בַּיִת (H1004) - bayith | معجم سترونغ العبري

فَخَرَجَ الْمَلِكُ وَجَمِيعُ بَيْتِهِ وَرَاءَهُ. وَتَرَكَ الْمَلِكُ عَشَرَ نِسَاءٍ سَرَارِيَّ لِحِفْظِ الْبَيْتِ.

וַיֵּצֵ֥א הַמֶּ֛לֶךְ וְכָל בֵּית֖וֹ בְּרַגְלָ֑יו וַיַּעֲזֹ֣ב הַמֶּ֗לֶךְ עֶ֧שֶׂר נָשִׁ֛ים פִּֽלַגְשִׁ֖ים לִשְׁמֹ֥ר הַבָּֽיִת

صموئيل الثاني 15: 16 2Sa.15.16

فَخَرَجَ الْمَلِكُ وَجَمِيعُ بَيْتِهِ وَرَاءَهُ. وَتَرَكَ الْمَلِكُ عَشَرَ نِسَاءٍ سَرَارِيَّ لِحِفْظِ الْبَيْتِ.

וַיֵּצֵ֥א הַמֶּ֛לֶךְ וְכָל בֵּית֖וֹ בְּרַגְלָ֑יו וַיַּעֲזֹ֣ב הַמֶּ֗לֶךְ עֶ֧שֶׂר נָשִׁ֛ים פִּֽלַגְשִׁ֖ים לִשְׁמֹ֥ר הַבָּֽיִת

صموئيل الثاني 15: 17 2Sa.15.17

وَخَرَجَ الْمَلِكُ وَكُلُّ الشَّعْبِ فِي أَثَرِهِ وَوَقَفُوا عِنْدَ الْبَيْتِ الأَبْعَدِ.

וַיֵּצֵ֥א הַמֶּ֛לֶךְ וְכָל הָעָ֖ם בְּרַגְלָ֑יו וַיַּעַמְד֖וּ בֵּ֥ית הַמֶּרְחָֽק

صموئيل الثاني 15: 35 2Sa.15.35

أَلَيْسَ مَعَكَ هُنَاكَ صَادُوقُ وَأَبِيَاثَارُ الْكَاهِنَانِ. فَكُلُّ مَا تَسْمَعُهُ مِنْ بَيْتِ الْمَلِكِ، فَأَخْبِرْ بِهِ صَادُوقَ وَأَبِيَاثَارَ الْكَاهِنَيْنِ.

וַהֲל֤וֹא עִמְּךָ֙ שָׁ֔ם צָד֥וֹק וְאֶבְיָתָ֖ר הַכֹּהֲנִ֑ים וְהָיָ֗ה;כָּל הַדָּבָר֙;אֲשֶׁ֤ר תִּשְׁמַע֙ מִבֵּ֣ית הַמֶּ֔לֶךְ תַּגִּ֕יד לְצָד֥וֹק וּלְאֶבְיָתָ֖ר הַכֹּהֲנִֽים

صموئيل الثاني 16: 2 2Sa.16.2

فَقَالَ الْمَلِكُ لِصِيبَا: مَا لَكَ وَهذِهِ. فَقَالَ صِيبَا: الْحِمَارَانِ لِبَيْتِ الْمَلِكِ لِلرُّكُوبِ، وَالْخُبْزُ وَالتِّينُ لِلْغِلْمَانِ لِيَأْكُلُوا، وَالْخَمْرُ لِيَشْرَبَهُ مَنْ أَعْيَا فِي الْبَرِّيَّةِ.

וַיֹּ֧אמֶר הַמֶּ֛לֶךְ אֶל;צִיבָ֖א מָה לָּ֑ךְ אֵ֣לֶּה וַיֹּ֣אמֶר צִ֠יבָא הַחֲמוֹרִ֨ים לְבֵית הַמֶּ֜לֶךְ לִרְכֹּ֗ב וְהַלֶּ֤חֶם וְהַקַּ֙יִץ֙ הַנְּעָרִ֔ים לֶאֱכ֣וֹל וְהַיַּ֕יִן לִשְׁתּ֥וֹת הַיָּעֵ֖ף בַּמִּדְבָּֽר

صموئيل الثاني 16: 3 2Sa.16.3

فَقَالَ الْمَلِكُ: وَأَيْنَ ابْنُ سَيِّدِكَ. فَقَالَ صِيبَا لِلْمَلِكِ: هُوَذَا هُوَ مُقِيمٌ فِي أُورُشَلِيمَ، لأَنَّهُ قَالَ: الْيَوْمَ يَرُدُّ لِي بَيْتُ إِسْرَائِيلَ مَمْلَكَةَ أَبِي.

