المعنى المختصر للكلمة
kol:
properly, the whole
اللفظ الأصلي
כֹּל
نوع الكلمة
اسم مذكر
طريقة النطق
kol
(kole)
تكرار الورود في الكتاب
5322
مرة في الكتاب
أصل الكلمة وجذرها
المعنى والشرح المفصل
1
properly, the whole
2
hence, all, any or every (in the singular only, but often in a plural sense)
الإنجليزية — KJV Translation Tags
(in) all (manner, (ye))
altogether
any (manner)
enough
every (one, place, thing)
howsoever
as many as
(no-) thing
ought
whatsoever
(the) whole
whoso(-ever)
أشهر ترجمات الكلمة في ترجمة سميث وفان دايك
أشكال الكلمة في النص الأصلي:
כָּל (2387×)
וְכָל (572×)
בְּכָל (314×)
כָל (239×)
לְכָל (212×)
מִכָּל (121×)
כֹּ֖ל (104×)
וּבְכָל (74×)
شواهد ورود الكلمة في الكتاب المقدس (5322 آية)
شواهد الآيات في أسفار الكتاب المقدس
القضاة 20: 26
Jdg.20.26
فَصَعِدَ جَمِيعُ بَنِي إِسْرَائِيلَ وَكُلُّ الشَّعْبِ وَجَاءُوا إِلَى بَيْتِ إِيلَ وَبَكَوْا وَجَلَسُوا هُنَاكَ أَمَامَ الرَّبِّ، وَصَامُوا ذلِكَ الْيَوْمَ إِلَى الْمَسَاءِ، وَأَصْعَدُوا مُحْرَقَاتٍ وَذَبَائِحَ سَلاَمَةٍ أَمَامَ الرَّبِّ.
וַיַּעֲל֣וּ כָל בְּנֵי֩ יִשְׂרָאֵ֨ל וְכָל הָעָ֜ם וַיָּבֹ֣אוּ בֵֽית אֵ֗ל וַיִּבְכּוּ֙ וַיֵּ֤שְׁבוּ שָׁם֙ לִפְנֵ֣י יְהוָ֔ה וַיָּצ֥וּמוּ הַה֖וּא בַיּוֹם עַד הָעָ֑רֶב וַֽיַּעֲל֛וּ עֹל֥וֹת וּשְׁלָמִ֖ים לִפְנֵ֥י יְהוָֽה
القضاة 20: 33
Jdg.20.33
وَقَامَ جَمِيعُ رِجَالِ إِسْرَائِيلَ مِنْ أَمَاكِنِهِمْ وَاصْطَفُّوا فِي بَعْلِ تَامَارَ، وَثَارَ كَمِينُ إِسْرَائِيلَ مِنْ مَكَانِهِ مِنْ عَرَاءِ جِبْعَةَ.
קָ֚מוּ וְכֹ֣ל אִ֣ישׁ יִשְׂרָאֵ֗ל מִמְּקוֹמ֔וֹ וַיַּעַרְכ֖וּ בְּבַ֣עַל תָּמָ֑ר מֵגִ֥יחַ וְאֹרֵ֧ב יִשְׂרָאֵ֛ל מִמְּקֹמ֖וֹ מִמַּֽעֲרֵה גָֽבַע
القضاة 20: 34
Jdg.20.34
وَجَاءَ مِنْ مُقَابِلِ جِبْعَةَ عَشَرَةُ آلاَفِ رَجُل مُنْتَخَبُونَ مِنْ كُلِّ إِسْرَائِيلَ، وَكَانَتِ الْحَرْبُ شَدِيدَةً، وَهُمْ لَمْ يَعْلَمُوا أَنَّ الشَّرَّ قَدْ مَسَّهُمْ.
