אֵל (H0413) - ʼêl | معجم سترونغ العبري

العدد 10: 29 Num.10.29

وَقَالَ مُوسَى لِحُوبَابَ بْنِ رَعُوئِيلَ الْمِدْيَانِيِّ حَمِي مُوسَى: إِنَّنَا رَاحِلُونَ إِلَى الْمَكَانِ الَّذِي قَالَ الرَّبُّ أُعْطِيكُمْ إِيَّاهُ. اِذْهَبْ مَعَنَا فَنُحْسِنَ إِلَيْكَ، لأَنَّ الرَّبَّ قَدْ تَكَلَّمَ عَنْ إِسْرَائِيلَ بِالإِحْسَانِ.

וַיֹּ֣אמֶר מֹשֶׁ֗ה לְ֠חֹבָב בֶּן רְעוּאֵ֣ל הַמִּדְיָנִי֮ חֹתֵ֣ן מֹשֶׁה֒ אֲנַ֗חְנוּ נֹסְעִ֣ים אֶל הַמָּקוֹם֙ אֲשֶׁ֣ר אָמַ֣ר יְהוָ֔ה אֶתֵּ֣ן;לָכֶ֑ם אֹת֖וֹ לְכָ֤ה אִתָּ֙נוּ֙ וְהֵטַ֣בְנוּ לָ֔ךְ כִּֽי יְהוָ֥ה דִּבֶּר עַל יִשְׂרָאֵֽל ט֖וֹב

العدد 10: 30 Num.10.30

فَقَالَ لَهُ: لاَ أَذْهَبُ، بَلْ إِلَى أَرْضِي وَإِلَى عَشِيرَتِي أَمْضِي.

וַיֹּ֥אמֶר אֵלָ֖יו לֹ֣א אֵלֵ֑ךְ כִּ֧י;אִם אֶל אַרְצִ֛י וְאֶל מוֹלַדְתִּ֖י אֵלֵֽךְ

العدد 10: 30 Num.10.30

فَقَالَ لَهُ: لاَ أَذْهَبُ، بَلْ إِلَى أَرْضِي وَإِلَى عَشِيرَتِي أَمْضِي.

וַיֹּ֥אמֶר אֵלָ֖יו לֹ֣א אֵלֵ֑ךְ כִּ֧י;אִם אֶל אַרְצִ֛י וְאֶל מוֹלַדְתִּ֖י אֵלֵֽךְ

العدد 10: 30 Num.10.30

فَقَالَ لَهُ: لاَ أَذْهَبُ، بَلْ إِلَى أَرْضِي وَإِلَى عَشِيرَتِي أَمْضِي.

וַיֹּ֥אמֶר אֵלָ֖יו לֹ֣א אֵלֵ֑ךְ כִּ֧י;אִם אֶל אַרְצִ֛י וְאֶל מוֹלַדְתִּ֖י אֵלֵֽךְ

العدد 11: 2 Num.11.2

فَصَرَخَ الشَّعْبُ إِلَى مُوسَى، فَصَلَّى مُوسَى إِلَى الرَّبِّ فَخَمَدَتِ النَّارُ.

וַיִּצְעַ֥ק הָעָ֖ם אֶל מֹשֶׁ֑ה וַיִּתְפַּלֵּ֤ל מֹשֶׁה֙ אֶל יְהוָ֔ה וַתִּשְׁקַ֖ע הָאֵֽשׁ

العدد 11: 2 Num.11.2

فَصَرَخَ الشَّعْبُ إِلَى مُوسَى، فَصَلَّى مُوسَى إِلَى الرَّبِّ فَخَمَدَتِ النَّارُ.

וַיִּצְעַ֥ק הָעָ֖ם אֶל מֹשֶׁ֑ה וַיִּתְפַּלֵּ֤ל מֹשֶׁה֙ אֶל יְהוָ֔ה וַתִּשְׁקַ֖ע הָאֵֽשׁ

العدد 11: 6 Num.11.6

وَالآنَ قَدْ يَبِسَتْ أَنْفُسُنَا. لَيْسَ شَيْءٌ غَيْرَ أَنَّ أَعْيُنَنَا إِلَى هذَا الْمَنِّ..

