אַתָּה (H859) - ʼattâh | معجم سترونغ العبري

فَقَالَ الْمَلِكُ: مَوْتًا تَمُوتُ يَا أَخِيمَالِكُ أَنْتَ وَكُلُّ بَيْتِ أَبِيكَ.

וַיֹּ֣אמֶר הַמֶּ֔לֶךְ מ֥וֹת תָּמ֖וּת אֲחִימֶ֑לֶךְ אַתָּ֖ה וְכָל בֵּ֥ית אָבִֽיךָ

فَقَالَ الْمَلِكُ لِدُوَاغَ: دُرْ أَنْتَ وَقَعْ بِالْكَهَنَةِ. فَدَارَ دُوَاغُ الأَدُومِيُّ وَوَقَعَ هُوَ بِالْكَهَنَةِ، وَقَتَلَ فِي ذلِكَ الْيَوْمِ خَمْسَةً وَثَمَانِينَ رَجُلاً لاَبِسِي أَفُودِ كَتَّانٍ.

וַיֹּ֤אמֶר הַמֶּ֙לֶךְ֙ לְדוֹאֵ֔ג סֹ֣ב אַתָּ֔ה וּפְגַ֖ע בַּכֹּהֲנִ֑ים וַיִּסֹּ֞ב דּוֹאֵ֣ג הָאֲדֹמִ֗י וַיִּפְגַּע הוּא֙ בַּכֹּ֣הֲנִ֔ים וַיָּ֣מֶת בַּיּ֣וֹם;הַה֗וּא וַחֲמִשָּׁה֙ שְׁמֹנִ֤ים אִ֔ישׁ נֹשֵׂ֖א אֵפ֥וֹד בָּֽד

صموئيل الأول 23: 17 1Sa.23.17

وَقَالَ لَهُ: لاَ تَخَفْ لأَنَّ يَدَ شَاوُلَ أَبِي لاَ تَجِدُكَ، وَأَنْتَ تَمْلِكُ عَلَى إِسْرَائِيلَ، وَأَنَا أَكُونُ لَكَ ثَانِيًا. وَشَاوُلُ أَبِي أَيْضًا يَعْلَمُ ذلِكَ.

וַיֹּ֨אמֶר אֵלָ֜יו אַל תִּירָ֗א כִּ֠י יַ֚ד שָׁא֣וּל אָבִ֔י לֹ֤א תִֽמְצָאֲךָ֙ וְאַתָּה֙ תִּמְלֹ֣ךְ עַל יִשְׂרָאֵ֔ל וְאָנֹכִ֖י אֶֽהְיֶה לְּךָ֣ לְמִשְׁנֶ֑ה שָׁא֥וּל אָבִ֖י וְגַם יֹדֵ֥עַ כֵּֽן

صموئيل الأول 23: 21 1Sa.23.21

فَقَالَ شَاوُلُ: مُبَارَكُونَ أَنْتُمْ مِنَ الرَّبِّ لأَنَّكُمْ قَدْ أَشْفَقْتُمْ عَلَيَّ.

וַיֹּ֣אמֶר שָׁא֔וּל בְּרוּכִ֥ים אַתֶּ֖ם לַֽיהוָ֑ה כִּ֥י חֲמַלְתֶּ֖ם עָלָֽי

صموئيل الأول 24: 11 1Sa.24.11

فَانْظُرْ يَا أَبِي، انْظُرْ أَيْضًا طَرَفَ جُبَّتِكَ بِيَدِي. فَمِنْ قَطْعِي طَرَفَ جُبَّتِكَ وَعَدَمِ قَتْلِي إِيَّاكَ اعْلَمْ وَانْظُرْ أَنَّهُ لَيْسَ فِي يَدِي شَرٌّ وَلاَ جُرْمٌ، وَلَمْ أُخْطِئْ إِلَيْكَ، وَأَنْتَ تَصِيدُ نَفْسِي لِتَأْخُذَهَا.

