פֹּה (H6311) - pôh | معجم سترونغ العبري

التكوين 19: 12 Gen.19.12

وَقَالَ الرَّجُلاَنِ لِلُوطٍ: مَنْ لَكَ أَيْضًا ههُنَا. أَصْهَارَكَ وَبَنِيكَ وَبَنَاتِكَ وَكُلَّ مَنْ لَكَ فِي الْمَدِينَةِ، أَخْرِجْ مِنَ الْمَكَانِ،

וַיֹּאמְר֨וּ הָאֲנָשִׁ֜ים ל֗וֹט מִֽי לְךָ֣ עֹ֚ד פֹ֔ה חָתָן֙ וּבָנֶ֣יךָ וּבְנֹתֶ֔יךָ וְכֹ֥ל אֲשֶׁר לְךָ֖ בָּעִ֑יר הוֹצֵ֖א מִן הַמָּקֽוֹם

التكوين 22: 5 Gen.22.5

فَقَالَ إِبْرَاهِيمُ لِغُلاَمَيْهِ: اجْلِسَا أَنْتُمَا ههُنَا مَعَ الْحِمَارِ، وَأَمَّا أَنَا وَالْغُلاَمُ فَنَذْهَبُ إِلَى هُنَاكَ وَنَسْجُدُ، ثُمَّ نَرْجعُ إِلَيْكُمَا.

וַיֹּ֨אמֶר אַבְרָהָ֜ם נְעָרָ֗יו שְׁבוּ לָכֶ֥ם פֹּה֙ עִֽם הַחֲמ֔וֹר וַאֲנִ֣י וְהַנַּ֔עַר נֵלְכָ֖ה עַד כֹּ֑ה וְנִֽשְׁתַּחֲוֶ֖ה וְנָשׁ֥וּבָה אֲלֵיכֶֽם

التكوين 40: 15 Gen.40.15

لأَنِّي قَدْ سُرِقْتُ مِنْ أَرْضِ الْعِبْرَانِيِّينَ، وَهُنَا أَيْضًا لَمْ أَفْعَلْ شَيْئًا حَتَّى وَضَعُونِي فِي السِّجْنِ.

כִּֽי גֻנֹּ֣ב;גֻּנַּ֔בְתִּי מֵאֶ֖רֶץ הָעִבְרִ֑ים פֹּה֙ וְגַם לֹא עָשִׂ֣יתִֽי מְא֔וּמָה כִּֽי שָׂמ֥וּ;אֹתִ֖י בַּבּֽוֹר

العدد 22: 8 Num.22.8

فَقَالَ لَهُمْ: بِيتُوا هُنَا اللَّيْلَةَ فَأَرُدَّ عَلَيْكُمْ جَوَابًا كَمَا يُكَلِّمُنِي الرَّبُّ. فَمَكَثَ رُؤَسَاءُ مُوآبَ عِنْدَ بَلْعَامَ.

וַיֹּ֣אמֶר אֲלֵיהֶ֗ם לִ֤ינוּ פֹה֙ הַלַּ֔יְלָה וַהֲשִׁבֹתִ֤י אֶתְכֶם֙ דָּבָ֔ר כַּאֲשֶׁ֛ר יְדַבֵּ֥ר;אֵלָ֑י יְהוָ֖ה וַיֵּשְׁב֥וּ שָׂרֵֽי מוֹאָ֖ב עִם בִּלְעָֽם

العدد 32: 6 Num.32.6

فَقَالَ مُوسَى لِبَنِي جَادٍ وَبَنِي رَأُوبَيْنَ: هَلْ يَنْطَلِقُ إِخْوَتُكُمْ إِلَى الْحَرْبِ، وَأَنْتُمْ تَقْعُدُونَ ههُنَا.

וַיֹּ֣אמֶר מֹשֶׁ֔ה לִבְנֵי גָ֖ד וְלִבְנֵ֣י רְאוּבֵ֑ן יָבֹ֙אוּ֙ הַאַֽחֵיכֶ֗ם לַמִּלְחָמָ֔ה וְאַתֶּ֖ם תֵּ֥שְׁבוּ פֹֽה

العدد 32: 16 Num.32.16

فَاقْتَرَبُوا إِلَيْهِ وَقَالُوا: نَبْنِي صِيَرَ غَنَمٍ لِمَوَاشِينَا ههُنَا وَمُدُنًا لأَطْفَالِنَا.