וְעַתָּ֛ה יְבֵשָׁ֖ה נַפְשֵׁ֥נוּ אֵ֣ין כֹּ֑ל בִּלְתִּ֖י עֵינֵֽינוּ אֶל הַמָּ֥ן

العدد 11: 11 Num.11.11

فَقَالَ مُوسَى لِلرَّبِّ: لِمَاذَا أَسَأْتَ إِلَى عَبْدِكَ. وَلِمَاذَا لَمْ أَجِدْ نِعْمَةً فِي عَيْنَيْكَ حَتَّى أَنَّكَ وَضَعْتَ ثِقْلَ جَمِيعِ هذَا الشَّعْبِ عَلَيَّ.

וַיֹּ֨אמֶר מֹשֶׁ֜ה יְהוָ֗ה לָמָ֤ה הֲרֵעֹ֙תָ֙ אֶל לְעַבְדֶּ֔ךָ וְלָ֛מָּה לֹא מָצָ֥תִי חֵ֖ן בְּעֵינֶ֑יךָ לָשׂ֗וּם מַשָּׂ֛א כָּל הַזֶּ֖ה הָעָ֥ם עָלָֽי

العدد 11: 12 Num.11.12

أَلَعَلِّي حَبِلْتُ بِجَمِيعِ هذَا الشَّعْبِ. أَوْ لَعَلِّي وَلَدْتُهُ، حَتَّى تَقُولَ لِي احْمِلْهُ فِي حِضْنِكَ كَمَا يَحْمِلُ الْمُرَبِّي الرَّضِيعَ، إِلَى الأَرْضِ الَّتِي حَلَفْتَ لآبَائِهِ.

הֶאָנֹכִ֣י הָרִ֗יתִי כָּל הַזֶּ֔ה הָעָ֣ם אִם אָנֹכִ֖י יְלִדְתִּ֑יהוּ כִּֽי תֹאמַ֨ר אֵלַ֜י שָׂאֵ֣הוּ בְחֵיקֶ֗ךָ כַּאֲשֶׁ֨ר יִשָּׂ֤א הָאֹמֵן֙ הַיֹּנֵ֔ק עַ֚ל הָֽאֲדָמָ֔ה אֲשֶׁ֥ר נִשְׁבַּ֖עְתָּ לַאֲבֹתָֽיו

العدد 11: 16 Num.11.16

فَقَالَ الرَّبُّ لِمُوسَى: اجْمَعْ إِلَيَّ سَبْعِينَ رَجُلاً مِنْ شُيُوخِ إِسْرَائِيلَ الَّذِينَ تَعْلَمُ أَنَّهُمْ شُيُوخُ الشَّعْبِ وَعُرَفَاؤُهُ، وَأَقْبِلْ بِهِمْ إِلَى خَيْمَةِ الاجْتِمَاعِ فَيَقِفُوا هُنَاكَ مَعَكَ.

וַיֹּ֨אמֶר יְהוָ֜ה מֹשֶׁ֗ה אֶסְפָה לִּ֞י שִׁבְעִ֣ים אִישׁ֮ מִזִּקְנֵ֣י יִשְׂרָאֵל֒ אֲשֶׁ֣ר יָדַ֔עְתָּ כִּי זִקְנֵ֥י הָעָ֖ם וְשֹׁטְרָ֑יו וְלָקַחְתָּ֤ אֹתָם֙ אֶל אֹ֣הֶל מוֹעֵ֔ד וְהִֽתְיַצְּב֥וּ שָׁ֖ם עִמָּֽךְ

العدد 11: 23 Num.11.23

فَقَالَ الرَّبُّ لِمُوسَى: هَلْ تَقْصُرُ يَدُ الرَّبِّ. الآنَ تَرَى أَيُوافِيكَ كَلاَمِي أَمْ لاَ.

