْبَحِ الرَّبِّ إِلهِنَا.
וְאַ֨ךְ אִם טְמֵאָ֜ה אֶ֣רֶץ אֲחֻזַּתְכֶ֗ם לָכֶ֜ם;עִבְר֨וּ אֶל אֶ֨רֶץ אֲחֻזַּ֤ת יְהוָה֙ אֲשֶׁ֤ר שָֽׁכַן שָׁם֙ מִשְׁכַּ֣ן יְהוָ֔ה וְהֵאָחֲז֖וּ בְּתוֹכֵ֑נוּ וּבַֽיהוָ֣ה אַל תִּמְרֹ֗דוּ וְאֹתָ֙נוּ֙ אֶל תִּמְרֹ֔דוּ בִּבְנֹֽתְכֶ֤ם לָכֶם֙ מִזְבֵּ֔חַ מִֽבַּלְעֲדֵ֔י מִזְבַּ֖ח יְהוָ֥ה אֱלֹהֵֽינוּ
القضاة 3: 24
Jdg.3.24
وَلَمَّا خَرَجَ، جَاءَ عَبِيدُهُ وَنَظَرُوا وَإِذَا أَبْوَابُ الْعِلِّيَّةِ مُقْفَلَةٌ، فَقَالُوا: إِنَّهُ مُغَطّ رِجْلَيْهِ فِي مُخْدَعِ الْبُرُودِ.
וְה֤וּא;יָצָא֙ בָּ֔אוּ וַעֲבָדָ֣יו וַיִּרְא֕וּ וְהִנֵּ֛ה דַּלְת֥וֹת הָעֲלִיָּ֖ה נְעֻל֑וֹת וַיֹּ֣אמְר֔וּ אַ֣ךְ מֵסִ֥יךְ רַגְלָ֖יו בַּחֲדַ֥ר הַמְּקֵרָֽה
القضاة 6: 39
Jdg.6.39
فَقَالَ جِدْعُونُ لِلهِ: لاَ يَحْمَ غَضَبُكَ عَلَيَّ فَأَتَكَلَّمَ هذِهِ الْمَرَّةَ فَقَطْ. أَمْتَحِنُ هذِهِ الْمَرَّةَ فَقَطْ بِالْجَزَّةِ. فَلْيَكُنْ جَفَافٌ فِي الْجَزَّةِ وَحْدَهَا وَعَلَى كُلِّ الأَرْضِ لِيَكُنْ طَلٌّ.
וַיֹּ֤אמֶר גִּדְעוֹן֙ הָ֣אֱלֹהִ֔ים;אֶל אַל יִ֤חַר אַפְּךָ֙ בִּ֔י וַאֲדַבְּרָ֖ה הַפָּ֑עַם אַ֣ךְ אֲנַסֶּ֤ה;נָּא הַפַּ֙עַם֙ רַק בַּגִּזָּ֔ה יְהִי;נָ֨א חֹ֤רֶב אֶל הַגִּזָּה֙ לְבַדָּ֔הּ וְעַל כָּל הָאָ֖רֶץ יִֽהְיֶה טָּֽל
القضاة 7: 19
Jdg.7.19
فَجَاءَ جِدْعُونُ وَالْمِئَةُ الرَّجُلِ الَّذِينَ مَعَهُ إِلَى طَرَفِ الْمَحَلَّةِ فِي أَوَّلِ الْهَزِيعِ الأَوْسَطِ، إِذْ ذَاكَ قَدْ أَقَامُوا الْحُرَّاسَ، فَضَرَبُوا بِالأَبْوَاقِ وَكَسَّرُوا الْجِرَارَ الَّتِي بِأَيْدِيهِمْ.
וַיָּבֹ֣א גִ֠דְעוֹן וּמֵאָה אִ֨ישׁ אֲשֶׁר אִתּ֜וֹ בִּקְצֵ֣ה הַֽמַּחֲנֶ֗ה רֹ֚אשׁ הָאַשְׁמֹ֣רֶת הַתִּֽיכוֹנָ֔ה אַ֛ךְ הָקֵ֥ם;הֵקִ֖ימוּ הַשֹּֽׁמְרִ֑ים וַֽיִּתְקְעוּ֙ בַּשּׁ֣וֹפָר֔וֹת וְנָפ֥וֹץ הַכַּדִּ֖ים אֲשֶׁ֥ר בְּיָדָֽם
القضاة 10: 15
Jdg.10.15
فَقَالَ بَنُو إِسْرَائِيلَ لِلرَّبِّ: أَخْطَأْنَا، فَافْعَلْ بِنَا كُلَّ مَا يَحْسُنُ فِي عَيْنَيْكَ. إِنَّمَا أَنْقِذْنَا هذَا الْيَوْمَ.
