יָד (H3027) - yâd | معجم سترونغ العبري

صموئيل الأول 9: 8 1Sa.9.8

فَعَادَ الْغُلاَمُ وَأَجَابَ شَاوُلَ وَقَالَ: هُوَذَا يُوجَدُ بِيَدِي رُبْعُ شَاقِلِ فِضَّةٍ فَأُعْطِيهِ لِرَجُلِ اللهِ فَيُخْبِرُنَا عَنْ طَرِيقِنَا.

וַיֹּ֤סֶף הַנַּ֙עַר֙ לַעֲנ֣וֹת שָׁא֔וּל וַיֹּ֕אמֶר הִנֵּה֙ נִמְצָ֣א בְיָדִ֔י רֶ֖בַע שֶׁ֣קֶל כָּ֑סֶף וְנָֽתַתִּי֙ לְאִ֣ישׁ הָאֱלֹהִ֔ים וְהִגִּ֥יד;לָ֖נוּ דַּרְכֵּֽנוּ

صموئيل الأول 9: 16 1Sa.9.16

غَدًا فِي مِثْلِ الآنَ أُرْسِلُ إِلَيْكَ رَجُلاً مِنْ أَرْضِ بَنْيَامِينَ، فَامْسَحْهُ رَئِيسًا لِشَعْبِي إِسْرَائِيلَ، فَيُخَلِّصَ شَعْبِي مِنْ يَدِ الْفِلِسْطِينِيِّينَ، لأَنِّي نَظَرْتُ إِلَى شَعْبِي لأَنَّ صُرَاخَهُمْ قَدْ جَاءَ إِلَيَّ.

מָחָ֡ר כָּעֵ֣ת אֶשְׁלַח֩ אֵלֶ֨יךָ אִ֜ישׁ מֵאֶ֣רֶץ בִּנְיָמִ֗ן וּמְשַׁחְתּ֤וֹ לְנָגִיד֙ עַל;עַמִּ֣י יִשְׂרָאֵ֔ל וְהוֹשִׁ֥יעַ עַמִּ֖י מִיַּ֣ד פְּלִשְׁתִּ֑ים כִּ֤י רָאִ֙יתִי֙ עַמִּ֔י כִּ֛י צַעֲקָת֖וֹ בָּ֥אָה אֵלָֽי

صموئيل الأول 10: 4 1Sa.10.4

فَيُسَلِّمُونَ عَلَيْكَ وَيُعْطُونَكَ رَغِيفَيْ خُبْزٍ، فَتَأْخُذُ مِنْ يَدِهِمْ.

וְשָׁאֲל֥וּ;לְשָׁל֑וֹם לְךָ֖ וְנָתְנ֤וּ;לְךָ֙ שְׁתֵּי;לֶ֔חֶם וְלָקַחְתָּ֖ מִיָּדָֽם

صموئيل الأول 10: 7 1Sa.10.7

وَإِذَا أَتَتْ هذِهِ الآيَاتُ عَلَيْكَ، فَافْعَلْ مَا وَجَدَتْهُ يَدُكَ، لأَنَّ اللهَ مَعَكَ.

וְהָיָ֗ה;כִּ֥י תָבֹ֛אנָה הָאֵ֖לֶּה הָאֹת֥וֹת לָ֑ךְ עֲשֵׂ֤ה;לְךָ֙ אֲשֶׁ֣ר תִּמְצָ֣א יָדֶ֔ךָ כִּ֥י הָאֱלֹהִ֖ים עִמָּֽךְ

صموئيل الأول 10: 18 1Sa.10.18

وَقَالَ لِبَنِي إِسْرَائِيلَ: هكَذَا يَقُولُ الرَّبُّ إِلهُ إِسْرَائِيلَ: إِنِّي أَصْعَدْتُ إِسْرَائِيلَ مِنْ مِصْرَ وَأَنْقَذْتُكُمْ مِنْ يَدِ الْمِصْرِيِّينَ وَمِنْ يَدِ جَمِيعِ الْمَمَالِكِ الَّتِي ضَايَقَتْكُمْ.