וַיֹּ֤אמֶר יְהוָה֙ אֶל;מֹשֶׁ֔ה תִּקְצָ֑ר הֲיַ֥ד יְהוָ֖ה עַתָּ֥ה תִרְאֶ֛ה הֲיִקְרְךָ֥ דְבָרִ֖י אִם לֹֽא

العدد 11: 25 Num.11.25

فَنَزَلَ الرَّبُّ فِي سَحَابَةٍ وَتَكَلَّمَ مَعَهُ، وَأَخَذَ مِنَ الرُّوحِ الَّذِي عَلَيْهِ وَجَعَلَ عَلَى السَّبْعِينَ رَجُلاً الشُّيُوخَ. فَلَمَّا حَلَّتْ عَلَيْهِمِ الرُّوحُ تَنَبَّأُوا، وَلكِنَّهُمْ لَمْ يَزِيدُوا.

וַיֵּ֨רֶד יְהוָ֥ה בֶּעָנָן֮ וַיְדַבֵּ֣ר אֵלָיו֒ וַיָּ֗אצֶל מִן הָר֙וּחַ֙ אֲשֶׁ֣ר עָלָ֔יו וַיִּתֵּ֕ן עַל שִׁבְעִ֥ים אִ֖ישׁ הַזְּקֵנִ֑ים וַיְהִ֗י כְּנ֤וֹחַ עֲלֵיהֶם֙ הָר֔וּחַ וַיִּֽתְנַבְּא֖וּ וְלֹ֥א יָסָֽפוּ

العدد 11: 30 Num.11.30

ثُمَّ انْحَازَ مُوسَى إِلَى الْمَحَلَّةِ هُوَ وَشُيُوخُ إِسْرَائِيلَ.

וַיֵּאָסֵ֥ף מֹשֶׁ֖ה אֶל הַֽמַּחֲנֶ֑ה ה֖וּא וְזִקְנֵ֥י יִשְׂרָאֵֽל

العدد 12: 4 Num.12.4

فَقَالَ الرَّبُّ حَالاً لِمُوسَى وَهَارُونَ وَمَرْيَمَ: اخْرُجُوا أَنْتُمُ الثَّلاَثَةُ إِلَى خَيْمَةِ الاجْتِمَاعِ. فَخَرَجُوا هُمُ الثَّلاَثَةُ.

וַיֹּ֨אמֶר יְהוָ֜ה פִּתְאֹ֗ם מֹשֶׁ֤ה אַהֲרֹן֙ מִרְיָ֔ם צְא֥וּ שְׁלָשְׁתְּכֶ֖ם אֶל אֹ֣הֶל מוֹעֵ֑ד וַיֵּצְא֖וּ שְׁלָשְׁתָּֽם

العدد 12: 6 Num.12.6

فَقَالَ: اسْمَعَا كَلاَمِي. إِنْ كَانَ مِنْكُمْ نَبِيٌّ لِلرَّبِّ، فَبِالرُّؤْيَا أَسْتَعْلِنُ لَهُ. فِي الْحُلْمِ أُكَلِّمُهُ.

וַיֹּ֖אמֶר שִׁמְעוּ;נָ֣א דְבָרָ֑י אִם יִֽהְיֶה֙ נְבִ֣יאֲכֶ֔ם יְהוָ֗ה בַּמַּרְאָה֙ אֶתְוַדָּ֔ע אֵלָ֣יו בַּחֲל֖וֹם אֲדַבֶּר;בּֽוֹ

العدد 12: 8 Num.12.8

فَمًا إِلَى فَمٍ وَعَيَانًا أَتَكَلَّمُ مَعَهُ، لاَ بِالأَلْغَازِ. وَشِبْهَ الرَّبِّ يُعَايِنُ. فَلِمَاذَا لاَ تَخْشَيَانِ أَنْ تَتَكَلَّمَا عَلَى عَبْدِي مُوسَى..