וַיָּבֹאוּ֩ מִנֶּ֨גֶד לַגִּבְעָ֜ה עֲשֶׂרֶת֩ אֲלָפִ֨ים אִ֤ישׁ בָּחוּר֙ מִכָּל יִשְׂרָאֵ֔ל וְהַמִּלְחָמָ֖ה כָּבֵ֑דָה וְהֵם֙ לֹ֣א יָדְע֔וּ הָרָעָֽה כִּֽי נֹגַ֥עַת;עֲלֵיהֶ֖ם
القضاة 20: 35
Jdg.20.35
فَضَرَبَ الرَّبُّ بَنْيَامِينَ أَمَامَ إِسْرَائِيلَ، وَأَهْلَكَ بَنُو إِسْرَائِيلَ مِنْ بَنْيَامِينَ فِي ذلِكَ الْيَوْمِ خَمْسَةً وَعِشْرِينَ أَلْفَ وَمِئَةَ رَجُل. كُلُّ هؤُلاَءِ مُخْتَرِطُو السَّيْفِ.
וַיִּגֹּ֨ף יְהוָ֥ה בִּנְיָמִן֮ לִפְנֵ֣י יִשְׂרָאֵל֒ וַיַּשְׁחִיתוּ֩ בְנֵ֨י יִשְׂרָאֵ֤ל בְּבִנְיָמִן֙ בַּיּ֣וֹם;הַה֔וּא וַחֲמִשָּׁ֥ה עֶשְׂרִ֨ים אֶ֛לֶף וּמֵאָ֖ה אִ֑ישׁ כָּל אֵ֖לֶּה שֹׁ֥לֵף חָֽרֶב
القضاة 20: 37
Jdg.20.37
فَأَسْرَعَ الْكَمِينُ وَاقْتَحَمُوا جِبْعَةَ، وَزَحَفَ الْكَمِينُ وَضَرَبَ الْمَدِينَةَ كُلَّهَا بِحَدِّ السَّيْفِ.
הֵחִ֔ישׁוּ וְהָאֹרֵ֣ב וַֽיִּפְשְׁט֖וּ הַגִּבְעָ֑ה וַיִּמְשֹׁךְ֙ הָאֹרֵ֔ב וַיַּ֥ךְ הָעִ֖יר כָּל לְפִי חָֽרֶב
القضاة 20: 44
Jdg.20.44
فَسَقَطَ مِنْ بَنْيَامِينَ ثَمَانِيَةَ عَشَرَ أَلْفَ رَجُل، جَمِيعُ هؤُلاَءِ ذَوُو بَأْسٍ.
וַֽיִּפְּלוּ֙ מִבִּנְיָמִ֔ן שְׁמֹנָֽה עָשָׂ֥ר אֶ֖לֶף אִ֑ישׁ כָּל אֵ֖לֶּה אַנְשֵׁי חָֽיִל
القضاة 20: 46
Jdg.20.46
وَكَانَ جَمِيعُ السَّاقِطِينَ مِنْ بَنْيَامِينَ خَمْسَةً وَعِشْرِينَ أَلْفَ رَجُل مُخْتَرِطِي السَّيْفِ فِي ذلِكَ الْيَوْمِ. جَمِيعُ هؤُلاَءِ ذَوُو بَأْسٍ.
וַיְהִי֩ כָל הַנֹּ֨פְלִ֜ים מִבִּנְיָמִ֗ן וַחֲמִשָּׁ֨ה עֶשְׂרִים֩ אֶ֥לֶף אִ֛ישׁ שֹׁ֥לֵֽף חֶ֖רֶב בַּיּ֣וֹם;הַה֑וּא כָּל אֵ֖לֶּה אַנְשֵׁי חָֽיִל
القضاة 20: 46
Jdg.20.46
وَكَانَ جَمِيعُ السَّاقِطِينَ مِنْ بَنْيَامِينَ خَمْسَةً وَعِشْرِينَ أَلْفَ رَجُل مُخْتَرِطِي السَّيْفِ فِي ذلِكَ الْيَوْمِ. جَمِيعُ هؤُلاَءِ ذَوُو بَأْسٍ.
