ك
إصحاح
◄ H1979
H1980. hâlak
H1981 ►
المعنى المختصر للكلمة
hâlak: to walk (in a great variety of applications, literally and figuratively)
اللفظ الأصلي הָלַךְ
نوع الكلمة فعل
طريقة النطق hâlak (haw-lak)
تكرار الورود في الكتاب 1517 مرة في الكتاب
أصل الكلمة وجذرها
مشتق من: H3212 יָלַךְ • yaw-lak • (to walk)
المعنى والشرح المفصل

to walk (in a great variety of applications, literally and figuratively)

الإنجليزية — KJV Translation Tags
(all) along apace behave (self) come (on) continually be conversant depart [phrase] be eased enter exercise (self) [phrase] follow forth forward get go (about, abroad, along, away, forward, on, out, up and down) [phrase] greater grow be wont to haunt lead march [idiom] more and more move (self) needs on pass (away) be at the point quite run (along) [phrase] send speedily spread still surely [phrase] tale-bearer [phrase] travel(-ler) walk (abroad, on, to and fro, up and down, to places) wander wax (way-) faring man [idiom] be weak whirl

أشهر ترجمات الكلمة في ترجمة سميث وفان دايك

وَذَهَبَ 74× فَذَهَبَ 61× اذْهَبْ 59× وَسَارَ 37× هَلُمَّ 32×

أشكال الكلمة في النص الأصلي:

וַיֵּ֣לֶךְ (41×) וַיֵּ֥לֶךְ (35×) לֵ֣ךְ (29×) וַיֵּ֖לֶךְ (25×) וַיֵּלְכ֖וּ (20×) לָלֶ֣כֶת (19×) וַיֵּ֨לֶךְ (17×) לְכ֣וּ (16×)

شواهد ورود الكلمة في الكتاب المقدس (1517 آية)

شواهد الآيات في أسفار الكتاب المقدس
صموئيل الثاني 17: 21 2Sa.17.21
وَبَعْدَ ذِهَابِهِمْ خَرَجَا مِنَ الْبِئْرِ وَذَهَبَا وَأَخْبَرَا الْمَلِكَ دَاوُدَ، وَقَالاَ لِدَاوُدَ: قُومُوا وَاعْبُرُوا سَرِيعًا الْمَاءَ، لأَنَّ هكَذَا أَشَارَ عَلَيْكُمْ أَخِيتُوفَلُ.
וַיְהִ֣י;אַחֲרֵ֣י לֶכְתָּ֗ם וַֽיַּעֲלוּ֙ מֵֽהַבְּאֵ֔ר וַיֵּ֣לְכ֔וּ וַיַּגִּ֖דוּ לַמֶּ֣לֶךְ דָּוִ֑ד וַיֹּאמְר֣וּ אֶל;דָּוִ֗ד ק֣וּמוּ וְעִבְר֤וּ מְהֵרָה֙ הַמַּ֔יִם כִּי כָ֛כָה יָעַ֥ץ עֲלֵיכֶ֖ם אֲחִיתֹֽפֶל
صموئيل الثاني 17: 23 2Sa.17.23
وَأَمَّا أَخِيتُوفَلُ فَلَمَّا رَأَى أَنَّ مَشُورَتَهُ لَمْ يُعْمَلْ بِهَا، شَدَّ عَلَى الْحِمَارِ وَقَامَ وَانْطَلَقَ إِلَى بَيْتِهِ إِلَى مَدِينَتِهِ، وَأَوْصَى لِبَيْتِهِ، وَخَنَقَ نَفْسَهُ وَمَاتَ وَدُفِنَ فِي قَبْرِ أَبِيهِ.
