المعنى المختصر للكلمة
am:
a people (as a congregated unit)
اللفظ الأصلي
עַם
نوع الكلمة
اسم مذكر
طريقة النطق
am
(am)
تكرار الورود في الكتاب
1841
مرة في الكتاب
أصل الكلمة وجذرها
المعنى والشرح المفصل
1
a people (as a congregated unit)
2
specifically, a tribe (as those of Israel)
3
hence (collectively) troops or attendants
4
figuratively, a flock
الإنجليزية — KJV Translation Tags
folk
men
nation
people
أشهر ترجمات الكلمة في ترجمة سميث وفان دايك
أشكال الكلمة في النص الأصلي:
הָעָ֖ם (132×)
הָעָ֔ם (119×)
הָעָם֙ (78×)
הָעָֽם (60×)
עַם (59×)
הָעָ֑ם (59×)
הָעָ֣ם (58×)
הָעָ֛ם (41×)
شواهد ورود الكلمة في الكتاب المقدس (1841 آية)
شواهد الآيات في أسفار الكتاب المقدس
العدد 21: 6
Num.21.6
فَأَرْسَلَ الرَّبُّ عَلَى الشَّعْبِ الْحَيَّاتِ الْمُحْرِقَةَ، فَلَدَغَتِ الشَّعْبَ، فَمَاتَ قَوْمٌ كَثِيرُونَ مِنْ إِسْرَائِيلَ.
וַיְשַׁלַּ֨ח יְהוָ֜ה בָּעָ֗ם הַנְּחָשִׁ֣ים הַשְּׂרָפִ֔ים וַֽיְנַשְּׁכ֖וּ הָעָ֑ם וַיָּ֥מָת עַם רָ֖ב מִיִּשְׂרָאֵֽל
العدد 21: 6
Num.21.6
فَأَرْسَلَ الرَّبُّ عَلَى الشَّعْبِ الْحَيَّاتِ الْمُحْرِقَةَ، فَلَدَغَتِ الشَّعْبَ، فَمَاتَ قَوْمٌ كَثِيرُونَ مِنْ إِسْرَائِيلَ.
וַיְשַׁלַּ֨ח יְהוָ֜ה בָּעָ֗ם הַנְּחָשִׁ֣ים הַשְּׂרָפִ֔ים וַֽיְנַשְּׁכ֖וּ הָעָ֑ם וַיָּ֥מָת עַם רָ֖ב מִיִּשְׂרָאֵֽל
العدد 21: 6
Num.21.6
فَأَرْسَلَ الرَّبُّ عَلَى الشَّعْبِ الْحَيَّاتِ الْمُحْرِقَةَ، فَلَدَغَتِ الشَّعْبَ، فَمَاتَ قَوْمٌ كَثِيرُونَ مِنْ إِسْرَائِيلَ.
וַיְשַׁלַּ֨ח יְהוָ֜ה בָּעָ֗ם הַנְּחָשִׁ֣ים הַשְּׂרָפִ֔ים וַֽיְנַשְּׁכ֖וּ הָעָ֑ם וַיָּ֥מָת עַם רָ֖ב מִיִּשְׂרָאֵֽל
العدد 21: 7
Num.21.7
فَأَتَى الشَّعْبُ إِلَى مُوسَى وَقَالُوا: قَدْ أَخْطَأْنَا إِذْ تَكَلَّمْنَا عَلَى الرَّبِّ وَعَلَيْكَ، فَصَلِّ إِلَى الرَّبِّ لِيَرْفَعَ عَنَّا الْحَيَّاتِ. فَصَلَّى مُوسَى لأَجْلِ الشَّعْبِ.
וַיָּבֹא֩ הָעָ֨ם אֶל מֹשֶׁ֜ה וַיֹּאמְר֣וּ חָטָ֗אנוּ כִּֽי דִבַּ֤רְנוּ בַֽיהוָה֙ וָבָ֔ךְ הִתְפַּלֵּל֙ אֶל יְהוָ֔ה וְיָסֵ֥ר מֵעָלֵ֖ינוּ הַנָּחָ֑שׁ וַיִּתְפַּלֵּ֥ל מֹשֶׁ֖ה בְּעַ֥ד הָעָֽם
العدد 21: 7
Num.21.7
فَأَتَى الشَّعْبُ إِلَى مُوسَى وَقَالُوا: قَدْ أَخْطَأْنَا إِذْ تَكَلَّمْنَا عَلَى الرَّبِّ وَعَلَيْكَ، فَصَلِّ إِلَى الرَّبِّ لِيَرْفَعَ عَنَّا الْحَيَّاتِ. فَصَلَّى مُوسَى لأَجْلِ الشَّعْبِ.