וַיְהִי֩ כָל הַנֹּ֨פְלִ֜ים מִבִּנְיָמִ֗ן וַחֲמִשָּׁ֨ה עֶשְׂרִים֩ אֶ֥לֶף אִ֛ישׁ שֹׁ֥לֵֽף חֶ֖רֶב בַּיּ֣וֹם;הַה֑וּא כָּל אֵ֖לֶּה אַנְשֵׁי חָֽיִל
القضاة 20: 48
Jdg.20.48
وَرَجَعَ رِجَالُ بَنِي إِسْرَائِيلَ إِلَى بَنِي بَنْيَامِينَ وَضَرَبُوهُمْ بِحَدِّ السَّيْفِ مِنَ الْمَدِينَةِ بِأَسْرِهَا، حَتَّى الْبَهَائِمَ، حَتَّى كُلَّ مَا وُجِدَ. وَأَيْضًا جَمِيعُ الْمُدُنِ الَّتِي وُجِدَتْ أَحْرَقُوهَا بِالنَّارِ.
שָׁ֣בוּ וְאִ֨ישׁ יִשְׂרָאֵ֜ל אֶל בְּנֵ֤י בִנְיָמִן֙ וַיַּכּ֣וּם לְפִי חֶ֔רֶב מֵעִ֤יר מְתֹם֙ עַד בְּהֵמָ֔ה עַ֖ד כָּל הַנִּמְצָ֑א גַּ֛ם כָּל הֶעָרִ֥ים הַנִּמְצָא֖וֹת שִׁלְּח֥וּ בָאֵֽשׁ
القضاة 20: 48
Jdg.20.48
وَرَجَعَ رِجَالُ بَنِي إِسْرَائِيلَ إِلَى بَنِي بَنْيَامِينَ وَضَرَبُوهُمْ بِحَدِّ السَّيْفِ مِنَ الْمَدِينَةِ بِأَسْرِهَا، حَتَّى الْبَهَائِمَ، حَتَّى كُلَّ مَا وُجِدَ. وَأَيْضًا جَمِيعُ الْمُدُنِ الَّتِي وُجِدَتْ أَحْرَقُوهَا بِالنَّارِ.
שָׁ֣בוּ וְאִ֨ישׁ יִשְׂרָאֵ֜ל אֶל בְּנֵ֤י בִנְיָמִן֙ וַיַּכּ֣וּם לְפִי חֶ֔רֶב מֵעִ֤יר מְתֹם֙ עַד בְּהֵמָ֔ה עַ֖ד כָּל הַנִּמְצָ֑א גַּ֛ם כָּל הֶעָרִ֥ים הַנִּמְצָא֖וֹת שִׁלְּח֥וּ בָאֵֽשׁ
القضاة 21: 5
Jdg.21.5
وَقَالَ بَنُو إِسْرَائِيلَ: مَنْ هُوَ الَّذِي لَمْ يَصْعَدْ فِي الْمَجْمَعِ مِنْ جَمِيعِ أَسْبَاطِ إِسْرَائِيلَ إِلَى الرَّبِّ. لأَنَّهُ صَارَ الْحَلْفُ الْعَظِيمُ عَلَى الَّذِي لَمْ يَصْعَدْ إِلَى الرَّبِّ إِلَى الْمِصْفَاةِ قَائِلاً: يُمَاتُ مَوْتًا.
וַיֹּֽאמְרוּ֙ בְּנֵ֣י יִשְׂרָאֵ֔ל מִ֠י אֲשֶׁ֨ר לֹא עָלָ֧ה בַקָּהָ֛ל מִכָּל שִׁבְטֵ֥י יִשְׂרָאֵ֖ל אֶל יְהוָ֑ה כִּי֩ הָיְתָ֗ה הַשְּׁבוּעָ֨ה הַגְּדוֹלָ֜ה לַ֠אֲשֶׁר לֹא עָלָ֨ה אֶל יְהוָ֧ה הַמִּצְפָּ֛ה לֵאמֹ֖ר מ֥וֹת יוּמָֽת
القضاة 21: 11
Jdg.21.11
وَهذَا مَا تَعْمَلُونَهُ: تُحَرِّمُونَ كُلَّ ذَكَرٍ وَكُلَّ امْرَأَةٍ عَرَفَتِ اضْطِجَاعَ ذَكَرٍ.
