נָתַן (H5414) - nâthan | معجم سترونغ العبري

الملوك الأول 20: 5 1Ki.20.5

فَرَجَعَ الرُّسُلُ وَقَالُوا: هكَذَا تَكَلَّمَ بَنْهَدَدُ قَائِلاً: إِنِّي قَدْ أَرْسَلْتُ إِلَيْكَ قَائِلاً: إِنَّ فِضَّتَكَ وَذَهَبَكَ وَنِسَاءَكَ وَبَنِيكَ تُعْطِينِي إِيَّاهُمْ.

וַיָּשֻׁ֙בוּ֙ הַמַּלְאָכִ֔ים וַיֹּ֣אמְר֔וּ כֹּֽה אָמַ֥ר בֶּן;הֲדַ֖ד לֵאמֹ֑ר כִּֽי שָׁלַ֤חְתִּי אֵלֶ֙יךָ֙ לֵאמֹ֔ר כַּסְפְּךָ֧ וּזְהָבְךָ֛ וְנָשֶׁ֥יךָ וּבָנֶ֖יךָ לִ֥י;תִתֵּֽן

الملوك الأول 20: 13 1Ki.20.13

وَإِذَا بِنَبِيٍّ تَقَدَّمَ إِلَى أَخْآبَ مَلِكِ إِسْرَائِيلَ وَقَالَ: هكَذَا قَالَ الرَّبُّ: هَلْ رَأَيْتَ كُلَّ هذَا الْجُمْهُورِ الْعَظِيمِ. هأَنَذَا أَدْفَعُهُ لِيَدِكَ الْيَوْمَ، فَتَعْلَمُ أَنِّي أَنَا الرَّبُّ.

וְהִנֵּ֣ה נָבִ֣יא;אֶחָ֗ד נִגַּשׁ֮ אֶל אַחְאָ֣ב מֶֽלֶךְ יִשְׂרָאֵל֒ וַיֹּ֗אמֶר כֹּ֚ה אָמַ֣ר יְהוָ֔ה הְֽרָאִ֔יתָ כָּל הַזֶּ֑ה הֶהָמ֥וֹן הַגָּד֖וֹל הִנְנִ֨י נֹתְנ֤וֹ בְיָֽדְךָ֙ הַיּ֔וֹם וְיָדַעְתָּ֖ כִּֽי אֲנִ֥י יְהוָֽה

الملوك الأول 20: 28 1Ki.20.28

فَتَقَدَّمَ رَجُلُ اللهِ وَكَلَّمَ مَلِكَ إِسْرَائِيلَ وَقَالَ: هكَذَا قَالَ الرَّبُّ: مِنْ أَجْلِ أَنَّ الأَرَامِيِّينَ قَالُوا: إِنَّ الرَّبَّ إنَّما هو إله جِبَال وَلَيْسَ هو إلهَ أَوْدِيَةٍ، أَدْفَعُ كُلَّ هذَا الْجُمْهُورِ الْعَظِيمِ لِيَدِكَ، فَتَعْلَمُونَ أَنِّي أَنَا الرَّبُّ.

וַיִּגַּ֞שׁ אִ֣ישׁ הָאֱלֹהִ֗ים וַיֹּאמֶר֮ מֶ֣לֶךְ יִשְׂרָאֵל֒ וַיֹּ֜אמֶר כֹּֽה אָמַ֣ר יְהוָ֗ה יַ֠עַן;אֲשֶׁ֨ר אֲרָם֙ אָמְר֤וּ יְהוָ֔ה אֱלֹהֵ֤י הָרִים֙ וְלֹֽא אֱלֹהֵ֥י עֲמָקִ֖ים וְ֠נָתַתִּי כָּל הַזֶּה֙ הֶהָמ֨וֹן הַגָּ֤דוֹל בְּיָדֶ֔ךָ וִֽידַעְתֶּ֖ם כִּֽי אֲנִ֥י יְהוָֽה

الملوك الأول 21: 2 1Ki.21.2

فَكَلَّمَ أَخْآبُ نَابُوتَ قَائِلاً: أَعْطِنِي كَرْمَكَ فَيَكُونَ لِي بُسْتَانَ بُقُول، لأَنَّهُ قَرِيبٌ بِجَانِبِ بَيْتِي، فَأُعْطِيَكَ عِوَضَهُ كَرْمًا مِنْهُ. أَوْ إِذَا حَسُنَ فِي عَيْنَيْكَ أَعْطَيْتُكَ ثَمَنَهُ فِضَّةً.