וַיִּגְּשׁ֤וּ אֵלָיו֙ וַ֣יֹּאמְר֔וּ נִבְנֶ֥ה גִּדְרֹ֥ת צֹ֛אן לְמִקְנֵ֖נוּ פֹּ֑ה וְעָרִ֖ים לְטַפֵּֽנוּ

التثنية 5: 3 Deu.5.3

لَيْسَ مَعَ آبَائِنَا قَطَعَ الرَّبُّ هذَا الْعَهْدَ، بَلْ مَعَنَا نَحْنُ الَّذِينَ هُنَا الْيَوْمَ جَمِيعُنَا أَحْيَاءٌ.

לֹ֣א אֶת אֲבֹתֵ֔ינוּ כָּרַ֥ת יְהוָ֖ה הַזֹּ֑את הַבְּרִ֣ית כִּ֣י אִתָּ֗נוּ אֲנַ֨חְנוּ אֵ֥לֶּה פֹ֛ה הַיּ֖וֹם כֻּלָּ֥נוּ חַיִּֽים

التثنية 5: 31 Deu.5.31

وَأَمَّا أَنْتَ فَقِفْ هُنَا مَعِي فَأُكَلِّمَكَ بِجَمِيعِ الْوَصَايَا وَالْفَرَائِضِ وَالأَحْكَامِ الَّتِي تُعَلِّمُهُمْ فَيَعْمَلُونَهَا فِي الأَرْضِ الَّتِي أَنَا أُعْطِيهِمْ لِيَمْتَلِكُوهَا.

וְאַתָּ֗ה עֲמֹ֣ד פֹּה֮ עִמָּדִי֒ וַאֲדַבְּרָ֣ה;אֵלֶ֗יךָ כָּל הַמִּצְוָ֛ה וְהַחֻקִּ֥ים וְהַמִּשְׁפָּטִ֖ים אֲשֶׁ֣ר תְּלַמְּדֵ֑ם וְעָשׂ֣וּ בָאָ֔רֶץ אֲשֶׁ֧ר אָנֹכִ֛י נֹתֵ֥ן;לָהֶ֖ם לְרִשְׁתָּֽהּ

التثنية 12: 8 Deu.12.8

لاَ تَعْمَلُوا حَسَبَ كُلِّ مَا نَحْنُ عَامِلُونَ هُنَا الْيَوْمَ، أَيْ كُلُّ إِنْسَانٍ مَهْمَا صَلَحَ فِي عَيْنَيْهِ.

לֹ֣א תַעֲשׂ֔וּן כְּ֠כֹל אֲשֶׁ֨ר אֲנַ֧חְנוּ עֹשִׂ֛ים פֹּ֖ה הַיּ֑וֹם כָּל אִ֖ישׁ הַיָּשָׁ֥ר בְּעֵינָֽיו

التثنية 29: 15 Deu.29.15

بَلْ مَعَ الَّذِي هُوَ هُنَا مَعَنَا وَاقِفًا الْيَوْمَ أَمَامَ الرَّبِّ إِلهِنَا، وَمَعَ الَّذِي لَيْسَ هُنَا مَعَنَا الْيَوْمَ.

כִּי֩ אֶת אֲשֶׁ֨ר יֶשְׁנ֜וֹ פֹּ֗ה עִמָּ֙נוּ֙ עֹמֵ֣ד הַיּ֔וֹם לִפְנֵ֖י יְהוָ֣ה אֱלֹהֵ֑ינוּ וְאֵ֨ת אֲשֶׁ֥ר אֵינֶ֛נּוּ פֹּ֖ה עִמָּ֥נוּ הַיּֽוֹם

التثنية 29: 15 Deu.29.15

بَلْ مَعَ الَّذِي هُوَ هُنَا مَعَنَا وَاقِفًا الْيَوْمَ أَمَامَ الرَّبِّ إِلهِنَا، وَمَعَ الَّذِي لَيْسَ هُنَا مَعَنَا الْيَوْمَ.