וַאֲחִיתֹ֣פֶל רָאָ֗ה כִּ֣י עֲצָתוֹ֒ לֹ֣א נֶעֶשְׂתָה֮ וַיַּחֲבֹ֣שׁ הַחֲמ֗וֹר וַיָּ֜קָם וַיֵּ֤לֶךְ אֶל בֵּיתוֹ֙ אֶל עִיר֔וֹ וַיְצַ֥ו אֶל;בֵּית֖וֹ וַיֵּחָנַ֑ק וַיָּ֕מָת וַיִּקָּבֵ֖ר בְּקֶ֥בֶר אָבִֽיו
صموئيل الثاني 18: 21 2Sa.18.21
وَقَالَ يُوآبُ لِكُوشِي: اذْهَبْ وَأَخْبِرِ الْمَلِكَ بِمَا رَأَيْتَ. فَسَجَدَ كُوشِي لِيُوآبَ وَرَكَضَ.
וַיֹּ֤אמֶר יוֹאָב֙ לַכּוּשִׁ֔י לֵ֛ךְ הַגֵּ֥ד לַמֶּ֖לֶךְ אֲשֶׁ֣ר רָאִ֑יתָה וַיִּשְׁתַּ֧חוּ כוּשִׁ֛י לְיוֹאָ֖ב וַיָּרֹֽץ
صموئيل الثاني 18: 24 2Sa.18.24
وَكَانَ دَاوُدُ جَالِسًا بَيْنَ الْبَابَيْنِ، وَطَلَعَ الرَّقِيبُ إِلَى سَطْحِ الْبَابِ إِلَى السُّورِ وَرَفَعَ عَيْنَيْهِ وَنَظَرَ وَإِذَا بِرَجُل يَجْرِي وَحْدَهُ.
וְדָוִ֥ד יוֹשֵׁ֖ב בֵּין שְׁנֵ֣י;הַשְּׁעָרִ֑ים וַיֵּ֨לֶךְ הַצֹּפֶ֜ה אֶל גַּ֤ג הַשַּׁ֙עַר֙ אֶל הַ֣חוֹמָ֔ה וַיִּשָּׂ֤א עֵינָיו֙ וַיַּ֔רְא וְהִנֵּה אִ֖ישׁ רָ֥ץ לְבַדּֽוֹ
صموئيل الثاني 18: 25 2Sa.18.25
فَنَادَى الرَّقِيبُ وَأَخْبَرَ الْمَلِكَ. فَقَالَ الْمَلِكُ: إِنْ كَانَ وَحْدَهُ فَفِي فَمِهِ بِشَارَةٌ. وَكَانَ يَسْعَى وَيَقْرُبُ.
וַיִּקְרָ֤א הַצֹּפֶה֙ וַיַּגֵּ֣ד לַמֶּ֔לֶךְ וַיֹּ֣אמֶר הַמֶּ֔לֶךְ אִם וַיֵּ֥לֶךְ לְבַדּ֖וֹ בְּפִ֑יו בְּשׂוֹרָ֣ה וְקָרֵֽב הָל֖וֹךְ
صموئيل الثاني 18: 25 2Sa.18.25
فَنَادَى الرَّقِيبُ وَأَخْبَرَ الْمَلِكَ. فَقَالَ الْمَلِكُ: إِنْ كَانَ وَحْدَهُ فَفِي فَمِهِ بِشَارَةٌ. وَكَانَ يَسْعَى وَيَقْرُبُ.
וַיִּקְרָ֤א הַצֹּפֶה֙ וַיַּגֵּ֣ד לַמֶּ֔לֶךְ וַיֹּ֣אמֶר הַמֶּ֔לֶךְ אִם וַיֵּ֥לֶךְ לְבַדּ֖וֹ בְּפִ֑יו בְּשׂוֹרָ֣ה וְקָרֵֽב הָל֖וֹךְ
صموئيل الثاني 18: 33 2Sa.18.33
فَانْزَعَجَ الْمَلِكُ وَصَعِدَ إِلَى عِلِّيَّةِ الْبَابِ وَكَانَ يَبْكِي ويقولُ هكَذا وَهُوَ يَتَمَشَّى: يَا ابْنِي أَبْشَالُومُ، يَا ابْنِي، يَا ابْنِي أَبْشَالُومُ. يَا لَيْتَنِي مُتُّ عِوَضًا عَنْكَ. يَا أَبْشَالُومُ ابْنِي، يَا ابْنِي.