וַיְדַבֵּ֣ר אַחְאָ֣ב נָב֣וֹת לֵאמֹר֩ תְּנָה;לִּ֨י כַּרְמְךָ֜ וִֽיהִי לִ֣י לְגַן יָרָ֗ק כִּ֣י;ה֤וּא קָרוֹב֙ אֵ֣צֶל בֵּיתִ֔י וְאֶתְּנָ֤ה;לְךָ֙ תַּחְתָּ֔יו כֶּ֖רֶם מִמֶּ֑נּוּ אִ֚ם ט֣וֹב בְּעֵינֶ֔יךָ אֶתְּנָה מְחִ֥יר כֶ֖סֶף

الملوك الأول 21: 2 1Ki.21.2

فَكَلَّمَ أَخْآبُ نَابُوتَ قَائِلاً: أَعْطِنِي كَرْمَكَ فَيَكُونَ لِي بُسْتَانَ بُقُول، لأَنَّهُ قَرِيبٌ بِجَانِبِ بَيْتِي، فَأُعْطِيَكَ عِوَضَهُ كَرْمًا مِنْهُ. أَوْ إِذَا حَسُنَ فِي عَيْنَيْكَ أَعْطَيْتُكَ ثَمَنَهُ فِضَّةً.

וַיְדַבֵּ֣ר אַחְאָ֣ב נָב֣וֹת לֵאמֹר֩ תְּנָה;לִּ֨י כַּרְמְךָ֜ וִֽיהִי לִ֣י לְגַן יָרָ֗ק כִּ֣י;ה֤וּא קָרוֹב֙ אֵ֣צֶל בֵּיתִ֔י וְאֶתְּנָ֤ה;לְךָ֙ תַּחְתָּ֔יו כֶּ֖רֶם מִמֶּ֑נּוּ אִ֚ם ט֣וֹב בְּעֵינֶ֔יךָ אֶתְּנָה מְחִ֥יר כֶ֖סֶף

الملوك الأول 21: 2 1Ki.21.2

فَكَلَّمَ أَخْآبُ نَابُوتَ قَائِلاً: أَعْطِنِي كَرْمَكَ فَيَكُونَ لِي بُسْتَانَ بُقُول، لأَنَّهُ قَرِيبٌ بِجَانِبِ بَيْتِي، فَأُعْطِيَكَ عِوَضَهُ كَرْمًا مِنْهُ. أَوْ إِذَا حَسُنَ فِي عَيْنَيْكَ أَعْطَيْتُكَ ثَمَنَهُ فِضَّةً.

וַיְדַבֵּ֣ר אַחְאָ֣ב נָב֣וֹת לֵאמֹר֩ תְּנָה;לִּ֨י כַּרְמְךָ֜ וִֽיהִי לִ֣י לְגַן יָרָ֗ק כִּ֣י;ה֤וּא קָרוֹב֙ אֵ֣צֶל בֵּיתִ֔י וְאֶתְּנָ֤ה;לְךָ֙ תַּחְתָּ֔יו כֶּ֖רֶם מִמֶּ֑נּוּ אִ֚ם ט֣וֹב בְּעֵינֶ֔יךָ אֶתְּנָה מְחִ֥יר כֶ֖סֶף

الملوك الأول 21: 3 1Ki.21.3

فَقَالَ نَابُوتُ لأَخْآبَ: حَاشَا لِي مِنْ قِبَلِ الرَّبِّ أَنْ أُعْطِيَكَ مِيرَاثَ آبَائِي.

וַיֹּ֥אמֶר נָב֖וֹת אֶל;אַחְאָ֑ב חָלִ֤ילָה לִּי֙ מֵֽיהוָ֔ה מִתִּתִּ֛י;לָֽךְ נַחֲלַ֥ת אֲבֹתַ֖י

الملوك الأول 21: 4 1Ki.21.4

فَدَخَلَ أَخْآبُ بَيْتَهُ مُكْتَئِبًا مَغْمُومًا مِنْ أَجْلِ الْكَلاَمِ الَّذِي كَلَّمَهُ بِهِ نَابُوتُ الْيَزْرَعِيلِيُّ قَائِلاً: لاَ أُعْطِيكَ مِيرَاثَ آبَائِي. وَاضْطَجَعَ عَلَى سَرِيرِهِ وَحَوَّلَ وَجْهَهُ وَلَمْ يَأْكُلْ خُبْزًا.