רְאֵ֔ה וְאָבִ֣י רְאֵ֛ה גַּ֗ם כְּנַ֥ף מְעִילְךָ֖ בְּיָדִ֑י כִּ֡י בְּכָרְתִי֩ כְּנַ֨ף מְעִֽילְךָ֜ וְלֹ֣א הֲרַגְתִּ֗יךָ דַּ֤ע וּרְאֵה֙ כִּי֩ אֵ֨ין בְּיָדִ֜י רָעָ֤ה וָפֶ֙שַׁע֙ וְלֹא חָטָ֣אתִי לָ֔ךְ וְאַתָּ֛ה צֹדֶ֥ה נַפְשִׁ֖י לְקַחְתָּֽהּ

صموئيل الأول 24: 14 1Sa.24.14

وَرَاءَ مَنْ خَرَجَ مَلِكُ إِسْرَائِيلَ. وَرَاءَ مَنْ أَنْتَ مُطَارِدٌ. وَرَاءَ كَلْبٍ مَيْتٍ. وَرَاءَ بُرْغُوثٍ وَاحِدٍ.

אַחֲרֵ֨י מִ֤י יָצָא֙ מֶ֣לֶךְ יִשְׂרָאֵ֔ל אַחֲרֵ֥י מִ֖י אַתָּ֣ה רֹדֵ֑ף אַֽחֲרֵי֙ כֶּ֣לֶב מֵ֔ת אַחֲרֵ֖י פַּרְעֹ֥שׁ אֶחָֽד

صموئيل الأول 24: 17 1Sa.24.17

ثُمَّ قَالَ لِدَاوُدَ: أَنْتَ أَبَرُّ مِنِّي، لأَنَّكَ جَازَيْتَنِي خَيْرًا وَأَنَا جَازَيْتُكَ شَرًّا.

וַיֹּ֙אמֶר֙ אֶל;דָּוִ֔ד אַתָּ֖ה צַדִּ֥יק מִמֶּ֑נִּי כִּ֤י;אַתָּה֙ גְּמַלְתַּ֣נִי הַטּוֹבָ֔ה וַאֲנִ֖י גְּמַלְתִּ֥יךָ הָרָעָֽה

صموئيل الأول 24: 18 1Sa.24.18

وَقَدْ أَظْهَرْتَ الْيَوْمَ أَنَّكَ عَمِلْتَ بِي خَيْرًا، لأَنَّ الرَّبَّ قَدْ دَفَعَنِي بِيَدِكَ وَلَمْ تَقْتُلْنِي.

וְאַתָּה֙ הִגַּ֣דְתָּ הַיּ֔וֹם אֲשֶׁר עָשִׂ֥יתָה אִתִּ֖י טוֹבָ֑ה אֲשֶׁ֨ר יְהוָ֛ה סִגְּרַ֧נִי בְּיָדְךָ֖ וְלֹ֥א הֲרַגְתָּֽנִי

صموئيل الأول 25: 6 1Sa.25.6

وَقُولُوا هكَذَا: حَيِيتَ وَأَنْتَ سَالِمٌ، وَبَيْتُكَ سَالِمٌ، وَكُلُّ مَالِكَ سَالِمٌ.

וַאֲמַרְתֶּ֥ם כֹּ֖ה לֶחָ֑י וְאַתָּ֤ה שָׁלוֹם֙ וּבֵיתְךָ֣ שָׁל֔וֹם וְכֹ֥ל אֲשֶׁר;לְךָ֖ שָׁלֽוֹם

صموئيل الأول 25: 33 1Sa.25.33

وَمُبَارَكٌ عَقْلُكِ، وَمُبَارَكَةٌ أَنْتِ، لأَنَّكِ مَنَعْتِنِي الْيَوْمَ مِنْ إِتْيَانِ الدِّمَاءِ وَانْتِقَامِ يَدِي لِنَفْسِي.

וּבָר֥וּךְ טַעְמֵ֖ךְ וּבְרוּכָ֣ה אָ֑תְּ אֲשֶׁ֨ר כְּלִתִ֜נִי הַיּ֤וֹם;הַזֶּה֙ מִבּ֣וֹא בְדָמִ֔ים וְהֹשֵׁ֥עַ יָדִ֖י לִֽי

صموئيل الأول 26: 14 1Sa.26.14

وَنَادَى دَاوُدُ الشَّعْبَ وَأَبْنَيْرَ بْنَ نَيْرٍ قَائِلاً: أَمَا تُجِيبُ يَا أَبْنَيْرُ. فَأَجَابَ أَبْنَيْرُ وَقَالَ: مَنْ أَنْتَ الَّذِي يُنَادِي الْمَلِكَ.