וַיִּרְגַּ֣ז הַמֶּ֗לֶךְ וַיַּ֛עַל עַל עֲלִיַּ֥ת הַשַּׁ֖עַר וַיֵּ֑בְךְּ אָמַ֣ר וְכֹ֣ה בְּלֶכְתּ֗וֹ בְּנִ֤י אַבְשָׁלוֹם֙ בְּנִ֣י בְנִ֣י אַבְשָׁל֔וֹם מִֽי;יִתֵּ֤ן מוּתִי֙;אֲנִ֣י תַחְתֶּ֔יךָ אַבְשָׁל֖וֹם בְּנִ֥י בְנִֽי
صموئيل الثاني 19: 15 2Sa.19.15
فَرَجَعَ الْمَلِكُ وَأَتَى إِلَى الأُرْدُنِّ، وَأَتَى يَهُوذَا إِلَى الْجِلْجَالِ سَائِرًا لِمُلاَقَاةِ الْمَلِكِ لِيُعَبِّرَ الْمَلِكَ الأُرْدُنَّ.
וַיָּ֣שָׁב הַמֶּ֔לֶךְ וַיָּבֹ֖א עַד הַיַּרְדֵּ֑ן בָּ֣א וִיהוּדָ֞ה הַגִּלְגָּ֗לָה לָלֶ֙כֶת֙ לִקְרַ֣את הַמֶּ֔לֶךְ לְהַעֲבִ֥יר הַמֶּ֖לֶךְ הַיַּרְדֵּֽן
صموئيل الثاني 19: 24 2Sa.19.24
وَنَزَلَ مَفِيبُوشَثُ ابْنُ شَاوُلَ لِلِقَاءِ الْمَلِكِ، وَلَمْ يَعْتَنِ بِرِجْلَيْهِ، وَلاَ اعْتَنَى بِلِحْيَتِهِ، وَلاَ غَسَلَ ثِيَابَهُ، مِنَ الْيَوْمِ ذَهَبَ فِيهِ الْمَلِكُ إِلَى الْيَوْمِ الَّذِي أَتَى فِيهِ بِسَلاَمٍ.
יָרַ֖ד וּמְפִבֹ֙שֶׁת֙ בֶּן שָׁא֔וּל לִקְרַ֣את הַמֶּ֑לֶךְ וְלֹא עָשָׂ֨ה רַגְלָ֜יו וְלֹא עָשָׂ֣ה שְׂפָמ֗וֹ לֹ֣א כִבֵּ֔ס בְּגָדָיו֙ לְמִן הַיּוֹם֙ לֶ֣כֶת הַמֶּ֔לֶךְ עַד הַיּ֖וֹם אֲשֶׁר בָּ֥א בְשָׁלֽוֹם
صموئيل الثاني 19: 25 2Sa.19.25
فَلَمَّا جَاءَ إِلَى أُورُشَلِيمَ لِلِقَاءِ الْمَلِكِ، قَالَ لَهُ الْمَلِكُ: لِمَاذَا لَمْ تَذْهَبْ مَعِي يَا مَفِيبُوشَثُ.
וַיְהִ֛י;כִּי בָ֥א יְרוּשָׁלִַ֖ם לִקְרַ֣את הַמֶּ֑לֶךְ וַיֹּ֤אמֶר לוֹ֙ הַמֶּ֔לֶךְ לָ֛מָּה לֹא הָלַ֥כְתָּ עִמִּ֖י מְפִיבֹֽשֶׁת
صموئيل الثاني 19: 26 2Sa.19.26
فَقَالَ: يَا سَيِّدِي الْمَلِكُ إِنَّ عَبْدِي قَدْ خَدَعَنِي، لأَنَّ عَبْدَكَ قَالَ: أَشُدُّ لِنَفْسِيَ الْحِمَارَ فَأَرْكَبُ عَلَيْهِ وَأَذْهَبُ مَعَ الْمَلِكِ، لأَنَّ عَبْدَكَ أَعْرَجُ.
