נָתַן (H5414) - nâthan | معجم سترونغ العبري

الجامعة 2: 26 Ecc.2.26

لأَنَّهُ يُؤْتِي الإِنْسَانَ الصَّالِحَ قُدَّامَهُ حِكْمَةً وَمَعْرِفَةً وَفَرَحًا، أَمَّا الْخَاطِئُ فَيُعْطِيهِ شُغْلَ الْجَمْعِ وَالتَّكْوِيمِ، لِيُعْطِيَ لِلصَّالِحِ قُدَّامَ اللهِ. هذَا أَيْضًا بَاطِلٌ وَقَبْضُ الرِّيحِ.

כִּ֤י נָתַ֛ן לְאָדָם֙ שֶׁטּ֣וֹב לְפָנָ֔יו חָכְמָ֥ה וְדַ֖עַת וְשִׂמְחָ֑ה וְלַחוֹטֶא֩ נָתַ֨ן עִנְיָ֜ן לֶאֱס֣וֹף וְלִכְנ֗וֹס לָתֵת֙ לְטוֹב֙ לִפְנֵ֣י הָֽאֱלֹהִ֔ים זֶ֥ה גַּם הֶ֖בֶל וּרְע֥וּת רֽוּחַ

الجامعة 2: 26 Ecc.2.26

لأَنَّهُ يُؤْتِي الإِنْسَانَ الصَّالِحَ قُدَّامَهُ حِكْمَةً وَمَعْرِفَةً وَفَرَحًا، أَمَّا الْخَاطِئُ فَيُعْطِيهِ شُغْلَ الْجَمْعِ وَالتَّكْوِيمِ، لِيُعْطِيَ لِلصَّالِحِ قُدَّامَ اللهِ. هذَا أَيْضًا بَاطِلٌ وَقَبْضُ الرِّيحِ.

כִּ֤י נָתַ֛ן לְאָדָם֙ שֶׁטּ֣וֹב לְפָנָ֔יו חָכְמָ֥ה וְדַ֖עַת וְשִׂמְחָ֑ה וְלַחוֹטֶא֩ נָתַ֨ן עִנְיָ֜ן לֶאֱס֣וֹף וְלִכְנ֗וֹס לָתֵת֙ לְטוֹב֙ לִפְנֵ֣י הָֽאֱלֹהִ֔ים זֶ֥ה גַּם הֶ֖בֶל וּרְע֥וּת רֽוּחַ

الجامعة 2: 26 Ecc.2.26

لأَنَّهُ يُؤْتِي الإِنْسَانَ الصَّالِحَ قُدَّامَهُ حِكْمَةً وَمَعْرِفَةً وَفَرَحًا، أَمَّا الْخَاطِئُ فَيُعْطِيهِ شُغْلَ الْجَمْعِ وَالتَّكْوِيمِ، لِيُعْطِيَ لِلصَّالِحِ قُدَّامَ اللهِ. هذَا أَيْضًا بَاطِلٌ وَقَبْضُ الرِّيحِ.

כִּ֤י נָתַ֛ן לְאָדָם֙ שֶׁטּ֣וֹב לְפָנָ֔יו חָכְמָ֥ה וְדַ֖עַת וְשִׂמְחָ֑ה וְלַחוֹטֶא֩ נָתַ֨ן עִנְיָ֜ן לֶאֱס֣וֹף וְלִכְנ֗וֹס לָתֵת֙ לְטוֹב֙ לִפְנֵ֣י הָֽאֱלֹהִ֔ים זֶ֥ה גַּם הֶ֖בֶל וּרְע֥וּת רֽוּחַ

الجامعة 3: 10 Ecc.3.10

قَدْ رَأَيْتُ الشُّغْلَ الَّذِي أَعْطَاهُ اللهُ بَنِي الْبَشَرِ لِيَشْتَغِلُوا بِهِ.

