אֶרֶץ (H776) - ʼerets | معجم سترونغ العبري

وَانْظُرُوا الأَرْضَ، مَا هِيَ: وَالشَّعْبَ السَّاكِنَ فِيهَا، أَقَوِيٌّ هُوَ أَمْ ضَعِيفٌ. قَلِيلٌ أَمْ كَثِيرٌ.

וּרְאִיתֶ֥ם הָאָ֖רֶץ מַה הִ֑וא הָעָם֙ הַיֹּשֵׁ֣ב עָלֶ֔יהָ הֶחָזָ֥ק הוּא֙ הֲרָפֶ֔ה הַמְעַ֥ט אִם רָֽב

وَكَيْفَ هِيَ الأَرْضُ الَّتِي هُوَ سَاكِنٌ فِيهَا، أَجَيِّدَةٌ أَمْ رَدِيَّةٌ. وَمَا هِيَ الْمُدُنُ الَّتِي هُوَ سَاكِنٌ فِيهَا، أَمُخَيَّمَاتٌ أَمْ حُصُونٌ.

וּמָ֣ה הָאָ֗רֶץ אֲשֶׁר הוּא֙ יֹשֵׁ֣ב בָּ֔הּ הֲטוֹבָ֥ה אִם רָעָ֑ה וּמָ֣ה הֶֽעָרִ֗ים אֲשֶׁר הִ֖וא יוֹשֵׁ֣ב בָּהֵ֔נָּה הַבְּמַֽחֲנִ֖ים אִ֥ם בְּמִבְצָרִֽים

العدد 13: 20 Num.13.20

وَكَيْفَ هِيَ الأَرْضُ، أَسَمِينَةٌ أَمْ هَزِيلَةٌ. أَفِيهَا شَجَرٌ أَمْ لاَ. وَتَشَدَّدُوا فَخُذُوا مِنْ ثَمَرِ الأَرْضِ. وَأَمَّا الأَيَّامُ فَكَانَتْ أَيَّامَ بَاكُورَاتِ الْعِنَبِ.

וּמָ֣ה הִ֜וא הָ֠אָרֶץ הַשְּׁמֵנָ֨ה אִם רָזָ֗ה הֲיֵֽשׁ;בָּ֥הּ עֵץ֙ אִם אַ֔יִן וְהִ֨תְחַזַּקְתֶּ֔ם וּלְקַחְתֶּ֖ם מִפְּרִ֣י הָאָ֑רֶץ וְהַ֨יָּמִ֔ים יְמֵ֖י בִּכּוּרֵ֥י עֲנָבִֽים

العدد 13: 20 Num.13.20

وَكَيْفَ هِيَ الأَرْضُ، أَسَمِينَةٌ أَمْ هَزِيلَةٌ. أَفِيهَا شَجَرٌ أَمْ لاَ. وَتَشَدَّدُوا فَخُذُوا مِنْ ثَمَرِ الأَرْضِ. وَأَمَّا الأَيَّامُ فَكَانَتْ أَيَّامَ بَاكُورَاتِ الْعِنَبِ.

וּמָ֣ה הִ֜וא הָ֠אָרֶץ הַשְּׁמֵנָ֨ה אִם רָזָ֗ה הֲיֵֽשׁ;בָּ֥הּ עֵץ֙ אִם אַ֔יִן וְהִ֨תְחַזַּקְתֶּ֔ם וּלְקַחְתֶּ֖ם מִפְּרִ֣י הָאָ֑רֶץ וְהַ֨יָּמִ֔ים יְמֵ֖י בִּכּוּרֵ֥י עֲנָבִֽים

العدد 13: 21 Num.13.21

فَصَعِدُوا وَتَجَسَّسُوا الأَرْضَ مِنْ بَرِّيَّةِ صِينَ إِلَى رَحُوبَ فِي مَدْخَلِ حَمَاةَ.

וַֽיַּעֲל֖וּ וַיָּתֻ֣רוּ הָאָ֑רֶץ מִמִּדְבַּר צִ֥ן עַד רְחֹ֖ב לְבֹ֥א חֲמָֽת

العدد 13: 25 Num.13.25

ثُمَّ رَجَعُوا مِنْ تَجَسُّسِ الأَرْضِ بَعْدَ أَرْبَعِينَ يَوْمًا.