כִּי֩ אֶת אֲשֶׁ֨ר יֶשְׁנ֜וֹ פֹּ֗ה עִמָּ֙נוּ֙ עֹמֵ֣ד הַיּ֔וֹם לִפְנֵ֖י יְהוָ֣ה אֱלֹהֵ֑ינוּ וְאֵ֨ת אֲשֶׁ֥ר אֵינֶ֛נּוּ פֹּ֖ה עִמָּ֥נוּ הַיּֽוֹם

يشوع 18: 6 Jos.18.6

وَأَنْتُمْ تَكْتُبُونَ الأَرْضَ سَبْعَةَ أَقْسَامٍ، ثُمَّ تَأْتُونَ إِلَيَّ هُنَا فَأُلْقِي لَكُمْ قُرْعَةً ههُنَا أَمَامَ الرَّبِّ إِلهِنَا.

וְאַתֶּ֞ם תִּכְתְּב֤וּ הָאָ֙רֶץ֙ שִׁבְעָ֣ה חֲלָקִ֔ים וַֽהֲבֵאתֶ֥ם אֵלַ֖י הֵ֑נָּה וְיָרִ֨יתִי לָכֶ֤ם גּוֹרָל֙ פֹּ֔ה לִפְנֵ֖י יְהוָ֥ה אֱלֹהֵֽינוּ

يشوع 18: 8 Jos.18.8

فَقَامَ الرِّجَالُ وَذَهَبُوا. وَأَوْصَى يَشُوعُ الذَّاهِبِينَ لِكِتَابَةِ الأَرْضِ قَائِلاً: اِذْهَبُوا وَسِيرُوا فِي الأَرْضِ وَاكْتُبُوهَا، ثُمَّ ارْجِعُوا إِلَيَّ فَأُلْقِي هُنَا قُرْعَةً أَمَامَ الرَّبِّ فِي شِيلُوهَ.

וַיָּקֻ֥מוּ הָאֲנָשִׁ֖ים וַיֵּלֵ֑כוּ וַיְצַ֣ו יְהוֹשֻׁ֡עַ הַהֹלְכִים֩ לִכְתֹּ֨ב הָאָ֜רֶץ לֵאמֹ֗ר לְ֠כוּ וְהִתְהַלְּכ֨וּ בָאָ֜רֶץ וְכִתְב֤וּ;אוֹתָהּ֙ וְשׁ֣וּבוּ אֵלַ֔י אַשְׁלִ֨יךְ וּ֠פֹה גּוֹרָ֛ל לִפְנֵ֥י יְהוָ֖ה בְּשִׁלֹֽה

القضاة 18: 3 Jdg.18.3

وَبَيْنَمَا هُمْ عِنْدَ بَيْتِ مِيخَا عَرَفُوا صَوْتَ الْغُلاَمِ اللاَّوِيِّ، فَمَالُوا إِلَى هُنَاكَ وَقَالُوا لَهُ: مَنْ جَاءَ بِكَ إِلَى هُنَا. وَمَاذَا أَنْتَ عَامِلٌ فِي هذَا وَمَا لَكَ هُنَا.

הֵ֚מָּה עִם בֵּ֣ית מִיכָ֔ה הִכִּ֔ירוּ ק֥וֹל הַנַּ֖עַר הַלֵּוִ֑י וַיָּס֣וּרוּ שָׁ֗ם וַיֹּ֤אמְרוּ לוֹ֙ מִֽי הֱבִיאֲךָ֣ הֲלֹ֔ם וּמָֽה אַתָּ֥ה עֹשֶׂ֛ה בָּזֶ֖ה וּמַה לְּךָ֥ פֹֽה

القضاة 19: 9 Jdg.19.9

ثُمَّ قَامَ الرَّجُلُ لِلذَّهَابِ هُوَ وَسُرِّيَّتُهُ وَغُلاَمُهُ، فَقَالَ لَهُ حَمُوهُ أَبُو الْفَتَاةِ: إِنَّ النَّهَارَ قَدْ مَالَ إِلَى الْغُرُوبِ. بِيتُوا هُوَذَا آخِرُ النَّهَارِ. بِتْ هُنَا وَلْيَطِبْ قَلْبُكَ، وَغَدًا تُبَكِّرُونَ فِي طَرِيقِكُمْ وَتَذْهَبُ إِلَى خَيْمَتِكَ.