וַיָּבֹא֩ אַחְאָ֨ב בֵּית֜וֹ סַ֣ר וְזָעֵ֗ף עַל הַדָּבָר֙ אֲשֶׁר דִּבֶּ֣ר;אֵלָ֗יו נָבוֹת֙ הַיִּזְרְעֵאלִ֔י וַיֹּ֕אמֶר לֹֽא אֶתֵּ֥ן;לְךָ֖ נַחֲלַ֣ת אֲבוֹתָ֑י וַיִּשְׁכַּב֙ עַל מִטָּת֔וֹ וַיַּסֵּ֥ב פָּנָ֖יו וְלֹֽא אָ֥כַל לָֽחֶם

الملوك الأول 21: 6 1Ki.21.6

فَقَالَ لَهَا: لأَنِّي كَلَّمْتُ نَابُوتَ الْيَزْرَعِيلِيَّ وَقُلْتُ لَهُ: أَعْطِنِي كَرْمَكَ بِفِضَّةٍ، وَإِذَا شِئْتَ أَعْطَيْتُكَ كَرْمًا عِوَضَهُ، فَقَالَ: لاَ أُعْطِيكَ كَرْمِي.

וַיְדַבֵּ֣ר אֵלֶ֗יהָ כִּֽי אֲ֠דַבֵּר נָב֨וֹת הַיִּזְרְעֵאלִ֜י וָאֹ֣מַר ל֗וֹ תְּנָה;לִּ֤י כַּרְמְךָ֙ בְּכֶ֔סֶף א֚וֹ;אִם חָפֵ֣ץ;אַתָּ֔ה אֶתְּנָה;לְךָ֥ כֶ֖רֶם תַּחְתָּ֑יו וַיֹּ֕אמֶר לֹֽא אֶתֵּ֥ן;לְךָ֖ כַּרְמִֽי

الملوك الأول 21: 6 1Ki.21.6

فَقَالَ لَهَا: لأَنِّي كَلَّمْتُ نَابُوتَ الْيَزْرَعِيلِيَّ وَقُلْتُ لَهُ: أَعْطِنِي كَرْمَكَ بِفِضَّةٍ، وَإِذَا شِئْتَ أَعْطَيْتُكَ كَرْمًا عِوَضَهُ، فَقَالَ: لاَ أُعْطِيكَ كَرْمِي.

וַיְדַבֵּ֣ר אֵלֶ֗יהָ כִּֽי אֲ֠דַבֵּר נָב֨וֹת הַיִּזְרְעֵאלִ֜י וָאֹ֣מַר ל֗וֹ תְּנָה;לִּ֤י כַּרְמְךָ֙ בְּכֶ֔סֶף א֚וֹ;אִם חָפֵ֣ץ;אַתָּ֔ה אֶתְּנָה;לְךָ֥ כֶ֖רֶם תַּחְתָּ֑יו וַיֹּ֕אמֶר לֹֽא אֶתֵּ֥ן;לְךָ֖ כַּרְמִֽי

الملوك الأول 21: 6 1Ki.21.6

فَقَالَ لَهَا: لأَنِّي كَلَّمْتُ نَابُوتَ الْيَزْرَعِيلِيَّ وَقُلْتُ لَهُ: أَعْطِنِي كَرْمَكَ بِفِضَّةٍ، وَإِذَا شِئْتَ أَعْطَيْتُكَ كَرْمًا عِوَضَهُ، فَقَالَ: لاَ أُعْطِيكَ كَرْمِي.

וַיְדַבֵּ֣ר אֵלֶ֗יהָ כִּֽי אֲ֠דַבֵּר נָב֨וֹת הַיִּזְרְעֵאלִ֜י וָאֹ֣מַר ל֗וֹ תְּנָה;לִּ֤י כַּרְמְךָ֙ בְּכֶ֔סֶף א֚וֹ;אִם חָפֵ֣ץ;אַתָּ֔ה אֶתְּנָה;לְךָ֥ כֶ֖רֶם תַּחְתָּ֑יו וַיֹּ֕אמֶר לֹֽא אֶתֵּ֥ן;לְךָ֖ כַּרְמִֽי

الملوك الأول 21: 7 1Ki.21.7

فَقَالَتْ لَهُ إِيزَابَلُ: أَأَنْتَ الآنَ تَحْكُمُ عَلَى إِسْرَائِيلَ. قُمْ كُلْ خُبْزًا وَلْيَطِبْ قَلْبُكَ. أَنَا أُعْطِيكَ كَرْمَ نَابُوتَ الْيَزْرَعِيلِيِّ.

