עֶבֶד (H5650) - ʻebed | معجم سترونغ العبري

القضاة 15: 18 Jdg.15.18

ثُمَّ عَطِشَ جِدًّا فَدَعَا الرَّبَّ وَقَالَ: إِنَّكَ قَدْ جَعَلْتَ بِيَدِ عَبْدِكَ هذَا الْخَلاَصَ الْعَظِيمَ، وَالآنَ أَمُوتُ مِنَ الْعَطَشِ وَأَسْقُطُ بِيَدِ الْغُلْفِ.

וַיִּצְמָא֮ מְאֹד֒ וַיִּקְרָ֤א יְהוָה֙ וַיֹּאמַ֔ר אַתָּה֙ נָתַ֣תָּ בְיַֽד עַבְדְּךָ֔ הַזֹּ֑את הַתְּשׁוּעָ֥ה הַגְּדֹלָ֖ה וְעַתָּה֙ אָמ֣וּת בַּצָּמָ֔א וְנָפַלְתִּ֖י בְּיַ֥ד הָעֲרֵלִֽים

القضاة 19: 19 Jdg.19.19

وَأَيْضًا عِنْدَنَا تِبْنٌ وَعَلَفٌ لِحَمِيرِنَا، وَأَيْضًا خُبْزٌ وَخَمْرٌ لِي وَلأَمَتِكَ وَلِلْغُلاَمِ الَّذِي مَعَ عَبِيدِكَ. لَيْسَ احْتِيَاجٌ إِلَى شَيْءٍ.

וְגַם יֵ֣שׁ תֶּ֤בֶן מִסְפּוֹא֙ לַחֲמוֹרֵ֔ינוּ גַּם לֶ֣חֶם וָיַ֤יִן יֶשׁ;לִי֙ וְלַֽאֲמָתֶ֔ךָ וְלַנַּ֖עַר עִם עֲבָדֶ֑יךָ אֵ֥ין מַחְס֖וֹר כָּל;דָּבָֽר

صموئيل الأول 3: 9 1Sa.3.9

فَقَالَ عَالِي لِصَمُوئِيلَ: اذْهَبِ اضْطَجعْ، وَيَكُونُ إِذَا دَعَاكَ تَقُولُ: تَكَلَّمْ يَا رَبُّ لأَنَّ عَبْدَكَ سَامِعٌ. فَذَهَبَ صَمُوئِيلُ وَاضْطَجَعَ فِي مَكَانِهِ.

וַיֹּ֨אמֶר עֵלִ֣י לִשְׁמוּאֵל֮ לֵ֣ךְ שְׁכָב֒ וְהָיָה֙ אִם יִקְרָ֣א;אֵלֶ֔יךָ וְאָֽמַרְתָּ֙ דַּבֵּ֣ר יְהוָ֔ה כִּ֥י עַבְדֶּ֑ךָ שֹׁמֵ֖עַ וַיֵּ֣לֶךְ שְׁמוּאֵ֔ל וַיִּשְׁכַּ֖ב בִּמְקוֹמֽוֹ

صموئيل الأول 3: 10 1Sa.3.10

فَجَاءَ الرَّبُّ وَوَقَفَ وَدَعَا كَالْمَرَّاتِ الأُوَلِ: صَمُوئِيلُ، صَمُوئِيلُ. فَقَالَ صَمُوئِيلُ: تَكَلَّمْ لأَنَّ عَبْدَكَ سَامِعٌ.

וַיָּבֹ֤א יְהוָה֙ וַיִּתְיַצַּ֔ב וַיִּקְרָ֥א כְפַֽעַם בְּפַ֖עַם שְׁמוּאֵ֣ל שְׁמוּאֵ֑ל וַיֹּ֤אמֶר שְׁמוּאֵל֙ דַּבֵּ֔ר כִּ֥י עַבְדֶּֽךָ שֹׁמֵ֖עַ

صموئيل الأول 8: 14 1Sa.8.14

وَيَأْخُذُ حُقُولَكُمْ وَكُرُومَكُمْ وَزَيْتُونَكُمْ، أَجْوَدَهَا وَيُعْطِيهَا لِعَبِيدِهِ.