וַיֹּ֣אמֶר אֶל;בְּנֵ֣י יִשְׂרָאֵ֗ל כֹּֽה אָמַ֤ר יְהוָה֙ אֱלֹהֵ֣י יִשְׂרָאֵ֔ל אָנֹכִ֛י הֶעֱלֵ֥יתִי יִשְׂרָאֵ֖ל מִמִּצְרָ֑יִם וָאַצִּ֤יל;אֶתְכֶם֙ מִיַּ֣ד מִצְרַ֔יִם וּמִיַּד֙ כָּל הַמַּמְלָכ֔וֹת הַלֹּחֲצִ֖ים;אֶתְכֶֽם

صموئيل الأول 10: 18 1Sa.10.18

وَقَالَ لِبَنِي إِسْرَائِيلَ: هكَذَا يَقُولُ الرَّبُّ إِلهُ إِسْرَائِيلَ: إِنِّي أَصْعَدْتُ إِسْرَائِيلَ مِنْ مِصْرَ وَأَنْقَذْتُكُمْ مِنْ يَدِ الْمِصْرِيِّينَ وَمِنْ يَدِ جَمِيعِ الْمَمَالِكِ الَّتِي ضَايَقَتْكُمْ.

וַיֹּ֣אמֶר אֶל;בְּנֵ֣י יִשְׂרָאֵ֗ל כֹּֽה אָמַ֤ר יְהוָה֙ אֱלֹהֵ֣י יִשְׂרָאֵ֔ל אָנֹכִ֛י הֶעֱלֵ֥יתִי יִשְׂרָאֵ֖ל מִמִּצְרָ֑יִם וָאַצִּ֤יל;אֶתְכֶם֙ מִיַּ֣ד מִצְרַ֔יִם וּמִיַּד֙ כָּל הַמַּמְלָכ֔וֹת הַלֹּחֲצִ֖ים;אֶתְכֶֽם

صموئيل الأول 11: 7 1Sa.11.7

فَأَخَذَ فَدَّانَ بَقَرٍ وَقَطَّعَهُ، وَأَرْسَلَ إِلَى كُلِّ تُخُومِ إِسْرَائِيلَ بِيَدِ الرُّسُلِ قَائِلاً: مَنْ لاَ يَخْرُجُ وَرَاءَ شَاوُلَ وَوَرَاءَ صَمُوئِيلَ، فَهكَذَا يُفْعَلُ بِبَقَرِهِ. فَوَقَعَ رُعْبُ الرَّبِّ عَلَى الشَّعْبِ، فَخَرَجُوا كَرَجُل وَاحِدٍ.

וַיִּקַּח֩ צֶ֨מֶד בָּקָ֜ר וַֽיְנַתְּחֵ֗הוּ וַיְשַׁלַּ֞ח בְּכָל גְּב֣וּל יִשְׂרָאֵל֮ בְּיַ֣ד הַמַּלְאָכִ֣ים לֵאמֹר֒ אֲשֶׁר֩ אֵינֶ֨נּוּ יֹצֵ֜א אַחֲרֵ֤י שָׁאוּל֙ וְאַחַ֣ר שְׁמוּאֵ֔ל כֹּ֥ה יֵעָשֶׂ֖ה לִבְקָר֑וֹ וַיִּפֹּ֤ל פַּֽחַד יְהוָה֙ עַל הָעָ֔ם וַיֵּצְא֖וּ כְּאִ֥ישׁ אֶחָֽד

صموئيل الأول 12: 3 1Sa.12.3

هأَنَذَا فَاشْهَدُوا عَلَيَّ قُدَّامَ الرَّبِّ وَقُدَّامَ مَسِيحِهِ: ثَوْرَ مَنْ أَخَذْتُ. وَحِمَارَ مَنْ أَخَذْتُ. وَمَنْ ظَلَمْتُ. وَمَنْ سَحَقْتُ. وَمِنْ يَدِ مَنْ أَخَذْتُ فِدْيَةً لأُغْضِيَ عَيْنَيَّ عَنْهُ، فَأَرُدَّ لَكُمْ.

הִנְנִ֣י עֲנ֣וּ בִי֩ נֶ֨גֶד יְהוָ֜ה וְנֶ֣גֶד מְשִׁיח֗וֹ שׁוֹר֩ מִ֨י לָקַ֜חְתִּי וַחֲמ֧וֹר מִ֣י לָקַ֗חְתִּי מִ֤י עָשַׁ֙קְתִּי֙ מִ֣י רַצּ֔וֹתִי וּמִיַּד מִי֙ לָקַ֣חְתִּי כֹ֔פֶר וְאַעְלִ֥ים עֵינַ֖י בּ֑וֹ וְאָשִׁ֖יב לָכֶֽם

صموئيل الأول 12: 4 1Sa.12.4

فَقَالُوا: لَمْ تَظْلِمْنَا وَلاَ سَحَقْتَنَا وَلاَ أَخَذْتَ مِنْ يَدِ أَحَدٍ شَيْئًا.