וַיִּקְרָ֨א דָוִ֜ד הָעָ֗ם אַבְנֵ֤ר בֶּן נֵר֙ לֵאמֹ֔ר הֲל֥וֹא תַעֲנֶ֖ה אַבְנֵ֑ר וַיַּ֤עַן אַבְנֵר֙ וַיֹּ֔אמֶר מִ֥י אַתָּ֖ה קָרָ֥אתָ הַמֶּֽלֶךְ

صموئيل الأول 26: 15 1Sa.26.15

فَقَالَ دَاوُدُ لأَبْنَيْرَ: أَمَا أَنْتَ رَجُلٌ. وَمَنْ مِثْلُكَ فِي إِسْرَائِيلَ. فَلِمَاذَا لَمْ تَحْرُسْ سَيِّدَكَ الْمَلِكَ. لأَنَّهُ قَدْ جَاءَ وَاحِدٌ مِنَ الشَّعْبِ لِكَيْ يُهْلِكَ الْمَلِكَ سَيِّدَكَ.

וַיֹּאמֶר֩ דָּוִ֨ד אֶל;אַבְנֵ֜ר הֲלוֹא אַתָּ֗ה אִ֣ישׁ וּמִ֤י כָמ֙וֹךָ֙ בְּיִשְׂרָאֵ֔ל וְלָ֙מָּה֙ לֹ֣א שָׁמַ֔רְתָּ אֲדֹנֶ֖יךָ הַמֶּ֑לֶךְ כִּי בָא֙ אַחַ֣ד הָעָ֔ם לְהַשְׁחִ֖ית הַמֶּ֥לֶךְ אֲדֹנֶֽיךָ

صموئيل الأول 26: 16 1Sa.26.16

لَيْسَ حَسَنًا هذَا الأَمْرُ الَّذِي عَمِلْتَ. حَيٌّ هُوَ الرَّبُّ، إِنَّكُمْ أَبْنَاءُ الْمَوْتِ أَنْتُمْ، لأَنَّكُمْ لَمْ تُحَافِظُوا عَلَى سَيِّدِكُمْ، عَلَى مَسِيحِ الرَّبِّ. فَانْظُرِ الآنَ أَيْنَ هُوَ رُمْحُ الْمَلِكِ وَكُوزُ الْمَاءِ الَّذِي كَانَ عِنْدَ رَأْسِهِ.

לֹא ט֞וֹב הַזֶּה֮ הַדָּבָ֣ר אֲשֶׁ֣ר עָשִׂיתָ֒ חַי יְהוָ֗ה כִּ֤י בְנֵי מָ֙וֶת֙ אַתֶּ֔ם אֲשֶׁ֧ר לֹֽא שְׁמַרְתֶּ֛ם עַל אֲדֹנֵיכֶ֖ם עַל מְשִׁ֣יחַ יְהוָ֑ה רְאֵ֗ה וְעַתָּ֣ה אֵֽי חֲנִ֥ית הַמֶּ֛לֶךְ צַפַּ֥חַת הַמַּ֖יִם אֲשֶׁ֥ר מְרַאֲשֹׁתָֽיו

صموئيل الأول 26: 25 1Sa.26.25

فَقَالَ شَاوُلُ لِدَاوُدَ: مُبَارَكٌ أَنْتَ يَا ابْنِي دَاوُدُ، فَإِنَّكَ تَفْعَلُ وَتَقْدِرُ. ثُمَّ ذَهَبَ دَاوُدُ فِي طَرِيقِهِ وَرَجَعَ شَاوُلُ إِلَى مَكَانِهِ.

