הָפַךְ (H2015) - hâphak | معجم سترونغ العبري

التكوين 3: 24 Gen.3.24

فَطَرَدَ الإِنْسَانَ، وَأَقَامَ شَرْقِيَّ جَنَّةِ عَدْنٍ الْكَرُوبِيمَ، وَلَهِيبَ سَيْفٍ مُتَقَلِّبٍ لِحِرَاسَةِ طَرِيقِ شَجَرَةِ الْحَيَاةِ.

וַיְגָ֖רֶשׁ הָֽאָדָ֑ם וַיַּשְׁכֵּן֩ מִקֶּ֨דֶם לְגַן עֵ֜דֶן הַכְּרֻבִ֗ים לַ֤הַט הַחֶ֙רֶב֙ הַמִּתְהַפֶּ֔כֶת לִשְׁמֹ֕ר דֶּ֖רֶךְ עֵ֥ץ הַֽחַיִּֽים

التكوين 19: 21 Gen.19.21

فَقَالَ لَهُ: إِنِّي قَدْ رَفَعْتُ وَجْهَكَ فِي هذَا الأَمْرِ أَيْضًا، أَنْ لاَ أَقْلِبَ الْمَدِينَةَ الَّتِي تَكَلَّمْتَ عَنْهَا.

וַיֹּ֣אמֶר אֵלָ֔יו הִנֵּה֙ נָשָׂ֣אתִי פָנֶ֔יךָ הַזֶּ֑ה לַדָּבָ֣ר גַּ֖ם לְבִלְתִּ֛י הָפְכִּ֥י הָעִ֖יר אֲשֶׁ֥ר דִּבַּֽרְתָּ

التكوين 19: 25 Gen.19.25

وَقَلَبَ تِلْكَ الْمُدُنَ، وَكُلَّ الدَّائِرَةِ، وَجَمِيعَ سُكَّانِ الْمُدُنِ، وَنَبَاتَ الأَرْضِ.

וַֽיַּהֲפֹךְ֙ הָאֵ֔ל הֶעָרִ֣ים כָּל הַכִּכָּ֑ר כָּל יֹשְׁבֵ֣י הֶעָרִ֔ים וְצֶ֖מַח הָאֲדָמָֽה

التكوين 19: 29 Gen.19.29

وَحَدَثَ لَمَّا أَخْرَبَ اللهُ مُدُنَ الدَّائِرَةِ أَنَّ اللهَ ذَكَرَ إِبْرَاهِيمَ، وَأَرْسَلَ لُوطًا مِنْ وَسَطِ الانْقِلاَبِ. حِينَ قَلَبَ الْمُدُنَ الَّتِي سَكَنَ فِيهَا لُوطٌ.

וַיְהִ֗י בְּשַׁחֵ֤ת אֱלֹהִים֙ עָרֵ֣י הַכִּכָּ֔ר אֱלֹהִ֖ים וַיִּזְכֹּ֥ר אַבְרָהָ֑ם וַיְשַׁלַּ֤ח לוֹט֙ מִתּ֣וֹךְ הַהֲפֵכָ֔ה בַּהֲפֹךְ֙ הֶ֣עָרִ֔ים אֲשֶׁר יָשַׁ֥ב בָּהֵ֖ן לֽוֹט

الخروج 7: 15 Exo.7.15

اِذْهَبْ إِلَى فِرْعَوْنَ فِي الصَّبَاحِ. إِنَّهُ يَخْرُجُ إِلَى الْمَاءِ، وَقِفْ لِلِقَائِهِ عَلَى حَافَةِ النَّهْرِ. وَالْعَصَا الَّتِي تَحَوَّلَتْ حَيَّةً تَأْخُذُهَا فِي يَدِكَ.

לֵ֣ךְ אֶל פַּרְעֹ֞ה בַּבֹּ֗קֶר הִנֵּה֙ יֹצֵ֣א הַמַּ֔יְמָה וְנִצַּבְתָּ֥ לִקְרָאת֖וֹ עַל שְׂפַ֣ת הַיְאֹ֑ר וְהַמַּטֶּ֛ה אֲשֶׁר נֶהְפַּ֥ךְ לְנָחָ֖שׁ תִּקַּ֥ח בְּיָדֶֽךָ

الخروج 7: 17 Exo.7.17

هكَذَا يَقُولُ الرَّبُّ: بِهذَا تَعْرِفُ أَنِّي أَنَا الرَّبُّ: هَا أَنَا أَضْرِبُ بِالْعَصَا الَّتِي فِي يَدِي عَلَى الْمَاءِ الَّذِي فِي النَّهْرِ فَيَتَحَوَّلُ دَمًا.