וַיֹּאמְר֨וּ בְנֵי יִשְׂרָאֵ֤ל אֶל;יְהוָה֙ חָטָ֔אנוּ עֲשֵׂה;אַתָּ֣ה לָ֔נוּ כְּכָל הַטּ֖וֹב בְּעֵינֶ֑יךָ אַ֛ךְ הַצִּילֵ֥נוּ;נָ֖א הַזֶּֽה הַיּ֥וֹם
القضاة 16: 28
Jdg.16.28
فَدَعَا شَمْشُونُ الرَّبَّ وَقَالَ: يَا سَيِّدِي الرَّبَّ، اذْكُرْنِي وَشَدِّدْنِي يَا اَللهُ هذِهِ الْمَرَّةَ فَقَطْ، فَأَنْتَقِمَ نَقْمَةً وَاحِدَةً عَنْ عَيْنَيَّ مِنَ الْفِلِسْطِينِيِّينَ.
וַיִּקְרָ֥א שִׁמְשׁ֛וֹן יְהוָ֖ה וַיֹּאמַ֑ר אֲדֹנָ֣י יֱהֹוִ֡ה זָכְרֵ֣נִי;נָא֩ וְחַזְּקֵ֨נִי הָאֱלֹהִ֔ים הַזֶּה֙ הַפַּ֤עַם אַ֣ךְ וְאִנָּקְמָ֧ה נְקַם אַחַ֛ת מִשְּׁתֵ֥י;עֵינַ֖י מִפְּלִשְׁתִּֽים
القضاة 20: 39
Jdg.20.39
وَلَمَّا انْقَلَبَ رِجَالُ إِسْرَائِيلَ فِي الْحَرْبِ ابْتَدَأَ بَنْيَامِينُ يَضْرِبُونَ قَتْلَى مِنْ رِجَالِ إِسْرَائِيلَ نَحْوَ ثَلاَثِينَ رَجُلاً، لأَنَّهُمْ قَالُوا: إِنَّمَا هُمْ مُنْهَزِمُونَ مِنْ أَمَامِنَا كَالْحَرْبِ الأُولَى.
וַיַּהֲפֹ֥ךְ אִֽישׁ יִשְׂרָאֵ֖ל בַּמִּלְחָמָ֑ה הֵחֵל֩ וּבִנְיָמִ֡ן לְהַכּ֨וֹת חֲלָלִ֤ים בְּאִֽישׁ יִשְׂרָאֵל֙ כִּשְׁלֹשִׁ֣ים אִ֔ישׁ כִּ֣י אָמְר֔וּ אַךְ֩ הוּא֙ נִגּ֨וֹף;נִגָּ֥ף לְפָנֵ֔ינוּ כַּמִּלְחָמָ֖ה הָרִאשֹׁנָֽה
صموئيل الأول 1: 23
1Sa.1.23
فَقَالَ لَهَا أَلْقَانَةُ رَجُلُهَا: اعْمَلِي مَا يَحْسُنُ فِي عَيْنَيْكِ. امْكُثِي حَتَّى تَفْطِمِيهِ. إِنَّمَا الرَّبُّ يُقِيمُ كَلاَمَهُ. فَمَكَثَتِ الْمَرْأَةُ وَأَرْضَعَتِ ابْنَهَا حَتَّى فَطَمَتْهُ.
וַיֹּ֣אמֶר לָהּ֩ אֶלְקָנָ֨ה אִישָׁ֜הּ עֲשִׂ֧י הַטּ֣וֹב בְּעֵינַ֗יִךְ שְׁבִי֙ עַד גָּמְלֵ֣ךְ;אֹת֔וֹ אַ֛ךְ יְהוָ֖ה יָקֵ֥ם דְּבָר֑וֹ וַתֵּ֤שֶׁב הָֽאִשָּׁה֙ וַתֵּ֣ינֶק בְּנָ֔הּ עַד גָּמְלָ֖הּ;אֹתֽוֹ
صموئيل الأول 8: 9
1Sa.8.9
فَالآنَ اسْمَعْ لِصَوْتِهِمْ. وَلكِنْ أَشْهِدَنَّ عَلَيْهِمْ وَأَخْبِرْهُمْ بِقَضَاءِ الْمَلِكِ الَّذِي يَمْلِكُ عَلَيْهِمْ.