וַיֹּ֨אמֶר שָׁא֜וּל אֶל;דָּוִ֗ד בָּר֤וּךְ אַתָּה֙ בְּנִ֣י דָוִ֔ד גַּ֚ם;עָשֹׂ֣ה;תַעֲשֶׂ֔ה וְגַ֖ם;יָכֹ֣ל;תּוּכָ֑ל וַיֵּ֤לֶךְ דָּוִד֙ לְדַרְכּ֔וֹ שָׁ֥ב וְשָׁא֖וּל לִמְקוֹמֽוֹ

صموئيل الأول 28: 1 1Sa.28.1

وَكَانَ فِي تِلْكَ الأَيَّامِ أَنَّ الْفِلِسْطِينِيِّينَ جَمَعُوا جُيُوشَهُمْ لِكَيْ يُحَارِبُوا إِسْرَائِيلَ. فَقَالَ أَخِيشُ لِدَاوُدَ: اعْلَمْ يَقِينًا أَنَّكَ سَتَخْرُجُ مَعِي فِي الْجَيْشِ أَنْتَ وَرِجَالُكَ.

וַֽיְהִי֙ בַּיָּמִ֣ים;הָהֵ֔ם פְלִשְׁתִּ֤ים וַיִּקְבְּצ֨וּ מַֽחֲנֵיהֶם֙ לְהִלָּחֵ֖ם בְּיִשְׂרָאֵ֑ל וַיֹּ֤אמֶר אָכִישׁ֙ אֶל;דָּוִ֔ד יָדֹ֣עַ;תֵּדַ֗ע כִּ֤י תֵּצֵ֣א אִתִּי֙ בַֽמַּחֲנֶ֔ה אַתָּ֖ה וַאֲנָשֶֽׁיךָ

صموئيل الأول 28: 2 1Sa.28.2

فَقَالَ دَاوُدُ لأَخِيشَ: لِذلِكَ أَنْتَ سَتَعْلَمُ مَا يَفْعَلُ عَبْدُكَ. فَقَالَ أَخِيشُ لِدَاوُدَ: لِذلِكَ أَجْعَلُكَ حَارِسًا لِرَأْسِي كُلَّ الأَيَّامِ.

וַיֹּ֤אמֶר דָּוִד֙ אֶל;אָכִ֔ישׁ לָכֵן֙ אַתָּ֣ה תֵדַ֔ע אֲשֶׁר יַעֲשֶׂ֖ה עַבְדֶּ֑ךָ וַיֹּ֤אמֶר אָכִישׁ֙ אֶל;דָּוִ֔ד לָכֵ֗ן אֲשִֽׂימְךָ֖ שֹׁמֵ֧ר לְרֹאשִׁ֛י כָּל הַיָּמִֽים

صموئيل الأول 28: 9 1Sa.28.9

فَقَالَتْ لَهُ الْمَرْأَةُ: هُوَذَا أَنْتَ تَعْلَمُ مَا فَعَلَ شَاوُلُ، كَيْفَ قَطَعَ أَصْحَابَ الْجَانِّ وَالتَّوَابعِ مِنَ الأَرْضِ. فَلِمَاذَا تَضَعُ شَرَكًا لِنَفْسِي لِتُمِيتَهَا.

וַתֹּ֨אמֶר אֵלָ֗יו הָֽאִשָּׁ֜ה הִנֵּ֨ה אַתָּ֤ה יָדַ֙עְתָּ֙ אֲשֶׁר עָשָׂ֣ה שָׁא֔וּל אֲשֶׁ֥ר הִכְרִ֛ית הָאֹב֥וֹת הַיִּדְּעֹנִ֖י מִן הָאָ֑רֶץ וְלָמָ֥ה מִתְנַקֵּ֥שׁ בְּנַפְשִׁ֖י לַהֲמִיתֵֽנִי

صموئيل الأول 28: 12 1Sa.28.12

فَلَمَّا رَأَتِ الْمَرْأَةُ صَمُوئِيلَ صَرَخَتْ بِصَوْتٍ عَظِيمٍ، وَكَلَّمَتِ الْمَرْأةُ شَاوُلُ قَائِلةً: لِمَاذَا خَدَعْتَنِي وَأَنْتَ شَاوُلُ.