וַיָּשֻׁ֖בוּ מִתּ֣וּר הָאָ֑רֶץ מִקֵּ֖ץ אַרְבָּעִ֥ים יֽוֹם

العدد 13: 26 Num.13.26

فَسَارُوا حَتَّى أَتَوْا إِلَى مُوسَى وَهَارُونَ وَكُلِّ جَمَاعَةِ بَنِي إِسْرَائِيلَ، إِلَى بَرِّيَّةِ فَارَانَ، إِلَى قَادَشَ، وَرَدُّوا إِلَيْهِمَا خَبَرًا وَإِلَى كُلِّ الْجَمَاعَةِ وَأَرَوْهُمْ ثَمَرَ الأَرْضِ.

וַיֵּלְכ֡וּ וַיָּבֹאוּ֩ אֶל מֹשֶׁ֨ה אַהֲרֹ֜ן כָּל עֲדַ֧ת בְּנֵֽי יִשְׂרָאֵ֛ל אֶל מִדְבַּ֥ר פָּארָ֖ן קָדֵ֑שָׁה וַיָּשִׁ֨יבוּ אוֹתָ֤ם דָּבָר֙ כָּל הָ֣עֵדָ֔ה וַיַּרְא֖וּם פְּרִ֥י הָאָֽרֶץ

العدد 13: 27 Num.13.27

وَأَخْبَرُوهُ وَقَالُوا: قَدْ ذَهَبْنَا إِلَى الأَرْضِ الَّتِي أَرْسَلْتَنَا إِلَيْهَا، وَحَقًّا إِنَّهَا تَفِيضُ لَبَنًا وَعَسَلاً، وَهذَا ثَمَرُهَا.

וַיְסַפְּרוּ;לוֹ֙ וַיֹּ֣אמְר֔וּ בָּ֕אנוּ אֶל הָאָ֖רֶץ אֲשֶׁ֣ר שְׁלַחְתָּ֑נוּ וְ֠גַם זָבַ֨ת חָלָ֥ב וּדְבַ֛שׁ וְזֶה פִּרְיָֽהּ

العدد 13: 28 Num.13.28

غَيْرَ أَنَّ الشَّعْبَ السَّاكِنَ فِي الأَرْضِ مُعْتَزٌّ، وَالْمُدُنُ حَصِينَةٌ عَظِيمَةٌ جِدًّا. وَأَيْضًا قَدْ رَأَيْنَا بَنِي عَنَاقَ هُنَاكَ.

אֶ֚פֶס כִּֽי הָעָ֔ם הַיֹּשֵׁ֖ב בָּאָ֑רֶץ עַ֣ז וְהֶֽעָרִ֗ים בְּצֻר֤וֹת גְּדֹלֹת֙ מְאֹ֔ד וְגַם רָאִ֥ינוּ יְלִדֵ֥י הָֽעֲנָ֖ק שָֽׁם

العدد 13: 29 Num.13.29

الْعَمَالِقَةُ سَاكِنُونَ فِي أَرْضِ الْجَنُوبِ، وَالْحِثِّيُّونَ وَالْيَبُوسِيُّونَ وَالأَمُورِيُّونَ سَاكِنُونَ فِي الْجَبَلِ، وَالْكَنْعَانِيُّونَ سَاكِنُونَ عِنْدَ الْبَحْرِ وَعَلَى جَانِبِ الأُرْدُنِّ.

עֲמָלֵ֥ק יוֹשֵׁ֖ב בְּאֶ֣רֶץ הַנֶּ֑גֶב וְ֠הַֽחִתִּי וְהַיְבוּסִ֤י וְהָֽאֱמֹרִי֙ יוֹשֵׁ֣ב בָּהָ֔ר וְהַֽכְּנַעֲנִי֙ יֹשֵׁ֣ב עַל הַיָּ֔ם וְעַ֖ל יַ֥ד הַיַּרְדֵּֽן

العدد 13: 32 Num.13.32

فَأَشَاعُوا مَذَمَّةَ الأَرْضِ الَّتِي تَجَسَّسُوهَا، فِي بَنِي إِسْرَائِيلَ قَائِلِينَ: الأَرْضُ الَّتِي مَرَرْنَا فِيهَا لِنَتَجَسَّسَهَا هِيَ أَرْضٌ تَأْكُلُ سُكَّانَهَا، وَجَمِيعُ الشَّعْبِ الَّذِي رَأَيْنَا فِيهَا أُنَاسٌ طِوَالُ الْقَامَةِ.