וְעַתָּ֖ה שְׁמַ֣ע בְּקוֹלָ֑ם אַ֗ךְ;כִּֽי הָעֵ֤ד;תָּעִיד֙ בָּהֶ֔ם וְהִגַּדְתָּ֣;לָהֶ֔ם מִשְׁפַּ֣ט הַמֶּ֔לֶךְ אֲשֶׁ֥ר יִמְלֹ֖ךְ עֲלֵיהֶֽם
صموئيل الأول 12: 20
1Sa.12.20
فَقَالَ صَمُوئِيلُ لِلشَّعْبِ: لاَ تَخَافُوا. إِنَّكُمْ قَدْ فَعَلْتُمْ كُلَّ هذَا الشَّرِّ، وَلكِنْ لاَ تَحِيدُوا عَنِ الرَّبِّ، بَلِ اعْبُدُوا الرَّبَّ بِكُلِّ قُلُوبِكُمْ،
וַיֹּ֨אמֶר שְׁמוּאֵ֤ל אֶל;הָעָם֙ אַל תִּירָ֔אוּ אַתֶּ֣ם עֲשִׂיתֶ֔ם כָּל הַזֹּ֑את הָרָעָ֖ה אַ֗ךְ אַל תָּס֙וּרוּ֙ מֵאַחֲרֵ֣י יְהוָ֔ה וַעֲבַדְתֶּ֥ם יְהוָ֖ה בְּכָל לְבַבְכֶֽם
صموئيل الأول 12: 24
1Sa.12.24
إِنَّمَا اتَّقُوا الرَّبَّ وَاعْبُدُوهُ بِالأَمَانَةِ مِنْ كُلِّ قُلُوبِكُمْ، بَلِ انْظُرُوا فِعْلَهُ الَّذِي عَظَّمَهُ مَعَكُمْ.
אַ֣ךְ יְר֣אוּ יְהוָ֗ה וַעֲבַדְתֶּ֥ם;אֹת֛וֹ בֶּאֱמֶ֖ת בְּכָל לְבַבְכֶ֑ם כִּ֣י רְא֔וּ אֵ֥ת אֲשֶׁר הִגְדִּ֖ל עִמָּכֶֽם
صموئيل الأول 16: 6
1Sa.16.6
وَكَانَ لَمَّا جَاءُوا أَنَّهُ رَأَى أَلِيآبَ، فَقَالَ: إِنَّ أَمَامَ الرَّبِّ مَسِيحَهُ.
וַיְהִ֣י בְּבוֹאָ֔ם וַיַּ֖רְא אֱלִיאָ֑ב וַיֹּ֕אמֶר אַ֛ךְ נֶ֥גֶד יְהוָ֖ה מְשִׁיחֽוֹ
صموئيل الأول 18: 8
1Sa.18.8
فَاحْتَمى شَاوُلُ جِدًّا وَسَاءَ هذَا الْكَلاَمُ فِي عَيْنَيْهِ، وَقَالَ: أَعْطَيْنَ دَاوُدَ رِبْوَاتٍ وَأَمَّا أَنَا فَأَعْطَيْنَنِي الأُلُوفَ. وَبَعْدُ فَقَطْ تَبْقَى لَهُ الْمَمْلَكَةُ.
וַיִּ֨חַר לְשָׁא֜וּל מְאֹ֗ד וַיֵּ֤רַע הַזֶּ֔ה הַדָּבָ֣ר בְּעֵינָיו֙ וַיֹּ֗אמֶר נָתְנ֤וּ לְדָוִד֙ רְבָב֔וֹת וְלִ֥י נָתְנ֖וּ הָאֲלָפִ֑ים וְע֥וֹד אַ֥ךְ ל֖וֹ;הַמְּלוּכָֽה
صموئيل الأول 18: 17
1Sa.18.17
وَقَالَ شَاوُلُ لِدَاوُدَ: هُوَذَا ابْنَتِي الْكَبِيرَةُ مَيْرَبُ أُعْطِيكَ إِيَّاهَا امْرَأَةً. إِنَّمَا كُنْ لِي ذَا بَأْسٍ وَحَارِبْ حُرُوبَ الرَّبِّ. فَإِنَّ شَاوُلَ قَالَ: لاَ تَكُنْ يَدِي عَلَيْهِ، بَلْ لِتَكُنْ عَلَيْهِ يَدُ الْفِلِسْطِينِيِّينَ.
