כִּי (H3588) - kîy | معجم سترونغ العبري

وَكَانَ لَمَّا صَرَخَ بَنُو إِسْرَائِيلَ إِلَى الرَّبِّ بِسَبَبِ الْمِدْيَانِيِّينَ

וַיְהִ֕י כִּֽי זָעֲק֥וּ בְנֵֽי יִשְׂרָאֵ֖ל אֶל יְהוָ֑ה עַ֖ל;אֹד֥וֹת מִדְיָֽן

فَقَالَ لَهُ الرَّبُّ: إِنِّي أَكُونُ مَعَكَ، وَسَتَضْرِبُ الْمِدْيَانِيِّينَ كَرَجُل وَاحِدٍ.

וַיֹּ֤אמֶר אֵלָיו֙ יְהוָ֔ה כִּ֥י אֶהְיֶ֖ה עִמָּ֑ךְ וְהִכִּיתָ֥ מִדְיָ֖ן כְּאִ֥ישׁ אֶחָֽד

فَرَأَى جِدْعُونُ أَنَّهُ مَلاَكُ الرَّبِّ، فَقَالَ جِدْعُونُ: آهِ يَا سَيِّدِي الرَّبَّ. لأَنِّي قَدْ رَأَيْتُ مَلاَكَ الرَّبِّ وَجْهًا لِوَجْهٍ.

וַיַּ֣רְא גִּדְע֔וֹן כִּֽי;ה֑וּא מַלְאַ֥ךְ יְהוָ֖ה וַיֹּ֣אמֶר גִּדְע֗וֹן אֲהָהּ֙ אֲדֹנָ֣י יְהוִ֔ה כִּֽי;עַל;כֵּ֤ן רָאִ֙יתִי֙ מַלְאַ֣ךְ יְהוָ֔ה פָּנִ֖ים אֶל;פָּנִֽים

القضاة 6: 22 Jdg.6.22

فَرَأَى جِدْعُونُ أَنَّهُ مَلاَكُ الرَّبِّ، فَقَالَ جِدْعُونُ: آهِ يَا سَيِّدِي الرَّبَّ. لأَنِّي قَدْ رَأَيْتُ مَلاَكَ الرَّبِّ وَجْهًا لِوَجْهٍ.

וַיַּ֣רְא גִּדְע֔וֹן כִּֽי;ה֑וּא מַלְאַ֥ךְ יְהוָ֖ה וַיֹּ֣אמֶר גִּדְע֗וֹן אֲהָהּ֙ אֲדֹנָ֣י יְהוִ֔ה כִּֽי;עַל;כֵּ֤ן רָאִ֙יתִי֙ מַלְאַ֣ךְ יְהוָ֔ה פָּנִ֖ים אֶל;פָּנִֽים

القضاة 6: 30 Jdg.6.30

فَقَالَ أَهْلُ الْمَدِينَةِ لِيُوآشَ: أَخْرِجِ ابْنَكَ لِكَيْ يَمُوتَ، لأَنَّهُ هَدَمَ مَذْبَحَ الْبَعْلِ وَقَطَعَ السَّارِيَةَ الَّتِي عِنْدَهُ.

וַיֹּ֨אמְר֜וּ אַנְשֵׁ֤י הָעִיר֙ אֶל;יוֹאָ֔שׁ הוֹצֵ֥א בִּנְךָ֖ וְיָמֹ֑ת כִּ֤י נָתַץ֙ מִזְבַּ֣ח הַבַּ֔עַל כָרַ֖ת הָאֲשֵׁרָ֥ה אֲשֶׁר עָלָֽיו

القضاة 6: 31 Jdg.6.31

فَقَالَ يُوآشُ لِجَمِيعِ الْقَائِمِينَ عَلَيْهِ: أَنْتُمْ تُقَاتِلُونَ لِلْبَعْلِ، أَمْ أَنْتُمْ تُخَلِّصُونَهُ. مَنْ يُقَاتِلْ لَهُ يُقْتَلْ فِي هذَا الصَّبَاحِ. إِنْ كَانَ إِلهًا فَلْيُقَاتِلْ لِنَفْسِهِ لأَنَّ مَذْبَحَهُ قَدْ هُدِمَ.