וַיּוֹצִ֜יאוּ דִּבַּ֤ת הָאָ֙רֶץ֙ אֲשֶׁ֣ר תָּר֣וּ;אֹתָ֔הּ אֶל בְּנֵ֥י יִשְׂרָאֵ֖ל לֵאמֹ֑ר הָאָ֡רֶץ אֲשֶׁר֩ עָבַ֨רְנוּ בָ֜הּ לָת֣וּר;אֹתָ֗הּ הִ֔וא אֶ֣רֶץ אֹכֶ֤לֶת יוֹשְׁבֶ֙יהָ֙ וְכָל הָעָ֛ם אֲשֶׁר רָאִ֥ינוּ בְתוֹכָ֖הּ אַנְשֵׁ֥י מִדּֽוֹת

العدد 13: 32 Num.13.32

فَأَشَاعُوا مَذَمَّةَ الأَرْضِ الَّتِي تَجَسَّسُوهَا، فِي بَنِي إِسْرَائِيلَ قَائِلِينَ: الأَرْضُ الَّتِي مَرَرْنَا فِيهَا لِنَتَجَسَّسَهَا هِيَ أَرْضٌ تَأْكُلُ سُكَّانَهَا، وَجَمِيعُ الشَّعْبِ الَّذِي رَأَيْنَا فِيهَا أُنَاسٌ طِوَالُ الْقَامَةِ.

וַיּוֹצִ֜יאוּ דִּבַּ֤ת הָאָ֙רֶץ֙ אֲשֶׁ֣ר תָּר֣וּ;אֹתָ֔הּ אֶל בְּנֵ֥י יִשְׂרָאֵ֖ל לֵאמֹ֑ר הָאָ֡רֶץ אֲשֶׁר֩ עָבַ֨רְנוּ בָ֜הּ לָת֣וּר;אֹתָ֗הּ הִ֔וא אֶ֣רֶץ אֹכֶ֤לֶת יוֹשְׁבֶ֙יהָ֙ וְכָל הָעָ֛ם אֲשֶׁר רָאִ֥ינוּ בְתוֹכָ֖הּ אַנְשֵׁ֥י מִדּֽוֹת

العدد 13: 32 Num.13.32

فَأَشَاعُوا مَذَمَّةَ الأَرْضِ الَّتِي تَجَسَّسُوهَا، فِي بَنِي إِسْرَائِيلَ قَائِلِينَ: الأَرْضُ الَّتِي مَرَرْنَا فِيهَا لِنَتَجَسَّسَهَا هِيَ أَرْضٌ تَأْكُلُ سُكَّانَهَا، وَجَمِيعُ الشَّعْبِ الَّذِي رَأَيْنَا فِيهَا أُنَاسٌ طِوَالُ الْقَامَةِ.

וַיּוֹצִ֜יאוּ דִּבַּ֤ת הָאָ֙רֶץ֙ אֲשֶׁ֣ר תָּר֣וּ;אֹתָ֔הּ אֶל בְּנֵ֥י יִשְׂרָאֵ֖ל לֵאמֹ֑ר הָאָ֡רֶץ אֲשֶׁר֩ עָבַ֨רְנוּ בָ֜הּ לָת֣וּר;אֹתָ֗הּ הִ֔וא אֶ֣רֶץ אֹכֶ֤לֶת יוֹשְׁבֶ֙יהָ֙ וְכָל הָעָ֛ם אֲשֶׁר רָאִ֥ינוּ בְתוֹכָ֖הּ אַנְשֵׁ֥י מִדּֽוֹת

العدد 14: 2 Num.14.2

وَتَذَمَّرَ عَلَى مُوسَى وَعَلَى هَارُونَ جَمِيعُ بَنِي إِسْرَائِيلَ، وَقَالَ لَهُمَا كُلُّ الْجَمَاعَةِ: لَيْتَنَا مُتْنَا فِي أَرْضِ مِصْرَ، أَوْ لَيْتَنَا مُتْنَا فِي هذَا الْقَفْرِ.