וַיֹּ֣אמֶר הַמֶּ֔לֶךְ וְאַיֵּ֖ה בֶּן אֲדֹנֶ֑יךָ וַיֹּ֨אמֶר צִיבָ֜א אֶל;הַמֶּ֗לֶךְ הִנֵּה֙ יוֹשֵׁ֣ב בִּירוּשָׁלִַ֔ם כִּ֣י אָמַ֔ר הַיּ֗וֹם יָשִׁ֤יבוּ לִי֙ בֵּ֣ית יִשְׂרָאֵ֔ל מַמְלְכ֥וּת אָבִֽי

صموئيل الثاني 16: 5 2Sa.16.5

وَلَمَّا جَاءَ الْمَلِكُ دَاوُدُ إِلَى بَحُورِيمَ إِذَا بِرَجُل خَارِجٍ مِنْ هُنَاكَ مِنْ عَشِيرَةِ بَيْتِ شَاوُلَ، اسْمُهُ شِمْعِي بْنُ جِيرَا، يَسُبُّ وَهُوَ يَخْرُجُ،

וּבָ֛א הַמֶּ֥לֶךְ דָּוִ֖ד עַד בַּֽחוּרִ֑ים וְהִנֵּ֣ה אִ֨ישׁ יוֹצֵ֜א מִשָּׁם֩ מִמִּשְׁפַּ֣חַת בֵּית שָׁא֗וּל וּשְׁמוֹ֙ שִׁמְעִ֣י בֶן גֵּרָ֔א וּמְקַלֵּֽל יֹצֵ֥א;יָצ֖וֹא

صموئيل الثاني 16: 8 2Sa.16.8

قَدْ رَدَّ الرَّبُّ عَلَيْكَ كُلَّ دِمَاءِ بَيْتِ شَاوُلَ الَّذِي مَلَكْتَ عِوَضًا عَنْهُ، وَقَدْ دَفَعَ الرَّبُّ الْمَمْلَكَةَ لِيَدِ أَبْشَالُومَ ابْنِكَ، وَهَا أَنْتَ وَاقِعٌ بِشَرِّكَ لأَنَّكَ رَجُلُ دِمَاءٍ.

הֵשִׁיב֩ יְהוָ֜ה עָלֶ֨יךָ כֹּ֣ל דְּמֵ֣י בֵית שָׁא֗וּל אֲשֶׁ֤ר מָלַ֙כְתָּ֙ תַּחְתָּ֔יו וַיִּתֵּ֤ן יְהוָה֙ הַמְּלוּכָ֔ה בְּיַ֖ד אַבְשָׁל֣וֹם בְּנֶ֑ךָ וְהִנְּךָ֙ אָֽתָּה בְּרָ֣עָתֶ֔ךָ כִּ֛י אִ֥ישׁ דָּמִ֖ים

صموئيل الثاني 16: 21 2Sa.16.21

فَقَالَ أَخِيتُوفَلُ لأَبْشَالُومَ: ادْخُلْ إِلَى سَرَارِيِّ أَبِيكَ اللَّوَاتِي تَرَكَهُنَّ لِحِفْظِ الْبَيْتِ، فَيَسْمَعَ كُلُّ إِسْرَائِيلَ أَنَّكَ قَدْ صِرْتَ مَكْرُوهًا مِنْ أَبِيكَ، فَتَتَشَدَّدَ أَيْدِي جَمِيعِ الَّذِينَ مَعَكَ.