וַיֹּ֣אמְר֔וּ לֹ֥א עֲשַׁקְתָּ֖נוּ וְלֹ֣א רַצּוֹתָ֑נוּ וְלֹֽא לָקַ֥חְתָּ מִיַּד אִ֖ישׁ מְאֽוּמָה

صموئيل الأول 12: 5 1Sa.12.5

فَقَالَ لَهُمْ: شَاهِدٌ الرَّبُّ عَلَيْكُمْ وَشَاهِدٌ مَسِيحُهُ الْيَوْمَ هذَا، أَنَّكُمْ لَمْ تَجِدُوا بِيَدِي شَيْئًا. فَقَالُوا: شَاهِدٌ.

וַיֹּ֨אמֶר אֲלֵיהֶ֜ם עֵ֧ד יְהוָ֣ה בָּכֶ֗ם וְעֵ֤ד מְשִׁיחוֹ֙ הַיּ֣וֹם הַזֶּ֔ה כִּ֣י לֹ֧א מְצָאתֶ֛ם בְּיָדִ֖י מְא֑וּמָה וַיֹּ֖אמֶר עֵֽד

صموئيل الأول 12: 9 1Sa.12.9

فَلَمَّا نَسُوا الرَّبَّ إِلهَهُمْ، بَاعَهُمْ لِيَدِ سِيسَرَا رَئِيسِ جَيْشِ حَاصُورَ، وَلِيَدِ الْفِلِسْطِينِيِّينَ، وَلِيَدِ مَلِكِ مُوآبَ فَحَارَبُوهُمْ.

וַֽיִּשְׁכְּח֖וּ יְהוָ֣ה אֱלֹהֵיהֶ֑ם וַיִּמְכֹּ֣ר;אֹתָ֡ם בְּיַ֣ד סִֽיסְרָא֩ שַׂר צְבָ֨א חָצ֜וֹר וּבְיַד פְּלִשְׁתִּ֗ים וּבְיַד֙ מֶ֣לֶךְ מוֹאָ֔ב וַיִּֽלָּחֲמ֖וּ;בָּֽם

صموئيل الأول 12: 9 1Sa.12.9

فَلَمَّا نَسُوا الرَّبَّ إِلهَهُمْ، بَاعَهُمْ لِيَدِ سِيسَرَا رَئِيسِ جَيْشِ حَاصُورَ، وَلِيَدِ الْفِلِسْطِينِيِّينَ، وَلِيَدِ مَلِكِ مُوآبَ فَحَارَبُوهُمْ.

וַֽיִּשְׁכְּח֖וּ יְהוָ֣ה אֱלֹהֵיהֶ֑ם וַיִּמְכֹּ֣ר;אֹתָ֡ם בְּיַ֣ד סִֽיסְרָא֩ שַׂר צְבָ֨א חָצ֜וֹר וּבְיַד פְּלִשְׁתִּ֗ים וּבְיַד֙ מֶ֣לֶךְ מוֹאָ֔ב וַיִּֽלָּחֲמ֖וּ;בָּֽם

صموئيل الأول 12: 9 1Sa.12.9

فَلَمَّا نَسُوا الرَّبَّ إِلهَهُمْ، بَاعَهُمْ لِيَدِ سِيسَرَا رَئِيسِ جَيْشِ حَاصُورَ، وَلِيَدِ الْفِلِسْطِينِيِّينَ، وَلِيَدِ مَلِكِ مُوآبَ فَحَارَبُوهُمْ.