וְזֶ֥ה;הַדָּבָ֖ר אֲשֶׁ֣ר תַּעֲשׂ֑וּ תַּחֲרִֽימוּ כָּל זָכָ֗ר וְכָל אִשָּׁ֛ה יֹדַ֥עַת מִשְׁכַּב זָכָ֖ר
القضاة 21: 11
Jdg.21.11
وَهذَا مَا تَعْمَلُونَهُ: تُحَرِّمُونَ كُلَّ ذَكَرٍ وَكُلَّ امْرَأَةٍ عَرَفَتِ اضْطِجَاعَ ذَكَرٍ.
וְזֶ֥ה;הַדָּבָ֖ר אֲשֶׁ֣ר תַּעֲשׂ֑וּ תַּחֲרִֽימוּ כָּל זָכָ֗ר וְכָל אִשָּׁ֛ה יֹדַ֥עַת מִשְׁכַּב זָכָ֖ר
القضاة 21: 13
Jdg.21.13
وَأَرْسَلَتِ الْجَمَاعَةُ كُلُّهَا وَكَلَّمَتْ بَنِي بَنْيَامِينَ الَّذِينَ فِي صَخْرَةِ رِمُّونَ وَاسْتَدْعَتْهُمْ إِلَى الصُّلْحِ.
וַֽיִּשְׁלְחוּ֙ הָ֣עֵדָ֔ה כָּל וַֽיְדַבְּרוּ֙ בְּנֵ֣י בִנְיָמִ֔ן אֲשֶׁ֖ר בְּסֶ֣לַע רִמּ֑וֹן וַיִּקְרְא֥וּ;לָהֶ֖ם שָׁלֽוֹם
راعوث 1: 19
Rut.1.19
فَذَهَبَتَا كِلْتَاهُمَا حَتَّى دَخَلَتَا بَيْتَ لَحْمٍ. وَكَانَ عِنْدَ دُخُولِهِمَا بَيْتَ لَحْمٍ أَنَّ الْمَدِينَةَ كُلَّهَا تَحَرَّكَتْ بِسَبَبِهِمَا، وَقَالُوا: أَهذِهِ نُعْمِي.
וַתֵּלַ֣כְנָה שְׁתֵּיהֶ֔ם עַד בֹּאָ֖נָה בֵּ֣ית לָ֑חֶם וַיְהִ֗י כְּבֹאָ֙נָה֙ בֵּ֣ית לֶ֔חֶם הָעִיר֙ כָּל וַתֵּהֹ֤ם עֲלֵיהֶ֔ן וַתֹּאמַ֖רְנָה הֲזֹ֥את נָעֳמִֽי
راعوث 2: 11
Rut.2.11
فَأَجَابَ بُوعَزُ وَقَالَ لَهَا: إِنَّنِي قَدْ أُخْبِرْتُ بِكُلِّ مَا فَعَلْتِ بِحَمَاتِكِ بَعْدَ مَوْتِ رَجُلِكِ، حَتَّى تَرَكْتِ أَبَاكِ وَأُمَّكِ وَأَرْضَ مَوْلِدِكِ وَسِرْتِ إِلَى شَعْبٍ لَمْ تَعْرِفِيهِ مِنْ قَبْلُ.
וַיַּ֤עַן בֹּ֙עַז֙ וַיֹּ֣אמֶר לָ֔הּ לִ֗י הֻגֵּ֨ד;הֻגַּ֜ד כֹּ֤ל אֲשֶׁר עָשִׂית֙ חֲמוֹתֵ֔ךְ אַחֲרֵ֖י מ֣וֹת אִישֵׁ֑ךְ וַתַּֽעַזְבִ֞י אָּבִ֣יךְ וְאִמֵּ֗ךְ וְאֶ֙רֶץ֙ מֽוֹלַדְתֵּ֔ךְ וַתֵּ֣לְכִ֔י אֶל עַ֕ם אֲשֶׁ֥ר;לֹא יָדַ֖עַתְּ תְּמ֥וֹל;שִׁלְשֽׁוֹם
راعوث 2: 21
Rut.2.21
فَقَالَتْ رَاعُوثُ الْمُوآبِيَّةُ: إِنَّهُ قَالَ لِي أَيْضًا: لاَزِمِي فِتْيَانِي حَتَّى يُكَمِّلُوا جَمِيعَ حَصَادِي.