פֶּ֣ה אֶל פֶּ֞ה וּמַרְאֶה֙ אֲדַבֶּר בּ֗וֹ וְלֹ֣א בְחִידֹ֔ת וּתְמֻנַ֥ת יְהוָ֖ה יַבִּ֑יט וּמַדּ֙וּעַ֙ לֹ֣א יְרֵאתֶ֔ם לְדַבֵּ֖ר בְּעַבְדִּ֥י בְמֹשֶֽׁה

العدد 12: 10 Num.12.10

فَلَمَّا ارْتَفَعَتِ السَّحَابَةُ عَنِ الْخَيْمَةِ إِذَا مَرْيَمُ بَرْصَاءُ كَالثَّلْجِ. فَالْتَفَتَ هَارُونُ إِلَى مَرْيَمَ وَإِذَا هِيَ بَرْصَاءُ.

סָ֚ר וְהֶעָנָ֗ן מֵעַ֣ל הָאֹ֔הֶל וְהִנֵּ֥ה מִרְיָ֖ם מְצֹרַ֣עַת כַּשָּׁ֑לֶג וַיִּ֧פֶן אַהֲרֹ֛ן אֶל מִרְיָ֖ם וְהִנֵּ֥ה מְצֹרָֽעַת

العدد 12: 13 Num.12.13

فَصَرَخَ مُوسَى إِلَى الرَّبِّ قَائِلاً: اللّهُمَّ اشْفِهَا.

וַיִּצְעַ֣ק מֹשֶׁ֔ה אֶל יְהוָ֖ה לֵאמֹ֑ר אֵ֕ל;נָ֛א רְפָ֥א;נָ֖א;לָֽהּ

العدد 13: 1 Num.13.1

ثُمَّ كَلَّمَ الرَّبُّ مُوسَى قَائِلاً:

וַיְדַבֵּ֥ר יְהוָ֖ה אֶל;מֹשֶׁ֥ה לֵּאמֹֽר

العدد 13: 17 Num.13.17

فَأَرْسَلَهُمْ مُوسَى لِيَتَجَسَّسُوا أَرْضَ كَنْعَانَ، وَقَالَ لَهُمُ: اصْعَدُوا مِنْ هُنَا إِلَى الْجَنُوبِ وَاطْلَعُوا إِلَى الْجَبَلِ،

וַיִּשְׁלַ֤ח;אֹתָם֙ מֹשֶׁ֔ה לָת֖וּר אֶ֣רֶץ כְּנָ֑עַן וַיֹּ֣אמֶר אֲלֵהֶ֗ם עֲל֥וּ זֶה֙ בַּנֶּ֔גֶב וַעֲלִיתֶ֖ם הָהָֽר

العدد 13: 26 Num.13.26

فَسَارُوا حَتَّى أَتَوْا إِلَى مُوسَى وَهَارُونَ وَكُلِّ جَمَاعَةِ بَنِي إِسْرَائِيلَ، إِلَى بَرِّيَّةِ فَارَانَ، إِلَى قَادَشَ، وَرَدُّوا إِلَيْهِمَا خَبَرًا وَإِلَى كُلِّ الْجَمَاعَةِ وَأَرَوْهُمْ ثَمَرَ الأَرْضِ.

וַיֵּלְכ֡וּ וַיָּבֹאוּ֩ אֶל מֹשֶׁ֨ה אַהֲרֹ֜ן כָּל עֲדַ֧ת בְּנֵֽי יִשְׂרָאֵ֛ל אֶל מִדְבַּ֥ר פָּארָ֖ן קָדֵ֑שָׁה וַיָּשִׁ֨יבוּ אוֹתָ֤ם דָּבָר֙ כָּל הָ֣עֵדָ֔ה וַיַּרְא֖וּם פְּרִ֥י הָאָֽרֶץ

العدد 13: 26 Num.13.26

فَسَارُوا حَتَّى أَتَوْا إِلَى مُوسَى وَهَارُونَ وَكُلِّ جَمَاعَةِ بَنِي إِسْرَائِيلَ، إِلَى بَرِّيَّةِ فَارَانَ، إِلَى قَادَشَ، وَرَدُّوا إِلَيْهِمَا خَبَرًا وَإِلَى كُلِّ الْجَمَاعَةِ وَأَرَوْهُمْ ثَمَرَ الأَرْضِ.