וַיָּ֤קָם הָאִישׁ֙ לָלֶ֔כֶת ה֥וּא וּפִילַגְשׁ֖וֹ וְנַעֲר֑וֹ וַיֹּ֣אמֶר ל֣וֹ חֹתְנ֣וֹ אֲבִ֣י הַֽנַּעֲרָ֡ה הִנֵּ֣ה הַיּ֜וֹם רָפָ֨ה לַעֲרֹ֗ב לִֽינוּ;נָ֞א הִנֵּ֨ה חֲנ֤וֹת הַיּוֹם֙ לִ֥ין פֹּה֙ וְיִיטַ֣ב לְבָבֶ֔ךָ מָחָר֙ וְהִשְׁכַּמְתֶּ֤ם לְדַרְכְּכֶ֔ם וְהָלַכְתָּ֖ לְאֹהָלֶֽךָ

راعوث 4: 1 Rut.4.1

فَصَعِدَ بُوعَزُ إِلَى الْبَابِ وَجَلَسَ هُنَاكَ. وَإِذَا بِالْوَلِيِّ الَّذِي تَكَلَّمَ عَنْهُ بُوعَزُ عَابِرٌ. فَقَالَ: مِلْ وَاجْلِسْ هُنَا أَنْتَ يَا فُلاَنُ الْفُلاَنِيُّ. فَمَالَ وَجَلَسَ.

עָלָ֣ה וּבֹ֨עַז הַשַּׁעַר֮ וַיֵּ֣שֶׁב שָׁם֒ וְהִנֵּ֨ה הַגֹּאֵ֤ל אֲשֶׁ֣ר דִּבֶּר בֹּ֔עַז עֹבֵר֙ וַיֹּ֛אמֶר ס֥וּרָה שְׁבָה פֹּ֖ה פְּלֹנִ֣י אַלְמֹנִ֑י וַיָּ֖סַר וַיֵּשֵֽׁב

راعوث 4: 2 Rut.4.2

ثُمَّ أَخَذَ عَشَرَةَ رِجَال مِنْ شُيُوخِ الْمَدِينَةِ وَقَالَ لَهُمُ: اجْلِسُوا هُنَا. فَجَلَسُوا.

וַיִּקַּ֞ח עֲשָׂרָ֧ה אֲנָשִׁ֛ים מִזִּקְנֵ֥י הָעִ֖יר וַיֹּ֣אמֶר שְׁבוּ פֹ֑ה וַיֵּשֵֽׁבוּ

صموئيل الأول 16: 11 1Sa.16.11

وَقَالَ صَمُوئِيلُ لِيَسَّى: هَلْ كَمُلُوا الْغِلْمَانُ. فَقَالَ: بَقِيَ بَعْدُ الصَّغِيرُ وَهُوَذَا يَرْعَى الْغَنَمَ. فَقَالَ صَمُوئِيلُ لِيَسَّى: أَرْسِلْ وَأْتِ بِهِ، لأَنَّنَا لاَ نَجْلِسُ حَتَّى يَأْتِيَ إِلَى ههُنَا.

וַיֹּ֨אמֶר שְׁמוּאֵ֣ל אֶל;יִשַׁי֮ הֲתַ֣מּוּ הַנְּעָרִים֒ וַיֹּ֗אמֶר שָׁאַ֣ר ע֚וֹד הַקָּטָ֔ן וְהִנֵּ֥ה רֹעֶ֖ה בַּצֹּ֑אן וַיֹּ֨אמֶר שְׁמוּאֵ֤ל אֶל;יִשַׁי֙ שִׁלְחָ֣ה וְקָחֶ֔נּוּ כִּ֥י לֹא נָסֹ֖ב עַד בֹּא֥וֹ פֹֽה

صموئيل الأول 21: 8 1Sa.21.8

وَقَالَ دَاوُدُ لأَخِيمَالِكَ: أَفَمَا يُوجَدُ هُنَا تَحْتَ يَدِكَ رُمْحٌ أَوْ سَيْفٌ، لأَنِّي لَمْ آخُذْ بِيَدِي سَيْفِي وَلاَ سِلاَحِي لأَنَّ أَمْرَ الْمَلِكِ كَانَ مُعَجِّلاً..