וַיֹּאמַ֕ר אֲדֹנִ֥י הַמֶּ֖לֶךְ עַבְדִּ֣י רִמָּ֑נִי כִּֽי עַבְדְּךָ֜ אָמַ֨ר אֶחְבְּשָׁה לִּי֩ הַחֲמ֨וֹר וְאֶרְכַּ֤ב עָלֶ֙יהָ֙ וְאֵלֵ֣ךְ אֶת הַמֶּ֔לֶךְ כִּ֥י עַבְדֶּֽךָ פִסֵּ֖חַ
صموئيل الثاني 20: 5 2Sa.20.5
فَذَهَبَ عَمَاسَا لِيَجْمَعَ يَهُوذَا، وَلكِنَّهُ تأَخَّرَ عَنِ الْمِيقَاتِ الَّذِي عَيَّنَهُ.
וַיֵּ֥לֶךְ עֲמָשָׂ֖א לְהַזְעִ֣יק יְהוּדָ֑ה וַיּ֕וֹחֶר מִן הַמּוֹעֵ֖ד אֲשֶׁ֥ר יְעָדֽוֹ
صموئيل الثاني 20: 21 2Sa.20.21
الأَمْرُ لَيْسَ كَذلِكَ. لأَنَّ رَجُلاً مِنْ جَبَلِ أَفْرَايِمَ اسْمُهُ شَبَعُ بْنُ بِكْرِي رَفَعَ يَدَهُ عَلَى الْمَلِكِ دَاوُدَ. سَلِّمُوهُ وَحْدَهُ فَأَنْصَرِفَ عَنِ الْمَدِينَةِ. فَقَالَتِ الْمَرْأَةُ لِيُوآبَ: هُوَذَا رَأْسُهُ يُلْقَى إِلَيْكَ عَنِ السُّورِ.
הַדָּבָ֗ר לֹא כֵ֣ן כִּ֡י אִישׁ֩ מֵהַ֨ר אֶפְרַ֜יִם שְׁמ֗וֹ שֶׁ֧בַע בֶּן בִּכְרִ֣י נָשָׂ֤א יָדוֹ֙ בַּמֶּ֣לֶךְ בְּדָוִ֔ד תְּנֽוּ;אֹת֣וֹ לְבַדּ֔וֹ וְאֵלְכָ֖ה מֵעַ֣ל הָעִ֑יר וַתֹּ֤אמֶר הָֽאִשָּׁה֙ אֶל;יוֹאָ֔ב הִנֵּ֥ה רֹאשׁ֛וֹ מֻשְׁלָ֥ךְ אֵלֶ֖יךָ בְּעַ֥ד הַחוֹמָֽה
صموئيل الثاني 21: 12 2Sa.21.12
فَذَهَبَ دَاوُدُ وَأَخَذَ عِظَامَ شَاوُلَ وَعِظَامَ يُونَاثَانَ ابْنِهِ مِنْ أَهْلِ يَابِيشِ جِلْعَادَ الَّذِينَ سَرِقُوهَا مِنْ شَارِعِ بَيْتِ شَانَ، حَيْثُ عَلَّقَهُمَا الْفِلِسْطِينِيُّونَ يَوْمَ ضَرَبَ الْفِلِسْطِينِيُّونَ شَاوُلَ فِي جِلْبُوعَ.
וַיֵּ֣לֶךְ דָּוִ֗ד וַיִּקַּ֞ח עַצְמ֤וֹת שָׁאוּל֙ עַצְמוֹת֙ יְהוֹנָתָ֣ן בְּנ֔וֹ מֵאֵ֕ת בַּעֲלֵ֖י יָבֵ֣ישׁ גִּלְעָ֑ד אֲשֶׁר֩ גָּנְב֨וּ;אֹתָ֜ם מֵרְחֹ֣ב בֵּֽית שַׁ֗ן אֲשֶׁ֨ר;שָׁ֙מָּה֙ תְּלָא֥וּם פְּלִשְׁתִּ֔ים בְּי֨וֹם הַכּ֧וֹת פְּלִשְׁתִּ֛ים שָׁא֖וּל בַּגִּלְבֹּֽעַ
صموئيل الثاني 23: 17 2Sa.23.17
وَقَالَ: حَاشَا لِي يَا رَبُّ أَنْ أَفْعَلَ ذلِكَ. هذَا دَمُ الرِّجَالِ الَّذِينَ خَاطَرُوا بِأَنْفُسِهِمْ. فَلَمْ يَشَأْ أَنْ يَشْرَبَهُ. هذَا مَا فَعَلَهُ الثَّلاَثَةُ الأَبْطَالُ.