וַֽיִּשְׁכְּח֖וּ יְהוָ֣ה אֱלֹהֵיהֶ֑ם וַיִּמְכֹּ֣ר;אֹתָ֡ם בְּיַ֣ד סִֽיסְרָא֩ שַׂר צְבָ֨א חָצ֜וֹר וּבְיַד פְּלִשְׁתִּ֗ים וּבְיַד֙ מֶ֣לֶךְ מוֹאָ֔ב וַיִּֽלָּחֲמ֖וּ;בָּֽם

صموئيل الأول 12: 10 1Sa.12.10

فَصَرَخُوا إِلَى الرَّبِّ وَقَالُوا: أَخْطَأْنَا لأَنَّنَا تَرَكْنَا الرَّبَّ وَعَبَدْنَا الْبَعْلِيمَ وَالْعَشْتَارُوثَ. فَالآنَ أَنْقِذْنَا مِنْ يَدِ أَعْدَائِنَا فَنَعْبُدَكَ.

וַיִּזְעֲק֤וּ אֶל יְהוָה֙ וַיֹּאמְר֣וּ חָטָ֔אנוּ כִּ֤י עָזַ֙בְנוּ֙ יְהוָ֔ה וַנַּעֲבֹ֥ד הַבְּעָלִ֖ים הָעַשְׁתָּר֑וֹת וְעַתָּ֗ה הַצִּילֵ֛נוּ מִיַּ֥ד אֹיְבֵ֖ינוּ וְנַעַבְדֶֽךָּ

صموئيل الأول 12: 11 1Sa.12.11

فَأَرْسَلَ الرَّبُّ يَرُبَّعَلَ وَبَدَانَ وَيَفْتَاحَ وَصَمُوئِيلَ، وَأَنْقَذَكُمْ مِنْ يَدِ أَعْدَائِكُمُ الَّذِينَ حَوْلَكُمْ فَسَكَنْتُمْ آمِنِينَ.

וַיִּשְׁלַ֤ח יְהוָה֙ יְרֻבַּ֣עַל בְּדָ֔ן יִפְתָּ֖ח שְׁמוּאֵ֑ל וַיַּצֵּ֨ל;אֶתְכֶ֜ם מִיַּ֤ד אֹֽיְבֵיכֶם֙ מִסָּבִ֔יב וַתֵּשְׁב֖וּ בֶּֽטַח

صموئيل الأول 12: 15 1Sa.12.15

وَإِنْ لَمْ تَسْمَعُوا صَوْتَ الرَّبِّ بَلْ عَصَيْتُمْ قَوْلَ الرَّبِّ، تَكُنْ يَدُ الرَّبِّ عَلَيْكُمْ كَمَا عَلَى آبَائِكُمْ.

וְאִם לֹ֤א תִשְׁמְעוּ֙ בְּק֣וֹל יְהוָ֔ה וּמְרִיתֶ֖ם פִּ֣י יְהוָ֑ה וְהָיְתָ֧ה יַד יְהוָ֛ה בָּכֶ֖ם וּבַאֲבֹתֵיכֶֽם

صموئيل الأول 13: 22 1Sa.13.22

وَكَانَ فِي يَوْمِ الْحَرْبِ أَنَّهُ لَمْ يُوجَدْ سَيْفٌ وَلاَ رُمْحٌ بِيَدِ جَمِيعِ الشَّعْبِ الَّذِي مَعَ شَاوُلَ وَمَعَ يُونَاثَانَ. عَلَى أَنَّهُ وُجِدَ مَعَ شَاوُلَ وَيُونَاثَانَ ابْنِهِ.

וְהָיָה֙ בְּי֣וֹם מִלְחֶ֔מֶת וְלֹ֨א נִמְצָ֜א חֶ֤רֶב וַחֲנִית֙ בְּיַ֣ד כָּל הָעָ֔ם אֲשֶׁ֥ר אֶת שָׁא֖וּל וְאֶת יוֹנָתָ֑ן וַתִּמָּצֵ֣א לְשָׁא֔וּל וּלְיוֹנָתָ֖ן בְּנֽוֹ

صموئيل الأول 14: 10 1Sa.14.10

وَلكِنْ إِنْ قَالُوا هكَذَا: اصْعَدُوا إِلَيْنَا. نَصْعَدُ، لأَنَّ الرَّبَّ قَدْ دَفَعَهُمْ لِيَدِنَا، وَهذِهِ هِيَ الْعَلاَمَةُ لَنَا.