יִקָּ֑ח שְׂ֠דֽוֹתֵיכֶם כַּרְמֵיכֶ֧ם וְזֵיתֵיכֶ֛ם הַטּוֹבִ֖ים וְנָתַ֖ן לַעֲבָדָֽיו

صموئيل الأول 8: 15 1Sa.8.15

وَيُعَشِّرُ زُرُوعَكُمْ وَكُرُومَكُمْ، وَيُعْطِي لِخِصْيَانِهِ وَعَبِيدِهِ.

יַעְשֹׂ֑ר וְזַרְעֵיכֶ֥ם וְכַרְמֵיכֶ֖ם וְנָתַ֥ן לְסָרִיסָ֖יו וְלַעֲבָדָֽיו

صموئيل الأول 8: 16 1Sa.8.16

وَيَأْخُذُ عَبِيدَكُمْ وَجَوَارِيَكُمْ وَشُبَّانَكُمُ الْحِسَانَ وَحَمِيرَكُمْ وَيَسْتَعْمِلُهُمْ لِشُغْلِهِ.

יִקָּ֑ח עַבְדֵיכֶם֩ שִׁפְח֨וֹתֵיכֶ֜ם בַּחוּרֵיכֶ֧ם הַטּוֹבִ֛ים חֲמוֹרֵיכֶ֖ם וְעָשָׂ֖ה לִמְלַאכְתּֽוֹ

صموئيل الأول 8: 17 1Sa.8.17

وَيُعَشِّرُ غَنَمَكُمْ وَأَنْتُمْ تَكُونُونَ لَهُ عَبِيدًا.

יַעְשֹׂ֑ר צֹאנְכֶ֖ם וְאַתֶּ֖ם תִּֽהְיוּ ל֥וֹ לַעֲבָדִֽים

صموئيل الأول 12: 19 1Sa.12.19

وَقَالَ جَمِيعُ الشَّعْبِ لِصَمُوئِيلَ: صَلِّ عَنْ عَبِيدِكَ إِلَى الرَّبِّ إِلهِكَ حَتَّى لاَ نَمُوتَ، لأَنَّنَا قَدْ أَضَفْنَا إِلَى جَمِيعِ خَطَايَانَا شَرًّا بِطَلَبِنَا لأَنْفُسِنَا مَلِكًا.

וַיֹּאמְר֨וּ כָל הָעָ֜ם אֶל;שְׁמוּאֵ֗ל הִתְפַּלֵּ֧ל בְּעַד עֲבָדֶ֛יךָ אֶל יְהוָ֥ה אֱלֹהֶ֖יךָ וְאַל נָמ֑וּת כִּֽי יָסַ֤פְנוּ עַל כָּל חַטֹּאתֵ֙ינוּ֙ רָעָ֔ה לִשְׁאֹ֥ל לָ֖נוּ מֶֽלֶךְ

صموئيل الأول 16: 15 1Sa.16.15

فَقَالَ عَبِيدُ شَاوُلَ لَهُ: هُوَذَا رُوحٌ رَدِيءٌ مِنْ قِبَلِ اللهِ يَبْغَتُكَ.

וַיֹּאמְר֥וּ עַבְדֵֽי שָׁא֖וּל אֵלָ֑יו הִנֵּה;נָ֧א רֽוּחַ רָעָ֖ה אֱלֹהִ֛ים מְבַעִתֶּֽךָ

صموئيل الأول 16: 16 1Sa.16.16

فَلْيَأْمُرْ سَيِّدُنَا عَبِيدَهُ قُدَّامَهُ أَنْ يُفَتِّشُوا عَلَى رَجُل يُحْسِنُ الضَّرْبَ بِالْعُودِ. وَيَكُونُ إِذَا كَانَ عَلَيْكَ الرُّوحُ الرَّدِيءُ مِنْ قِبَلِ اللهِ، أَنَّهُ يَضْرِبُ بِيَدِهِ فَتَطِيبُ.