וַתֵּ֤רֶא הָֽאִשָּׁה֙ שְׁמוּאֵ֔ל וַתִּזְעַ֖ק בְּק֣וֹל גָּד֑וֹל וַתֹּאמֶר֩ הָאִשָּׁ֨ה שָׁא֧וּל לֵאמֹ֛ר לָ֥מָּה רִמִּיתָ֖נִי וְאַתָּ֥ה שָׁאֽוּל

صموئيل الأول 28: 19 1Sa.28.19

وَيَدْفَعُ الرَّبُّ إِسْرَائِيلَ أَيْضًا مَعَكَ لِيَدِ الْفِلِسْطِينِيِّينَ. وَغَدًا أَنْتَ وَبَنُوكَ تَكُونُونَ مَعِي، وَيَدْفَعُ الرَّبُّ جَيْشَ إِسْرَائِيلَ أَيْضًا لِيَدِ الْفِلِسْطِينِيِّينَ.

וְיִתֵּ֣ן יְ֠הוָה יִשְׂרָאֵ֤ל גַּ֣ם עִמְּךָ֙ בְּיַד פְּלִשְׁתִּ֔ים וּמָחָ֕ר אַתָּ֥ה וּבָנֶ֖יךָ עִמִּ֑י יִתֵּ֥ן יְהוָ֖ה מַחֲנֵ֣ה יִשְׂרָאֵ֔ל גַּ֚ם בְּיַד פְּלִשְׁתִּֽים

صموئيل الأول 28: 22 1Sa.28.22

وَالآنَ اسْمَعْ أَنْتَ أَيْضًا لِصَوْتِ جَارِيَتِكَ فَأَضَعَ قُدَّامَكَ كِسْرَةَ خُبْزٍ وَكُلْ، فَتَكُونَ فِيكَ قُوَّةٌ إِذْ تَسِيرُ فِي الطَّرِيقِ.

וְעַתָּ֗ה שְׁמַֽע;נָ֤א אַתָּה֙ גַם בְּק֣וֹל שִׁפְחָתֶ֔ךָ וְאָשִׂ֧מָה לְפָנֶ֛יךָ פַּת לֶ֖חֶם וֶאֱכ֑וֹל וִיהִ֤י בְךָ֙ כֹּ֔חַ כִּ֥י תֵלֵ֖ךְ בַּדָּֽרֶךְ

صموئيل الأول 29: 6 1Sa.29.6

فَدَعَا أَخِيشُ دَاوُدَ وَقَالَ لَهُ: حَيٌّ هُوَ الرَّبُّ، إِنَّكَ أَنْتَ مُسْتَقِيمٌ، وَخُرُوجُكَ وَدُخُولُكَ مَعِي فِي الْجَيْشِ صَالِحٌ فِي عَيْنَيَّ لأَنِّي لَمْ أَجِدْ فِيكَ شَرًّا مِنْ يَوْمِ جِئْتَ إِلَيَّ إِلَى الْيَوْمِ. وَأَمَّا فِي أَعْيُنِ الأَقْطَابِ فَلَسْتَ بِصَالِحٍ.

וַיִּקְרָ֨א אָכִ֜ישׁ דָּוִ֗ד וַיֹּ֣אמֶר אֵ֠לָיו חַי יְהוָ֞ה כִּי אַתָּ֗ה יָשָׁ֣ר צֵאתְךָ֨ וּבֹאֲךָ֤ אִתִּי֙ בַּֽמַּחֲנֶ֔ה וְט֣וֹב בְּ֠עֵינַי כִּ֠י לֹֽא מָצָ֤אתִֽי בְךָ֙ רָעָ֔ה מִיּ֛וֹם בֹּאֲךָ֥ אֵלַ֖י עַד הַיּ֣וֹם;הַזֶּ֑ה וּבְעֵינֵ֥י הַסְּרָנִ֖ים לֹֽא ט֥וֹב

صموئيل الأول 30: 13 1Sa.30.13

فَقَالَ لَهُ دَاوُدُ: لِمَنْ أَنْتَ. وَمِنْ أَيْنَ أَنْتَ. فَقَالَ: أَنَا غُلاَمٌ مِصْرِيٌّ عَبْدٌ لِرَجُل عَمَالِيقِيٍّ، وَقَدْ تَرَكَنِي سَيِّدِي لأَنِّي مَرِضْتُ مُنْذُ ثَلاَثَةِ أَيَّامٍ.