כֹּ֚ה אָמַ֣ר יְהוָ֔ה בְּזֹ֣את תֵּדַ֔ע כִּ֖י אֲנִ֣י יְהוָ֑ה הִנֵּ֨ה אָנֹכִ֜י מַכֶּ֣ה בַּמַּטֶּ֣ה אֲשֶׁר בְּיָדִ֗י עַל הַמַּ֛יִם אֲשֶׁ֥ר בַּיְאֹ֖ר וְנֶהֶפְכ֥וּ לְדָֽם

الخروج 7: 20 Exo.7.20

فَفَعَلَ هكَذَا مُوسَى وَهَارُونُ كَمَا أَمَرَ الرَّبُّ. رَفَعَ الْعَصَا وَضَرَبَ الْمَاءَ الَّذِي فِي النَّهْرِ أَمَامَ عَيْنَيْ فِرْعَوْنَ وَأَمَامَ عُيُونِ عَبِيدِهِ، فَتَحَوَّلَ كُلُّ الْمَاءِ الَّذِي فِي النَّهْرِ دَمًا.

וַיַּֽעֲשׂוּ כֵן֩ מֹשֶׁ֨ה וְאַהֲרֹ֜ן כַּאֲשֶׁ֣ר צִוָּ֣ה יְהוָ֗ה וַיָּ֤רֶם בַּמַּטֶּה֙ וַיַּ֤ךְ הַמַּ֙יִם֙ אֲשֶׁ֣ר בַּיְאֹ֔ר לְעֵינֵ֣י פַרְעֹ֔ה וּלְעֵינֵ֖י עֲבָדָ֑יו וַיֵּהָֽפְכ֛וּ כָּל הַמַּ֥יִם אֲשֶׁר בַּיְאֹ֖ר לְדָֽם

الخروج 10: 19 Exo.10.19

فَرَدَّ الرَّبُّ رِيحًا غَرْبِيَّةً شَدِيدَةً جِدًّا، فَحَمَلَتِ الْجَرَادَ وَطَرَحَتْهُ إِلَى بَحْرِ سُوفَ. لَمْ تَبْقَ جَرَادَةٌ وَاحِدَةٌ فِي كُلِّ تُخُومِ مِصْرَ.

וַיַּהֲפֹ֨ךְ יְהוָ֤ה רֽוּחַ יָם֙ חָזָ֣ק מְאֹ֔ד וַיִּשָּׂא֙ הָ֣אַרְבֶּ֔ה וַיִּתְקָעֵ֖הוּ יָ֣מָּה סּ֑וּף לֹ֤א נִשְׁאַר֙ אַרְבֶּ֣ה אֶחָ֔ד בְּכֹ֖ל גְּב֥וּל מִצְרָֽיִם

الخروج 14: 5 Exo.14.5

فَلَمَّا أُخْبِرَ مَلِكُ مِصْرَ أَنَّ الشَّعْبَ قَدْ هَرَبَ، تَغَيَّرَ قَلْبُ فِرْعَوْنَ وَعَبِيدِهِ عَلَى الشَّعْبِ. فَقَالُوا: مَاذَا فَعَلْنَا حَتَّى أَطْلَقْنَا إِسْرَائِيلَ مِنْ خِدْمَتِنَا.