וְאִם יֹאמְר֜וּ כֹּ֨ה עֲל֤וּ עָלֵ֙ינוּ֙ וְעָלִ֔ינוּ כִּֽי יְהוָ֖ה נְתָנָ֥ם בְּיָדֵ֑נוּ וְזֶה הָאֽוֹת לָּ֖נוּ

صموئيل الأول 14: 12 1Sa.14.12

فَأَجَابَ رِجَالُ الصَّفِّ يُونَاثَانَ وَحَامِلَ سِلاَحِهِ وَقَالُوا: اصْعَدَا إِلَيْنَا فَنُعَلِّمَكُمَا شَيْئًا. فَقَالَ يُونَاثَانُ لِحَامِلِ سِلاَحِهِ: اصْعَدْ وَرَائِي لأَنَّ الرَّبَّ قَدْ دَفَعَهُمْ لِيَدِ إِسْرَائِيلَ.

וַיַּעֲנוּ֩ אַנְשֵׁ֨י הַמַּצָּבָ֜ה יוֹנָתָ֣ן נֹשֵׂ֣א כֵלָ֗יו וַיֹּֽאמְרוּ֙ עֲל֣וּ אֵלֵ֔ינוּ וְנוֹדִ֥יעָה;אֶתְכֶ֖ם דָּבָ֑ר וַיֹּ֨אמֶר יוֹנָתָ֜ן אֶל;נֹשֵׂ֤א כֵלָיו֙ עֲלֵ֣ה אַחֲרַ֔י כִּֽי יְהוָ֖ה נְתָנָ֥ם בְּיַ֥ד יִשְׂרָאֵֽל

صموئيل الأول 14: 13 1Sa.14.13

فَصَعِدَ يُونَاثَانُ عَلَى يَدَيْهِ وَرِجْلَيْهِ وَحَامِلُ سِلاَحِهِ وَرَاءَهُ. فَسَقَطُوا أَمَامَ يُونَاثَانَ، وَكَانَ حَامِلُ سِلاَحِهِ يُقَتِّلُ وَرَاءَهُ.

וַיַּ֣עַל יוֹנָתָ֗ן עַל יָדָיו֙ וְעַל;רַגְלָ֔יו וְנֹשֵׂ֥א כֵלָ֖יו אַחֲרָ֑יו וַֽיִּפְּלוּ֙ לִפְנֵ֣י יוֹנָתָ֔ן וְנֹשֵׂ֥א כֵלָ֖יו מְמוֹתֵ֥ת אַחֲרָֽיו

صموئيل الأول 14: 19 1Sa.14.19

وَفِيمَا كَانَ شَاوُلُ يَتَكَلَّمُ بَعْدُ مَعَ الْكَاهِنِ، تَزَايَدَ الضَّجِيجُ الَّذِي فِي مَحَلَّةِ الْفِلِسْطِينِيِّينَ وَكَثُرَ. فَقَالَ شَاوُلُ لِلْكَاهِنِ: كُفَّ يَدَكَ.

וַיְהִ֗י שָׁאוּל֙ דִּבֶּ֤ר עַ֣ד אֶל הַכֹּהֵ֔ן וַיֵּ֥לֶךְ;הָל֖וֹךְ וְהֶהָמ֗וֹן אֲשֶׁר֙ בְּמַחֲנֵ֣ה פְלִשְׁתִּ֔ים וָרָ֑ב וַיֹּ֧אמֶר שָׁא֛וּל אֶל;הַכֹּהֵ֖ן אֱסֹ֥ף יָדֶֽךָ

صموئيل الأول 14: 26 1Sa.14.26

وَلَمَّا دَخَلَ الشَّعْبُ الْوَعْرَ إِذَا بِالْعَسَلِ يَقْطُرُ وَلَمْ يَمُدَّ أَحَدٌ يَدَهُ إِلَى فِيهِ، لأَنَّ الشَّعْبَ خَافَ مِنَ الْقَسَمِ.

וַיָּבֹ֤א הָעָם֙ הַיַּ֔עַר וְהִנֵּ֖ה דְּבָ֑שׁ הֵ֣לֶךְ וְאֵין;מַשִּׂ֤יג יָדוֹ֙ אֶל פִּ֔יו כִּֽי הָעָ֖ם יָרֵ֥א הַשְּׁבֻעָֽה

صموئيل الأول 14: 27 1Sa.14.27

وَأَمَّا يُونَاثَانُ فَلَمْ يَسْمَعْ عِنْدَمَا اسْتَحْلَفَ أَبُوهُ الشَّعْبَ، فَمَدَّ طَرَفَ النُّشَّابَةِ الَّتِي بِيَدِهِ وَغَمَسَهُ فِي قَطْرِ الْعَسَلِ وَرَدَّ يَدَهُ إِلَى فِيهِ فَاسْتَنَارَتْ عَيْنَاهُ.