וַיֹּ֡אמֶר חָלִילָה֩ לִּ֨י יְהוָ֜ה מֵעֲשֹׂ֣תִי זֹ֗את הֲדַ֤ם הָֽאֲנָשִׁים֙ הַהֹלְכִ֣ים בְּנַפְשׁוֹתָ֔ם וְלֹ֥א אָבָ֖ה לִשְׁתּוֹתָ֑ם אֵ֣לֶּה עָשׂ֔וּ שְׁלֹ֖שֶׁת הַגִּבֹּרִֽים
صموئيل الثاني 24: 1 2Sa.24.1
وَعَادَ فَحَمِيَ غَضَبُ الرَّبِّ عَلَى إِسْرَائِيلَ، فَأَهَاجَ عَلَيْهِمْ دَاوُدَ قَائِلاً: امْضِ وَأَحْصِ إِسْرَائِيلَ وَيَهُوذَا.
וַיֹּ֙סֶף֙ לַחֲר֖וֹת אַף יְהוָ֔ה בְּיִשְׂרָאֵ֑ל וַיָּ֨סֶת בָּהֶם֙ דָּוִ֤ד לֵאמֹ֔ר לֵ֛ךְ מְנֵ֥ה יִשְׂרָאֵ֖ל יְהוּדָֽה
صموئيل الثاني 24: 12 2Sa.24.12
اِذْهَبْ وَقُلْ لِدَاوُدَ: هكَذَا قَالَ الرَّبُّ: ثَلاَثَةً أَنَا عَارِضٌ عَلَيْكَ، فَاخْتَرْ لِنَفْسِكَ وَاحِدًا مِنْهَا فَأَفْعَلَهُ بِكَ.
הָל֞וֹךְ וְדִבַּרְתָּ֣ אֶל;דָּוִ֗ד כֹּ֚ה אָמַ֣ר יְהוָ֔ה שָׁלֹ֕שׁ אָנֹכִ֖י נוֹטֵ֣ל עָלֶ֑יךָ בְּחַר לְךָ֥ אַֽחַת מֵהֶ֖ם וְאֶֽעֱשֶׂה לָּֽךְ
الملوك الأول 1: 12 1Ki.1.12
فَالآنَ تَعَالَيْ أُشِيرُ عَلَيْكِ مَشُورَةً فَتُنَجِّي نَفْسَكِ وَنَفْسَ ابْنِكِ سُلَيْمَانَ.
וְעַתָּ֕ה לְכִ֛י אִיעָצֵ֥ךְ;נָ֖א עֵצָ֑ה וּמַלְּטִי֙ נַפְשֵׁ֔ךְ נֶ֥פֶשׁ בְּנֵ֖ךְ שְׁלֹמֹֽה
الملوك الأول 1: 13 1Ki.1.13
اِذْهَبِي وَادْخُلِي إِلَى الْمَلِكِ دَاوُدَ وَقُولِي لَهُ: أَمَا حَلَفْتَ أَنْتَ يَا سَيِّدِي الْمَلِكُ لأَمَتِكَ قَائِلاً: إِنَّ سُلَيْمَانَ ابْنَكِ يَمْلِكُ بَعْدِي، وَهُوَ يَجْلِسُ عَلَى كُرْسِيِّي. فَلِمَاذَا مَلَكَ أَدُونِيَّا.