רָאִ֣יתִי הָֽעִנְיָ֗ן אֲשֶׁ֨ר נָתַ֧ן אֱלֹהִ֛ים לִבְנֵ֥י הָאָדָ֖ם לַעֲנ֥וֹת בּֽוֹ

الجامعة 3: 11 Ecc.3.11

صَنَعَ الْكُلَّ حَسَنًا فِي وَقْتِهِ، وَأَيْضًا جَعَلَ الأَبَدِيَّةَ فِي قَلْبِهِمِ، الَّتِي بِلاَهَا لاَ يُدْرِكُ الإِنْسَانُ الْعَمَلَ الَّذِي يَعْمَلُهُ اللهُ مِنَ الْبِدَايَةِ إِلَى النِّهَايَةِ.

עָשָׂ֖ה הַכֹּ֥ל יָפֶ֣ה בְעִתּ֑וֹ גַּ֤ם נָתַ֣ן הָעֹלָם֙ בְּלִבָּ֔ם אֲשֶׁ֧ר מִבְּלִ֞י לֹא יִמְצָ֣א הָאָדָ֗ם הַֽמַּעֲשֶׂ֛ה אֲשֶׁר עָשָׂ֥ה הָאֱלֹהִ֖ים מֵרֹ֥אשׁ וְעַד סֽוֹף

الجامعة 5: 1 Ecc.5.1

اِحْفَظْ قَدَمَكَ حِينَ تَذْهَبُ إِلَى بَيْتِ اللهِ، فَالاسْتِمَاعُ أَقْرَبُ مِنْ تَقْدِيمِ ذَبِيحَةِ الْجُهَّالِ، لأَنَّهُمْ لاَ يُبَالُونَ بِفَعْلِ الشَّرِّ.

שְׁמֹ֣ר רַגְלְךָ֗ כַּאֲשֶׁ֤ר תֵּלֵךְ֙ אֶל בֵּ֣ית הָאֱלֹהִ֔ים לִשְׁמֹ֔עַ וְקָר֣וֹב מִתֵּ֥ת זָ֑בַח הַכְּסִילִ֖ים כִּֽי אֵינָ֥ם יוֹדְעִ֖ים לַעֲשׂ֥וֹת רָֽע

الجامعة 5: 6 Ecc.5.6

لاَ تَدَعْ فَمَكَ يَجْعَلُ جَسَدَكَ يُخْطِئُ، وَلاَ تَقُلْ قُدَّامَ الْمَلاَكِ: إِنَّهُ سَهْوٌ. لِمَاذَا يَغْضَبُ اللهُ عَلَى قَوْلِكَ، وَيُفْسِدُ عَمَلَ يَدَيْكَ.

אַל תִּתֵּ֤ן פִּ֙יךָ֙ בְּשָׂרֶ֔ךָ לַחֲטִ֣יא וְאַל תֹּאמַר֙ לִפְנֵ֣י הַמַּלְאָ֔ךְ כִּ֥י;הִ֑יא שְׁגָגָ֖ה לָ֣מָּה יִקְצֹ֤ף הָֽאֱלֹהִים֙ עַל קוֹלֶ֔ךָ וְחִבֵּ֖ל מַעֲשֵׂ֥ה יָדֶֽיךָ

الجامعة 5: 18 Ecc.5.18

هُوَذَا الَّذِي رَأَيْتُهُ أَنَا خَيْرًا، الَّذِي هُوَ حَسَنٌ: أَنْ يَأْكُلَ وَيَشْرَبَ وَيَرَى خَيْرًا مِنْ كُلِّ تَعَبِهِ الَّذِي يَتْعَبُ فِيهِ تَحْتَ الشَّمْسِ مُدَّةَ أَيَّامِ حَيَاتِهِ الَّتِي أَعْطَاهُ اللهُ لأَنَّهُ نَصِيبُهُ.