וַיֹּ֣אמֶר יוֹאָ֡שׁ לְכֹל֩ עָמְד֨וּ עָלָ֜יו הַאַתֶּ֣ם תְּרִיב֣וּן לַבַּ֗עַל אִם אַתֶּם֙ תּוֹשִׁיע֣וּן;אוֹת֔וֹ אֲשֶׁר יָרִ֥יב ל֛וֹ יוּמַ֖ת עַד הַבֹּ֑קֶר אִם הוּא֙ אֱלֹהִ֥ים יָ֣רֶב ל֔וֹ כִּ֥י מִזְבְּחֽוֹ נָתַ֖ץ

القضاة 6: 32 Jdg.6.32

فَدَعَاهُ فِي ذلِكَ الْيَوْمِ يَرُبَّعْلَ قَائِلاً: لِيُقَاتِلْهُ الْبَعْلُ لأَنَّهُ قَدْ هَدَمَ مَذْبَحَهُ.

וַיִּקְרָא;ל֥וֹ הַה֖וּא בַיּוֹם יְרֻבַּ֣עַל לֵאמֹ֑ר יָ֤רֶב;בּוֹ֙ הַבַּ֔עַל כִּ֥י נָתַ֖ץ מִזְבְּחֽוֹ

القضاة 6: 37 Jdg.6.37

فَهَا إِنِّي وَاضِعٌ جَزَّةَ الصُّوفِ فِي الْبَيْدَرِ، فَإِنْ كَانَ طَلٌّ عَلَى الْجَزَّةِ وَحْدَهَا، وَجَفَافٌ عَلَى الأَرْضِ كُلِّهَا، عَلِمْتُ أَنَّكَ تُخَلِّصُ بِيَدِي إِسْرَائِيلَ كَمَا تَكَلَّمْتَ.

הִנֵּ֣ה אָנֹכִ֗י מַצִּ֛יג גִּזַּ֥ת הַצֶּ֖מֶר בַּגֹּ֑רֶן אִ֡ם יִהְיֶ֨ה טַל֩ עַֽל הַגִּזָּ֜ה לְבַדָּ֗הּ חֹ֔רֶב וְעַל הָאָ֙רֶץ֙ כָּל וְיָדַעְתִּ֗י כִּֽי תוֹשִׁ֧יעַ בְּיָדִ֛י יִשְׂרָאֵ֖ל כַּאֲשֶׁ֥ר דִּבַּֽרְתָּ

القضاة 7: 9 Jdg.7.9

وَكَانَ فِي تِلْكَ اللَّيْلَةِ أَنَّ الرَّبَّ قَالَ لَهُ: قُمِ انْزِلْ إِلَى الْمَحَلَّةِ، لأَنِّي قَدْ دَفَعْتُهَا إِلَى يَدِكَ.

וַֽיְהִי֙ הַה֔וּא בַּלַּ֣יְלָה יְהוָ֔ה וַיֹּ֤אמֶר אֵלָיו֙ ק֖וּם רֵ֣ד בַּֽמַּחֲנֶ֑ה כִּ֥י נְתַתִּ֖יו בְּיָדֶֽךָ

القضاة 7: 15 Jdg.7.15

وَكَانَ لَمَّا سَمِعَ جِدْعُونُ خَبَرَ الْحُلْمِ وَتَفْسِيرَهُ، أَنَّهُ سَجَدَ وَرَجَعَ إِلَى مَحَلَّةِ إِسْرَائِيلَ وَقَالَ: قُومُوا لأَنَّ الرَّبَّ قَدْ دَفَعَ إِلَى يَدِكُمْ جَيْشَ الْمِدْيَانِيِّينَ.