וַיֹּ֤אמֶר אֲחִיתֹ֙פֶל֙ אֶל;אַבְשָׁלֹ֔ם בּ֚וֹא אֶל פִּלַגְשֵׁ֣י אָבִ֔יךָ אֲשֶׁ֥ר הִנִּ֖יחַ לִשְׁמ֣וֹר הַבָּ֑יִת וְשָׁמַ֤ע כָּל יִשְׂרָאֵל֙ כִּֽי נִבְאַ֣שְׁתָּ אֶת אָבִ֔יךָ וְחָ֣זְק֔וּ יְדֵ֖י כָּל אֲשֶׁ֥ר אִתָּֽךְ

صموئيل الثاني 17: 18 2Sa.17.18

فَرَآهُمَا غُلاَمٌ وَأَخْبَرَ أَبْشَالُومَ. فَذَهَبَا كِلاَهُمَا عَاجِلاً وَدَخَلاَ بَيْتَ رَجُل فِي بَحُورِيمَ وَلَهُ بِئْرٌ فِي دَارِهِ، فَنَزَلاَ إِلَيْهَا.

וַיַּ֤רְא;אֹתָם֙ נַ֔עַר וַיַּגֵּ֖ד לְאַבְשָׁלֹ֑ם וַיֵּלְכוּ֩ שְׁנֵיהֶ֨ם מְהֵרָ֜ה וַיָּבֹ֣אוּ בֵּֽית אִ֣ישׁ בְּבַחוּרִ֗ים וְל֥וֹ בְאֵ֛ר בַּחֲצֵר֖וֹ וַיֵּ֥רְדוּ שָֽׁם

صموئيل الثاني 17: 20 2Sa.17.20

فَجَاءَ عَبِيدُ أَبْشَالُومَ إِلَى الْمَرْأَةِ إِلَى الْبَيْتِ وَقَالُوا: أَيْنَ أَخِيمَعَصُ وَيُونَاثَانُ. فَقَالَتْ لَهُمُ الْمَرْأَةُ: قَدْ عَبَرَا قَنَاةَ الْمَاءِ. وَلَمَّا فَتَّشُوا وَلَمْ يَجِدُوهُمَا رَجَعُوا إِلَى أُورُشَلِيمَ.

וַיָּבֹ֣אוּ עַבְדֵי֩ אַבְשָׁל֨וֹם אֶֽל הָאִשָּׁ֜ה הַבַּ֗יְתָה וַיֹּֽאמְרוּ֙ אַיֵּ֗ה אֲחִימַ֙עַץ֙ וִיה֣וֹנָתָ֔ן וַתֹּ֤אמֶר לָהֶם֙ הָֽאִשָּׁ֔ה עָבְר֖וּ מִיכַ֣ל הַמָּ֑יִם וַיְבַקְשׁוּ֙ וְלֹ֣א מָצָ֔אוּ וַיָּשֻׁ֖בוּ יְרוּשָׁלִָֽם

صموئيل الثاني 17: 23 2Sa.17.23

وَأَمَّا أَخِيتُوفَلُ فَلَمَّا رَأَى أَنَّ مَشُورَتَهُ لَمْ يُعْمَلْ بِهَا، شَدَّ عَلَى الْحِمَارِ وَقَامَ وَانْطَلَقَ إِلَى بَيْتِهِ إِلَى مَدِينَتِهِ، وَأَوْصَى لِبَيْتِهِ، وَخَنَقَ نَفْسَهُ وَمَاتَ وَدُفِنَ فِي قَبْرِ أَبِيهِ.

וַאֲחִיתֹ֣פֶל רָאָ֗ה כִּ֣י עֲצָתוֹ֒ לֹ֣א נֶעֶשְׂתָה֮ וַיַּחֲבֹ֣שׁ הַחֲמ֗וֹר וַיָּ֜קָם וַיֵּ֤לֶךְ אֶל בֵּיתוֹ֙ אֶל עִיר֔וֹ וַיְצַ֥ו אֶל;בֵּית֖וֹ וַיֵּחָנַ֑ק וַיָּ֕מָת וַיִּקָּבֵ֖ר בְּקֶ֥בֶר אָבִֽיו

صموئيل الثاني 19: 5 2Sa.19.5

فَدَخَلَ يُوآبُ إِلَى الْمَلِكِ إِلَى الْبَيْتِ وَقَالَ: قَدْ أَخْزَيْتَ الْيَوْمَ وُجُوهَ جَمِيعِ عَبِيدِكَ، مُنْقِذِي نَفْسِكَ الْيَوْمَ وَأَنْفُسِ بَنِيكَ وَبَنَاتِكَ وَأَنْفُسِ نِسَائِكَ وَأَنْفُسِ سَرَارِيِّكَ،