הִנֵּ֞ה אֲשֶׁר רָאִ֣יתִי אָ֗נִי ט֣וֹב אֲשֶׁר יָפֶ֣ה לֶֽאֶכוֹל וְ֠לִשְׁתּוֹת וְלִרְא֨וֹת טוֹבָ֜ה בְּכָל עֲמָל֣וֹ שֶׁיַּעֲמֹ֣ל תַּֽחַת הַשֶּׁ֗מֶשׁ מִסְפַּ֧ר יְמֵי חַיָּ֛יו אֲשֶׁר נָֽתַן;ל֥וֹ הָאֱלֹהִ֖ים כִּי ה֥וּא;חֶלְקֽוֹ

الجامعة 5: 19 Ecc.5.19

أَيْضًا كُلُّ إِنْسَانٍ أَعْطَاهُ اللهُ غِنًى وَمَالاً وَسَلَّطَهُ عَلَيْهِ حَتَّى يَأْكُلَ مِنْهُ، وَيَأْخُذَ نَصِيبَهُ، وَيَفْرَحَ بِتَعَبِهِ، فَهذَا هُوَ عَطِيَّةُ اللهِ.

גַּ֣ם כָּֽל הָאָדָ֡ם נָֽתַן;ל֣וֹ הָאֱלֹהִים֩ עֹ֨שֶׁר וּנְכָסִ֜ים וְהִשְׁלִיט֨וֹ לֶאֱכֹ֤ל מִמֶּ֙נּוּ֙ וְלָשֵׂ֣את חֶלְק֔וֹ וְלִשְׂמֹ֖חַ בַּעֲמָל֑וֹ זֹ֕ה הִֽיא מַתַּ֥ת אֱלֹהִ֖ים

الجامعة 6: 2 Ecc.6.2

رَجُلٌ أَعْطَاهُ اللهُ غِنًى وَمَالاً وَكَرَامَةً، وَلَيْسَ لِنَفْسِهِ عَوَزٌ مِنْ كُلِّ مَا يَشْتَهِيهِ، وَلَمْ يُعْطِهِ اللهُ اسْتِطَاعَةً عَلَى أَنْ يَأْكُلَ مِنْهُ، بَلْ يَأْكُلُهُ إِنْسَانٌ غَرِيبٌ. هذَا بَاطِلٌ وَمُصِيبَةٌ رَدِيئَةٌ هُوَ.

אִ֣ישׁ יִתֶּן;ל֣וֹ הָאֱלֹהִ֡ים עֹשֶׁר֩ וּנְכָסִ֨ים וְכָב֜וֹד וְֽאֵינֶ֨נּוּ לְנַפְשׁ֣וֹ חָסֵ֥ר מִכֹּ֣ל אֲשֶׁ֣ר יִתְאַוֶּ֗ה וְלֹֽא יַשְׁלִיטֶ֤נּוּ;הָֽאֱלֹהִים֙ לֶאֱכֹ֣ל מִמֶּ֔נּוּ כִּ֛י יֹֽאכֲלֶ֑נּוּ אִ֥ישׁ נָכְרִ֖י זֶ֥ה הֶ֛בֶל וָחֳלִ֥י רָ֖ע הֽוּא

الجامعة 7: 2 Ecc.7.2

اَلذَّهَابُ إِلَى بَيْتِ النَّوْحِ خَيْرٌ مِنَ الذَّهَابِ إِلَى بَيْتِ الْوَلِيمَةِ، لأَنَّ ذَاكَ نِهَايَةُ كُلِّ إِنْسَانٍ، وَالْحَيُّ يَضَعُهُ فِي قَلْبِهِ.

לָלֶ֣כֶת אֶל בֵּֽית אֵ֗בֶל ט֞וֹב מִלֶּ֙כֶת֙ אֶל בֵּ֣ית מִשְׁתֶּ֔ה בַּאֲשֶׁ֕ר ה֖וּא ס֣וֹף כָּל הָאָדָ֑ם וְהַחַ֖י יִתֵּ֥ן אֶל לִבּֽוֹ

الجامعة 7: 21 Ecc.7.21

أَيْضًا لاَ تَضَعْ قَلْبَكَ عَلَى كُلِّ الْكَلاَمِ الَّذِي يُقَالُ، لِئَلاَّ تَسْمَعَ عَبْدَكَ يَسِبُّكَ.