וַיְהִי֩ כִשְׁמֹ֨עַ גִּדְע֜וֹן מִסְפַּ֧ר הַחֲל֛וֹם שִׁבְר֖וֹ וַיִּשְׁתָּ֑חוּ וַיָּ֙שָׁב֙ אֶל מַחֲנֵ֣ה יִשְׂרָאֵ֔ל וַיֹּ֣אמֶר ק֔וּמוּ כִּֽי יְהוָ֛ה נָתַ֧ן בְּיֶדְכֶ֖ם מַחֲנֵ֥ה מִדְיָֽן

القضاة 8: 1 Jdg.8.1

وَقَالَ لَهُ رِجَالُ أَفْرَايِمَ: مَا هذَا الأَمْرُ الَّذِي فَعَلْتَ إِذْ لَمْ تَدْعُنَا عِنْدَ ذِهَابِكَ لِمُحَارَبَةِ الْمِدْيَانِيِّينَ.. وَخَاصَمُوهُ بِشِدَّةٍ.

וַיֹּאמְר֨וּ אֵלָ֜יו אִ֣ישׁ אֶפְרַ֗יִם מָֽה הַזֶּה֙ הַדָּבָ֤ר עָשִׂ֣יתָ לְבִלְתִּי֙ קְרֹ֣אות;לָּ֔נוּ כִּ֥י;הָלַ֖כְתָּ לְהִלָּחֵ֣ם בְּמִדְיָ֑ן וַיְרִיב֥וּן;אִתּ֖וֹ בְּחָזְקָֽה

القضاة 8: 5 Jdg.8.5

فَقَالَ لأَهْلِ سُكُّوتَ: أَعْطُوا أَرْغِفَةَ خُبْزٍ لِلْقَوْمِ الَّذِينَ مَعِي لأَنَّهُمْ مُعْيُونَ، وَأَنَا سَاعٍ وَرَاءَ زَبَحَ وَصَلْمُنَّاعَ مَلِكَيْ مِدْيَانَ.

וַיֹּ֙אמֶר֙ לְאַנְשֵׁ֣י סֻכּ֔וֹת נָא֙;תְּנוּ כִּכְּר֣וֹת לֶ֔חֶם לָעָ֖ם אֲשֶׁ֣ר בְּרַגְלָ֑י כִּי עֲיֵפִ֣ים;הֵ֔ם וְאָנֹכִ֗י רֹדֵ֛ף אַחֲרֵ֛י זֶ֥בַח וְצַלְמֻנָּ֖ע מַלְכֵ֥י מִדְיָֽן

القضاة 8: 6 Jdg.8.6

فَقَالَ رُؤَسَاءُ سُكُّوتَ: هَلْ أَيْدِي زَبَحَ وَصَلْمُنَّاعَ بِيَدِكَ الآنَ حَتَّى نُعْطِيَ جُنْدَكَ خُبْزًا.

וַיֹּ֙אמֶר֙ שָׂרֵ֣י סֻכּ֔וֹת הֲ֠כַף זֶ֧בַח וְצַלְמֻנָּ֛ע בְּיָדֶ֑ךָ עַתָּ֖ה כִּֽי נִתֵּ֥ן לִֽצְבָאֲךָ֖ לָֽחֶם

القضاة 8: 15 Jdg.8.15

وَدَخَلَ إِلَى أَهْلِ سُكُّوتَ وَقَالَ: هُوَذَا زَبَحُ وَصَلْمُنَّاعُ اللَّذَانِ عَيَّرْتُمُونِي بِهِمَا قَائِلِينَ: هَلْ أَيْدِي زَبَحَ وَصَلْمُنَّاعَ بِيَدِكَ الآنَ حَتَّى نُعْطِي رِجَالَكَ الْمُعْيِينَ خُبْزًا.