וַיֹּ֨אמֶר שָׁא֜וּל אֶל;דָּוִ֗ד הִנֵּה֩ בִתִּ֨י הַגְּדוֹלָ֤ה מֵרַב֙ אֶתֶּן;לְךָ֣ אֹתָהּ֙ לְאִשָּׁ֔ה אַ֚ךְ הֱיֵה לִּ֣י לְבֶן חַ֔יִל וְהִלָּחֵ֖ם מִלְחֲמ֣וֹת יְהוָ֑ה וְשָׁא֣וּל אָמַ֗ר אַל תְּהִ֤י יָדִי֙ בּ֔וֹ וּתְהִי ב֖וֹ יַד פְּלִשְׁתִּֽים
صموئيل الأول 20: 39
1Sa.20.39
وَالْغُلاَمُ لَمْ يَكُنْ يَعْلَمُ شَيْئًا، وَأَمَّا يُونَاثَانُ وَدَاوُدُ فَكَانَا يَعْلَمَانِ الأَمْرَ.
וְהַנַּ֖עַר לֹֽא יָדַ֣ע מְא֑וּמָה אַ֤ךְ יְהֽוֹנָתָן֙ וְדָוִ֔ד יָדְע֖וּ הַדָּבָֽר
صموئيل الأول 21: 4
1Sa.21.4
فَأَجَابَ الْكَاهِنُ دَاوُدَ وَقَالَ: لاَ يُوجَدُ خُبْزٌ مُحَلَّلٌ تَحْتَ يَدِي، وَلكِنْ يُوجَدُ خُبْزٌ مُقَدَّسٌ إِذَا كَانَ الْغِلْمَانُ قَدْ حَفِظُوا أَنْفُسَهُمْ لاَ سِيَّمَا مِنَ النِّسَاءِ.
וַיַּ֨עַן הַכֹּהֵ֤ן דָּוִד֙ וַיֹּ֔אמֶר אֵֽין לֶ֥חֶם חֹ֖ל תַּ֣חַת יָדִ֑י כִּֽי;אִם יֵ֔שׁ לֶ֤חֶם קֹ֙דֶשׁ֙ אִם הַנְּעָרִ֖ים נִשְׁמְר֥וּ אַ֥ךְ מֵאִשָּֽׁה
صموئيل الأول 25: 21
1Sa.25.21
وَقَالَ دَاوُدُ: إِنَّمَا بَاطِلاً حَفِظْتُ كُلَّ مَا لِهذَا فِي الْبَرِّيَّةِ، فَلَمْ يُفْقَدْ مِنْ كُلِّ مَا لَهُ شَيْءٌ، فَكَافَأَنِي شَرًّا بَدَلَ خَيْرٍ.
אָמַ֗ר וְדָוִ֣ד אַךְ֩ לַשֶּׁ֨קֶר שָׁמַ֜רְתִּי כָּל אֲשֶׁ֤ר לָזֶה֙ בַּמִּדְבָּ֔ר וְלֹא נִפְקַ֥ד מִכָּל אֲשֶׁר ל֖וֹ מְא֑וּמָה וַיָּֽשֶׁב;לִ֥י רָעָ֖ה תַּ֥חַת טוֹבָֽה
صموئيل الأول 29: 9
1Sa.29.9
فَأَجَابَ أَخِيشُ وَقَالَ لِدَاوُدَ: عَلِمْتُ أَنَّكَ صَالِحٌ فِي عَيْنَيَّ كَمَلاَكِ اللهِ. إِلاَّ إِنَّ رُؤَسَاءَ الْفِلِسْطِينِيِّينَ قَالُوا: لاَ يَصْعَدْ مَعَنَا إِلَى الْحَرْبِ.