יֹאמַר;נָ֤א אֲדֹנֵ֙נוּ֙ עֲבָדֶ֣יךָ לְפָנֶ֔יךָ יְבַקְשׁ֕וּ אִ֕ישׁ יֹדֵ֖עַ מְנַגֵּ֣ן בַּכִּנּ֑וֹר וְהָיָ֗ה בִּֽהְי֨וֹת עָלֶ֤יךָ רֽוּחַ רָעָ֔ה אֱלֹהִים֙ וְנִגֵּ֥ן בְּיָד֖וֹ וְט֥וֹב;לָֽךְ

صموئيل الأول 17: 8 1Sa.17.8

فَوَقَفَ وَنَادَى صُفُوفَ إِسْرَائِيلَ وَقَالَ لَهُمْ: لِمَاذَا تَخْرُجُونَ لِتَصْطَفُّوا لِلْحَرْبِ. أَمَا أَنَا الْفِلِسْطِينِيُّ، وَأَنْتُمْ عَبِيدٌ لِشَاوُلَ. اخْتَارُوا لأَنْفُسِكُمْ رَجُلاً وَلْيَنْزِلْ إِلَيَّ.

וַֽיַּעֲמֹ֗ד וַיִּקְרָא֙ מַעַרְכֹ֣ת יִשְׂרָאֵ֔ל וַיֹּ֣אמֶר לָהֶ֔ם לָ֥מָּה תֵצְא֖וּ לַעֲרֹ֣ךְ מִלְחָמָ֑ה הֲל֧וֹא אָנֹכִ֣י הַפְּלִשְׁתִּ֗י וְאַתֶּם֙ עֲבָדִ֣ים לְשָׁא֔וּל בְּרוּ לָכֶ֥ם אִ֖ישׁ וְיֵרֵ֥ד אֵלָֽי

صموئيل الأول 17: 9 1Sa.17.9

فَإِنْ قَدَرَ أَنْ يُحَارِبَنِي وَيَقْتُلَنِي نَصِيرُ لَكُمْ عَبِيدًا، وَإِنْ قَدَرْتُ أَنَا عَلَيْهِ وَقَتَلْتُهُ تَصِيرُونَ أَنْتُمْ لَنَا عَبِيدًا وَتَخْدِمُونَنَا.

אִם יוּכַ֞ל לְהִלָּחֵ֤ם;אִתִּי֙ וְהִכָּ֔נִי וְהָיִ֥ינוּ לָכֶ֖ם לַעֲבָדִ֑ים וְאִם אֽוּכַל אֲנִ֤י לוֹ֙ וְהִכִּיתִ֔יו וִהְיִ֤יתֶם לָ֙נוּ֙ לַעֲבָדִ֔ים וַעֲבַדְתֶּ֖ם;אֹתָֽנוּ

صموئيل الأول 17: 9 1Sa.17.9

فَإِنْ قَدَرَ أَنْ يُحَارِبَنِي وَيَقْتُلَنِي نَصِيرُ لَكُمْ عَبِيدًا، وَإِنْ قَدَرْتُ أَنَا عَلَيْهِ وَقَتَلْتُهُ تَصِيرُونَ أَنْتُمْ لَنَا عَبِيدًا وَتَخْدِمُونَنَا.

אִם יוּכַ֞ל לְהִלָּחֵ֤ם;אִתִּי֙ וְהִכָּ֔נִי וְהָיִ֥ינוּ לָכֶ֖ם לַעֲבָדִ֑ים וְאִם אֽוּכַל אֲנִ֤י לוֹ֙ וְהִכִּיתִ֔יו וִהְיִ֤יתֶם לָ֙נוּ֙ לַעֲבָדִ֔ים וַעֲבַדְתֶּ֖ם;אֹתָֽנוּ

صموئيل الأول 17: 32 1Sa.17.32

فَقَالَ دَاوُدُ لِشَاوُلَ: لاَ يَسْقُطْ قَلْبُ أَحَدٍ بِسَبَبِهِ. عَبْدُكَ يَذْهَبُ وَيُحَارِبُ هذَا الْفِلِسْطِينِيَّ.

וַיֹּ֤אמֶר דָּוִד֙ אֶל;שָׁא֔וּל אַל יִפֹּ֥ל לֵב אָדָ֖ם עָלָ֑יו עַבְדְּךָ֣ יֵלֵ֔ךְ וְנִלְחַ֖ם הַזֶּֽה הַפְּלִשְׁתִּ֥י

صموئيل الأول 17: 34 1Sa.17.34

فَقَالَ دَاوُدُ لِشَاوُلَ: كَانَ عَبْدُكَ يَرْعَى لأَبِيهِ غَنَمًا، فَجَاءَ أَسَدٌ مَعَ دُبٍّ وَأَخَذَ شَاةً مِنَ الْقَطِيعِ،