וַיָּבֹא֙ אֶל אַנְשֵׁ֣י סֻכּ֔וֹת וַיֹּ֕אמֶר הִנֵּ֖ה זֶ֣בַח וְצַלְמֻנָּ֑ע אֲשֶׁר֩ חֵרַפְתֶּ֨ם אוֹתִ֜י לֵאמֹ֗ר הֲ֠כַף זֶ֣בַח וְצַלְמֻנָּ֤ע בְּיָדֶ֔ךָ עַתָּה֙ כִּ֥י נִתֵּ֛ן לַאֲנָשֶׁ֥יךָ הַיְּעֵפִ֖ים לָֽחֶם

القضاة 8: 20 Jdg.8.20

وَقَالَ لِيَثَرَ بِكْرِهِ: قُمِ اقْتُلْهُمَا. فَلَمْ يَخْتَرِطِ الْغُلاَمُ سَيْفَهُ، لأَنَّهُ خَافَ، بِمَا أَنَّهُ فَتًى بَعْدُ.

וַיֹּ֙אמֶר֙ לְיֶ֣תֶר בְּכוֹר֔וֹ ק֖וּם הֲרֹ֣ג;אוֹתָ֑ם וְלֹא שָׁלַ֨ף הַנַּ֤עַר חַרְבּוֹ֙ כִּ֣י יָרֵ֔א כִּ֥י נָֽעַר עוֹדֶ֖נּוּ

القضاة 8: 20 Jdg.8.20

وَقَالَ لِيَثَرَ بِكْرِهِ: قُمِ اقْتُلْهُمَا. فَلَمْ يَخْتَرِطِ الْغُلاَمُ سَيْفَهُ، لأَنَّهُ خَافَ، بِمَا أَنَّهُ فَتًى بَعْدُ.

וַיֹּ֙אמֶר֙ לְיֶ֣תֶר בְּכוֹר֔וֹ ק֖וּם הֲרֹ֣ג;אוֹתָ֑ם וְלֹא שָׁלַ֨ף הַנַּ֤עַר חַרְבּוֹ֙ כִּ֣י יָרֵ֔א כִּ֥י נָֽעַר עוֹדֶ֖נּוּ

القضاة 8: 21 Jdg.8.21

فَقَالَ زَبَحُ وَصَلْمُنَّاعُ: قُمْ أَنْتَ وَقَعْ عَلَيْنَا، لأَنَّهُ مِثْلُ الرَّجُلِ بَطْشُهُ. فَقَامَ جِدْعُونُ وَقَتَلَ زَبَحَ وَصَلْمُنَّاعَ، وَأَخَذَ الأَهِلَّةَ الَّتِي فِي أَعْنَاقِ جِمَالِهِمَا.

וַיֹּ֜אמֶר זֶ֣בַח וְצַלְמֻנָּ֗ע ק֤וּם אַתָּה֙ וּפְגַע בָּ֔נוּ כִּ֥י כָאִ֖ישׁ גְּבוּרָת֑וֹ וַיָּ֣קָם גִּדְע֗וֹן וַֽיַּהֲרֹג֙ זֶ֣בַח צַלְמֻנָּ֔ע וַיִּקַּח֙ הַשַּׂ֣הֲרֹנִ֔ים אֲשֶׁ֖ר בְּצַוְּארֵ֥י גְמַלֵּיהֶֽם

القضاة 8: 22 Jdg.8.22

وَقَالَ رِجَالُ إِسْرَائِيلَ لِجِدْعُونَ: تَسَلَّطْ عَلَيْنَا أَنْتَ وَابْنُكَ وَابْنُ ابْنِكَ، لأَنَّكَ قَدْ خَلَّصْتَنَا مِنْ يَدِ مِدْيَانَ.