וְיוֹנָתָ֣ן לֹֽא שָׁמַ֗ע בְּהַשְׁבִּ֣יעַ אָבִיו֮ הָעָם֒ וַיִּשְׁלַ֗ח קְצֵ֤ה הַמַּטֶּה֙ אֲשֶׁ֣ר בְּיָד֔וֹ וַיִּטְבֹּ֥ל;אוֹתָ֖הּ בְּיַעְרַ֣ת הַדְּבָ֑שׁ וַיָּ֤שֶׁב יָדוֹ֙ אֶל פִּ֔יו וַתָּאֹ֖רְנָה עֵינָֽיו

صموئيل الأول 14: 27 1Sa.14.27

وَأَمَّا يُونَاثَانُ فَلَمْ يَسْمَعْ عِنْدَمَا اسْتَحْلَفَ أَبُوهُ الشَّعْبَ، فَمَدَّ طَرَفَ النُّشَّابَةِ الَّتِي بِيَدِهِ وَغَمَسَهُ فِي قَطْرِ الْعَسَلِ وَرَدَّ يَدَهُ إِلَى فِيهِ فَاسْتَنَارَتْ عَيْنَاهُ.

וְיוֹנָתָ֣ן לֹֽא שָׁמַ֗ע בְּהַשְׁבִּ֣יעַ אָבִיו֮ הָעָם֒ וַיִּשְׁלַ֗ח קְצֵ֤ה הַמַּטֶּה֙ אֲשֶׁ֣ר בְּיָד֔וֹ וַיִּטְבֹּ֥ל;אוֹתָ֖הּ בְּיַעְרַ֣ת הַדְּבָ֑שׁ וַיָּ֤שֶׁב יָדוֹ֙ אֶל פִּ֔יו וַתָּאֹ֖רְנָה עֵינָֽיו

صموئيل الأول 14: 34 1Sa.14.34

وَقَالَ شَاوُلُ: تَفَرَّقُوا بَيْنَ الشَّعْبِ وَقُولُوا لَهُمْ أَنْ يُقَدِّمُوا إِلَيَّ كُلُّ وَاحِدٍ ثَوْرَهُ وَكُلُّ وَاحِدٍ شَاتَهُ، وَاذْبَحُوا ههُنَا وَكُلُوا وَلاَ تُخْطِئُوا إِلَى الرَّبِّ بِأَكْلِكُمْ مَعَ الدَّمِ. فَقَدَّمَ جَمِيعُ الشَّعْبِ كُلُّ وَاحِدٍ ثَوْرَهُ بِيَدِهِ فِي تِلْكَ اللَّيْلَةِ وَذَبَحُوا هُنَاكَ.

וַיֹּ֣אמֶר שָׁא֣וּל פֻּ֣צוּ בָעָ֡ם וַאֲמַרְתֶּ֣ם לָהֶ֡ם הַגִּ֣ישׁוּ אֵלַי֩ אִ֨ישׁ שׁוֹר֜וֹ וְאִ֣ישׁ שְׂיֵ֗הוּ וּשְׁחַטְתֶּ֤ם בָּזֶה֙ וַאֲכַלְתֶּ֔ם וְלֹֽא תֶחֶטְא֥וּ לַֽיהוָ֖ה לֶאֱכֹ֣ל אֶל הַדָּ֑ם וַיַּגִּ֨שׁוּ כָל הָעָ֜ם אִ֣ישׁ שׁוֹר֧וֹ בְיָד֛וֹ הַלַּ֖יְלָה וַיִּשְׁחֲטוּ שָֽׁם

صموئيل الأول 14: 37 1Sa.14.37

فَسَأَلَ شَاوُلُ اللهَ: أَأَنْحَدِرُ وَرَاءَ الْفِلِسْطِينِيِّينَ. أَتَدْفَعُهُمْ لِيَدِ إِسْرَائِيلَ. فَلَمْ يُجِبْهُ فِي ذلِكَ الْيَوْمِ.