וַתֹּ֖אמֶר ר֣וּת הַמּוֹאֲבִיָּ֑ה גַּ֣ם;כִּי אָמַ֣ר אֵלַ֗י גַּ֣ם תִּדְבָּקִ֔ין הַנְּעָרִ֤ים;אֲשֶׁר;לִי֙ עַ֣ד;אִם כִּלּ֔וּ כָּל הַקָּצִ֖יר;אֲשֶׁר;לִֽי
راعوث 3: 5
Rut.3.5
فَقَالَتْ لَهَا: كُلَّ مَا قُلْتِ أَصْنَعُ.
וַתֹּ֖אמֶר אֵלֶ֑יהָ כֹּ֛ל אֲשֶׁר תֹּאמְרִ֥יאֵלַ֖י אֶֽעֱשֶֽׂה
راعوث 3: 6
Rut.3.6
فَنَزَلَتْ إِلَى الْبَيْدَرِ وَعَمِلَتْ حَسَبَ كُلِّ مَا أَمَرَتْهَا بِهِ حَمَاتُهَا.
וַתֵּ֖רֶד הַגֹּ֑רֶן וַתַּ֕עַשׂ כְּכֹ֥ל אֲשֶׁר צִוַּ֖תָּה חֲמוֹתָֽהּ
راعوث 3: 11
Rut.3.11
وَالآنَ يَا بِنْتِي لاَ تَخَافِي. كُلُّ مَا تَقُولِينَ أَفْعَلُ لَكِ، لأَنَّ جَمِيعَ أَبْوَابِ شَعْبِي تَعْلَمُ أَنَّكِ امْرَأَةٌ فَاضِلَةٌ.
וְעַתָּ֗ה בִּתִּי֙ אַל תִּ֣ירְאִ֔י כֹּ֥ל אֲשֶׁר תֹּאמְרִ֖י אֶֽעֱשֶׂה לָּ֑ךְ כִּ֤י כָּל שַׁ֣עַר עַמִּ֔י יוֹדֵ֙עַ֙ כִּ֛י אֵ֥שֶׁת חַ֖יִל
راعوث 3: 11
Rut.3.11
وَالآنَ يَا بِنْتِي لاَ تَخَافِي. كُلُّ مَا تَقُولِينَ أَفْعَلُ لَكِ، لأَنَّ جَمِيعَ أَبْوَابِ شَعْبِي تَعْلَمُ أَنَّكِ امْرَأَةٌ فَاضِلَةٌ.
וְעַתָּ֗ה בִּתִּי֙ אַל תִּ֣ירְאִ֔י כֹּ֥ל אֲשֶׁר תֹּאמְרִ֖י אֶֽעֱשֶׂה לָּ֑ךְ כִּ֤י כָּל שַׁ֣עַר עַמִּ֔י יוֹדֵ֙עַ֙ כִּ֛י אֵ֥שֶׁת חַ֖יִל
راعوث 3: 16
Rut.3.16
فَجَاءَتْ إِلَى حَمَاتِهَا فَقَالَتْ: مَنْ أَنْتِ يَا بِنْتِي. فَأَخْبَرَتْهَا بِكُلِّ مَا فَعَلَ لَهَا الرَّجُلُ.
וַתָּבוֹא֙ אֶל חֲמוֹתָ֔הּ וַתֹּ֖אמֶר מִי אַ֣תְּ בִּתִּ֑י וַתַּ֨גֶּד;לָ֔הּ כָּל אֲשֶׁ֥ר עָֽשָׂה לָ֖הּ הָאִֽישׁ
راعوث 4: 7
Rut.4.7
وَهذِهِ هِيَ الْعَادَةُ سَابِقًا فِي إِسْرَائِيلَ فِي أَمْرِ الْفِكَاكِ وَالْمُبَادَلَةِ، لأَجْلِ إِثْبَاتِ كُلِّ أَمْرٍ. يَخْلَعُ الرَّجُلُ نَعْلَهُ وَيُعْطِيهِ لِصَاحِبِهِ. فَهذِهِ هِيَ الْعَادَةُ فِي إِسْرَائِيلَ.