וַיֹּאמְר֤וּ אִֽישׁ יִשְׂרָאֵל֙ אֶל;גִּדְע֔וֹן מְשָׁל בָּ֙נוּ֙ אַתָּ֔ה בִּנְךָ֖ בֶּן בְּנֶ֑ךָ כִּ֥י הוֹשַׁעְתָּ֖נוּ מִיַּ֥ד מִדְיָֽן

القضاة 8: 24 Jdg.8.24

ثُمَّ قَالَ لَهُمْ جِدْعُونُ: أَطْلُبُ مِنْكُمْ طِلْبَةً: أَنْ تُعْطُونِي كُلُّ وَاحِدٍ أَقْرَاطَ غَنِيمَتِهِ. لأَنَّهُ كَانَ لَهُمْ أَقْرَاطُ ذَهَبٍ لأَنَّهُمْ إِسْمَاعِيلِيُّونَ.

וַיֹּ֨אמֶר אֲלֵהֶ֜ם גִּדְע֗וֹן אֶשְׁאֲלָ֤ה מִכֶּם֙ שְׁאֵלָ֔ה וּתְנוּ;לִ֕י אִ֖ישׁ נֶ֣זֶם שְׁלָל֑וֹ כִּֽי לָהֶ֔ם נִזְמֵ֤י זָהָב֙ כִּ֥י;הֵֽם יִשְׁמְעֵאלִ֖ים

القضاة 8: 24 Jdg.8.24

ثُمَّ قَالَ لَهُمْ جِدْعُونُ: أَطْلُبُ مِنْكُمْ طِلْبَةً: أَنْ تُعْطُونِي كُلُّ وَاحِدٍ أَقْرَاطَ غَنِيمَتِهِ. لأَنَّهُ كَانَ لَهُمْ أَقْرَاطُ ذَهَبٍ لأَنَّهُمْ إِسْمَاعِيلِيُّونَ.

וַיֹּ֨אמֶר אֲלֵהֶ֜ם גִּדְע֗וֹן אֶשְׁאֲלָ֤ה מִכֶּם֙ שְׁאֵלָ֔ה וּתְנוּ;לִ֕י אִ֖ישׁ נֶ֣זֶם שְׁלָל֑וֹ כִּֽי לָהֶ֔ם נִזְמֵ֤י זָהָב֙ כִּ֥י;הֵֽם יִשְׁמְעֵאלִ֖ים

القضاة 8: 30 Jdg.8.30

وَكَانَ لِجِدْعُونَ سَبْعُونَ وَلَدًا خَارِجُونَ مِنْ صُلْبِهِ، لأَنَّهُ كَانَتْ لَهُ نِسَاءٌ كَثِيرَاتٌ.

הָיוּ֙ וּלְגִדְע֗וֹן שִׁבְעִ֣ים בָּנִ֔ים יֹצְאֵ֖י יְרֵכ֑וֹ כִּֽי הָ֥יוּ לֽוֹ נָשִׁ֥ים רַבּ֖וֹת

القضاة 9: 2 Jdg.9.2

تَكَلَّمُوا فِي آذَانِ جَمِيعِ أَهْلِ شَكِيمَ. أَيُّمَا هُوَ خَيْرٌ لَكُمْ: أَأَنْ يَتَسَلَّطَ عَلَيْكُمْ سَبْعُونَ رَجُلاً، جَمِيعُ بَنِي يَرُبَّعْلَ، أَمْ أَنْ يَتَسَلَّطَ عَلَيْكُمْ رَجُلٌ وَاحِدٌ. وَاذْكُرُوا أَنِّي أَنَا عَظْمُكُمْ وَلَحْمُكُمْ.