וַיָּבֹ֥א יוֹאָ֛ב אֶל הַמֶּ֖לֶךְ הַבָּ֑יִת וַיֹּאמֶר֩ הֹבַ֨שְׁתָּ הַיּ֜וֹם פְּנֵ֣י כָל עֲבָדֶ֗יךָ הַֽמְמַלְּטִ֤ים נַפְשְׁךָ֙ הַיּ֔וֹם נֶ֤פֶשׁ בָּנֶ֙יךָ֙ וּבְנֹתֶ֔יךָ וְנֶ֣פֶשׁ נָשֶׁ֔יךָ וְנֶ֖פֶשׁ פִּלַגְשֶֽׁיךָ

صموئيل الثاني 19: 11 2Sa.19.11

وَأَرْسَلَ الْمَلِكُ دَاوُدُ إِلَى صَادُوقَ وَأَبِيَاثَارَ الْكَاهِنَيْنِ قَائِلاً: كَلِّمَا شُيُوخَ يَهُوذَا قَائِلَيْنِ: لِمَاذَا تَكُونُونَ آخِرِينَ فِي إِرْجَاعِ الْمَلِكِ إِلَى بَيْتِهِ، وَقَدْ أَتَى كَلاَمُ جَمِيعِ إِسْرَائِيلَ إِلَى الْمَلِكِ فِي بَيْتِهِ.

שָׁ֠לַח וְהַמֶּ֣לֶךְ דָּוִ֗ד אֶל צָד֨וֹק אֶבְיָתָ֥ר הַכֹּהֲנִים֮ לֵאמֹר֒ דַּבְּר֞וּ זִקְנֵ֤י יְהוּדָה֙ לֵאמֹ֔ר לָ֤מָּה תִֽהְיוּ֙ אַֽחֲרֹנִ֔ים לְהָשִׁ֥יב הַמֶּ֖לֶךְ אֶל בֵּית֑וֹ בָּ֥א וּדְבַר֙ כָּל יִשְׂרָאֵ֔ל אֶל הַמֶּ֖לֶךְ אֶל בֵּיתֽוֹ

صموئيل الثاني 19: 11 2Sa.19.11

وَأَرْسَلَ الْمَلِكُ دَاوُدُ إِلَى صَادُوقَ وَأَبِيَاثَارَ الْكَاهِنَيْنِ قَائِلاً: كَلِّمَا شُيُوخَ يَهُوذَا قَائِلَيْنِ: لِمَاذَا تَكُونُونَ آخِرِينَ فِي إِرْجَاعِ الْمَلِكِ إِلَى بَيْتِهِ، وَقَدْ أَتَى كَلاَمُ جَمِيعِ إِسْرَائِيلَ إِلَى الْمَلِكِ فِي بَيْتِهِ.

שָׁ֠לַח וְהַמֶּ֣לֶךְ דָּוִ֗ד אֶל צָד֨וֹק אֶבְיָתָ֥ר הַכֹּהֲנִים֮ לֵאמֹר֒ דַּבְּר֞וּ זִקְנֵ֤י יְהוּדָה֙ לֵאמֹ֔ר לָ֤מָּה תִֽהְיוּ֙ אַֽחֲרֹנִ֔ים לְהָשִׁ֥יב הַמֶּ֖לֶךְ אֶל בֵּית֑וֹ בָּ֥א וּדְבַר֙ כָּל יִשְׂרָאֵ֔ל אֶל הַמֶּ֖לֶךְ אֶל בֵּיתֽוֹ

صموئيل الثاني 19: 17 2Sa.19.17

وَمَعَهُ أَلْفُ رَجُل مِنْ بَنْيَامِينَ، وَصِيبَا غُلاَمُ بَيْتِ شَاوُلَ وَبَنُوهُ الْخَمْسَةَ عَشَرَ وَعَبِيدُهُ الْعِشْرُونَ مَعَهُ، فَخَاضُوا الأُرْدُنَّ أَمَامَ الْمَلِكِ.