וַיֻּגַּד֙ לְמֶ֣לֶךְ מִצְרַ֔יִם כִּ֥י הָעָ֑ם בָרַ֖ח וַ֠יֵּהָפֵךְ לְבַ֨ב פַּרְעֹ֤ה וַעֲבָדָיו֙ אֶל הָעָ֔ם וַיֹּֽאמרוּ֙ מַה;זֹּ֣את עָשִׂ֔ינוּ כִּֽי שִׁלַּ֥חְנוּ יִשְׂרָאֵ֖ל מֵעָבְדֵֽנוּ

اللاويين 13: 3 Lev.13.3

فَإِنْ رَأَى الْكَاهِنُ الضَّرْبَةَ فِي جِلْدِ الْجَسَدِ، وَفِي الضَّرْبَةِ شَعْرٌ قَدِ ابْيَضَّ، وَمَنْظَرُ الضَّرْبَةِ أَعْمَقُ مِنْ جِلْدِ جَسَدِهِ، فَهِيَ ضَرْبَةُ بَرَصٍ. فَمَتَى رَآهُ الْكَاهِنُ يَحْكُمُ بِنَجَاسَتِهِ.

וְרָאָ֣ה הַכֹּהֵ֣ן הַנֶּ֣גַע בְּעֽוֹר הַ֠בָּשָׂר בַּנֶּ֜גַע וְשֵׂעָ֨ר הָפַ֣ךְ;לָבָ֗ן וּמַרְאֵ֤ה הַנֶּ֙גַע֙ עָמֹק֙ מֵע֣וֹר בְּשָׂר֔וֹ נֶ֥גַע צָרַ֖עַת וְרָאָ֥הוּ הַכֹּהֵ֖ן וְטִמֵּ֥א;אֹתֽוֹ

اللاويين 13: 4 Lev.13.4

لكِنْ إِنْ كَانَتِ لُمْعَةً بَيْضَاءَ فِي جِلْدِ جَسَدِهِ، وَلَمْ يَكُنْ مَنْظَرُهَا أَعْمَقَ مِنَ الْجِلْدِ، وَلَمْ يَبْيَضَّ شَعْرُهَا، يَحْجُزُ الْكَاهِنُ الْمَضْرُوبَ سَبْعَةَ أَيَّامٍ.

וְאִם הִ֜וא בַּהֶרֶת֩ לְבָנָ֨ה בְּע֣וֹר בְּשָׂר֗וֹ אֵין מַרְאֶ֣הָ וְעָמֹק֙ מִן הָע֔וֹר לֹא הָפַ֣ךְ;לָבָ֑ן וּשְׂעָרָ֖ה וְהִסְגִּ֧יר הַכֹּהֵ֛ן הַנֶּ֖גַע שִׁבְעַ֥ת יָמִֽים

اللاويين 13: 10 Lev.13.10

فَإِنْ رَأَى الْكَاهِنُ وَإِذَا فِي الْجِلْدِ نَاتِئٌ أَبْيَضُ، قَدْ صَيَّرَ الشَّعْرَ أَبْيَضَ، وَفِي النَّاتِئِ وَضَحٌ مِنْ لَحْمٍ حَيٍّ،

וְרָאָ֣ה הַכֹּהֵ֗ן וְהִנֵּ֤ה בָּע֔וֹר שְׂאֵת לְבָנָה֙ וְהִ֕יא הָפְכָ֖ה שֵׂעָ֣ר לָבָ֑ן בַּשְׂאֵֽת וּמִֽחְיַ֛ת בָּשָׂ֥ר חַ֖י

اللاويين 13: 13 Lev.13.13

وَرَأَى الْكَاهِنُ وَإِذَا الْبَرَصُ قَدْ غَطَّى كُلَّ جِسْمِهِ، يَحْكُمُ بِطَهَارَةِ الْمَضْرُوبِ. كُلُّهُ قَدِ ابْيَضَّ. إِنَّهُ طَاهِرٌ.

וְרָאָ֣ה הַכֹּהֵ֗ן וְהִנֵּ֨ה הַצָּרַ֙עַת֙ כִסְּתָ֤ה כָּל בְּשָׂר֔וֹ וְטִהַ֖ר הַנָּ֑גַע כֻּלּ֛וֹ הָפַ֥ךְ;לָבָ֖ן הֽוּא טָה֥וֹר

اللاويين 13: 16 Lev.13.16

ثُمَّ إِنْ عَادَ اللَّحْمُ الْحَيُّ وَابْيَضَّ يَأْتِي إِلَى الْكَاهِنِ.