לְכִ֞י וּבֹ֣אִי אֶל הַמֶּ֣לֶךְ דָּוִ֗ד וְאָמַ֤רְתְּ אֵלָיו֙ הֲלֹֽא נִשְׁבַּ֤עְתָּ אַתָּ֞ה אֲדֹנִ֣י הַמֶּ֗לֶךְ לַאֲמָֽתְךָ֙ לֵאמֹ֔ר כִּֽי שְׁלֹמֹ֤ה בְנֵךְ֙ יִמְלֹ֣ךְ אַחֲרַ֔י וְה֖וּא יֵשֵׁ֣ב עַל כִּסְאִ֑י וּמַדּ֖וּעַ מָלַ֥ךְ אֲדֹנִיָֽהוּ
الملوك الأول 1: 38 1Ki.1.38
فَنَزَلَ صَادُوقُ الْكَاهِنُ وَنَاثَانُ النَّبِيُّ وَبَنَايَاهُو بْنُ يَهُويَادَاعَ وَالْجَلاَّدُونَ وَالسُّعَاةُ، وَأَرْكَبُوا سُلَيْمَانَ عَلَى بَغْلَةِ الْمَلِكِ دَاوُدَ، وَذَهَبُوا بِهِ إِلَى جِيحُونَ.
וַיֵּ֣רֶד צָד֣וֹק הַ֠כֹּהֵן וְנָתָ֨ן הַנָּבִ֜יא וּבְנָיָ֣הוּ בֶן יְהוֹיָדָ֗ע וְהַכְּרֵתִי֙ וְהַפְּלֵתִ֔י וַיַּרְכִּ֙בוּ֙ שְׁלֹמֹ֔ה עַל פִּרְדַּ֖ת הַמֶּ֣לֶךְ דָּוִ֑ד וַיֹּלִ֥כוּ אֹת֖וֹ עַל גִּחֽוֹן
الملوك الأول 1: 49 1Ki.1.49
فَارْتَعَدَ وَقَامَ جَمِيعُ مَدْعُوِّي أَدُونِيَّا، وَذَهَبُوا كُلُّ وَاحِدٍ فِي طَرِيقِهِ.
וַיֶּֽחֶרְדוּ֙ וַיָּקֻ֔מוּ כָּל הַ֨קְּרֻאִ֔ים לַאֲדֹנִיָּ֑הוּ וַיֵּלְכ֖וּ אִ֥ישׁ לְדַרְכּֽוֹ
الملوك الأول 1: 50 1Ki.1.50
وَخَافَ أَدُونِيَّا مِنْ قِبَلِ سُلَيْمَانَ، وَقَامَ وَانْطَلَقَ وَتَمَسَّكَ بِقُرُونِ الْمَذْبَحِ.
יָרֵ֖א וַאֲדֹ֣נִיָּ֔הוּ מִפְּנֵ֣י שְׁלֹמֹ֑ה וַיָּ֣קָם וַיֵּ֔לֶךְ וַֽיַּחֲזֵ֖ק בְּקַרְנ֥וֹת הַמִּזְבֵּֽחַ
الملوك الأول 1: 53 1Ki.1.53
فَأَرْسَلَ الْمَلِكُ سُلَيْمَانُ فَأَنْزَلُوهُ عَنِ الْمَذْبَحِ، فَأَتَى وَسَجَدَ لِلْمَلِكِ سُلَيْمَانَ. فَقَالَ لَهُ سُلَيْمَانُ: اذْهَبْ إِلَى بَيْتِكَ.
וַיִּשְׁלַ֞ח הַמֶּ֣לֶךְ שְׁלֹמֹ֗ה וַיֹּרִדֻ֙הוּ֙ מֵעַ֣ל הַמִּזְבֵּ֔חַ וַיָּבֹ֕א וַיִּשְׁתַּ֖חוּ לַמֶּ֣לֶךְ שְׁלֹמֹ֑ה וַיֹּֽאמֶר ל֥וֹ שְׁלֹמֹ֖ה לֵ֥ךְ לְבֵיתֶֽךָ
الملوك الأول 2: 2 1Ki.2.2
أَنَا ذَاهِبٌ فِي طَرِيقِ الأَرْضِ كُلِّهَا، فَتَشَدَّدْ وَكُنْ رَجُلاً.