וַיֵּלְכ֡וּ וַיָּבֹאוּ֩ אֶל מֹשֶׁ֨ה אַהֲרֹ֜ן כָּל עֲדַ֧ת בְּנֵֽי יִשְׂרָאֵ֛ל אֶל מִדְבַּ֥ר פָּארָ֖ן קָדֵ֑שָׁה וַיָּשִׁ֨יבוּ אוֹתָ֤ם דָּבָר֙ כָּל הָ֣עֵדָ֔ה וַיַּרְא֖וּם פְּרִ֥י הָאָֽרֶץ

العدد 13: 27 Num.13.27

وَأَخْبَرُوهُ وَقَالُوا: قَدْ ذَهَبْنَا إِلَى الأَرْضِ الَّتِي أَرْسَلْتَنَا إِلَيْهَا، وَحَقًّا إِنَّهَا تَفِيضُ لَبَنًا وَعَسَلاً، وَهذَا ثَمَرُهَا.

וַיְסַפְּרוּ;לוֹ֙ וַיֹּ֣אמְר֔וּ בָּ֕אנוּ אֶל הָאָ֖רֶץ אֲשֶׁ֣ר שְׁלַחְתָּ֑נוּ וְ֠גַם זָבַ֨ת חָלָ֥ב וּדְבַ֛שׁ וְזֶה פִּרְיָֽהּ

العدد 13: 30 Num.13.30

لكِنْ كَالِبُ أَنْصَتَ الشَّعْبَ إِلَى مُوسَى وَقَالَ: إِنَّنَا نَصْعَدُ وَنَمْتَلِكُهَا لأَنَّنَا قَادِرُونَ عَلَيْهَا.

כָּלֵ֛ב וַיַּ֧הַס הָעָ֖ם אֶל מֹשֶׁ֑ה וַיֹּ֗אמֶר עָלֹ֤ה;נַעֲלֶה֙ וְיָרַ֣שְׁנוּ;אֹתָ֔הּ כִּֽי יָכ֥וֹל;נוּכַ֖ל לָֽהּ

العدد 13: 31 Num.13.31

وَأَمَّا الرِّجَالُ الَّذِينَ صَعِدُوا مَعَهُ فَقَالُوا: لاَ نَقْدِرْ أَنْ نَصْعَدَ إِلَى الشَّعْبِ، لأَنَّهُمْ أَشَدُّ مِنَّا.

וְהָ֨אֲנָשִׁ֜ים אֲשֶׁר עָל֤וּ עִמּוֹ֙ אָֽמְר֔וּ לֹ֥א נוּכַ֖ל לַעֲל֣וֹת אֶל הָעָ֑ם כִּֽי חָזָ֥ק מִמֶּֽנּוּ

العدد 13: 32 Num.13.32

فَأَشَاعُوا مَذَمَّةَ الأَرْضِ الَّتِي تَجَسَّسُوهَا، فِي بَنِي إِسْرَائِيلَ قَائِلِينَ: الأَرْضُ الَّتِي مَرَرْنَا فِيهَا لِنَتَجَسَّسَهَا هِيَ أَرْضٌ تَأْكُلُ سُكَّانَهَا، وَجَمِيعُ الشَّعْبِ الَّذِي رَأَيْنَا فِيهَا أُنَاسٌ طِوَالُ الْقَامَةِ.