וַיֹּ֤אמֶר דָּוִד֙ לַאֲחִימֶ֔לֶךְ וְאִ֛ין יֶשׁ פֹּ֥ה תַֽחַת יָדְךָ֖ חֲנִ֣ית אוֹ חָ֑רֶב כִּ֣י לֹֽא לָקַ֣חְתִּי בְיָדִ֔י גַם;חַרְבִּ֤י וְגַם כֵּלַי֙ כִּֽי דְבַר הַמֶּ֖לֶךְ הָיָ֥ה נָחֽוּץ

صموئيل الأول 23: 3 1Sa.23.3

فَقَالَ رِجَالُ دَاوُدَ لَهُ: هَا نَحْنُ ههُنَا فِي يَهُوذَا خَائِفُونَ، فَكَمْ بِالْحَرِيِّ إِذَا ذَهَبْنَا إِلَى قَعِيلَةَ ضِدَّ صُفُوفِ الْفِلِسْطِينِيِّينَ.

וַיֹּ֨אמְר֜וּ אַנְשֵׁ֤י דָוִד֙ אֵלָ֔יו הִנֵּ֨ה אֲנַ֥חְנוּ פֹ֛ה בִּֽיהוּדָ֖ה יְרֵאִ֑ים וְאַף֙ כִּֽי נֵלֵ֣ךְ קְעִלָ֔ה אֶל מַֽעַרְכ֖וֹת פְּלִשְׁתִּֽים

صموئيل الثاني 20: 4 2Sa.20.4

وَقَالَ الْمَلِكُ لِعَمَاسَا: اجْمَعْ لِي رِجَالَ يَهُوذَا فِي ثَلاَثَةِ أَيَّامٍ، وَاحْضُرْ أَنْتَ هُنَا.

וַיֹּ֤אמֶר הַמֶּ֙לֶךְ֙ אֶל;עֲמָשָׂ֔א הַזְעֶק לִ֥י אִישׁ יְהוּדָ֖ה שְׁלֹ֣שֶׁת יָמִ֑ים עֲמֹֽד וְאַתָּ֖ה פֹּ֥ה

الملوك الأول 2: 30 1Ki.2.30

فَدَخَلَ بَنَايَاهُو إِلَى خَيْمَةِ الرَّبِّ وَقَالَ لَهُ: هكَذَا يَقُولُ الْمَلِكُ: اخْرُجْ. فَقَالَ: كَلاَّ، وَلكِنَّنِي هُنَا أَمُوتُ. فَرَدَّ بَنَايَاهُو الْجَوَابَ عَلَى الْمَلِكِ قَائِلاً: هكَذَا تَكَلَّمَ يُوآبُ وَهكَذَا جَاوَبَنِي.

וַיָּבֹ֨א בְנָיָ֜הוּ אֶל אֹ֣הֶל יְהוָ֗ה וַיֹּ֨אמֶר אֵלָ֜יו כֹּֽה אָמַ֤ר הַמֶּ֙לֶךְ֙ צֵ֔א וַיֹּ֥אמֶר לֹ֖א כִּ֣י פֹ֣ה אָמ֑וּת וַיָּ֨שֶׁב בְּנָיָ֤הוּ דָּבָ֣ר הַמֶּ֙לֶךְ֙ לֵאמֹ֔ר כֹּֽה דִבֶּ֥ר יוֹאָ֖ב וְכֹ֥ה עָנָֽנִי

الملوك الأول 19: 9 1Ki.19.9

وَدَخَلَ هُنَاكَ الْمُغَارَةَ وَبَاتَ فِيهَا. وَكَانَ كَلاَمُ الرَّبِّ إِلَيْهِ يَقُولُ: مَا لَكَ ههُنَا يَا إِيلِيَّا.