וַיֹּ֤אמֶר דָּוִד֙ אֶל;שָׁא֔וּל הָיָ֧ה עַבְדְּךָ֛ רֹעֶ֨ה לְאָבִ֖יו בַּצֹּ֑אן וּבָ֤א הָֽאֲרִי֙ וְאֶת הַדּ֔וֹב וְנָשָׂ֥א שֶׂ֖ה מֵהָעֵֽדֶר

صموئيل الأول 17: 36 1Sa.17.36

قَتَلَ عَبْدُكَ الأَسَدَ وَالدُّبَّ وَهذَا الْفِلِسْطِينِيُّ الأَغْلَفُ يَكُونُ كَوَاحِدٍ مِنْهُمَا، لأَنَّهُ قَدْ عَيَّرَ صُفُوفَ اللهِ الْحَيِّ.

הִכָּ֣ה עַבְדֶּ֑ךָ הָאֲרִ֛י גַּם;הַדּ֖וֹב הַזֶּה֙ הַפְּלִשְׁתִּ֨י הֶעָרֵ֤ל וְֽ֠הָיָה כְּאַחַ֣ד מֵהֶ֔ם כִּ֣י חֵרֵ֔ף מַעַרְכֹ֖ת אֱלֹהִ֥ים חַיִּֽים

صموئيل الأول 17: 58 1Sa.17.58

فَقَالَ لَهُ شَاوُلُ: ابْنُ مَنْ أَنْتَ يَا غُلاَمُ. فَقَالَ دَاوُدُ: ابْنُ عَبْدِكَ يَسَّى الْبَيْتَلَحْمِيِّ.

וַיֹּ֤אמֶר אֵלָיו֙ שָׁא֔וּל בֶּן מִ֥י אַתָּ֖ה הַנָּ֑עַר וַיֹּ֣אמֶר דָּוִ֔ד בֶּֽן עַבְדְּךָ֥ יִשַׁ֖י בֵּ֥ית;הַלַּחְמִֽי

صموئيل الأول 18: 5 1Sa.18.5

وَكَانَ دَاوُدُ يَخْرُجُ إِلَى حَيْثُمَا أَرْسَلَهُ شَاوُلُ. كَانَ يُفْلِحُ. فَجَعَلَهُ شَاوُلُ عَلَى رِجَالِ الْحَرْبِ. وَحَسُنَ فِي أَعْيُنِ جَمِيعِ الشَّعْبِ وَفِي أَعْيُنِ عَبِيدِ شَاوُلَ أَيْضًا.

דָוִ֜ד וַיֵּצֵ֨א בְּכֹל֩;אֲשֶׁ֨ר יִשְׁלָחֶ֤נּוּ שָׁאוּל֙ יַשְׂכִּ֔יל וַיְשִׂמֵ֣הוּ שָׁא֔וּל עַ֖ל אַנְשֵׁ֣י הַמִּלְחָמָ֑ה וַיִּיטַב֙ בְּעֵינֵ֣י כָל הָעָ֔ם בְּעֵינֵ֖י עַבְדֵ֥י שָׁאֽוּל וְגַ֕ם

صموئيل الأول 18: 22 1Sa.18.22

وَأَمَرَ شَاوُلُ عَبِيدَهُ: تَكَلَّمُوا مَعَ دَاوُدَ سِرًّا قَائِلِينَ: هُوَذَا قَدْ سُرَّ بِكَ الْمَلِكُ، وَجَمِيعُ عَبِيدِهِ قَدْ أَحَبُّوكَ. فَالآنَ صَاهِرِ الْمَلِكَ.

וַיְצַ֨ו שָׁא֜וּל עֲבָדָ֗יו דַּבְּר֨וּ אֶל דָּוִ֤ד בַּלָּט֙ לֵאמֹ֔ר הִנֵּ֨ה חָפֵ֤ץ בְּךָ֙ הַמֶּ֔לֶךְ וְכָל עֲבָדָ֖יו אֲהֵב֑וּךָ וְעַתָּ֖ה הִתְחַתֵּ֥ן בַּמֶּֽלֶךְ

صموئيل الأول 18: 22 1Sa.18.22

وَأَمَرَ شَاوُلُ عَبِيدَهُ: تَكَلَّمُوا مَعَ دَاوُدَ سِرًّا قَائِلِينَ: هُوَذَا قَدْ سُرَّ بِكَ الْمَلِكُ، وَجَمِيعُ عَبِيدِهِ قَدْ أَحَبُّوكَ. فَالآنَ صَاهِرِ الْمَلِكَ.