וַיִּשְׁאַ֤ל שָׁאוּל֙ בֵּֽאלֹהִ֔ים הַֽאֵרֵד֙ אַחֲרֵ֣י פְלִשְׁתִּ֔ים הֲתִתְּנֵ֖ם בְּיַ֣ד יִשְׂרָאֵ֑ל וְלֹ֥א עָנָ֖הוּ בַּיּ֥וֹם;הַהֽוּא

صموئيل الأول 14: 43 1Sa.14.43

فَقَالَ شَاوُلُ لِيُونَاثَانَ: أَخْبِرْنِي مَاذَا فَعَلْتَ. فَأَخْبَرَهُ يُونَاثَانُ وَقَالَ: ذُقْتُ ذَوْقًا بِطَرَفِ النُّشَّابَةِ الَّتِي بِيَدِي قَلِيلَ عَسَل. فَهأَنَذَا أَمُوتُ.

וַיֹּ֤אמֶר שָׁאוּל֙ אֶל;י֣וֹנָתָ֔ן הַגִּ֥ידָה;לִּ֖י מֶ֣ה עָשִׂ֑יתָה וַיַּגֶּד;ל֣וֹ יוֹנָתָ֗ן וַיֹּאמֶר֩ טָעֹ֨ם טָעַ֜מְתִּי בִּקְצֵ֨ה הַמַּטֶּ֧ה אֲשֶׁר בְּיָדִ֛י מְעַ֥ט דְּבַ֖שׁ הִנְנִ֥י אָמֽוּת

صموئيل الأول 14: 48 1Sa.14.48

وَفَعَلَ بِبَأْسٍ وَضَرَبَ عَمَالِيقَ، وَأَنْقَذَ إِسْرَائِيلَ مِنْ يَدِ نَاهِبِيهِ.

וַיַּ֣עַשׂ חַ֔יִל וַיַּ֖ךְ עֲמָלֵ֑ק וַיַּצֵּ֥ל יִשְׂרָאֵ֖ל מִיַּ֥ד שֹׁסֵֽהוּ

صموئيل الأول 15: 12 1Sa.15.12

فَبَكَّرَ صَمُوئِيلُ لِلِقَاءِ شَاوُلَ صَبَاحًا. فَأُخْبِرَ صَمُوئِيلُ وَقِيلَ لَهُ: قَدْ جَاءَ شَاوُلُ إِلَى الْكَرْمَلِ، وَهُوَذَا قَدْ نَصَبَ لِنَفْسِهِ نَصَبًا وَدَارَ وَعَبَرَ وَنَزَلَ إِلَى الْجِلْجَالِ.

וַיַּשְׁכֵּ֧ם שְׁמוּאֵ֛ל לִקְרַ֥את שָׁא֖וּל בַּבֹּ֑קֶר וַיֻּגַּ֨ד לִשְׁמוּאֵ֜ל לֵאמֹ֗ר בָּֽא שָׁא֤וּל הַכַּרְמֶ֙לָה֙ וְהִנֵּ֨ה מַצִּ֥יב לוֹ֙ יָ֔ד וַיִּסֹּב֙ וַֽיַּעֲבֹ֔ר וַיֵּ֖רֶד הַגִּלְגָּֽל

صموئيل الأول 16: 2 1Sa.16.2

فَقَالَ صَمُوئِيلُ: كَيْفَ أَذْهَبُ. إِنْ سَمِعَ شَاوُلُ يَقْتُلْنِي. فَقَالَ الرَّبُّ: خُذْ بِيَدِكَ عِجْلَةً مِنَ الْبَقَرِ وَقُلْ: قَدْ جِئْتُ لأَذْبَحَ لِلرَّبِّ.

וַיֹּ֤אמֶר שְׁמוּאֵל֙ אֵ֣יךְ אֵלֵ֔ךְ וְשָׁמַ֥ע שָׁא֖וּל וַהֲרָגָ֑נִי וַיֹּ֣אמֶר יְהוָ֗ה תִּקַּ֣ח בְּיָדֶ֔ךָ עֶגְלַ֤ת בָּקָר֙ וְאָ֣מַרְתָּ֔ בָּֽאתִי לִזְבֹּ֥חַ לַֽיהוָ֖ה

أشهر ترجمات الكلمة في ترجمة سميث وفان دايك

أشكال الكلمة في النص الأصلي:

شواهد ورود الكلمة في الكتاب المقدس (1552 آية)