דַּבְּרוּ;נָ֞א בְּאָזְנֵ֨י כָל בַּעֲלֵ֣י שְׁכֶם֮ מַה טּ֣וֹב לָכֶם֒ הַמְשֹׁ֨ל בָּכֶ֜ם שִׁבְעִ֣ים אִ֗ישׁ כֹּ֚ל בְּנֵ֣י יְרֻבַּ֔עַל אִם מְשֹׁ֥ל בָּכֶ֖ם אִ֣ישׁ אֶחָ֑ד וּזְכַרְתֶּ֕ם כִּֽי אָנִֽי עַצְמֵכֶם וּבְשַׂרְכֶ֖ם

القضاة 9: 3 Jdg.9.3

فَتَكَلَّمَ إِخْوَةُ أُمِّهِ عَنْهُ فِي آذَانِ كُلِّ أَهْلِ شَكِيمَ بِجَمِيعِ هذَا الْكَلاَمِ. فَمَالَ قَلْبُهُمْ وَرَاءَ أَبِيمَالِكَ، لأَنَّهُمْ قَالُوا: أَخُونَا هُوَ.

וַיְדַבְּר֨וּ אֲחֵֽי אִמּ֜וֹ עָלָ֗יו בְּאָזְנֵי֙ כָּל בַּעֲלֵ֣י שְׁכֶ֔ם כָּל הָאֵ֑לֶּה הַדְּבָרִ֖ים וַיֵּ֤ט לִבָּם֙ אַחֲרֵ֣י אֲבִימֶ֔לֶךְ כִּ֥י אָמְר֖וּ אָחִ֥ינוּ הֽוּא

القضاة 9: 5 Jdg.9.5

ثُمَّ جَاءَ إِلَى بَيْتِ أَبِيهِ فِي عَفْرَةَ وَقَتَلَ إِخْوَتَهُ بَنِي يَرُبَّعْلَ، سَبْعِينَ رَجُلاً، عَلَى حَجَرٍ وَاحِدٍ. وَبَقِيَ يُوثَامُ بْنُ يَرُبَّعْلَ الأَصْغَرُ لأَنَّهُ اخْتَبَأَ.

וַיָּבֹ֤א בֵית אָבִיו֙ עָפְרָ֔תָה וַֽיַּהֲרֹ֞ג אֶחָ֧יו בְּנֵֽי יְרֻבַּ֛עַל שִׁבְּעִ֥ים אִ֖ישׁ עַל אֶ֣בֶן אֶחָ֑ת וַיִּוָּתֵ֞ר יוֹתָ֧ם בֶּן יְרֻבַּ֛עַל הַקָּטֹ֖ן כִּ֥י נֶחְבָּֽא

القضاة 9: 18 Jdg.9.18

وَأَنْتُمْ قَدْ قُمْتُمُ الْيَوْمَ عَلَى بَيْتِ أَبِي وَقَتَلْتُمْ بَنِيهِ، سَبْعِينَ رَجُلاً عَلَى حَجَرٍ وَاحِدٍ، وَمَلَّكْتُمْ أَبِيمَالِكَ ابْنَ أَمَتِهِ عَلَى أَهْلِ شَكِيمَ لأَنَّهُ أَخُوكُمْ.

וְאַתֶּ֞ם קַמְתֶּ֨ם הַיּ֔וֹם עַל בֵּ֤ית אָבִי֙ וַתַּהַרְג֧וּ בָּנָ֛יו שִׁבְעִ֥ים אִ֖ישׁ עַל אֶ֣בֶן אֶחָ֑ת וַתַּמְלִ֜יכוּ אֲבִימֶ֤לֶךְ בֶּן אֲמָתוֹ֙ עַל בַּעֲלֵ֣י שְׁכֶ֔ם כִּ֥י אֲחִיכֶ֖ם

القضاة 9: 28 Jdg.9.28

فَقَالَ جَعَلُ بْنُ عَابِدٍ: مَنْ هُوَ أَبِيمَالِكُ وَمَنْ هُوَ شَكِيمُ حَتَّى نَخْدِمَهُ. أَمَا هُوَ ابْنُ يَرُبَّعْلَ، وَزَبُولُ وَكِيلُهُ. اخْدِمُوا رِجَالَ حَمُورَ أَبِي شَكِيمَ. فَلِمَاذَا نَخْدِمُهُ نَحْنُ.