וַיְצַ֨ו שָׁא֜וּל עֲבָדָ֗יו דַּבְּר֨וּ אֶל דָּוִ֤ד בַּלָּט֙ לֵאמֹ֔ר הִנֵּ֨ה חָפֵ֤ץ בְּךָ֙ הַמֶּ֔לֶךְ וְכָל עֲבָדָ֖יו אֲהֵב֑וּךָ וְעַתָּ֖ה הִתְחַתֵּ֥ן בַּמֶּֽלֶךְ

صموئيل الأول 18: 23 1Sa.18.23

فَتَكَلَّمَ عَبِيدُ شَاوُلَ فِي أُذُنَيْ دَاوُدَ بِهذَا الْكَلاَمِ. فَقَالَ دَاوُدُ: هَلْ هُوَ مُسْتَخَفٌّ فِي أَعْيُنِكُمْ مُصَاهَرَةُ الْمَلِكِ وَأَنَا رَجُلٌ مِسْكِينٌ وَحَقِيرٌ.

וַֽיְדַבְּר֞וּ עַבְדֵ֤י שָׁאוּל֙ בְּאָזְנֵ֣י דָוִ֔ד הָאֵ֑לֶּה הַדְּבָרִ֖ים וַיֹּ֣אמֶר דָּוִ֗ד הַֽנְקַלָּ֤ה בְעֵֽינֵיכֶם֙ הִתְחַתֵּ֣ן בַּמֶּ֔לֶךְ וְאָנֹכִ֖י אִֽישׁ רָ֥שׁ וְנִקְלֶֽה

صموئيل الأول 18: 24 1Sa.18.24

فَأَخْبَرَ شَاوُلَ عَبِيدُهُ قَائِلِينَ: بِمِثْلِ هذَا الْكَلاَمِ تَكَلَّمَ دَاوُدُ.

וַיַּגִּ֜דוּ שָׁא֛וּל עַבְדֵ֥י לֵאמֹ֑ר הָאֵ֖לֶּה כַּדְּבָרִ֥ים דִּבֶּ֥ר דָּוִֽד

صموئيل الأول 18: 26 1Sa.18.26

فَأَخْبَرَ عَبِيدُهُ دَاوُدَ بِهذَا الْكَلاَمِ، فَحَسُنَ الْكَلاَمُ فِي عَيْنَيْ دَاوُدَ أَنْ يُصَاهِرَ الْمَلِكَ. وَلَمْ تَكْمُلِ الأَيَّامُ

וַיַּגִּ֨דוּ עֲבָדָ֤יו לְדָוִד֙ הָאֵ֔לֶּה הַדְּבָרִ֣ים וַיִּשַׁ֤ר הַדָּבָר֙ בְּעֵינֵ֣י דָוִ֔ד לְהִתְחַתֵּ֖ן בַּמֶּ֑לֶךְ וְלֹ֥א מָלְא֖וּ הַיָּמִֽים

صموئيل الأول 18: 30 1Sa.18.30

وَخَرَجَ أَقْطَابُ الْفِلِسْطِينِيِّينَ. وَمِنْ حِينِ خُرُوجِهِمْ كَانَ دَاوُدُ يُفْلِحُ أَكْثَرَ مِنْ جَمِيعِ عَبِيدِ شَاوُلَ، فَتَوَقَّرَ اسْمُهُ جِدًّا.

וַיֵּצְא֖וּ שָׂרֵ֣י פְלִשְׁתִּ֑ים וַיְהִ֣י;מִדֵּ֣י צֵאתָ֗ם דָּוִד֙ שָׂכַ֤ל מִכֹּל֙ עַבְדֵ֣י שָׁא֔וּל וַיִּיקַ֥ר שְׁמ֖וֹ מְאֹֽד

صموئيل الأول 19: 1 1Sa.19.1

وَكَلَّمَ شَاوُلُ يُونَاثَانَ ابْنَهُ وَجَمِيعَ عَبِيدِهِ أَنْ يَقْتُلُوا دَاوُدَ.