עִמּוֹ֮ וְאֶ֨לֶף אִ֣ישׁ מִבִּנְיָמִן֒ וְצִיבָ֗א נַ֚עַר בֵּ֣ית שָׁא֔וּל בָּנָ֛יו וַחֲמֵ֨שֶׁת עָשָׂ֥ר עֲבָדָ֖יו וְעֶשְׂרִ֥ים אִתּ֑וֹ וְצָלְח֥וּ הַיַּרְדֵּ֖ן לִפְנֵ֥י הַמֶּֽלֶךְ

صموئيل الثاني 19: 18 2Sa.19.18

وَعَبَرَ الْقَارِبُ لِتَعْبِيرِ بَيْتِ الْمَلِكِ وَلِعَمَلِ مَا يَحْسُنُ فِي عَيْنَيْهِ. وَسَقَطَ شِمْعِي بْنُ جِيْرَا أَمَامَ الْمَلِكِ عِنْدَمَا عَبَرَ الأُرْدُنَّ،

וְעָבְרָ֣ה הָעֲבָרָ֗ה לַֽעֲבִיר֙ בֵּ֣ית הַמֶּ֔לֶךְ וְלַעֲשׂ֥וֹת הַטּ֖וֹב בְּעֵינָ֑יו נָפַל֙ וְשִׁמְעִ֣י בֶן גֵּרָ֗א לִפְנֵ֣י הַמֶּ֔לֶךְ בְּעָבְר֖וֹ בַּיַּרְדֵּֽן

صموئيل الثاني 19: 20 2Sa.19.20

لأَنَّ عَبْدَكَ يَعْلَمُ أَنِّي قَدْ أَخْطَأْتُ، وَهأَنَذَا قَدْ جِئْتُ الْيَوْمَ أَوَّلَ كُلِّ بَيْتِ يُوسُفَ، وَنَزَلْتُ لِلِقَاءِ سَيِّدِي الْمَلِكِ.

כִּ֚י עַבְדְּךָ֔ יָדַ֣ע כִּ֖י;אֲנִ֣י חָטָ֑אתִי וְהִנֵּֽה בָ֣אתִי הַיּ֗וֹם רִאשׁוֹן֙ לְכָל בֵּ֣ית יוֹסֵ֔ף לָרֶ֕דֶת לִקְרַ֖את אֲדֹנִ֥י הַמֶּֽלֶךְ

صموئيل الثاني 19: 28 2Sa.19.28

لأَنَّ كُلَّ بَيْتِ أَبِي لَمْ يَكُنْ إِلاَّ أُنَاسًا مَوْتَى لِسَيِّدِي الْمَلِكِ، وَقَدْ جَعَلْتَ عَبْدَكَ بَيْنَ الآكِلِينَ عَلَى مَائِدَتِكَ. فَأَيُّ حَقّ لِي بَعْدُ حَتَّى أَصْرُخَ أَيْضًا إِلَى الْمَلِكِ.

כִּי֩ כָּל בֵּ֣ית אָבִ֗י לֹ֨א הָיָ֜ה כִּ֤י;אִם אַנְשֵׁי מָ֙וֶת֙ לַאדֹנִ֣י הַמֶּ֔לֶךְ וַתָּ֙שֶׁת֙ עַבְדְּךָ֔ בְּאֹכְלֵ֖י שֻׁלְחָנֶ֑ךָ וּמַה;יֶּשׁ צְדָקָ֔ה לִ֥י עוֹד֙ וְלִזְעֹ֥ק ע֖וֹד אֶל הַמֶּֽלֶךְ

صموئيل الثاني 19: 30 2Sa.19.30

فَقَالَ مَفِيبُوشَثُ لِلْمَلِكِ: فَلْيَأْخُذِ الْكُلَّ أَيْضًا بَعْدَ أَنْ جَاءَ سَيِّدِي الْمَلِكُ بِسَلاَمٍ إِلَى بَيْتِهِ.

וַיֹּ֤אמֶר מְפִיבֹ֙שֶׁת֙ אֶל;הַמֶּ֔לֶךְ יִקָּ֑ח הַכֹּ֖ל גַּ֥ם אַ֠חֲרֵי אֲשֶׁר בָּ֞א אֲדֹנִ֥י הַמֶּ֛לֶך בְּשָׁל֖וֹם אֶל בֵּיתֽוֹ

صموئيل الثاني 19: 41 2Sa.19.41

وَإِذَا بِجَمِيعِ رِجَالِ إِسْرَائِيلَ جَاءُونَ إِلَى الْمَلِكِ، وَقَالُوا لِلْمَلِكِ: لِمَاذَا سَرِقَكَ إِخْوَتُنَا رِجَالُ يَهُوذَا وَعَبَرُوا الأُرْدُنَّ بِالْمَلِكِ وَبَيْتِهِ وَكُلِّ رِجَالِ دَاوُدَ مَعَهُ..