אָנֹכִ֣י הֹלֵ֔ךְ בְּדֶ֖רֶךְ הָאָ֑רֶץ כָּל וְחָזַקְתָּ֖ וְהָיִ֥יתָֽ לְאִֽישׁ
الملوك الأول 2: 3 1Ki.2.3
اِحْفَظْ شَعَائِرَ الرَّبِّ إِلهِكَ، إِذْ تَسِيرُ فِي طُرُقِهِ، وَتَحْفَظُ فَرَائِضَهُ، وَصَايَاهُ وَأَحْكَامَهُ وَشَهَادَاتِهِ، كَمَا هُوَ مَكْتُوبٌ فِي شَرِيعَةِ مُوسَى، لِكَيْ تُفْلِحَ فِي كُلِّ مَا تَفْعَلُ وَحَيْثُمَا تَوَجَّهْتَ.
וְשָׁמַרְתָּ֞ מִשְׁמֶ֣רֶת יְהוָ֣ה אֱלֹהֶ֗יךָ לָלֶ֤כֶת בִּדְרָכָיו֙ לִשְׁמֹ֨ר חֻקֹּתָ֤יו מִצְוֹתָיו֙ וּמִשְׁפָּטָ֣יו וְעֵדְוֹתָ֔יו כַּכָּת֖וּב בְּתוֹרַ֣ת מֹשֶׁ֑ה לְמַ֣עַן תַּשְׂכִּ֗יל כָּל אֲשֶׁ֣ר תַּֽעֲשֶׂ֔ה כָּל;אֲשֶׁ֥ר;שָֽׁם תִּפְנֶ֖ה
الملوك الأول 2: 4 1Ki.2.4
لِكَيْ يُقِيمَ الرَّبُّ كَلاَمَهُ الَّذِي تَكَلَّمَ بِهِ عَنِّي قَائِلاً: إِذَا حَفِظَ بَنُوكَ طَرِيقَهُمْ وَسَلَكُوا أَمَامِي بِالأَمَانَةِ مِنْ كُلِّ قُلُوبِهِمْ وَكُلِّ أَنْفُسِهِمْ، قَالَ لاَ يُعْدَمُ لَكَ رَجُلٌ عَنْ كُرْسِيِّ إِسْرَائِيلَ.
לְמַעַן֩ יָקִ֨ים יְהוָ֜ה דְּבָר֗וֹ אֲשֶׁ֨ר דִּבֶּ֣ר עָלַי֮ לֵאמֹר֒ אִם יִשְׁמְר֨וּ בָנֶ֜יךָ דַּרְכָּ֗ם לָלֶ֤כֶת לְפָנַי֙ בֶּאֱמֶ֔ת בְּכָל לְבָבָ֖ם וּבְכָל נַפְשָׁ֑ם לֵאמֹ֕ר לֹֽא יִכָּרֵ֤ת לְךָ֙ אִ֔ישׁ מֵעַ֖ל כִּסֵּ֥א יִשְׂרָאֵֽל
الملوك الأول 2: 8 1Ki.2.8
وَهُوَذَا مَعَكَ شِمْعِي بْنُ جِيرَا الْبَنْيَامِينِيُّ مِنْ بَحُورِيمَ، وَهُوَ لَعَنَنِي لَعْنَةً شَدِيدَةً يَوْمَ انْطَلَقْتُ إِلَى مَحَنَايِمَ، وَقَدْ نَزَلَ لِلِقَائِي إِلَى الأُرْدُنِّ، فَحَلَفْتُ لَهُ بِالرَّبِّ قَائِلاً: إِنِّي لاَ أُمِيتُكَ بِالسَّيْفِ.