וַיִּלֹּ֙נוּ֙ עַל מֹשֶׁ֣ה וְעַֽל אַהֲרֹ֔ן כֹּ֖ל בְּנֵ֣י יִשְׂרָאֵ֑ל וַֽיֹּאמְר֨וּ אֲלֵהֶ֜ם כָּל הָעֵדָ֗ה לוּ מַ֙תְנוּ֙ בְּאֶ֣רֶץ מִצְרַ֔יִם א֛וֹ לוּ מָֽתְנוּ הַזֶּ֖ה בַּמִּדְבָּ֥ר

العدد 14: 3 Num.14.3

وَلِمَاذَا أَتَى بِنَا الرَّبُّ إِلَى هذِهِ الأَرْضِ لِنَسْقُطَ بِالسَّيْفِ. تَصِيرُ نِسَاؤُنَا وَأَطْفَالُنَا غَنِيمَةً. أَلَيْسَ خَيْرًا لَنَا أَنْ نَرْجعَ إِلَى مِصْرَ.

וְלָמָ֣ה מֵבִ֨יא אֹתָ֜נוּ יְ֠הוָה אֶל הַזֹּאת֙ הָאָ֤רֶץ לִנְפֹּ֣ל בַּחֶ֔רֶב יִהְי֣וּ נָשֵׁ֥ינוּ וְטַפֵּ֖נוּ לָבַ֑ז הֲל֧וֹא ט֦וֹב לָ֖נוּ שׁ֥וּב מִצְרָֽיְמָה

العدد 14: 6 Num.14.6

وَيَشُوعُ بْنُ نُونَ وَكَالِبُ بْنُ يَفُنَّةَ، مِنَ الَّذِينَ تَجَسَّسُوا الأَرْضَ، مَزَّقَا ثِيَابَهُمَا

וִיהוֹשֻׁ֣עַ בִּן נ֗וּן וְכָלֵב֙ בֶּן יְפֻנֶּ֔ה מִן הַתָּרִ֖ים הָאָ֑רֶץ קָרְע֖וּ בִּגְדֵיהֶֽם

العدد 14: 7 Num.14.7

وَكَلَّمَا كُلَّ جَمَاعَةِ بَنِي إِسْرَائِيلَ قَائِلَيْنِ: الأَرْضُ الَّتِي مَرَرْنَا فِيهَا لِنَتَجَسَّسَهَا الأرضُ جَيِّدَةٌ جِدًّا جِدًّا.

וַיֹּ֣אמְר֔וּ אֶל;כָּל עֲדַ֥ת בְּנֵֽי יִשְׂרָאֵ֖ל לֵאמֹ֑ר הָאָ֗רֶץ אֲשֶׁ֨ר עָבַ֤רְנוּ בָהּ֙ לָת֣וּר;אֹתָ֔הּ הָאָ֖רֶץ טוֹבָ֥ה מְאֹ֥ד מְאֹֽד

العدد 14: 7 Num.14.7

وَكَلَّمَا كُلَّ جَمَاعَةِ بَنِي إِسْرَائِيلَ قَائِلَيْنِ: الأَرْضُ الَّتِي مَرَرْنَا فِيهَا لِنَتَجَسَّسَهَا الأرضُ جَيِّدَةٌ جِدًّا جِدًّا.

וַיֹּ֣אמְר֔וּ אֶל;כָּל עֲדַ֥ת בְּנֵֽי יִשְׂרָאֵ֖ל לֵאמֹ֑ר הָאָ֗רֶץ אֲשֶׁ֨ר עָבַ֤רְנוּ בָהּ֙ לָת֣וּר;אֹתָ֔הּ הָאָ֖רֶץ טוֹבָ֥ה מְאֹ֥ד מְאֹֽד

العدد 14: 8 Num.14.8

إِنْ سُرَّ بِنَا الرَّبُّ يُدْخِلْنَا إِلَى هذِهِ الأَرْضِ وَيُعْطِينَا إِيَّاهَا، أَرْضًا تَفِيضُ لَبَنًا وَعَسَلاً.

אִם חָפֵ֥ץ בָּ֙נוּ֙ יְהוָ֔ה וְהֵבִ֤יא;אֹתָ֙נוּ֙ אֶל הַזֹּ֔את הָאָ֣רֶץ וּנְתָנָ֖הּ;לָ֑נוּ אֶ֕רֶץ זָבַ֥ת חָלָ֖ב וּדְבָֽשׁ

العدد 14: 8 Num.14.8

إِنْ سُرَّ بِنَا الرَّبُّ يُدْخِلْنَا إِلَى هذِهِ الأَرْضِ وَيُعْطِينَا إِيَّاهَا، أَرْضًا تَفِيضُ لَبَنًا وَعَسَلاً.