וַתֹּ֤אמֶר אֵלָיו֙ אִיזֶ֣בֶל אַתָּ֕ה עַתָּ֛ה תַּעֲשֶׂ֥ה;מְלוּכָ֖ה עַל יִשְׂרָאֵ֑ל ק֤וּם אֱכָל לֶ֙חֶם֙ וְיִטַ֣ב לִבֶּ֔ךָ אֲנִי֙ אֶתֵּ֣ן;לְךָ֔ כֶּ֖רֶם נָב֥וֹת הַיִּזְרְעֵאלִֽי

الملوك الأول 21: 15 1Ki.21.15

وَلَمَّا سَمِعَتْ إِيزَابَلُ أَنَّ نَابُوتَ قَدْ رُجِمَ وَمَاتَ، قَالَتْ إِيزَابَلُ لأَخْآبَ: قُمْ رِثْ كَرْمَ نَابُوتَ الْيَزْرَعِيلِيِّ الَّذِي أَبَى أَنْ يُعْطِيَكَ إِيَّاهُ بِفِضَّةٍ، لأَنَّ نَابُوتَ لَيْسَ حَيًّا بَلْ هُوَ مَيْتٌ.

וַֽיְהִי֙ כִּשְׁמֹ֣עַ אִיזֶ֔בֶל כִּֽי נָב֖וֹת סֻקַּ֥ל וַיָּמֹ֑ת וַתֹּ֨אמֶר אִיזֶ֜בֶל אֶל;אַחְאָ֗ב ק֣וּם רֵ֞שׁ כֶּ֣רֶם נָב֣וֹת הַיִּזְרְעֵאלִ֗י אֲשֶׁ֤ר מֵאֵן֙ לָתֶת בְכֶ֔סֶף כִּ֣י נָב֛וֹת אֵ֥ין חַ֖י כִּי מֵֽת

الملوك الأول 21: 22 1Ki.21.22

وَأَجْعَلُ بَيْتَكَ كَبَيْتِ يَرُبْعَامَ بْنِ نَبَاطَ، وَكَبَيْتِ بَعْشَا بْنِ أَخِيَّا، لأَجْلِ الإِغَاظَةِ الَّتِي أَغَظْتَنِي، وَلِجَعْلِكَ إِسْرَائِيلَ يُخْطِئُ.

וְנָתַתִּ֣י בֵּיתְךָ֗ כְּבֵית֙ יָרָבְעָ֣ם בֶּן נְבָ֔ט וּכְבֵ֖ית בַּעְשָׁ֣א בֶן אֲחִיָּ֑ה אֶל הַכַּ֙עַס֙ אֲשֶׁ֣ר הִכְעַ֔סְתָּ יִשְׂרָאֵֽל;וַֽתַּחֲטִ֖א

الملوك الأول 22: 6 1Ki.22.6

فَجَمَعَ مَلِكُ إِسْرَائِيلَ الأَنْبِيَاءَ، نَحْوَ أَرْبَعِ مِئَةِ رَجُل وَقَالَ لَهُمْ: أَأَذْهَبُ إِلَى رَامُوتَ جِلْعَادَ لِلْقِتَالِ أَمْ أَمْتَنِعُ. فَقَالُوا: اصْعَدْ فَيَدْفَعَهَا السَّيِّدُ لِيَدِ الْمَلِكِ.

וַיִּקְבֹּ֨ץ מֶֽלֶךְ יִשְׂרָאֵ֥ל הַנְּבִיאִים֮ כְּאַרְבַּ֣ע מֵא֣וֹת אִישׁ֒ וַיֹּ֣אמֶר אֲלֵהֶ֗ם הַאֵלֵ֞ךְ עַל רָמֹ֥ת גִּלְעָ֛ד לַמִּלְחָמָ֖ה אִם אֶחְדָּ֑ל וַיֹּאמְר֣וּ עֲלֵ֔ה וְיִתֵּ֥ן אֲדֹנָ֖י בְּיַ֥ד הַמֶּֽלֶךְ

الملوك الأول 22: 12 1Ki.22.12

وَتَنَبَّأَ جَمِيعُ الأَنْبِيَاءِ هكَذَا قَائِلِينَ: اصْعَدْ إِلَى رَامُوتَ جِلْعَادَ وَأَفْلِحْ، فَيَدْفَعَهَا الرَّبُّ لِيَدِ الْمَلِكِ.