א֣וֹ כִ֥י יָשׁ֛וּב הַבָּשָׂ֥ר הַחַ֖י וְנֶהְפַּ֣ךְ;לְלָבָ֑ן וּבָ֖א אֶל הַכֹּהֵֽן

اللاويين 13: 17 Lev.13.17

فَإِنْ رَآهُ الْكَاهِنُ وَإِذَا الضَّرْبَةُ قَدْ صَارَتْ بَيْضَاءَ، يَحْكُمُ الْكَاهِنُ بِطَهَارَةِ الْمَضْرُوبِ. إِنَّهُ طَاهِرٌ.

וְרָאָ֙הוּ֙ הַכֹּהֵ֔ן וְהִנֵּ֛ה הַנֶּ֖גַע נֶהְפַּ֥ךְ לְלָבָ֑ן וְטִהַ֧ר;הַכֹּהֵ֛ן הַנֶּ֖גַע הֽוּא טָה֥וֹר

اللاويين 13: 20 Lev.13.20

فَإِنْ رَأَى الْكَاهِنُ وَإِذَا مَنْظَرُهَا أَعْمَقُ مِنَ الْجِلْدِ وَقَدِ ابْيَضَّ شَعْرُهَا، يَحْكُمُ الْكَاهِنُ بِنَجَاسَتِهِ. إِنَّهَا ضَرْبَةُ بَرَصٍ أَفْرَخَتْ فِي الدُّمَّلَةِ.

וְרָאָ֣ה הַכֹּהֵ֗ן וְהִנֵּ֤ה מַרְאֶ֙הָ֙ שָׁפָ֣ל מִן הָע֔וֹר הָפַ֣ךְ;לָבָ֑ן וּשְׂעָרָ֖הּ וְטִמְּא֧וֹ;הַכֹּהֵ֛ן הִ֖וא נֶֽגַע צָרַ֥עַת פָּרָֽחָה בַּשְּׁחִ֥ין

اللاويين 13: 25 Lev.13.25

وَرَآهَا الْكَاهِنُ وَإِذَا الشَّعْرُ فِي اللُّمْعَةِ قَدِ ابْيَضَّ، وَمَنْظَرُهَا أَعْمَقُ مِنَ الْجِلْدِ، فَهِيَ بَرَصٌ قَدْ أَفْرَخَ فِي الْكَيِّ. فَيَحْكُمُ الْكَاهِنُ بِنَجَاسَتِهِ. إِنَّهَا ضَرْبَةُ بَرَصٍ.

וְרָאָ֣ה;אֹתָ֣הּ הַכֹּהֵ֡ן וְהִנֵּ֣ה שֵׂעָ֨ר בַּבַּהֶ֗רֶת נֶהְפַּךְ֩;לָבָ֜ן וּמַרְאֶ֙הָ֙ עָמֹ֣ק מִן הָע֔וֹר צָרַ֣עַת פָּרָ֑חָה בַּמִּכְוָ֖ה וְטִמֵּ֤א;אֹתוֹ֙;הַכֹּהֵ֔ן הִ֔וא נֶ֥גַע צָרַ֖עַת

اللاويين 13: 55 Lev.13.55

فَإِنْ رَأَى الْكَاهِنُ بَعْدَ غَسْلِ الْمَضْروبِ وَإِذَا الضَّرْبَةُ لَمْ تُغَيِّرْ مَنْظَرَهَا، وَلاَ امْتَدَّتِ الضَّرْبَةُ، فَهُوَ نَجِسٌ. بِالنَّارِ تُحْرِقُهُ. إِنَّهَا نُخْرُوبٌ فِي جُرْدَةِ بَاطِنِهِ أَوْ ظَاهِرِهِ.

וְרָאָ֨ה הַכֹּהֵ֜ן אַחֲרֵ֣י הֻכַּבֵּ֣ס הַנֶּ֗גַע וְ֠הִנֵּה הַנֶּ֤גַע לֹֽא הָפַ֨ךְ עֵינוֹ֙ לֹֽא פָשָׂ֔ה וְהַנֶּ֣גַע ה֔וּא טָמֵ֣א בָּאֵ֖שׁ תִּשְׂרְפֶ֑נּוּ פְּחֶ֣תֶת הִ֔וא בְּקָרַחְתּ֖וֹ א֥וֹ בְגַבַּחְתּֽוֹ

التثنية 23: 5 Deu.23.5

وَلكِنْ لَمْ يَشَإِ الرَّبُّ إِلهُكَ أَنْ يَسْمَعَ لِبَلْعَامَ، فَحَوَّلَ لأَجْلِكَ الرَّبُّ إِلهُكَ اللَّعْنَةَ إِلَى بَرَكَةٍ، لأَنَّ الرَّبَّ إِلهَكَ قَدْ أَحَبَّكَ.