וַיָּבֹא֩ הָעָ֨ם אֶל מֹשֶׁ֜ה וַיֹּאמְר֣וּ חָטָ֗אנוּ כִּֽי דִבַּ֤רְנוּ בַֽיהוָה֙ וָבָ֔ךְ הִתְפַּלֵּל֙ אֶל יְהוָ֔ה וְיָסֵ֥ר מֵעָלֵ֖ינוּ הַנָּחָ֑שׁ וַיִּתְפַּלֵּ֥ל מֹשֶׁ֖ה בְּעַ֥ד הָעָֽם
العدد 21: 16
Num.21.16
وَمِنْ هُنَاكَ إِلَى بِئْرٍ. وَهِيَ الْبِئْرُ حَيْثُ قَالَ الرَّبُّ لِمُوسَى: اجْمَعِ الشَّعْبَ فَأُعْطِيَهُمْ مَاءً.
וּמִשָּׁ֖ם בְּאֵ֑רָה הִ֣וא הַבְּאֵ֗ר אֲשֶׁ֨ר אָמַ֤ר יְהוָה֙ לְמֹשֶׁ֔ה אֱסֹף֙ הָעָ֔ם וְאֶתְּנָ֥ה;לָהֶ֖ם מָֽיִם
العدد 21: 18
Num.21.18
بِئْرٌ حَفَرَهَا رُؤَسَاءُ، حَفَرَهَا شُرَفَاءُ الشَّعْبِ، بِصَوْلَجَانٍ، بِعِصِيِّهِمْ. وَمِنَ الْبَرِّيَّةِ إِلَى مَتَّانَةَ،
בְּאֵ֞ר חֲפָר֣וּהָ שָׂרִ֗ים כָּר֙וּהָ֙ נְדִיבֵ֣י הָעָ֔ם בִּמְחֹקֵ֖ק בְּמִשְׁעֲנֹתָ֑ם וּמִמִּדְבָּ֖ר מַתָּנָֽה
العدد 21: 23
Num.21.23
فَلَمْ يَسْمَحْ سِيحُونُ لإِسْرَائِيلَ بِالْمُرُورِ فِي تُخُومِهِ، بَلْ جَمَعَ سِيحُونُ جَمِيعَ قَوْمِهِ وَخَرَجَ لِلِقَاءِ إِسْرَائِيلَ إِلَى الْبَرِّيَّةِ، فَأَتَى إِلَى يَاهَصَ وَحَارَبَ إِسْرَائِيلَ.
וְלֹא נָתַ֨ן סִיחֹ֣ן יִשְׂרָאֵל֮ עֲבֹ֣ר בִּגְבֻלוֹ֒ וַיֶּאֱסֹ֨ף סִיחֹ֜ן כָּל עַמּ֗וֹ וַיֵּצֵ֞א לִקְרַ֤את יִשְׂרָאֵל֙ הַמִּדְבָּ֔רָה וַיָּבֹ֖א יָ֑הְצָה וַיִּלָּ֖חֶם בְּיִשְׂרָאֵֽל
العدد 21: 29
Num.21.29
وَيْلٌ لَكَ يَا مُوآبُ. هَلَكْتِ يَا أُمَّةَ كَمُوشَ. قَدْ صَيَّرَ بَنِيهِ هَارِبِينَ وَبَنَاتِهِ فِي السَّبْيِ لِمَلِكِ الأَمُورِيِّينَ سِيحُونَ.