גַּ֤ם אַל תִּתֵּ֖ן לִבֶּ֑ךָ לְכָל הַדְּבָרִים֙ אֲשֶׁ֣ר יְדַבֵּ֔רוּ לֹֽא תִשְׁמַ֥ע עַבְדְּךָ֖ מְקַלְלֶֽךָ

الجامعة 8: 9 Ecc.8.9

كُلُّ هذَا رَأَيْتُهُ إِذْ وَجَّهْتُ قَلْبِي لِكُلِّ عَمَل عُمِلَ تَحْتَ الشَّمْسِ، وَقْتَمَا يَتَسَلَّطُ إِنْسَانٌ عَلَى إِنْسَانٍ لِضَرَرِ نَفْسِهِ.

כָּל זֶ֤ה רָאִ֙יתִי֙ וְנָת֣וֹן לִבִּ֔י לְכָֽל מַעֲשֶׂ֔ה נַעֲשָׂ֖ה תַּ֣חַת הַשָּׁ֑מֶשׁ עֵ֗ת;אֲשֶׁ֥ר שָׁלַ֧ט הָאָדָ֛ם בְּאָדָ֖ם לְרַ֥ע לֽוֹ

الجامعة 8: 15 Ecc.8.15

فَمَدَحْتُ الْفَرَحَ، لأَنَّهُ لَيْسَ لِلإِنْسَانِ خَيْرٌ تَحْتَ الشَّمْسِ، إِلاَّ أَنْ يَأْكُلَ وَيَشْرَبَ وَيَفْرَحَ، وَهذَا يَبْقَى لَهُ فِي تَعَبِهِ مُدَّةَ أَيَّامِ حَيَاتِهِ الَّتِي يُعْطِيهِ اللهُ تَحْتَ الشَّمْسِ.

וְשִׁבַּ֤חְתִּֽי;אֲנִי֙ הַשִּׂמְחָ֔ה אֲשֶׁ֨ר אֵֽין לָֽאָדָם֙ ט֤וֹב תַּ֣חַת הַשֶּׁ֔מֶשׁ כִּ֛י;אִם לֶאֱכ֥וֹל וְלִשְׁתּ֖וֹת וְלִשְׂמ֑וֹחַ וְה֞וּא יִלְוֶ֣נּוּ בַעֲמָל֗וֹ יְמֵ֥י חַיָּ֛יו אֲשֶׁר נָֽתַן;ל֥וֹ הָאֱלֹהִ֖ים תַּ֥חַת הַשָּֽׁמֶשׁ

الجامعة 8: 16 Ecc.8.16

لَمَّا وَجَّهْتُ قَلْبِي لأَعْرِفَ الْحِكْمَةَ، وَأَنْظُرَ الْعَمَلَ الَّذِي عُمِلَ عَلَى الأَرْضِ، وَأَنَّهُ نَهَارًا وَلَيْلاً لاَ يَرَى النَّوْمَ بِعَيْنَيْهِ،

כַּאֲשֶׁ֨ר נָתַ֤תִּי לִבִּי֙ לָדַ֣עַת חָכְמָ֔ה וְלִרְאוֹת֙ הָ֣עִנְיָ֔ן אֲשֶׁ֥ר נַעֲשָׂ֖ה עַל הָאָ֑רֶץ כִּ֣י;גַ֤ם בַּיּוֹם֙ וּבַלַּ֔יְלָה אֵינֶ֥נּוּ רֹאֶֽה שֵׁנָ֕ה בְּעֵינָ֖יו

الجامعة 9: 1 Ecc.9.1

لأَنَّ هذَا كُلَّهُ جَعَلْتُهُ فِي قَلْبِي، وَامْتَحَنْتُ هذَا كُلَّهُ: أَنَّ الصِّدِّيقِينَ وَالْحُكَمَاءَ وَأَعْمَالَهُمْ فِي يَدِ اللهِ. الإِنْسَانُ لاَ يَعْلَمُ حُبًّا وَلاَ بُغْضًا. الْكُلُّ أَمَامَهُمُ.