וַיַּ֣עַן אָכִישׁ֮ וַיֹּ֣אמֶר אֶל;דָּוִד֒ יָדַ֕עְתִּי כִּ֣י;אַתָּ֛ה ט֥וֹב בְּעֵינַ֖י כְּמַלְאַ֣ךְ אֱלֹהִ֑ים אַ֣ךְ שָׂרֵ֤י פְלִשְׁתִּים֙ אָֽמְר֔וּ לֹֽא יַעֲלֶ֥ה עִמָּ֖נוּ בַּמִּלְחָמָֽה
صموئيل الثاني 2: 10
2Sa.2.10
وَكَانَ إِيشْبُوشَثُ بْنُ شَاوُلَ ابْنَ أَرْبَعِينَ سَنَةً حِينَ مَلَكَ عَلَى إِسْرَائِيلَ، وَمَلَكَ سَنَتَيْنِ. وَأَمَّا بَيْتُ يَهُوذَا فَإِنَّمَا اتَّبَعُوا دَاوُدَ.
אִֽישׁ;בֹּ֣שֶׁת בֶּן שָׁא֗וּל בֶּן אַרְבָּעִ֨ים שָׁנָ֜ה בְּמָלְכוֹ֙ עַל יִשְׂרָאֵ֔ל מָלָ֑ךְ וּשְׁתַּ֥יִם;שָׁנִ֖ים אַ֚ךְ בֵּ֣ית יְהוּדָ֔ה הָי֖וּ אַחֲרֵ֥י דָוִֽד
صموئيل الثاني 3: 13
2Sa.3.13
فَقَالَ: حَسَنًا. أَنَا أَقْطَعُ مَعَكَ عَهْدًا، إِلاَّ إِنِّي أَطْلُبُ مِنْكَ أَمْرًا وَاحِدًا، وَهُوَ أَنْ لاَ تَرَى وَجْهِي مَا لَمْ تَأْتِ أَوَّلاً بِمِيكَالَ بِنْتِ شَاوُلَ حِينَ تَأْتِي لِتَرَى وَجْهِي.
וַיֹּ֣אמֶר ט֔וֹב אֲנִ֕י אֶכְרֹ֥ת אִתְּךָ֖ בְּרִ֑ית אַ֣ךְ אָנֹכִי֩ שֹׁאֵ֨ל מֵאִתְּךָ֤ דָּבָ֣ר אֶחָ֡ד לֵאמֹר֙ לֹא תִרְאֶ֣ה פָּנַ֔י כִּ֣י;אִם הֱבִיאֲךָ֗ לִפְנֵ֣י מִיכַ֣ל בַּת שָׁא֔וּל בְּבֹאֲךָ֖ לִרְא֥וֹת פָּנָֽי
صموئيل الثاني 23: 10
2Sa.23.10
أَمَّا هُوَ فَأَقَامَ وَضَرَبَ الْفِلِسْطِينِيِّينَ حَتَّى كَلَّتْ يَدُهُ، وَلَصِقَتْ يَدُهُ بِالسَّيْفِ، وَصَنَعَ الرَّبُّ خَلاَصًا عَظِيمًا فِي ذلِكَ الْيَوْمِ، وَرَجَعَ الشَّعْبُ وَرَاءَهُ لِلنَّهْبِ فَقَطْ.
ה֣וּא קָם֩ וַיַּ֨ךְ בַּפְּלִשְׁתִּ֜ים עַ֣ד;כִּֽי יָגְעָ֣ה יָד֗וֹ וַתִּדְבַּ֤ק יָדוֹ֙ אֶל;הַחֶ֔רֶב וַיַּ֧עַשׂ יְהוָ֛ה תְּשׁוּעָ֥ה גְדוֹלָ֖ה בַּיּ֣וֹם;הַה֑וּא יָשֻׁ֥בוּ וְהָעָ֛ם אַחֲרָ֖יו לְפַשֵּֽׁט אַךְ
الملوك الأول 9: 24
1Ki.9.24
وَلكِنَّ بِنْتَ فِرْعَوْنَ صَعِدَتْ مِنْ مَدِينَةِ دَاوُدَ إِلَى بَيْتِهَا الَّذِي بَنَاهُ لَهَا، حِينَئِذٍ بَنَى الْقَلْعَةَ.
אַ֣ךְ בַּת פַּרְעֹ֗ה עָֽלְתָה֙ מֵעִ֣יר דָּוִ֔ד אֶל בֵּיתָ֖הּ אֲשֶׁ֣ר בָּֽנָה לָ֑הּ אָ֖ז בָּנָ֥ה הַמִּלּֽוֹא