וְלֹֽא אָבָ֞ה יְהוָ֤ה אֱלֹהֶ֙יךָ֙ אֶל לִשְׁמֹ֣עַ בִּלְעָ֔ם וַיַּהֲפֹךְ֩ לְּךָ֛ יְהוָ֨ה אֱלֹהֶ֧יךָ הַקְּלָלָ֖ה לִבְרָכָ֑ה כִּ֥י יְהוָ֥ה אֱלֹהֶֽיךָ אֲהֵֽבְךָ֖

التثنية 29: 23 Deu.29.23

كِبْرِيتٌ وَمِلْحٌ، كُلُّ أَرْضِهَا حَرِيقٌ، لاَ تُزْرَعُ وَلاَ تُنْبِتُ وَلاَ يَطْلُعُ فِيهَا عُشْبٌ مَا، كَانْقِلاَبِ سَدُومَ وَعَمُورَةَ وَأَدْمَةَ وَصَبُويِيمَ، الَّتِي قَلَبَهَا الرَّبُّ بِغَضَبِهِ وَسَخَطِهِ.

גָּפְרִ֣ית וָמֶלַח֮ כָל אַרְצָהּ֒ שְׂרֵפָ֣ה לֹ֤א תִזָּרַע֙ וְלֹ֣א תַצְמִ֔חַ וְלֹֽא יַעֲלֶ֥ה בָ֖הּ עֵ֑שֶׂב כָּל כְּֽמַהְפֵּכַ֞ת סְדֹ֤ם וַעֲמֹרָה֙ אַדְמָ֣ה וּצְבוֹיִ֔ם אֲשֶׁר֙ הָפַ֣ךְ יְהוָ֔ה בְּאַפּ֖וֹ וּבַחֲמָתֽוֹ

يشوع 7: 8 Jos.7.8

أَسْأَلُكَ يَا سَيِّدُ: مَاذَا أَقُولُ بَعْدَمَا حَوَّلَ إِسْرَائِيلُ قَفَاهُ أَمَامَ أَعْدَائِهِ.

בִּ֖י אֲדֹנָ֑י מָ֣ה אֹמַ֔ר אַ֠חֲרֵי הָפַ֧ךְ יִשְׂרָאֵ֛ל עֹ֖רֶף לִפְנֵ֥י אֹיְבָֽיו

يشوع 8: 20 Jos.8.20

فَالْتَفَتَ رِجَالُ عَايٍ إِلَى وَرَائِهِمْ وَنَظَرُوا وَإِذَا دُخَانُ الْمَدِينَةِ قَدْ صَعِدَ إِلَى السَّمَاءِ. فَلَمْ يَكُنْ لَهُمْ مَكَانٌ لِلْهَرَبِ هُنَا أَوْ هُنَاكَ. وَالشَّعْبُ الْهَارِبُ إِلَى الْبَرِّيَّةِ انْقَلَبَ عَلَى الطَّارِدِ.

וַיִּפְנ֣וּ אַנְשֵׁי֩ הָעַ֨י אַחֲרֵיהֶ֜ם וַיִּרְא֗וּ וְהִנֵּ֨ה עֲשַׁ֤ן הָעִיר֙ עָלָ֜ה הַשָּׁמַ֔יְמָה וְלֹא הָיָ֨ה בָהֶ֥ם יָדַ֛יִם לָנ֖וּס הֵ֣נָּה וָהֵ֑נָּה וְהָעָם֙ הַנָּ֣ס הַמִּדְבָּ֔ר נֶהְפַּ֖ךְ אֶל הָרוֹדֵֽף

القضاة 7: 13 Jdg.7.13

وَجَاءَ جِدْعُونُ فَإِذَا رَجُلٌ يُخَبِّرُ صَاحِبَهُ بِحُلْمٍ وَيَقُولُ: هُوَذَا قَدْ حَلُمْتُ حُلْمًا، وَإِذَا رَغِيفُ خُبْزِ شَعِيرٍ يَتَدَحْرَجُ فِي مَحَلَّةِ الْمِدْيَانِيِّينَ، وَجَاءَ إِلَى الْخَيْمَةِ وَضَرَبَهَا فَسَقَطَتْ، وَقَلَبَهَا إِلَى فَوْق فَسَقَطَتِ الْخَيْمَةُ.