וַיָּבֹא שָׁ֥ם הַמְּעָרָ֖ה וַיָּ֣לֶן שָׁ֑ם וְהִנֵּ֤ה דְבַר יְהוָה֙ אֵלָ֔יו וַיֹּ֣אמֶר מַה לְּךָ֥ פֹ֖ה אֵלִיָּֽהוּ

الملوك الأول 19: 13 1Ki.19.13

فَلَمَّا سَمِعَ إِيلِيَّا لَفَّ وَجْهَهُ بِرِدَائِهِ وَخَرَجَ وَوَقَفَ فِي بَابِ الْمُغَارَةِ، وَإِذَا بِصَوْتٍ إِلَيْهِ يَقُولُ: مَا لَكَ ههُنَا يَا إِيلِيَّا.

וַיְהִ֣י כִּשְׁמֹ֣עַ אֵלִיָּ֗הוּ וַיָּ֤לֶט פָּנָיו֙ בְּאַדַּרְתּ֔וֹ וַיֵּצֵ֕א וַֽיַּעֲמֹ֖ד פֶּ֣תַח הַמְּעָרָ֑ה וְהִנֵּ֤ה ק֔וֹל אֵלָיו֙ וַיֹּ֕אמֶר מַה לְּךָ֥ פֹ֖ה אֵלִיָּֽהוּ

الملوك الأول 22: 7 1Ki.22.7

فَقَالَ يَهُوشَافَاطُ: أَمَا يُوجَدُ هُنَا بَعْدُ نَبِيٌّ لِلرَّبِّ فَنَسْأَلَ مِنْهُ.

וַיֹּ֙אמֶר֙ יְה֣וֹשָׁפָ֔ט הַאֵ֨ין פֹּ֥ה ע֑וֹד נָבִ֛יא לַיהוָ֖ה וְנִדְרְשָׁ֖ה מֵאוֹתֽוֹ

الملوك الثاني 2: 2 2Ki.2.2

فَقَالَ إِيلِيَّا لأَلِيشَعَ: امْكُثْ هُنَا لأَنَّ الرَّبَّ قَدْ أَرْسَلَنِي إِلَى بَيْتِ إِيلَ. فَقَالَ أَلِيشَعُ: حَيٌّ هُوَ الرَّبُّ، وَحَيَّةٌ هِيَ نَفْسُكَ، إِنِّي لاَ أَتْرُكُكَ. وَنَزَلاَ إِلَى بَيْتِ إِيلَ.

וַיֹּאמֶר֩ אֵלִיָּ֨הוּ אֶל;אֱלִישָׁ֜ע שֵֽׁב;נָ֣א פֹ֗ה כִּ֤י יְהוָה֙ שְׁלָחַ֣נִי עַד בֵּֽית אֵ֔ל וַיֹּ֣אמֶר אֱלִישָׁ֔ע חַי יְהוָ֥ה וְחֵֽי נַפְשְׁךָ֖ אִם אֶעֶזְבֶ֑ךָּ וַיֵּרְד֖וּ בֵּֽית אֵֽל

الملوك الثاني 2: 4 2Ki.2.4

ثُمَّ قَالَ لَهُ إِيلِيَّا: يَا أَلِيشَعُ، امْكُثْ هُنَا لأَنَّ الرَّبَّ قَدْ أَرْسَلَنِي إِلَى أَرِيحَا. فَقَالَ: حَيٌّ هُوَ الرَّبُّ، وَحَيَّةٌ هِيَ نَفْسُكَ، إِنِّي لاَ أَتْرُكُكَ. وَأَتَيَا إِلَى أَرِيحَا.