וַיֹּ֨אמֶר ל֤וֹ דָוִד֙ לְֽמִי אַ֔תָּה וְאֵ֥י;מִזֶּ֖ה אָ֑תָּה וַיֹּ֜אמֶר אָנֹ֗כִי נַ֧עַר מִצְרִ֣י עֶ֚בֶד לְאִ֣ישׁ עֲמָֽלֵקִ֔י וַיַּעַזְבֵ֧נִי אֲדֹנִ֛י כִּ֥י חָלִ֖יתִי הַיּ֥וֹם;שְׁלֹשָֽׁה

صموئيل الأول 30: 13 1Sa.30.13

فَقَالَ لَهُ دَاوُدُ: لِمَنْ أَنْتَ. وَمِنْ أَيْنَ أَنْتَ. فَقَالَ: أَنَا غُلاَمٌ مِصْرِيٌّ عَبْدٌ لِرَجُل عَمَالِيقِيٍّ، وَقَدْ تَرَكَنِي سَيِّدِي لأَنِّي مَرِضْتُ مُنْذُ ثَلاَثَةِ أَيَّامٍ.

וַיֹּ֨אמֶר ל֤וֹ דָוִד֙ לְֽמִי אַ֔תָּה וְאֵ֥י;מִזֶּ֖ה אָ֑תָּה וַיֹּ֜אמֶר אָנֹ֗כִי נַ֧עַר מִצְרִ֣י עֶ֚בֶד לְאִ֣ישׁ עֲמָֽלֵקִ֔י וַיַּעַזְבֵ֧נִי אֲדֹנִ֛י כִּ֥י חָלִ֖יתִי הַיּ֥וֹם;שְׁלֹשָֽׁה

صموئيل الثاني 1: 8 2Sa.1.8

فَقَالَ لِي: مَنْ أَنْتَ. فَقُلْتُ لَهُ: عَمَالِيقِيٌّ أَنَا.

וַיֹּ֥אמֶר לִ֖י מִי אָ֑תָּה וָאֹמַ֣ר אֵלָ֔יו עֲמָלֵקִ֖י אָנֹֽכִי

صموئيل الثاني 1: 13 2Sa.1.13

ثُمَّ قَالَ دَاوُدُ لِلْغُلاَمِ الَّذِي أَخْبَرَهُ: مِنْ أَيْنَ أَنْتَ. فَقَالَ: أَنَا ابْنُ رَجُل غَرِيبٍ، عَمَالِيقِيٌّ.

וַיֹּ֣אמֶר דָּוִ֗ד אֶל;הַנַּ֙עַר֙ הַמַּגִּ֣יד;ל֔וֹ אֵ֥י;מִזֶּ֖ה אָ֑תָּה וַיֹּ֕אמֶר אָנֹֽכִי בֶּן אִ֛ישׁ גֵּ֥ר עֲמָלֵקִ֖י

صموئيل الثاني 2: 5 2Sa.2.5

فَأَرْسَلَ دَاوُدُ رُسُلاً إِلَى أَهْلِ يَابِيشَ جِلْعَادَ يَقُولُ لَهُمْ: مُبَارَكُونَ أَنْتُمْ مِنَ الرَّبِّ، إِذْ قَدْ فَعَلْتُمْ هذَا الْمَعْرُوفَ بِسَيِّدِكُمْ شَاوُلَ فَدَفَنْتُمُوهُ.

וַיִּשְׁלַ֤ח דָּוִד֙ מַלְאָכִ֔ים אֶל אַנְשֵׁ֖י יָבֵ֣ישׁ גִּלְעָ֑ד וַיֹּ֣אמֶר אֲלֵיהֶ֗ם בְּרֻכִ֤ים אַתֶּם֙ לַֽיהוָ֔ה אֲשֶׁ֨ר עֲשִׂיתֶ֜ם הַזֶּ֗ה הַחֶ֣סֶד עִם;אֲדֹֽנֵיכֶם֙ שָׁא֔וּל וַֽתִּקְבְּר֖וּ;אֹתֽוֹ

صموئيل الثاني 2: 20 2Sa.2.20

فَالْتَفَتَ أَبْنَيْرُ إِلَى وَرَائِهِ وَقَالَ: أَأَنْتَ عَسَائِيلُ. فَقَالَ: أَنَا هُوَ.