אוֹי לְךָ֣ מוֹאָ֔ב אָבַ֖דְתָּ עַם כְּמ֑וֹשׁ נָתַ֨ן בָּנָ֤יו פְּלֵיטִם֙ וּבְנֹתָ֣יו בַּשְּׁבִ֔ית לְמֶ֥לֶךְ אֱמֹרִ֖י סִיחֽוֹן
العدد 21: 33
Num.21.33
ثُمَّ تَحَوَّلُوا وَصَعِدُوا فِي طَرِيقِ بَاشَانَ. فَخَرَجَ عُوجُ مَلِكُ بَاشَانَ لِلِقَائِهِمْ هُوَ وَجَمِيعُ قَوْمِهِ إِلَى الْحَرْبِ فِي إِذْرَعِي.
וַיִּפְנוּ֙ וַֽיַּעֲל֔וּ דֶּ֖רֶךְ הַבָּשָׁ֑ן וַיֵּצֵ֣א עוֹג֩ מֶֽלֶךְ הַבָּשָׁ֨ן לִקְרָאתָ֜ם ה֧וּא וְכָל עַמּ֛וֹ לַמִּלְחָמָ֖ה אֶדְרֶֽעִי
العدد 21: 34
Num.21.34
فَقَالَ الرَّبُّ لِمُوسَى: لاَ تَخَفْ مِنْهُ لأَنِّي قَدْ دَفَعْتُهُ إِلَى يَدِكَ مَعَ جَمِيعِ قَوْمِهِ وَأَرْضِهِ، فَتَفْعَلُ بِهِ كَمَا فَعَلْتَ بِسِيحُونَ مَلِكِ الأَمُورِيِّينَ السَّاكِنِ فِي حَشْبُونَ.
וַיֹּ֨אמֶר יְהוָ֤ה מֹשֶׁה֙ אַל תִּירָ֣א אֹת֔וֹ כִּ֣י נָתַ֧תִּי;אֹת֛וֹ בְיָדְךָ֞ וְאֶת כָּל עַמּ֖וֹ אַרְצ֑וֹ וְעָשִׂ֣יתָ לּ֔וֹ כַּאֲשֶׁ֣ר עָשִׂ֗יתָ לְסִיחֹן֙ מֶ֣לֶךְ הָֽאֱמֹרִ֔י יוֹשֵׁ֖ב בְּחֶשְׁבּֽוֹן
العدد 21: 35
Num.21.35
فَضَرَبُوهُ وَبَنِيهِ وَجَمِيعَ قَوْمِهِ حَتَّى لَمْ يَبْقَ لَهُ شَارِدٌ، وَمَلَكُوا أَرْضَهُ.
וַיַּכּ֨וּ;אֹת֤וֹ בָּנָיו֙ כָּל עַמּ֔וֹ עַד בִּלְתִּ֥י הִשְׁאִֽיר ל֖וֹ שָׂרִ֑יד וַיִּֽירְשׁ֖וּ אַרְצֽוֹ
العدد 22: 3
Num.22.3
فَزِعَ مُوآبُ مِنَ الشَّعْبِ جِدًّا لأَنَّهُ كَثِيرٌ، وَضَجَِرَ مُوآبُ مِنْ قِبَلَ بَنِي إِسْرَائِيلَ.
וַיָּ֨גָר מוֹאָ֜ב מִפְּנֵ֥י הָעָ֛ם מְאֹ֖ד כִּ֣י רַב וַיָּ֣קָץ מוֹאָ֔ב מִפְּנֵ֖י בְּנֵ֥י יִשְׂרָאֵֽל
العدد 22: 5
Num.22.5
فَأَرْسَلَ رُسُلاً إِلَى بَلْعَامَ بْنِ بَعُورَ، إِلَى فَتُورَ الَّتِي عَلَى النَّهْرِ فِي أَرْضِ بَنِي شَعْبِهِ لِيَدْعُوَهُ قَائِلاً: هُوَذَا شَعْبٌ قَدْ خَرَجَ مِنْ مِصْرَ. هُوَذَا قَدْ غَشَّى وَجْهَ الأَرْضِ، وَهُوَ مُقِيمٌ مُقَابَِلِي.