וְהִנֵּ֛ה כָּל אִ֥ישׁ יִשְׂרָאֵ֖ל בָּאִ֣ים אֶל הַמֶּ֑לֶךְ וַיֹּאמְר֣וּ אֶל;הַמֶּ֡לֶךְ מַדּוּעַ֩ גְּנָב֨וּךָ אַחֵ֜ינוּ אִ֣ישׁ יְהוּדָ֗ה וַיַּעֲבִ֨רוּ הַיַּרְדֵּ֔ן הַמֶּ֤לֶךְ בֵּיתוֹ֙ וְכָל אַנְשֵׁ֥י דָוִ֖ד עִמּֽוֹ

صموئيل الثاني 20: 3 2Sa.20.3

وَجَاءَ دَاوُدُ إِلَى بَيْتِهِ فِي أُورُشَلِيمَ. وَأَخَذَ الْمَلِكُ النِّسَاءَ السَّرَارِيَّ الْعَشَرَ اللَّوَاتِي تَرَكَهُنَّ لِحِفْظِ الْبَيْتِ، وَجَعَلَهُنَّ تَحْتَ حَجْزٍ، وَكَانَ يَعُولُهُنَّ وَلكِنْ لَمْ يَدْخُلْ إِلَيْهِنَّ، بَلْ كُنَّ مَحبُوسَاتٍ إِلَى يَوْمِ مَوْتِهِنَّ فِي عِيشَةِ الْعُزُوبَةِ.

וַיָּבֹ֨א דָוִ֣ד אֶל בֵּיתוֹ֮ יְרֽוּשָׁלִַם֒ וַיִּקַּ֣ח הַמֶּ֡לֶךְ נָשִׁ֣ים פִּלַגְשִׁ֡ים עֶֽשֶׂר אֲשֶׁ֣ר הִנִּיחַ֩ לִשְׁמֹ֨ר הַבַּ֜יִת וַֽיִּתְּנֵ֤ם בֵּית;מִשְׁמֶ֙רֶת֙ וַֽיְכַלְכְּלֵ֔ם לֹא בָ֑א וַאֲלֵיהֶ֖ם וַתִּהְיֶ֧ינָה צְרֻר֛וֹת עַד י֥וֹם מֻתָ֖ן חַיּֽוּת אַלְמְנ֥וּת

صموئيل الثاني 20: 3 2Sa.20.3

وَجَاءَ دَاوُدُ إِلَى بَيْتِهِ فِي أُورُشَلِيمَ. وَأَخَذَ الْمَلِكُ النِّسَاءَ السَّرَارِيَّ الْعَشَرَ اللَّوَاتِي تَرَكَهُنَّ لِحِفْظِ الْبَيْتِ، وَجَعَلَهُنَّ تَحْتَ حَجْزٍ، وَكَانَ يَعُولُهُنَّ وَلكِنْ لَمْ يَدْخُلْ إِلَيْهِنَّ، بَلْ كُنَّ مَحبُوسَاتٍ إِلَى يَوْمِ مَوْتِهِنَّ فِي عِيشَةِ الْعُزُوبَةِ.

וַיָּבֹ֨א דָוִ֣ד אֶל בֵּיתוֹ֮ יְרֽוּשָׁלִַם֒ וַיִּקַּ֣ח הַמֶּ֡לֶךְ נָשִׁ֣ים פִּלַגְשִׁ֡ים עֶֽשֶׂר אֲשֶׁ֣ר הִנִּיחַ֩ לִשְׁמֹ֨ר הַבַּ֜יִת וַֽיִּתְּנֵ֤ם בֵּית;מִשְׁמֶ֙רֶת֙ וַֽיְכַלְכְּלֵ֔ם לֹא בָ֑א וַאֲלֵיהֶ֖ם וַתִּהְיֶ֧ינָה צְרֻר֛וֹת עַד י֥וֹם מֻתָ֖ן חַיּֽוּת אַלְמְנ֥וּת