כִּ֣י זֶ֞ה כָּל נָתַ֤תִּי אֶל לִבִּי֙ וְלָב֣וּר זֶ֔ה כָּל אֲשֶׁ֨ר הַצַּדִּיקִ֧ים וְהַחֲכָמִ֛ים וַעֲבָדֵיהֶ֖ם בְּיַ֣ד הָאֱלֹהִ֑ים הָֽאָדָ֔ם אֵ֤ין יוֹדֵ֙עַ֙ גַּֽם;אַהֲבָ֣ה גַם;שִׂנְאָ֗ה הַכֹּ֖ל לִפְנֵיהֶֽם

الجامعة 9: 9 Ecc.9.9

اِلْتَذَّ عَيْشًا مَعَ الْمَرْأَةِ الَّتِي أَحْبَبْتَهَا كُلَّ أَيَّامِ حَيَاةِ بَاطِلِكَ الَّتِي أَعْطَاكَ إِيَّاهَا تَحْتَ الشَّمْسِ، كُلَّ أَيَّامِ بَاطِلِكَ، لأَنَّ ذلِكَ نَصِيبُكَ فِي الْحَيَاةِ وَفِي تَعَبِكَ الَّذِي تَتْعَبُهُ تَحْتَ الشَّمْسِ.

רְאֵ֨ה חַיִּ֜ים עִם אִשָּׁ֣ה אֲשֶׁר אָהַ֗בְתָּ כָּל יְמֵי֙ חַיֵּ֣י הֶבְלֶ֔ךָ אֲשֶׁ֤ר נָֽתַן;לְךָ֙ תַּ֣חַת הַשֶּׁ֔מֶשׁ כֹּ֖ל יְמֵ֣י הֶבְלֶ֑ךָ כִּ֣י ה֤וּא חֶלְקְךָ֙ בַּֽחַיִּ֔ים וּבַעֲמָ֣לְךָ֔ אֲשֶׁר עָמֵ֖ל;אַתָּ֥ה תַּ֥חַת הַשָּֽׁמֶשׁ

الجامعة 10: 6 Ecc.10.6

الْجَهَالَةُ جُعِلَتْ فِي مَعَالِيَ كَثِيرَةٍ، وَالأَغْنِيَاءُ يَجْلِسُونَ فِي السَّافِلِ.

הַסֶּ֔כֶל נִתַּ֣ן בַּמְּרוֹמִ֖ים רַבִּ֑ים וַעֲשִׁירִ֖ים יֵשֵֽׁבוּ בַּשֵּׁ֥פֶל

الجامعة 11: 2 Ecc.11.2

أَعْطِ نَصِيبًا لِسَبْعَةٍ، وَلِثَمَانِيَةٍ أَيْضًا، لأَنَّكَ لَسْتَ تَعْلَمُ أَيَّ شَرّ يَكُونُ عَلَى الأَرْضِ.

תֶּן חֵ֥לֶק לְשִׁבְעָ֖ה לִשְׁמוֹנָ֑ה וְגַ֣ם כִּ֚י לֹ֣א תֵדַ֔ע מַה רָעָ֖ה יִּהְיֶ֥ה עַל הָאָֽרֶץ

الجامعة 12: 7 Ecc.12.7

فَيَرْجعُ التُّرَابُ إِلَى الأَرْضِ كَمَا كَانَ، وَتَرْجعُ الرُّوحُ إِلَى اللهِ الَّذِي أَعْطَاهَا.