וַיִּשְׁלַ֨ח מַלְאָכִ֜ים אֶל בִּלְעָ֣ם בֶּן בְּע֗וֹר פְּ֠תוֹרָה אֲשֶׁ֧ר עַל הַנָּהָ֛ר אֶ֥רֶץ בְּנֵי עַמּ֖וֹ לִקְרֹא;ל֑וֹ לֵאמֹ֗ר הִ֠נֵּה עַ֣ם יָצָ֤א מִמִּצְרַ֙יִם֙ הִנֵּ֤ה כִסָּה֙ עֵ֣ין הָאָ֔רֶץ וְה֥וּא יֹשֵׁ֖ב מִמֻּלִֽי
العدد 22: 5
Num.22.5
فَأَرْسَلَ رُسُلاً إِلَى بَلْعَامَ بْنِ بَعُورَ، إِلَى فَتُورَ الَّتِي عَلَى النَّهْرِ فِي أَرْضِ بَنِي شَعْبِهِ لِيَدْعُوَهُ قَائِلاً: هُوَذَا شَعْبٌ قَدْ خَرَجَ مِنْ مِصْرَ. هُوَذَا قَدْ غَشَّى وَجْهَ الأَرْضِ، وَهُوَ مُقِيمٌ مُقَابَِلِي.
וַיִּשְׁלַ֨ח מַלְאָכִ֜ים אֶל בִּלְעָ֣ם בֶּן בְּע֗וֹר פְּ֠תוֹרָה אֲשֶׁ֧ר עַל הַנָּהָ֛ר אֶ֥רֶץ בְּנֵי עַמּ֖וֹ לִקְרֹא;ל֑וֹ לֵאמֹ֗ר הִ֠נֵּה עַ֣ם יָצָ֤א מִמִּצְרַ֙יִם֙ הִנֵּ֤ה כִסָּה֙ עֵ֣ין הָאָ֔רֶץ וְה֥וּא יֹשֵׁ֖ב מִמֻּלִֽי
العدد 22: 6
Num.22.6
فَالآنَ تَعَالَ وَالْعَنْ لِي هذَا الشَّعْبَ، لأَنَّهُ أَعْظَمُ مِنِّي، لَعَلَّهُ يُمْكِنُنَا أَنْ نَكْسِرَهُ فَأَطْرُدَهُ مِنَ الأَرْضِ، لأَنِّي عَرَفْتُ أَنَّ الَّذِي تُبَارِكُهُ مُبَارَكٌ وَالَّذِي تَلْعَنُهُ مَلْعُونٌ.
וְעַתָּה֩ לְכָה;נָּ֨א אָֽרָה לִּ֜י הַזֶּ֗ה הָעָ֣ם כִּֽי עָצ֥וּם מִמֶּ֔נִּי אוּלַ֤י אוּכַל֙ נַכֶּה;בּ֔וֹ וַאֲגָרְשֶׁ֖נּוּ מִן הָאָ֑רֶץ כִּ֣י יָדַ֗עְתִּי אֲשֶׁר תְּבָרֵךְ֙ מְבֹרָ֔ךְ וַאֲשֶׁ֥ר תָּאֹ֖ר יוּאָֽר
العدد 22: 11
Num.22.11
هُوَذَا الشَّعْبُ الْخَارِجُ مِنْ مِصْرَ قَدْ غَشَّى وَجْهَ الأَرْضِ. تَعَالَ الآنَ الْعَنْ لِي إِيَّاهُ، لَعَلِّي أَقْدِرُ أَنْ أُحَارِبَهُ وَأَطْرُدَهُ.
הִנֵּ֤ה הָעָם֙ הַיֹּצֵ֣א מִמִּצְרַ֔יִם וַיְכַ֖ס עֵ֣ין הָאָ֑רֶץ לְכָ֤ה עַתָּ֗ה קָֽבָה לִּי֙ אֹת֔וֹ אוּלַ֥י אוּכַ֛ל לְהִלָּ֥חֶם;בּ֖וֹ וְגֵרַשְׁתִּֽיו
العدد 22: 12
Num.22.12
فَقَالَ اللهُ لِبَلْعَامَ: لاَ تَذْهَبْ مَعَهُمْ وَلاَ تَلْعَنِ الشَّعْبَ، لأَنَّهُ مُبَارَكٌ.