صموئيل الثاني 20: 3 2Sa.20.3

وَجَاءَ دَاوُدُ إِلَى بَيْتِهِ فِي أُورُشَلِيمَ. وَأَخَذَ الْمَلِكُ النِّسَاءَ السَّرَارِيَّ الْعَشَرَ اللَّوَاتِي تَرَكَهُنَّ لِحِفْظِ الْبَيْتِ، وَجَعَلَهُنَّ تَحْتَ حَجْزٍ، وَكَانَ يَعُولُهُنَّ وَلكِنْ لَمْ يَدْخُلْ إِلَيْهِنَّ، بَلْ كُنَّ مَحبُوسَاتٍ إِلَى يَوْمِ مَوْتِهِنَّ فِي عِيشَةِ الْعُزُوبَةِ.

וַיָּבֹ֨א דָוִ֣ד אֶל בֵּיתוֹ֮ יְרֽוּשָׁלִַם֒ וַיִּקַּ֣ח הַמֶּ֡לֶךְ נָשִׁ֣ים פִּלַגְשִׁ֡ים עֶֽשֶׂר אֲשֶׁ֣ר הִנִּיחַ֩ לִשְׁמֹ֨ר הַבַּ֜יִת וַֽיִּתְּנֵ֤ם בֵּית;מִשְׁמֶ֙רֶת֙ וַֽיְכַלְכְּלֵ֔ם לֹא בָ֑א וַאֲלֵיהֶ֖ם וַתִּהְיֶ֧ינָה צְרֻר֛וֹת עַד י֥וֹם מֻתָ֖ן חַיּֽוּת אַלְמְנ֥וּת

صموئيل الثاني 21: 1 2Sa.21.1

وَكَانَ جُوعٌ فِي أَيَّامِ دَاوُدَ ثَلاَثَ سِنِينَ، سَنَةً بَعْدَ سَنَةٍ، فَطَلَبَ دَاوُدُ وَجْهَ الرَّبِّ. فَقَالَ الرَّبُّ: هُوَ لأَجْلِ شَاوُلَ وَلأَجْلِ بَيْتِ الدِّمَاءِ، لأَنَّهُ قَتَلَ الْجِبْعُونِيِّينَ.

וַיְהִ֣י רָעָב֩ בִּימֵ֨י דָוִ֜ד שָׁלֹ֣שׁ שָׁנִ֗ים שָׁנָה֙ אַחֲרֵ֣י שָׁנָ֔ה וַיְבַקֵּ֥שׁ דָּוִ֖ד פְּנֵ֣י יְהוָ֑ה וַיֹּ֣אמֶר יְהוָ֗ה אֶל שָׁאוּל֙ וְאֶל בֵּ֣ית הַדָּמִ֔ים עַל;אֲשֶׁר הֵמִ֖ית הַגִּבְעֹנִֽים

صموئيل الثاني 21: 4 2Sa.21.4

فَقَالَ لَهُ الْجِبْعُونِيُّونَ: لَيْسَ لَنَا فِضَّةٌ وَلاَ ذَهَبٌ عِنْدَ شَاوُلَ وَلاَ عِنْدَ بَيْتِهِ، وَلَيْسَ لَنَا أَنْ نُمِيتَ أَحَدًا فِي إِسْرَائِيلَ. فَقَالَ: مَهْمَا قُلْتُمْ أَفْعَلُهُ لَكُمْ.

וַיֹּ֧אמְרוּ ל֣וֹ הַגִּבְעֹנִ֗ים אֵֽין לָ֜נוּ כֶּ֤סֶף וְזָהָב֙ עִם שָׁא֣וּל וְעִם בֵּית֔וֹ וְאֵֽין לָ֥נוּ לְהָמִ֣ית אִ֖ישׁ בְּיִשְׂרָאֵ֑ל וַיֹּ֛אמֶר מָֽה אַתֶּ֥ם;אֹמְרִ֖ים אֶעֱשֶׂ֥ה לָכֶֽם

صموئيل الثاني 23: 5 2Sa.23.5

أَلَيْسَ هكَذَا بَيْتِي عِنْدَ اللهِ. لأَنَّهُ وَضَعَ لِي عَهْدًا أَبَدِيًّا مُتْقَنًا فِي كُلِّ شَيْءٍ وَمَحْفُوظًا، أَفَلاَ يُثْبِتُ كُلَّ خَلاَصِي وَكُلَّ مَسَرَّتِي.