וַיָּבֹ֣א גִדְע֔וֹן וְהִ֨נֵּה אִ֔ישׁ מְסַפֵּ֥ר לְרֵעֵ֖הוּ חֲל֑וֹם וַיֹּ֜אמֶר הִנֵּ֧ה חָלַ֗מְתִּי חֲל֣וֹם וְהִנֵּ֨ה צְלִ֜יל לֶ֤חֶם שְׂעֹרִים֙ מִתְהַפֵּךְ֙ בְּמַחֲנֵ֣ה מִדְיָ֔ן וַיָּבֹ֣א עַד הָ֠אֹהֶל וַיַּכֵּ֧הוּ וַיִּפֹּ֛ל וַיַּהַפְכֵ֥הוּ לְמַ֖עְלָה וְנָפַ֥ל הָאֹֽהֶל

القضاة 7: 13 Jdg.7.13

وَجَاءَ جِدْعُونُ فَإِذَا رَجُلٌ يُخَبِّرُ صَاحِبَهُ بِحُلْمٍ وَيَقُولُ: هُوَذَا قَدْ حَلُمْتُ حُلْمًا، وَإِذَا رَغِيفُ خُبْزِ شَعِيرٍ يَتَدَحْرَجُ فِي مَحَلَّةِ الْمِدْيَانِيِّينَ، وَجَاءَ إِلَى الْخَيْمَةِ وَضَرَبَهَا فَسَقَطَتْ، وَقَلَبَهَا إِلَى فَوْق فَسَقَطَتِ الْخَيْمَةُ.

וַיָּבֹ֣א גִדְע֔וֹן וְהִ֨נֵּה אִ֔ישׁ מְסַפֵּ֥ר לְרֵעֵ֖הוּ חֲל֑וֹם וַיֹּ֜אמֶר הִנֵּ֧ה חָלַ֗מְתִּי חֲל֣וֹם וְהִנֵּ֨ה צְלִ֜יל לֶ֤חֶם שְׂעֹרִים֙ מִתְהַפֵּךְ֙ בְּמַחֲנֵ֣ה מִדְיָ֔ן וַיָּבֹ֣א עַד הָ֠אֹהֶל וַיַּכֵּ֧הוּ וַיִּפֹּ֛ל וַיַּהַפְכֵ֥הוּ לְמַ֖עְלָה וְנָפַ֥ל הָאֹֽהֶל

القضاة 20: 39 Jdg.20.39

وَلَمَّا انْقَلَبَ رِجَالُ إِسْرَائِيلَ فِي الْحَرْبِ ابْتَدَأَ بَنْيَامِينُ يَضْرِبُونَ قَتْلَى مِنْ رِجَالِ إِسْرَائِيلَ نَحْوَ ثَلاَثِينَ رَجُلاً، لأَنَّهُمْ قَالُوا: إِنَّمَا هُمْ مُنْهَزِمُونَ مِنْ أَمَامِنَا كَالْحَرْبِ الأُولَى.

וַיַּהֲפֹ֥ךְ אִֽישׁ יִשְׂרָאֵ֖ל בַּמִּלְחָמָ֑ה הֵחֵל֩ וּבִנְיָמִ֡ן לְהַכּ֨וֹת חֲלָלִ֤ים בְּאִֽישׁ יִשְׂרָאֵל֙ כִּשְׁלֹשִׁ֣ים אִ֔ישׁ כִּ֣י אָמְר֔וּ אַךְ֩ הוּא֙ נִגּ֨וֹף;נִגָּ֥ף לְפָנֵ֔ינוּ כַּמִּלְחָמָ֖ה הָרִאשֹׁנָֽה

القضاة 20: 41 Jdg.20.41

وَرَجَعَ رِجَالُ إِسْرَائِيلَ رِجَالُ بَنْيَامِينَ بِرَعْدَةٍ، لأَنَّهُمْ رَأَوْا أَنَّ الشَّرَّ قَدْ مَسَّهُمْ.