וַיֹּאמֶר֩ ל֨וֹ אֵלִיָּ֜הוּ אֱלִישָׁ֣ע שֵֽׁב;נָ֣א פֹ֗ה כִּ֤י יְהוָה֙ שְׁלָחַ֣נִי יְרִיח֔וֹ וַיֹּ֕אמֶר חַי יְהוָ֥ה וְחֵֽי נַפְשְׁךָ֖ אִם אֶעֶזְבֶ֑ךָּ וַיָּבֹ֖אוּ יְרִיחֽוֹ

الملوك الثاني 2: 6 2Ki.2.6

ثُمَّ قَالَ لَهُ إِيلِيَّا: أُمْكُثْ هُنَا لأَنَّ الرَّبَّ قَدْ أَرْسَلَنِي إِلَى الأُرْدُنِّ. فَقَالَ: حَيٌّ هُوَ الرَّبُّ، وَحَيَّةٌ هِيَ نَفْسُكَ، إِنِّي لاَ أَتْرُكُكَ. وَانْطَلَقَا كِلاَهُمَا.

וַיֹּאמֶר֩ ל֨וֹ אֵלִיָּ֜הוּ שֵֽׁב;נָ֣א פֹ֗ה כִּ֤י יְהוָה֙ שְׁלָחַ֣נִי הַיַּרְדֵּ֔נָה וַיֹּ֕אמֶר חַי יְהוָ֥ה וְחֵֽי נַפְשְׁךָ֖ אִם אֶעֶזְבֶ֑ךָּ וַיֵּלְכ֖וּ שְׁנֵיהֶֽם

الملوك الثاني 3: 11 2Ki.3.11

فَقَالَ يَهُوشَافَاطُ: أَلَيْسَ هُنَا نَبِيٌّ لِلرَّبِّ فَنَسْأَلَ الرَّبَّ بِهِ. فَأَجَابَ وَاحِدٌ مِنْ عَبِيدِ مَلِكِ إِسْرَائِيلَ وَقَالَ: هُنَا أَلِيشَعُ بْنُ شَافَاطَ الَّذِي كَانَ يَصُبُّ مَاءً عَلَى يَدَيْ إِيلِيَّا.

וַיֹּ֣אמֶר יְהוֹשָׁפָ֗ט הַאֵ֨ין פֹּ֤ה נָבִיא֙ לַֽיהוָ֔ה וְנִדְרְשָׁ֥ה יְהוָ֖ה מֵאוֹת֑וֹ וַ֠יַּעַן אֶחָ֞ד מֵעַבְדֵ֤י מֶֽלֶךְ יִשְׂרָאֵל֙ וַיֹּ֔אמֶר פֹּ֚ה אֱלִישָׁ֣ע בֶּן שָׁפָ֔ט אֲשֶׁר יָ֥צַק מַ֖יִם עַל יְדֵ֥י אֵלִיָּֽהוּ

الملوك الثاني 3: 11 2Ki.3.11

فَقَالَ يَهُوشَافَاطُ: أَلَيْسَ هُنَا نَبِيٌّ لِلرَّبِّ فَنَسْأَلَ الرَّبَّ بِهِ. فَأَجَابَ وَاحِدٌ مِنْ عَبِيدِ مَلِكِ إِسْرَائِيلَ وَقَالَ: هُنَا أَلِيشَعُ بْنُ شَافَاطَ الَّذِي كَانَ يَصُبُّ مَاءً عَلَى يَدَيْ إِيلِيَّا.

וַיֹּ֣אמֶר יְהוֹשָׁפָ֗ט הַאֵ֨ין פֹּ֤ה נָבִיא֙ לַֽיהוָ֔ה וְנִדְרְשָׁ֥ה יְהוָ֖ה מֵאוֹת֑וֹ וַ֠יַּעַן אֶחָ֞ד מֵעַבְדֵ֤י מֶֽלֶךְ יִשְׂרָאֵל֙ וַיֹּ֔אמֶר פֹּ֚ה אֱלִישָׁ֣ע בֶּן שָׁפָ֔ט אֲשֶׁר יָ֥צַק מַ֖יִם עַל יְדֵ֥י אֵלִיָּֽהוּ

أشهر ترجمات الكلمة في ترجمة سميث وفان دايك

أشكال الكلمة في النص الأصلي:

شواهد ورود الكلمة في الكتاب المقدس (81 آية)