וְיָשֹׁ֧ב הֶעָפָ֛ר עַל הָאָ֖רֶץ כְּשֶׁהָיָ֑ה תָּשׁ֔וּב וְהָר֣וּחַ אֶל הָאֱלֹהִ֖ים אֲשֶׁ֥ר נְתָנָֽהּ

الجامعة 12: 11 Ecc.12.11

كَلاَمُ الْحُكَمَاءِ كَالْمَنَاسِيسِ، وَكَأَوْتَادٍ مُنْغَرِزَةٍ، أَرْبَابُ الْجَمَاعَاتِ، قَدْ أُعْطِيَتْ مِنْ رَاعٍ وَاحِدٍ.

דִּבְרֵ֤י חֲכָמִים֙ כַּדָּ֣רְבֹנ֔וֹת וּֽכְמַשְׂמְר֥וֹת נְטוּעִ֖ים בַּעֲלֵ֣י אֲסֻפּ֑וֹת נִתְּנ֖וּ מֵרֹעֶ֥ה אֶחָֽד

نشيد الأنشاد 1: 12 Sng.1.12

مَا دَامَ الْمَلِكُ فِي مَجْلِسِهِ أَفَاحَ نَارِدِينِي رَائِحَتَهُ.

עַד שֶׁ֤הַמֶּ֙לֶךְ֙ בִּמְסִבּ֔וֹ נָתַ֥ן נִרְדִּ֖י רֵיחֽוֹ

نشيد الأنشاد 2: 13 Sng.2.13

التِّينَةُ أَخْرَجَتْ فِجَّهَا، وَقُعَالُ الْكُرُومِ تُفِيحُ رَائِحَتَهَا. قُومِي يَا حَبِيبَتِي، يَا جَمِيلَتِي وَتَعَالَيْ.

הַתְּאֵנָה֙ חָֽנְטָ֣ה פַגֶּ֔יהָ סְמָדַ֖ר וְהַגְּפָנִ֥ים נָ֣תְנוּ רֵ֑יחַ ק֥וּמִי;לָ֛ךְ רַעְיָתִ֥י יָפָתִ֖י וּלְכִי;לָֽךְ

نشيد الأنشاد 7: 12 Sng.7.12

لِنُبَكِّرَنَّ إِلَى الْكُرُومِ، لِنَنْظُرَ: هَلْ أَزْهَرَ الْكَرْمُ. هَلْ تَفَتَّحَ الْقُعَالُ. هَلْ نَوَّرَ الرُّمَّانُ. هُنَالِكَ أُعْطِيكَ حُبِّي.

נַשְׁכִּ֙ימָה֙ לַכְּרָמִ֔ים נִרְאֶ֞ה אִם פָּֽרְחָ֤ה הַגֶּ֙פֶן֙ פִּתַּ֣ח הַסְּמָדַ֔ר הֵנֵ֖צוּ הָרִמּוֹנִ֑ים שָׁ֛ם אֶתֵּ֥ן;לָֽךְ דֹּדַ֖י

نشيد الأنشاد 7: 13 Sng.7.13

اَللُّفَّاحُ يَفُوحُ رَائِحَةً، وَعِنْدَ أَبْوَابِنَا كُلُّ النَّفَائِسِ مِنْ جَدِيدَةٍ وَقَدِيمَةٍ، ذَخَرْتُهَا لَكَ يَا حَبِيبِي.

הַֽדּוּדָאִ֣ים נָֽתְנוּ רֵ֗יחַ וְעַל פְּתָחֵ֙ינוּ֙ כָּל מְגָדִ֔ים גַּם חֲדָשִׁ֖ים יְשָׁנִ֑ים צָפַ֥נְתִּי לָֽךְ דּוֹדִ֖י

نشيد الأنشاد 8: 7 Sng.8.7

مِيَاهٌ كَثِيرَةٌ لاَ تَسْتَطِيعُ أَنْ تُطْفِئَ الْمَحَبَّةَ، وَالسُّيُولُ لاَ تَغْمُرُهَا. إِنْ أَعْطَى الإِنْسَانُ كُلَّ ثَرْوَةِ بَيْتِهِ بَدَلَ الْمَحَبَّةِ، تُحْتَقَرُ احْتِقَارًا.