וַיִּ֤פֶן אַבְנֵר֙ אַֽחֲרָ֔יו וַיֹּ֕אמֶר הַאַתָּ֥ה;זֶ֖ה עֲשָׂהאֵ֑ל וַיֹּ֖אמֶר אָנֹֽכִי

صموئيل الثاني 3: 25 2Sa.3.25

أَنْتَ تَعْلَمُ أَبْنَيْرَ بْنَ نَيْرٍ أَنَّهُ إِنَّمَا جَاءَ لِيُمَلِّقَكَ، وَلِيَعْلَمَ خُرُوجَكَ وَدُخُولَكَ وَلِيَعْلَمَ كُلَّ مَا تَصْنَعُ.

יָדַ֙עְתָּ֙ אַבְנֵ֣ר בֶּן נֵ֔ר כִּ֥י בָּ֑א לְפַתֹּתְךָ֖ וְלָדַ֜עַת מוֹצָֽאֲךָ֙ מ֣וֹבָאֶ֔ךָ וְלָדַ֕עַת כָּל אֲשֶׁ֥ר אַתָּ֖ה;עֹשֶֽׂה

صموئيل الثاني 5: 2 2Sa.5.2

وَمُنْذُ أَمْسِ وَمَا قَبْلَهُ، حِينَ كَانَ شَاوُلُ مَلِكًا عَلَيْنَا، قَدْ كُنْتَ أَنْتَ تُخْرِجُ وَتُدْخِلُ إِسْرَائِيلَ. وَقَدْ قَالَ لَكَ الرَّبُّ: أَنْتَ تَرْعَى شَعْبِي إِسْرَائِيلَ، وَأَنْتَ تَكُونُ رَئِيسًا عَلَى إِسْرَائِيلَ.

גַּם אֶתְמ֣וֹל גַּם שִׁלְשׁ֗וֹם בִּהְי֨וֹת שָׁא֥וּל מֶ֙לֶךְ֙ עָלֵ֔ינוּ הָיִ֛יתָ אַתָּ֗ה הַמּוֹצִ֥יא וְהַמֵּבִ֖יא יִשְׂרָאֵ֑ל וַיֹּ֨אמֶר לְךָ֗ יְהוָ֜ה אַתָּ֨ה תִרְעֶ֤ה עַמִּי֙ יִשְׂרָאֵ֔ל וְאַתָּ֛ה תִּהְיֶ֥ה לְנָגִ֖יד עַל יִשְׂרָאֵֽל

صموئيل الثاني 5: 2 2Sa.5.2

وَمُنْذُ أَمْسِ وَمَا قَبْلَهُ، حِينَ كَانَ شَاوُلُ مَلِكًا عَلَيْنَا، قَدْ كُنْتَ أَنْتَ تُخْرِجُ وَتُدْخِلُ إِسْرَائِيلَ. وَقَدْ قَالَ لَكَ الرَّبُّ: أَنْتَ تَرْعَى شَعْبِي إِسْرَائِيلَ، وَأَنْتَ تَكُونُ رَئِيسًا عَلَى إِسْرَائِيلَ.

גַּם אֶתְמ֣וֹל גַּם שִׁלְשׁ֗וֹם בִּהְי֨וֹת שָׁא֥וּל מֶ֙לֶךְ֙ עָלֵ֔ינוּ הָיִ֛יתָ אַתָּ֗ה הַמּוֹצִ֥יא וְהַמֵּבִ֖יא יִשְׂרָאֵ֑ל וַיֹּ֨אמֶר לְךָ֗ יְהוָ֜ה אַתָּ֨ה תִרְעֶ֤ה עַמִּי֙ יִשְׂרָאֵ֔ל וְאַתָּ֛ה תִּהְיֶ֥ה לְנָגִ֖יד עַל יִשְׂרָאֵֽל

أشهر ترجمات الكلمة في ترجمة سميث وفان دايك

أشكال الكلمة في النص الأصلي:

شواهد ورود الكلمة في الكتاب المقدس (993 آية)