וְזֹאת֩ לְפָנִ֨ים בְּיִשְׂרָאֵ֜ל עַל הַגְּאוּלָּ֤ה הַתְּמוּרָה֙ וְעַל לְקַיֵּ֣ם כָּל דָּבָ֔ר שָׁלַ֥ף אִ֛ישׁ נַעֲל֖וֹ וְנָתַ֣ן לְרֵעֵ֑הוּ וְזֹ֥את הַתְּעוּדָ֖ה בְּיִשְׂרָאֵֽל
راعوث 4: 9
Rut.4.9
فَقَالَ بُوعَزُ لِلشُّيُوخِ وَلِجَمِيعِ الشَّعْبِ: أَنْتُمْ شُهُودٌ الْيَوْمَ أَنِّي قَدِ اشْتَرَيْتُ كُلَّ مَا لأَلِيمَالِكَ وَكُلَّ مَا لِكِلْيُونَ وَمَحْلُونَ مِنْ يَدِ نُعْمِي.
וַיֹּאמֶר֩ בֹּ֨עַז לַזְּקֵנִ֜ים וְכָל הָעָ֗ם אַתֶּם֙ עֵדִ֤ים הַיּ֔וֹם כִּ֤י קָנִ֙יתִי֙ כָּל אֲשֶׁ֣ר לֶֽאֱלִימֶ֔לֶךְ כָּל אֲשֶׁ֥ר לְכִלְי֖וֹן וּמַחְל֑וֹן מִיַּ֖ד נָעֳמִֽי
راعوث 4: 9
Rut.4.9
فَقَالَ بُوعَزُ لِلشُّيُوخِ وَلِجَمِيعِ الشَّعْبِ: أَنْتُمْ شُهُودٌ الْيَوْمَ أَنِّي قَدِ اشْتَرَيْتُ كُلَّ مَا لأَلِيمَالِكَ وَكُلَّ مَا لِكِلْيُونَ وَمَحْلُونَ مِنْ يَدِ نُعْمِي.
וַיֹּאמֶר֩ בֹּ֨עַז לַזְּקֵנִ֜ים וְכָל הָעָ֗ם אַתֶּם֙ עֵדִ֤ים הַיּ֔וֹם כִּ֤י קָנִ֙יתִי֙ כָּל אֲשֶׁ֣ר לֶֽאֱלִימֶ֔לֶךְ כָּל אֲשֶׁ֥ר לְכִלְי֖וֹן וּמַחְל֑וֹן מִיַּ֖ד נָעֳמִֽי
راعوث 4: 9
Rut.4.9
فَقَالَ بُوعَزُ لِلشُّيُوخِ وَلِجَمِيعِ الشَّعْبِ: أَنْتُمْ شُهُودٌ الْيَوْمَ أَنِّي قَدِ اشْتَرَيْتُ كُلَّ مَا لأَلِيمَالِكَ وَكُلَّ مَا لِكِلْيُونَ وَمَحْلُونَ مِنْ يَدِ نُعْمِي.
וַיֹּאמֶר֩ בֹּ֨עַז לַזְּקֵנִ֜ים וְכָל הָעָ֗ם אַתֶּם֙ עֵדִ֤ים הַיּ֔וֹם כִּ֤י קָנִ֙יתִי֙ כָּל אֲשֶׁ֣ר לֶֽאֱלִימֶ֔לֶךְ כָּל אֲשֶׁ֥ר לְכִלְי֖וֹן וּמַחְל֑וֹן מִיַּ֖ד נָעֳמִֽי
راعوث 4: 11
Rut.4.11
فَقَالَ جَمِيعُ الشَّعْبِ الَّذِينَ فِي الْبَابِ وَالشُّيُوخُ: نَحْنُ شُهُودٌ. فَلْيَجْعَلِ الرَّبُّ الْمَرْأَةَ الدَّاخِلَةَ إِلَى بَيْتِكَ كَرَاحِيلَ وَكَلَيْئَةَ اللَّتَيْنِ بَنَتَا بَيْتَ إِسْرَائِيلَ. فَاصْنَعْ بِبَأْسٍ فِي أَفْرَاتَةَ وَكُنْ ذَا اسْمٍ فِي بَيْتِ لَحْمٍ.