אִם חָפֵ֥ץ בָּ֙נוּ֙ יְהוָ֔ה וְהֵבִ֤יא;אֹתָ֙נוּ֙ אֶל הַזֹּ֔את הָאָ֣רֶץ וּנְתָנָ֖הּ;לָ֑נוּ אֶ֕רֶץ זָבַ֥ת חָלָ֖ב וּדְבָֽשׁ

العدد 14: 9 Num.14.9

إِنَّمَا لاَ تَتَمَرَّدُوا عَلَى الرَّبِّ، وَلاَ تَخَافُوا مِنْ شَعْبِ الأَرْضِ لأَنَّهُمْ خُبْزُنَا. قَدْ زَالَ عَنْهُمْ ظِلُّهُمْ، وَالرَّبُّ مَعَنَا. لاَ تَخَافُوهُمْ.

אַ֣ךְ אַל תִּמְרֹדוּ֒;וְאַתֶּ֗ם בַּֽיהוָה֮ אַל תִּֽירְאוּ֙ עַ֣ם הָאָ֔רֶץ כִּ֥י;הֵ֑ם לַחְמֵ֖נוּ סָ֣ר מֵעֲלֵיהֶ֛ם צִלָּ֧ם וַֽיהוָ֥ה אִתָּ֖נוּ אַל תִּירָאֻֽם

العدد 14: 14 Num.14.14

وَيَقُولُونَ لِسُكَّانِ هذِهِ الأَرْضِ الَّذِينَ قَدْ سَمِعُوا أَنَّكَ يَا رَبُّ فِي وَسَطِ هذَا الشَّعْبِ، الَّذِينَ أَنْتَ يَا رَبُّ قَدْ ظَهَرْتَ عَيْنًا لِعَيْنٍ، وَسَحَابَتُكَ وَاقِفَةٌ عَلَيْهِمْ، وَأَنْتَ سَائِرٌ أَمَامَهُمْ بِعَمُودِ سَحَابٍ نَهَارًا وَبِعَمُودِ نَارٍ لَيْلاً.

וְאָמְר֗וּ יוֹשֵׁב֮ הַזֹּאת֒ הָאָ֣רֶץ שָֽׁמְעוּ֙ כִּֽי;אַתָּ֣ה יְהוָ֔ה בְּקֶ֖רֶב הַזֶּ֑ה הָעָ֣ם אֲשֶׁר אַתָּ֣ה יְהוָ֗ה נִרְאָ֣ה עַ֨יִן בְּעַ֜יִן וַעֲנָֽנְךָ֙ עֹמֵ֣ד עֲלֵהֶ֔ם אַתָּ֨ה הֹלֵ֤ךְ לִפְנֵיהֶם֙ וּבְעַמֻּ֣ד עָנָ֗ן יוֹמָ֔ם וּבְעַמּ֥וּד אֵ֖שׁ לָֽיְלָה

العدد 14: 16 Num.14.16

لأَنَّ الرَّبَّ لَمْ يَقْدِرْ أَنْ يُدْخِلَ هذَا الشَّعْبَ إِلَى الأَرْضِ الَّتِي حَلَفَ لَهُمْ، قَتَلَهُمْ فِي الْقَفْرِ.

יְהוָ֗ה מִבִּלְתִּ֞י יְכֹ֣לֶת לְהָבִיא֙ הַזֶּ֔ה הָעָ֣ם אֶל הָאָ֖רֶץ אֲשֶׁר נִשְׁבַּ֣ע לָהֶ֑ם וַיִּשְׁחָטֵ֖ם בַּמִּדְבָּֽר

العدد 14: 21 Num.14.21

وَلكِنْ حَيٌّ أَنَا فَتُمْلأُ كُلُّ الأَرْضِ مِنْ مَجْدِ الرَّبِّ،

וְאוּלָ֖ם חַי אָ֑נִי וְיִמָּלֵ֥א כָּל הָאָֽרֶץ כְבוֹד יְהוָ֖ה

العدد 14: 23 Num.14.23

لَنْ يَرَوْا الأَرْضَ الَّتِي حَلَفْتُ لآبَائِهِمْ. وَجَمِيعُ الَّذِينَ أَهَانُونِي لاَ يَرَوْنَهَا.

אִם יִרְאוּ֙ הָאָ֔רֶץ אֲשֶׁ֥ר נִשְׁבַּ֖עְתִּי לַאֲבֹתָ֑ם וְכָל מְנַאֲצַ֖י לֹ֥א יִרְאֽוּהָ

العدد 14: 24 Num.14.24

وَأَمَّا عَبْدِي كَالِبُ فَمِنْ أَجْلِ أَنَّهُ كَانَتْ مَعَهُ رُوحٌ أُخْرَى، وَقَدِ اتَّبَعَنِي تَمَامًا، أُدْخِلُهُ إِلَى الأَرْضِ الَّتِي ذَهَبَ إِلَيْهَا، وَزَرْعُهُ يَرِثُهَا.