וְהִנֵּ֣ה עִ֠מְּךָ שִֽׁמְעִ֨י בֶן גֵּרָ֥א בֶן;הַיְמִינִי֮ מִבַּחֻרִים֒ וְה֤וּא קִֽלְלַ֙נִי֙ קְלָלָ֣ה נִמְרֶ֔צֶת בְּי֖וֹם לֶכְתִּ֣י מַחֲנָ֑יִם וְהֽוּא יָרַ֤ד לִקְרָאתִי֙ הַיַּרְדֵּ֔ן וָאֶשָּׁ֨בַֽע ל֤וֹ בַֽיהוָה֙ לֵאמֹ֔ר אִם אֲמִֽיתְךָ֖ בֶּחָֽרֶב
الملوك الأول 2: 26 1Ki.2.26
وَقَالَ الْمَلِكُ لأَبِيَاثَارَ الْكَاهِنِ: اذْهَبْ إِلَى عَنَاثُوثَ إِلَى حُقُولِكَ، لأَنَّكَ مُسْتَوْجِبُ الْمَوْتِ، وَلَسْتُ أَقْتُلُكَ فِي هذَا الْيَوْمِ، لأَنَّكَ حَمَلْتَ تَابُوتَ سَيِّدِي الرَّبِّ أَمَامَ دَاوُدَ أَبِي، وَلأَنَّكَ تَذَلَّلْتَ بِكُلِّ مَا تَذَلَّلَ بِهِ أَبِي.
אָמַ֣ר הַמֶּ֗לֶךְ וּלְאֶבְיָתָ֨ר הַכֹּהֵ֜ן לֵ֣ךְ עֲנָתֹת֙ עַל שָׂדֶ֔יךָ כִּ֛י;אָ֑תָּה אִ֥ישׁ מָ֖וֶת לֹ֣א אֲמִיתֶ֗ךָ וּבַיּ֨וֹם;הַזֶּ֜ה כִּֽי נָשָׂ֜אתָ אֲר֨וֹן אֲדֹנָ֤י יְהֹוִה֙ לִפְנֵי֙ דָּוִ֣ד אָבִ֔י וְכִ֣י הִתְעַנִּ֔יתָ בְּכֹ֥ל אֲשֶֽׁר הִתְעַנָּ֖ה אָבִֽי
الملوك الأول 2: 29 1Ki.2.29
فَأُخْبِرَ الْمَلِكُ سُلَيْمَانُ بِأَنَّ يُوآبَ قَدْ هَرَبَ إِلَى خَيْمَةِ الرَّبِّ وَهَا هُوَ بِجَانِبِ الْمَذْبَحِ. فَأَرْسَلَ سُلَيْمَانُ بَنَايَاهُوَ بْنَ يَهُويَادَاعَ قَائِلاً: اذْهَبِ ابْطِشْ بِهِ.
וַיֻּגַּ֞ד לַמֶּ֣לֶךְ שְׁלֹמֹ֗ה כִּ֣י יוֹאָב֙ נָ֤ס אֶל אֹ֣הֶל יְהוָ֔ה וְהִנֵּ֖ה אֵ֣צֶל הַמִּזְבֵּ֑חַ וַיִּשְׁלַ֨ח שְׁלֹמֹ֜ה בְּנָיָ֧הוּ בֶן יְהוֹיָדָ֛ע לֵאמֹ֖ר לֵ֥ךְ פְּגַע בּֽוֹ
الملوك الأول 2: 40 1Ki.2.40
فَقَامَ شِمْعِي وَشَدَّ عَلَى حِمَارِهِ وَذَهَبَ إِلَى جَتَّ إِلَى أَخِيشَ لِيُفَتِّشَ عَلَى عَبْدَيْهِ، فَانْطَلَقَ شِمْعِي وَأَتَى بِعَبْدَيْهِ مِنْ جَتَّ.
וַיָּ֣קָם שִׁמְעִ֗י וַֽיַּחֲבֹשׁ֙ חֲמֹר֔וֹ וַיֵּ֤לֶךְ גַּ֙תָה֙ אֶל אָכִ֔ישׁ לְבַקֵּ֖שׁ אֶת עֲבָדָ֑יו וַיֵּ֣לֶךְ שִׁמְעִ֔י וַיָּבֵ֥א עֲבָדָ֖יו מִגַּֽת