מַ֣יִם רַבִּ֗ים לֹ֤א יֽוּכְלוּ֙ לְכַבּ֣וֹת הָֽאַהֲבָ֔ה וּנְהָר֖וֹת לֹ֣א יִשְׁטְפ֑וּהָ אִם יִתֵּ֨ן אִ֜ישׁ כָּל ה֤וֹן בֵּיתוֹ֙ בָּאַהֲבָ֔ה בּ֖וֹז יָב֥וּזוּ

نشيد الأنشاد 8: 11 Sng.8.11

كَانَ لِسُلَيْمَانَ كَرْمٌ فِي بَعْلَ هَامُونَ. دَفَعَ الْكَرْمَ إِلَى نَوَاطِيرَ، كُلُّ وَاحِدٍ يُؤَدِّي عَنْ ثَمَرِهِ أَلْفًا مِنَ الْفِضَّةِ.

הָיָ֤ה לִשְׁלֹמֹה֙ כֶּ֣רֶם בְּבַ֣עַל הָמ֔וֹן נָתַ֥ן הַכֶּ֖רֶם לַנֹּטְרִ֑ים אִ֛ישׁ יָבִ֥א בְּפִרְי֖וֹ אֶ֥לֶף כָּֽסֶף

إشعياء 3: 4 Isa.3.4

وَأَجْعَلُ صُبْيَانًا رُؤَسَاءَ لَهُمْ، وَأَطْفَالاً تَتَسَلَّطُ عَلَيْهِمْ.

וְנָתַתִּ֥י נְעָרִ֖ים שָׂרֵיהֶ֑ם וְתַעֲלוּלִ֖ים יִמְשְׁלוּ בָֽם

إشعياء 7: 14 Isa.7.14

وَلكِنْ يُعْطِيكُمُ السَّيِّدُ نَفْسُهُ آيَةً: هَا الْعَذْرَاءُ تَحْبَلُ وَتَلِدُ ابْنًا وَتَدْعُو اسْمَهُ عِمَّانُوئِيلَ.

לָ֠כֵן יִתֵּ֨ן;לָכֶ֖ם אֲדֹנָ֥י ה֛וּא א֑וֹת הִנֵּ֣ה הָעַלְמָ֗ה הָרָה֙ וְיֹלֶ֣דֶת בֵּ֔ן וְקָרָ֥את שְׁמ֖וֹ אֵֽל;עִמָּ֥נוּ

إشعياء 8: 18 Isa.8.18

هأَنَذَا وَالأَوْلاَدُ الَّذِينَ أَعْطَانِيهِمُ الرَّبُّ آيَاتٍ، وَعَجَائِبَ فِي إِسْرَائِيلَ مِنْ عِنْدِ رَبِّ الْجُنُودِ السَّاكِنِ فِي جَبَلِ صِهْيَوْنَ.

הִנֵּ֣ה;אָנֹכִ֗י וְהַיְלָדִים֙ אֲשֶׁ֣ר נָֽתַן;לִ֣י יְהוָ֔ה לְאֹת֥וֹת וּלְמוֹפְתִ֖ים בְּיִשְׂרָאֵ֑ל מֵעִם֙ יְהוָ֣ה צְבָא֔וֹת הַשֹּׁכֵ֖ן בְּהַ֥ר צִיּֽוֹן

أشهر ترجمات الكلمة في ترجمة سميث وفان دايك

أشكال الكلمة في النص الأصلي:

شواهد ورود الكلمة في الكتاب المقدس (1977 آية)