וַיֹּ֤אמֶר אֱלֹהִים֙ בִּלְעָ֔ם לֹ֥א תֵלֵ֖ךְ עִמָּהֶ֑ם לֹ֤א תָאֹר֙ הָעָ֔ם כִּ֥י בָר֖וּךְ
العدد 22: 17
Num.22.17
لأَنِّي أُكْرِمُكَ إِكْرَامًا عَظِيمًا، وَكُلَّ مَا تَقُولُ لِي أَفْعَلُهُ. فَتَعَالَ الْعَنْ لِي هذَا الشَّعْبَ.
כִּֽי כַבֵּ֤ד אֲכַבֶּדְךָ֙ מְאֹ֔ד וְכֹ֛ל אֲשֶׁר תֹּאמַ֥ר אֵלַ֖י אֶֽעֱשֶׂ֑ה וּלְכָה;נָּא֙ קָֽבָה לִּ֔י הַזֶּֽה הָעָ֥ם
العدد 22: 41
Num.22.41
وَفِي الصَّبَاحِ أَخَذَ بَالاَقُ بَلْعَامَ وَأَصْعَدَهُ إِلَى مُرْتَفَعَاتِ بَعْلٍ، فَرَأَى مِنْ هُنَاكَ أَقْصَى الشَّعْبِ.
וַיְהִ֣י בַבֹּ֔קֶר וַיִּקַּ֤ח בָּלָק֙ בִּלְעָ֔ם וַֽיַּעֲלֵ֖הוּ בָּ֑עַל בָּמ֣וֹת וַיַּ֥רְא מִשָּׁ֖ם קְצֵ֥ה הָעָֽם
العدد 23: 9
Num.23.9
إِنِّي مِنْ رَأْسِ الصُّخُورِ أَرَاهُ، وَمِنَ الآكَامِ أُبْصِرُهُ. هُوَذَا شَعْبٌ يَسْكُنُ وَحْدَهُ، وَبَيْنَ الشُّعُوبِ لاَ يُحْسَبُ.
כִּֽי מֵרֹ֤אשׁ צֻרִים֙ אֶרְאֶ֔נּוּ וּמִגְּבָע֖וֹת אֲשׁוּרֶ֑נּוּ הֶן עָם֙ יִשְׁכֹּ֔ן לְבָדָ֣ד וּבַגּוֹיִ֖ם לֹ֥א יִתְחַשָּֽׁב
العدد 23: 24
Num.23.24
هُوَذَا شَعْبٌ يَقُومُ كَلَبْوَةٍ، وَيَرْتَفِعُ كَأَسَدٍ. لاَ يَنَامُ حَتَّى يَأْكُلَ فَرِيسَةً وَيَشْرَبَ دَمَ قَتْلَى.
הֶן עָם֙ יָק֔וּם כְּלָבִ֣יא יִתְנַשָּׂ֑א וְכַאֲרִ֖י לֹ֤א יִשְׁכַּב֙ עַד יֹ֣אכַל טֶ֔רֶף יִשְׁתֶּֽה וְדַם חֲלָלִ֖ים
العدد 24: 14
Num.24.14
وَالآنَ هُوَذَا أَنَا مُنْطَلِقٌ إِلَى شَعْبِي. هَلُمَّ أُنْبِئْكَ بِمَا يَفْعَلُهُ هذَا الشَّعْبُ بِشَعْبِكَ فِي آخِرِ الأَيَّامِ.
וְעַתָּ֕ה הִנְנִ֥י הוֹלֵ֖ךְ לְעַמִּ֑י לְכָה֙ אִיעָ֣צְךָ֔ אֲשֶׁ֨ר יַעֲשֶׂ֜ה הַזֶּ֛ה הָעָ֥ם לְעַמְּךָ֖ בְּאַחֲרִ֥ית הַיָּמִֽים
العدد 24: 14
Num.24.14
وَالآنَ هُوَذَا أَنَا مُنْطَلِقٌ إِلَى شَعْبِي. هَلُمَّ أُنْبِئْكَ بِمَا يَفْعَلُهُ هذَا الشَّعْبُ بِشَعْبِكَ فِي آخِرِ الأَيَّامِ.