וְעַבְדִּ֣י כָלֵ֗ב עֵ֣קֶב הָֽיְתָ֞ה עִמּ֔וֹ ר֤וּחַ אַחֶ֙רֶת֙ אַחֲרָ֑י וַיְמַלֵּ֖א וַהֲבִֽיאֹתִ֗יו אֶל הָאָ֙רֶץ֙ אֲשֶׁר בָּ֣א שָׁ֔מָּה וְזַרְע֖וֹ יוֹרִשֶֽׁנָּה

العدد 14: 30 Num.14.30

لَنْ تَدْخُلُوا الأَرْضَ الَّتِي رَفَعْتُ يَدِي لأُسْكِنَنَّكُمْ فِيهَا، مَا عَدَا كَالِبَ بْنَ يَفُنَّةَ وَيَشُوعَ بْنَ نُونٍ.

אִם;אַתֶּם֙ תָּבֹ֣אוּ הָאָ֔רֶץ אֲשֶׁ֤ר נָשָׂ֙אתִי֙ יָדִ֔י לְשַׁכֵּ֥ן;אֶתְכֶ֖ם בָּ֑הּ כִּ֚י;אִם כָּלֵ֣ב בֶּן יְפֻנֶּ֔ה וִיהוֹשֻׁ֖עַ בִּן נֽוּן

العدد 14: 31 Num.14.31

وَأَمَّا أَطْفَالُكُمُ الَّذِينَ قُلْتُمْ يَكُونُونَ غَنِيمَةً فَإِنِّي سَأُدْخِلُهُمْ، فَيَعْرِفُونَ الأَرْضَ الَّتِي احْتَقَرْتُمُوهَا.

וְטַ֨פְּכֶ֔ם אֲשֶׁ֥ר אֲמַרְתֶּ֖ם יִהְיֶ֑ה לָבַ֣ז וְהֵבֵיאתִ֣י;אֹתָ֔ם וְיָֽדְעוּ֙ הָאָ֔רֶץ אֲשֶׁ֥ר מְאַסְתֶּ֖ם;בָּֽהּ

العدد 14: 34 Num.14.34

كَعَدَدِ الأَيَّامِ الَّتِي تَجَسَّسْتُمْ الأَرْضَ أَرْبَعِينَ يَوْمًا، لِلسَّنَةِ يَوْمٌ. تَحْمِلُونَ ذُنُوبَكُمْ أَرْبَعِينَ سَنَةً فَتَعْرِفُونَ ابْتِعَادِي.

בְּמִסְפַּ֨ר הַיָּמִ֜ים אֲשֶׁר תַּרְתֶּ֣ם הָאָרֶץ֮ אַרְבָּעִ֣ים יוֹם֒;י֣וֹם לַשָּׁנָ֞ה י֣וֹם תִּשְׂאוּ֙ עֲוֹנֹ֣תֵיכֶ֔ם אַרְבָּעִ֖ים לַשָּׁנָ֗ה וִֽידַעְתֶּ֖ם תְּנוּאָתִֽי

العدد 14: 36 Num.14.36

أَمَّا الرِّجَالُ الَّذِينَ أَرْسَلَهُمْ مُوسَى لِيَتَجَسَّسُوا الأَرْضَ، وَرَجَعُوا وَسَجَّسُوا عَلَيْهِ كُلَّ الْجَمَاعَةِ بِإِشَاعَةِ الْمَذَمَّةِ عَلَى الأَرْضِ،

וְהָ֣אֲנָשִׁ֔ים אֲשֶׁר שָׁלַ֥ח מֹשֶׁ֖ה לָת֣וּר הָאָ֑רֶץ וַיָּשֻׁ֗בוּ וַיַּלִּ֤ינוּ עָלָיו֙ כָּל הָ֣עֵדָ֔ה לְהוֹצִ֥יא דִבָּ֖ה עַל הָאָֽרֶץ

أشهر ترجمات الكلمة في ترجمة سميث وفان دايك

أشكال الكلمة في النص الأصلي:

شواهد ورود الكلمة في الكتاب المقدس (2498 آية)