וַיֹּ֣אמֶר גַּ֣עַל בֶּן עֶ֗בֶד מִֽי אֲבִימֶ֤לֶךְ וּמִֽי שְׁכֶם֙ כִּ֣י נַעַבְדֶ֔נּוּ הֲלֹ֥א בֶן יְרֻבַּ֖עַל וּזְבֻ֣ל פְּקִיד֑וֹ עִבְד֗וּ אַנְשֵׁ֤י חֲמוֹר֙ אֲבִ֣י שְׁכֶ֔ם וּמַדּ֖וּעַ נַעַבְדֶ֥נּוּ אֲנָֽחְנוּ

القضاة 9: 38 Jdg.9.38

فَقَالَ لَهُ زَبُولُ: أَيْنَ الآنَ فُوكَ الَّذِي قُلْتَ بِهِ: مَنْ هُوَ أَبِيمَالِكُ حَتَّى نَخْدِمَهُ. أَلَيْسَ هذَا هُوَ الشَّعْبُ الَّذِي رَذَلْتَهُ. فَاخْرُجِ الآنَ وَحَارِبْهُ.

וַיֹּ֨אמֶר אֵלָ֜יו זְבֻ֗ל אַיֵּ֨ה אֵפ֥וֹא פִ֙יךָ֙ אֲשֶׁ֣ר תֹּאמַ֔ר מִ֥י אֲבִימֶ֖לֶךְ כִּ֣י נַעַבְדֶ֑נּוּ הֲלֹ֨א זֶ֤ה הָעָם֙ אֲשֶׁ֣ר מָאַ֣סְתָּה;בּ֔וֹ צֵא;נָ֥א עַתָּ֖ה וְהִלָּ֥חֶם;בּֽוֹ

القضاة 9: 47 Jdg.9.47

فَأُخْبِرَ أَبِيمَالِكُ أَنَّ كُلَّ أَهْلِ بُرْجِ شَكِيمَ قَدِ اجْتَمَعُوا.

וַיֻּגַּ֖ד לַאֲבִימֶ֑לֶךְ כִּ֣י כָּֽל בַּעֲלֵ֖י מִֽגְדַּל שְׁכֶֽם הִֽתְקַבְּצ֔וּ

القضاة 9: 55 Jdg.9.55

وَلَمَّا رَأَى رِجَالُ إِسْرَائِيلَ أَنَّ أَبِيمَالِكَ قَدْ مَاتَ، ذَهَبَ كُلُّ وَاحِدٍ إِلَى مَكَانِهِ.

וַיִּרְא֥וּ אִֽישׁ יִשְׂרָאֵ֖ל כִּ֣י אֲבִימֶ֑לֶךְ מֵ֣ת וַיֵּלְכ֖וּ אִ֥ישׁ לִמְקֹמֽוֹ

القضاة 10: 10 Jdg.10.10

فَصَرَخَ بَنُو إِسْرَائِيلَ إِلَى الرَّبِّ قَائِلِينَ: أَخْطَأْنَا إِلَيْكَ لأَنَّنَا تَرَكْنَا إِلهَنَا وَعَبَدْنَا الْبَعْلِيمَ.

וַֽיִּזְעֲקוּ֙ בְּנֵ֣י יִשְׂרָאֵ֔ל אֶל יְהוָ֖ה לֵאמֹ֑ר חָטָ֣אנוּ לָ֔ךְ וְכִ֤י עָזַ֙בְנוּ֙ אֱלֹהֵ֔ינוּ וַֽנַּעֲבֹ֖ד הַבְּעָלִֽים

أشهر ترجمات الكلمة في ترجمة سميث وفان دايك

أشكال الكلمة في النص الأصلي:

شواهد ورود الكلمة في الكتاب المقدس (4395 آية)