כִּֽי;לֹא כֵ֥ן בֵּיתִ֖י עִם אֵ֑ל כִּי֩ שָׂ֣ם לִ֗י בְרִ֨ית עוֹלָ֜ם עֲרוּכָ֤ה בַכֹּל֙ וּשְׁמֻרָ֔ה כִּֽי;לֹ֥א יַצְמִֽיחַ כָל יִשְׁעִ֥י וְכָל חֵ֖פֶץ

صموئيل الثاني 24: 17 2Sa.24.17

فَكَلَّمَ دَاوُدُ الرَّبَّ عِنْدَمَا رَأَى الْمَلاَكَ الضَّارِبَ الشَّعْبَ وَقَالَ: هَا أَنَا أَخْطَأْتُ، وَأَنَا أَذْنَبْتُ، وَأَمَّا هؤُلاَءِ الْخِرَافُ فَمَاذَا فَعَلُوا. فَلْتَكُنْ يَدُكَ عَلَيَّ وَعَلَى بَيْتِ أَبِي.

וַיֹּאמֶר֩ דָּוִ֨ד יְהוָ֜ה בִּרְאֹת֣וֹ הַמַּלְאָ֣ךְ הַמַּכֶּ֣ה בָעָ֗ם וַיֹּ֙אמֶר֙ הִנֵּ֨ה אָנֹכִ֤י חָטָ֙אתִי֙ וְאָנֹכִ֣י הֶעֱוֵ֔יתִי וְאֵ֥לֶּה הַצֹּ֖אן מֶ֣ה עָשׂ֑וּ תְּהִ֨י;נָ֥א יָדְךָ֛ בִּ֖י וּבְבֵ֥ית אָבִֽי

الملوك الأول 1: 53 1Ki.1.53

فَأَرْسَلَ الْمَلِكُ سُلَيْمَانُ فَأَنْزَلُوهُ عَنِ الْمَذْبَحِ، فَأَتَى وَسَجَدَ لِلْمَلِكِ سُلَيْمَانَ. فَقَالَ لَهُ سُلَيْمَانُ: اذْهَبْ إِلَى بَيْتِكَ.

וַיִּשְׁלַ֞ח הַמֶּ֣לֶךְ שְׁלֹמֹ֗ה וַיֹּרִדֻ֙הוּ֙ מֵעַ֣ל הַמִּזְבֵּ֔חַ וַיָּבֹ֕א וַיִּשְׁתַּ֖חוּ לַמֶּ֣לֶךְ שְׁלֹמֹ֑ה וַיֹּֽאמֶר ל֥וֹ שְׁלֹמֹ֖ה לֵ֥ךְ לְבֵיתֶֽךָ

الملوك الأول 2: 24 1Ki.2.24

وَالآنَ حَيٌّ هُوَ الرَّبُّ الَّذِي ثَبَّتَنِي وَأَجْلَسَنِي عَلَى كُرْسِيِّ دَاوُدَ أَبِي، وَالَّذِي صَنَعَ لِي بَيْتًا كَمَا تَكَلَّمَ، إِنَّهُ الْيَوْمَ يُقْتَلُ أَدُونِيَّا.

וְעַתָּ֗ה חַי יְהוָה֙ אֲשֶׁ֣ר הֱכִינַ֗נִי וַיּֽוֹשִׁיבַ֙נִי֙ עַל כִּסֵּא֙ דָּוִ֣ד אָבִ֔י וַאֲשֶׁ֧ר עָֽשָׂה לִ֛י בַּ֖יִת כַּאֲשֶׁ֣ר דִּבֵּ֑ר כִּ֣י הַיּ֔וֹם יוּמַ֖ת אֲדֹנִיָּֽהוּ

أشهر ترجمات الكلمة في ترجمة سميث وفان دايك

أشكال الكلمة في النص الأصلي:

شواهد ورود الكلمة في الكتاب المقدس (2036 آية)