וַיְדַבֵּ֣ר שָׁא֗וּל יוֹנָתָ֤ן בְּנוֹ֙ כָּל עֲבָדָ֔יו לְהָמִ֖ית דָּוִ֑ד

صموئيل الأول 19: 4 1Sa.19.4

وَتَكَلَّمَ يُونَاثَانُ عَنْ دَاوُدَ حَسَنًا مَعَ شَاوُلَ أَبِيهِ وَقَالَ لَهُ: لاَ يُخْطِئِ الْمَلِكُ إِلَى عَبْدِهِ دَاوُدَ، لأَنَّهُ لَمْ يُخْطِئْ إِلَيْكَ، وَلأَنَّ أَعْمَالَهُ حَسَنَةٌ لَكَ جِدًّا.

וַיְדַבֵּ֨ר יְהוֹנָתָ֤ן בְּדָוִד֙ ט֔וֹב אֶל שָׁא֖וּל אָבִ֑יו וַיֹּ֣אמֶר אֵ֠לָיו אַל יֶחֱטָ֨א הַמֶּ֜לֶךְ בְּעַבְדּ֣וֹ בְדָוִ֗ד כִּ֣י ל֤וֹא חָטָא֙ לָ֔ךְ וְכִ֥י מַעֲשָׂ֖יו טוֹב לְךָ֥ מְאֹֽד

صموئيل الأول 20: 7 1Sa.20.7

فَإِنْ قَالَ هَكَذاَ: حَسَنًا. كَانَ سَلاَمٌ لِعَبْدِكَ. وَلكِنْ إِنِ اغْتَاظَ غَيْظًا، فَاعْلَمْ أَنَّهُ قَدْ أُعِدَّ الشَّرُّ عِنْدَهُ.

אִם יֹאמַ֛ר כֹּ֥ה ט֖וֹב שָׁל֣וֹם לְעַבְדֶּ֑ךָ וְאִם חָרֹ֤ה יֶֽחֱרֶה֙ דַּ֕ע כִּֽי כָלְתָ֥ה הָרָעָ֖ה מֵעִמּֽוֹ

صموئيل الأول 20: 8 1Sa.20.8

فَتَعْمَلُ مَعْرُوفًا مَعَ عَبْدِكَ، لأَنَّكَ بِعَهْدِ الرَّبِّ أَدْخَلْتَ عَبْدَكَ مَعَكَ. وَإِنْ كَانَ فِيَّ إِثْمٌ فَاقْتُلْنِي أَنْتَ، وَلِمَاذَا تَأْتِي بِي إِلَى أَبِيكَ..

וְעָשִׂ֤יתָ חֶ֙סֶד֙ עַל עַבְדֶּ֔ךָ כִּ֚י בִּבְרִ֣ית יְהוָ֔ה הֵבֵ֥אתָ עַבְדְּךָ֖ עִמָּ֑ךְ וְאִם יֶשׁ בִּ֤י עָוֹן֙ הֲמִיתֵ֣נִי אַ֔תָּה לָמָּה;זֶּ֥ה תְבִיאֵֽנִי וְעַד אָבִ֖יךָ

صموئيل الأول 20: 8 1Sa.20.8

فَتَعْمَلُ مَعْرُوفًا مَعَ عَبْدِكَ، لأَنَّكَ بِعَهْدِ الرَّبِّ أَدْخَلْتَ عَبْدَكَ مَعَكَ. وَإِنْ كَانَ فِيَّ إِثْمٌ فَاقْتُلْنِي أَنْتَ، وَلِمَاذَا تَأْتِي بِي إِلَى أَبِيكَ..

וְעָשִׂ֤יתָ חֶ֙סֶד֙ עַל עַבְדֶּ֔ךָ כִּ֚י בִּבְרִ֣ית יְהוָ֔ה הֵבֵ֥אתָ עַבְדְּךָ֖ עִמָּ֑ךְ וְאִם יֶשׁ בִּ֤י עָוֹן֙ הֲמִיתֵ֣נִי אַ֔תָּה לָמָּה;זֶּ֥ה תְבִיאֵֽנִי וְעַד אָבִ֖יךָ

أشهر ترجمات الكلمة في ترجمة سميث وفان دايك

أشكال الكلمة في النص الأصلي:

شواهد ورود الكلمة في الكتاب المقدس (784 آية)