וַיֹּ֨אמְר֜וּ כָּל הָעָ֧ם אֲשֶׁר בַּשַּׁ֛עַר וְהַזְּקֵנִ֖ים עֵדִ֑ים יִתֵּן֩ יְהוָ֨ה הָאִשָּׁ֜ה הַבָּאָ֣ה אֶל בֵּיתֶ֗ךָ כְּרָחֵ֤ל וּכְלֵאָה֙ שְׁתֵּיהֶם֙ בָּנ֤וּ בֵּ֣ית יִשְׂרָאֵ֔ל וַעֲשֵׂה חַ֣יִל בְּאֶפְרָ֔תָה וּקְרָא;שֵׁ֖ם בְּבֵ֥ית לָֽחֶם
صموئيل الأول 1: 4
1Sa.1.4
وَلَمَّا كَانَ الْوَقْتُ وَذَبَحَ أَلْقَانَةُ، أَعْطَى فَنِنَّةَ امْرَأَتَهُ وَجَمِيعَ بَنِيهَا وَبَنَاتِهَا أَنْصِبَةً.
וַיְהִ֣י הַיּ֔וֹם וַיִּזְבַּ֖ח אֶלְקָנָ֑ה וְנָתַ֞ן לִפְנִנָּ֣ה אִשְׁתּ֗וֹ וּֽלְכָל בָּנֶ֛יהָ וּבְנוֹתֶ֖יהָ מָנֽוֹת
صموئيل الأول 1: 11
1Sa.1.11
وَنَذَرَتْ نَذْرًا وَقَالَتْ: يَا رَبَّ الْجُنُودِ، إِنْ نَظَرْتَ نَظَرًا إِلَى مَذَلَّةِ أَمَتِكَ، وَذَكَرْتَنِي وَلَمْ تَنْسَ أَمَتَكَ بَلْ أَعْطَيْتَ أَمَتَكَ زَرْعَ بَشَرٍ، فَإِنِّي أُعْطِيهِ لِلرَّبِّ كُلَّ أَيَّامِ حَيَاتِهِ، وَلاَ يَعْلُو رَأْسَهُ مُوسَى.
וַתִּדֹּ֨ר נֶ֜דֶר וַתֹּאמַ֗ר יְהוָ֨ה צְבָא֜וֹת אִם רָאֹ֥ה תִרְאֶ֣ה בָּעֳנִ֣י אֲמָתֶ֗ךָ וּזְכַרְתַּ֙נִי֙ וְלֹֽא תִשְׁכַּ֣ח אֲמָתֶ֔ךָ וְנָתַתָּ֥ה לַאֲמָתְךָ֖ זֶ֣רַע אֲנָשִׁ֑ים וּנְתַתִּ֤יו לַֽיהוָה֙ כָּל יְמֵ֣י חַיָּ֔יו לֹא יַעֲלֶ֥ה עַל;רֹאשֽׁוֹ וּמוֹרָ֖ה
صموئيل الأول 1: 21
1Sa.1.21
وَصَعِدَ الرَّجُلُ أَلْقَانَةُ وَجَمِيعُ بَيْتِهِ لِيَذْبَحَ لِلرَّبِّ الذَّبِيحَةَ السَّنَوِيَّةَ، وَنَذْرَهُ.
וַיַּ֛עַל הָאִ֥ישׁ אֶלְקָנָ֖ה וְכָל בֵּית֑וֹ לִזְבֹּ֧חַ לַֽיהוָ֛ה זֶ֥בַח הַיָּמִ֖ים נִדְרֽוֹ