הָפַ֔ךְ וְאִ֤ישׁ יִשְׂרָאֵל֙ אִ֣ישׁ בִּנְיָמִ֑ן וַיִּבָּהֵ֖ל כִּ֣י רָאָ֔ה כִּֽי הָרָעָֽה נָגְעָ֥ה;עָלָ֖יו

صموئيل الأول 4: 19 1Sa.4.19

وَكَنَّتُهُ امْرَأَةُ فِينَحَاسَ كَانَتْ حُبْلَى تَكَادُ تَلِدُ. فَلَمَّا سَمِعَتْ خَبَرَ أَخْذِ تَابُوتِ اللهِ وَمَوْتَ حَمِيهَا وَرَجُلِهَا، رَكَعَتْ وَوَلَدَتْ، لأَنَّ مَخَاضَهَا انْقَلَبَ عَلَيْهَا.

וְכַלָּת֣וֹ אֵֽשֶׁת פִּינְחָס֮ הָרָ֣ה לָלַת֒ וַתִּשְׁמַ֣ע הַשְּׁמֻעָ֔ה הִלָּקַח֙ אֲר֣וֹן הָאֱלֹהִ֔ים וּמֵ֥ת חָמִ֖יהָ וְאִישָׁ֑הּ וַתִּכְרַ֣ע וַתֵּ֔לֶד כִּֽי צִרֶֽיהָ נֶהֶפְכ֥וּ עָלֶ֖יהָ

صموئيل الأول 10: 6 1Sa.10.6

فَيَحِلُّ عَلَيْكَ رُوحُ الرَّبِّ فَتَتَنَبَّأُ مَعَهُمْ وَتَتَحَوَّلُ إِلَى رَجُل آخَرَ.

וְצָלְחָ֤ה עָלֶ֙יךָ֙ ר֣וּחַ יְהוָ֔ה וְהִתְנַבִּ֖יתָ עִמָּ֑ם וְנֶהְפַּכְתָּ֖ לְאִ֥ישׁ אַחֵֽר

صموئيل الأول 10: 9 1Sa.10.9

وَكَانَ عِنْدَمَا أَدَارَ كَتِفَهُ لِكَيْ يَذْهَبَ مِنْ عِنْدِ صَمُوئِيلَ أَنَّ اللهَ أَعْطَاهُ قَلْبًا آخَرَ، وَأَتَتْ جَمِيعُ هذِهِ الآيَاتِ فِي ذلِكَ الْيَوْمِ.

וְהָיָ֗ה כְּהַפְנֹת֤וֹ שִׁכְמוֹ֙ לָלֶ֙כֶת֙ מֵעִ֣ם שְׁמוּאֵ֔ל אֱלֹהִ֖ים וַיַּהֲפָךְ;ל֥וֹ לֵ֣ב אַחֵ֑ר וַיָּבֹ֛אוּ כָּל הָאֵ֖לֶּה הָאֹת֥וֹת בַּיּ֥וֹם;הַהֽוּא

صموئيل الأول 25: 12 1Sa.25.12

فَتَحَوَّلَ غِلْمَانُ دَاوُدَ إِلَى طَرِيقِهِمْ وَرَجَعُوا وَجَاءُوا وَأَخْبَرُوهُ حَسَبَ كُلِّ هذَا الْكَلاَمِ.

וַיַּהַפְכ֥וּ נַעֲרֵֽי דָוִ֖ד לְדַרְכָּ֑ם וַיָּשֻׁ֙בוּ֙ וַיָּבֹ֔אוּ וַיַּגִּ֣דוּ;ל֔וֹ כְּכֹ֖ל הָאֵֽלֶּה הַדְּבָרִ֥ים

أشهر ترجمات الكلمة في ترجمة سميث وفان دايك

أشكال الكلمة في النص الأصلي:

شواهد ورود الكلمة في الكتاب المقدس (94 آية)