נִבְּאִ֥ים וְכָל הַנְּבִאִ֔ים כֵּ֖ן לֵאמֹ֑ר עֲלֵ֞ה רָמֹ֤ת גִּלְעָד֙ וְהַצְלַ֔ח וְנָתַ֥ן יְהוָ֖ה בְּיַ֥ד הַמֶּֽלֶךְ

الملوك الأول 22: 15 1Ki.22.15

وَلَمَّا أَتَى إِلَى الْمَلِكِ قَالَ لَهُ الْمَلِكُ: يَا مِيخَا، أَنَصْعَدُ إِلَى رَامُوتَ جِلْعَادَ لِلْقِتَالِ، أَمْ نَمْتَنِعُ. فَقَالَ لَهُ: اصْعَدْ وَأَفْلِحْ فَيَدْفَعَهَا الرَّبُّ لِيَدِ الْمَلِكِ.

וַיָּבוֹא֮ אֶל הַמֶּלֶךְ֒ וַיֹּ֨אמֶר אֵלָ֗יו הַמֶּ֜לֶךְ מִיכָ֙יְהוּ֙ הֲנֵלֵ֞ךְ אֶל רָמֹ֥ת גִּלְעָ֛ד לַמִּלְחָמָ֖ה אִם נֶחְדָּ֑ל וַיֹּ֤אמֶר אֵלָיו֙ עֲלֵ֣ה וְהַצְלַ֔ח וְנָתַ֥ן יְהוָ֖ה בְּיַ֥ד הַמֶּֽלֶךְ

الملوك الأول 22: 23 1Ki.22.23

وَالآنَ هُوَذَا قَدْ جَعَلَ الرَّبُّ رُوحَ كَذِبٍ فِي أَفْوَاهِ جَمِيعِ أَنْبِيَائِكَ هؤُلاَءِ، وَالرَّبُّ تَكَلَّمَ عَلَيْكَ بِشَرّ.

וְעַתָּ֗ה הִנֵּ֨ה נָתַ֤ן יְהוָה֙ ר֣וּחַ שֶׁ֔קֶר בְּפִ֖י כָּל נְבִיאֶ֣יךָ אֵ֑לֶּה וַֽיהוָ֔ה דִּבֶּ֥ר עָלֶ֖יךָ רָעָֽה

الملوك الثاني 3: 10 2Ki.3.10

فَقَالَ مَلِكُ إِسْرَائِيلَ: آهِ، عَلَى أَنَّ الرَّبَّ قَدْ دَعَا هؤُلاَءِ الثَّلاَثَةَ الْمُلُوكِ لِيَدْفَعَهُمْ إِلَى يَدِ مُوآبَ..

וַיֹּ֖אמֶר מֶ֣לֶךְ יִשְׂרָאֵ֑ל אֲהָ֕הּ כִּֽי יְהוָ֗ה קָרָ֣א הָאֵ֔לֶּה לִשְׁלֹ֙שֶׁת֙ הַמְּלָכִ֣ים לָתֵ֥ת;אוֹתָ֖ם בְּיַד מוֹאָֽב

الملوك الثاني 3: 13 2Ki.3.13

فَقَالَ أَلِيشَعُ لِمَلِكِ إِسْرَائِيلَ: مَا لِي وَلَكَ. اذْهَبْ إِلَى أَنْبِيَاءِ أَبِيكَ وَإِلَى أَنْبِيَاءِ أُمِّكَ. فَقَالَ لَهُ مَلِكُ إِسْرَائِيلَ: كَلاَّ. لأَنَّ الرَّبَّ قَدْ دَعَا هؤُلاَءِ الثَّلاَثَةَ الْمُلُوكِ لِيَدْفَعَهُمْ إِلَى يَدِ مُوآبَ.