וְעַתָּ֕ה הִנְנִ֥י הוֹלֵ֖ךְ לְעַמִּ֑י לְכָה֙ אִיעָ֣צְךָ֔ אֲשֶׁ֨ר יַעֲשֶׂ֜ה הַזֶּ֛ה הָעָ֥ם לְעַמְּךָ֖ בְּאַחֲרִ֥ית הַיָּמִֽים
العدد 24: 14
Num.24.14
وَالآنَ هُوَذَا أَنَا مُنْطَلِقٌ إِلَى شَعْبِي. هَلُمَّ أُنْبِئْكَ بِمَا يَفْعَلُهُ هذَا الشَّعْبُ بِشَعْبِكَ فِي آخِرِ الأَيَّامِ.
וְעַתָּ֕ה הִנְנִ֥י הוֹלֵ֖ךְ לְעַמִּ֑י לְכָה֙ אִיעָ֣צְךָ֔ אֲשֶׁ֨ר יַעֲשֶׂ֜ה הַזֶּ֛ה הָעָ֥ם לְעַמְּךָ֖ בְּאַחֲרִ֥ית הַיָּמִֽים
العدد 25: 1
Num.25.1
وَأَقَامَ إِسْرَائِيلُ فِي شِطِّيمَ، وَابْتَدَأَ الشَّعْبُ يَزْنُونَ مَعَ بَنَاتِ مُوآبَ.
וַיֵּ֥שֶׁב יִשְׂרָאֵ֖ל בַּשִּׁטִּ֑ים וַיָּ֣חֶל הָעָ֔ם לִזְנ֖וֹת אֶל בְּנ֥וֹת מוֹאָֽב
العدد 25: 2
Num.25.2
فَدَعَوْنَ الشَّعْبَ إِلَى ذَبَائِحِ آلِهَتِهِنَّ، فَأَكَلَ الشَّعْبُ وَسَجَدُوا لآلِهَتِهِنَّ.
וַתִּקְרֶ֣אןָ לָעָ֔ם לְזִבְחֵ֖י אֱלֹהֵיהֶ֑ן וַיֹּ֣אכַל הָעָ֔ם וַיִּֽשְׁתַּחֲוּ֖וּ לֵֽאלֹהֵיהֶֽן
العدد 25: 2
Num.25.2
فَدَعَوْنَ الشَّعْبَ إِلَى ذَبَائِحِ آلِهَتِهِنَّ، فَأَكَلَ الشَّعْبُ وَسَجَدُوا لآلِهَتِهِنَّ.
וַתִּקְרֶ֣אןָ לָעָ֔ם לְזִבְחֵ֖י אֱלֹהֵיהֶ֑ן וַיֹּ֣אכַל הָעָ֔ם וַיִּֽשְׁתַּחֲוּ֖וּ לֵֽאלֹהֵיהֶֽן
العدد 25: 4
Num.25.4
فَقَالَ الرَّبُّ لِمُوسَى: خُذْ جَمِيعَ رُؤُوسِ الشَّعْبِ وَعَلِّقْهُمْ لِلرَّبِّ مُقَابِلَ الشَّمْسِ، فَيَرْتَدَّ حُمُوُّ غَضَبِ الرَّبِّ عَنْ إِسْرَائِيلَ.
וַיֹּ֨אמֶר יְהוָ֜ה אֶל;מֹשֶׁ֗ה קַ֚ח כָּל רָאשֵׁ֣י הָעָ֔ם וְהוֹקַ֥ע;אוֹתָ֛ם לַיהוָ֖ה נֶ֣גֶד הַשָּׁ֑מֶשׁ וְיָשֹׁ֛ב חֲר֥וֹן אַף יְהוָ֖ה מִיִּשְׂרָאֵֽל
العدد 27: 13
Num.27.13
وَمَتَى نَظَرْتَهَا، تُضَمُّ إِلَى قَوْمِكَ أَنْتَ أَيْضًا كَمَا ضُمَّ هَارُونُ أَخُوكَ.
וְרָאִ֣יתָה;אֹתָ֔הּ וְנֶאֱסַפְתָּ֥ אֶל עַמֶּ֖יךָ אָ֑תָּה גַּם כַּאֲשֶׁ֥ר נֶאֱסַ֖ף אַהֲרֹ֥ן אָחִֽיךָ