וַיּוֹצִ֜יאוּ דִּבַּ֤ת הָאָ֙רֶץ֙ אֲשֶׁ֣ר תָּר֣וּ;אֹתָ֔הּ אֶל בְּנֵ֥י יִשְׂרָאֵ֖ל לֵאמֹ֑ר הָאָ֡רֶץ אֲשֶׁר֩ עָבַ֨רְנוּ בָ֜הּ לָת֣וּר;אֹתָ֗הּ הִ֔וא אֶ֣רֶץ אֹכֶ֤לֶת יוֹשְׁבֶ֙יהָ֙ וְכָל הָעָ֛ם אֲשֶׁר רָאִ֥ינוּ בְתוֹכָ֖הּ אַנְשֵׁ֥י מִדּֽוֹת

العدد 14: 2 Num.14.2

وَتَذَمَّرَ عَلَى مُوسَى وَعَلَى هَارُونَ جَمِيعُ بَنِي إِسْرَائِيلَ، وَقَالَ لَهُمَا كُلُّ الْجَمَاعَةِ: لَيْتَنَا مُتْنَا فِي أَرْضِ مِصْرَ، أَوْ لَيْتَنَا مُتْنَا فِي هذَا الْقَفْرِ.

וַיִּלֹּ֙נוּ֙ עַל מֹשֶׁ֣ה וְעַֽל אַהֲרֹ֔ן כֹּ֖ל בְּנֵ֣י יִשְׂרָאֵ֑ל וַֽיֹּאמְר֨וּ אֲלֵהֶ֜ם כָּל הָעֵדָ֗ה לוּ מַ֙תְנוּ֙ בְּאֶ֣רֶץ מִצְרַ֔יִם א֛וֹ לוּ מָֽתְנוּ הַזֶּ֖ה בַּמִּדְבָּ֥ר

العدد 14: 3 Num.14.3

وَلِمَاذَا أَتَى بِنَا الرَّبُّ إِلَى هذِهِ الأَرْضِ لِنَسْقُطَ بِالسَّيْفِ. تَصِيرُ نِسَاؤُنَا وَأَطْفَالُنَا غَنِيمَةً. أَلَيْسَ خَيْرًا لَنَا أَنْ نَرْجعَ إِلَى مِصْرَ.

וְלָמָ֣ה מֵבִ֨יא אֹתָ֜נוּ יְ֠הוָה אֶל הַזֹּאת֙ הָאָ֤רֶץ לִנְפֹּ֣ל בַּחֶ֔רֶב יִהְי֣וּ נָשֵׁ֥ינוּ וְטַפֵּ֖נוּ לָבַ֑ז הֲל֧וֹא ט֦וֹב לָ֖נוּ שׁ֥וּב מִצְרָֽיְמָה

العدد 14: 7 Num.14.7

وَكَلَّمَا كُلَّ جَمَاعَةِ بَنِي إِسْرَائِيلَ قَائِلَيْنِ: الأَرْضُ الَّتِي مَرَرْنَا فِيهَا لِنَتَجَسَّسَهَا الأرضُ جَيِّدَةٌ جِدًّا جِدًّا.

וַיֹּ֣אמְר֔וּ אֶל;כָּל עֲדַ֥ת בְּנֵֽי יִשְׂרָאֵ֖ל לֵאמֹ֑ר הָאָ֗רֶץ אֲשֶׁ֨ר עָבַ֤רְנוּ בָהּ֙ לָת֣וּר;אֹתָ֔הּ הָאָ֖רֶץ טוֹבָ֥ה מְאֹ֥ד מְאֹֽד

العدد 14: 8 Num.14.8

إِنْ سُرَّ بِنَا الرَّبُّ يُدْخِلْنَا إِلَى هذِهِ الأَرْضِ وَيُعْطِينَا إِيَّاهَا، أَرْضًا تَفِيضُ لَبَنًا وَعَسَلاً.

אִם חָפֵ֥ץ בָּ֙נוּ֙ יְהוָ֔ה וְהֵבִ֤יא;אֹתָ֙נוּ֙ אֶל הַזֹּ֔את הָאָ֣רֶץ וּנְתָנָ֖הּ;לָ֑נוּ אֶ֕רֶץ זָבַ֥ת חָלָ֖ב וּדְבָֽשׁ

أشهر ترجمات الكلمة في ترجمة سميث وفان دايك

أشكال الكلمة في النص الأصلي:

شواهد ورود الكلمة في الكتاب المقدس (4484 آية)