וַיֹּ֨אמֶר אֱלִישָׁ֜ע אֶל;מֶ֤לֶךְ יִשְׂרָאֵל֙ מַה לִּ֣י וָלָ֔ךְ לֵ֚ךְ אֶל נְבִיאֵ֣י אָבִ֔יךָ וְאֶל נְבִיאֵ֖י אִמֶּ֑ךָ וַיֹּ֤אמֶר לוֹ֙ מֶ֣לֶךְ יִשְׂרָאֵ֔ל אַ֗ל כִּֽי יְהוָה֙ קָרָ֤א הָאֵ֔לֶּה לִשְׁלֹ֙שֶׁת֙ הַמְּלָכִ֣ים לָתֵ֥ת;אוֹתָ֖ם בְּיַד מוֹאָֽב

الملوك الثاني 3: 18 2Ki.3.18

وَذلِكَ يَسِيرٌ فِي عَيْنَيِ الرَّبِّ، فَيَدْفَعُ مُوآبَ إِلَى أَيْدِيكُمْ.

וְנָקַ֥ל זֹ֖את בְּעֵינֵ֣י יְהוָ֑ה וְנָתַ֥ן מוֹאָ֖ב בְּיֶדְכֶֽם

الملوك الثاني 4: 42 2Ki.4.42

وَجَاءَ رَجُلٌ مِنْ بَعْلِ شَلِيشَةَ وَأَحْضَرَ لِرَجُلِ اللهِ خُبْزَ بَاكُورَةٍ عِشْرِينَ رَغِيفًا مِنْ شَعِيرٍ، وَسَوِيقًا فِي جِرَابِهِ. فَقَالَ: أَعْطِ الشَّعْبَ لِيَأْكُلُوا.

בָּ֜א וְאִ֨ישׁ מִבַּ֣עַל שָׁלִ֗שָׁה וַיָּבֵא֩ לְאִ֨ישׁ הָאֱלֹהִ֜ים לֶ֤חֶם בִּכּוּרִים֙ עֶשְׂרִֽים לֶ֣חֶם שְׂעֹרִ֔ים וְכַרְמֶ֖ל בְּצִקְלֹנ֑וֹ וַיֹּ֕אמֶר תֵּ֥ן לָעָ֖ם וְיֹאכֵֽלוּ

الملوك الثاني 4: 43 2Ki.4.43

فَقَالَ خَادِمُهُ: مَاذَا. هَلْ أَجْعَلُ هذَا أَمَامَ مِئَةِ رَجُل. فَقَالَ: أَعْطِ الشَّعْبَ فَيَأْكُلُوا، لأَنَّهُ هكَذَا قَالَ الرَّبُّ: يَأْكُلُونَ وَيَفْضُلُ عَنْهُمْ. فَجَعَلَ أَمَامَهُمْ فَأَكَلُوا، وَفَضَلَ عَنْهُمْ حَسَبَ قَوْلِ الرَّبِّ.

וַיֹּ֙אמֶר֙ מְשָׁ֣רְת֔וֹ מָ֚ה אֶתֵּ֣ן זֶ֔ה לִפְנֵ֖י מֵ֣אָה אִ֑ישׁ וַיֹּ֗אמֶר תֵּ֤ן לָעָם֙ וְיֹאכֵ֔לוּ כִּ֣י כֹ֥ה אָמַ֛ר יְהוָ֖ה אָכֹ֥ל וְהוֹתֵֽר וַיִּתֵּ֧ן לִפְנֵיהֶ֛ם וַיֹּאכְל֥וּ וַיּוֹתִ֖רוּ כִּדְבַ֥ר יְהוָֽה

الملوك الثاني 4: 43 2Ki.4.43

فَقَالَ خَادِمُهُ: مَاذَا. هَلْ أَجْعَلُ هذَا أَمَامَ مِئَةِ رَجُل. فَقَالَ: أَعْطِ الشَّعْبَ فَيَأْكُلُوا، لأَنَّهُ هكَذَا قَالَ الرَّبُّ: يَأْكُلُونَ وَيَفْضُلُ عَنْهُمْ. فَجَعَلَ أَمَامَهُمْ فَأَكَلُوا، وَفَضَلَ عَنْهُمْ حَسَبَ قَوْلِ الرَّبِّ.

וַיֹּ֙אמֶר֙ מְשָׁ֣רְת֔וֹ מָ֚ה אֶתֵּ֣ן זֶ֔ה לִפְנֵ֖י מֵ֣אָה אִ֑ישׁ וַיֹּ֗אמֶר תֵּ֤ן לָעָם֙ וְיֹאכֵ֔לוּ כִּ֣י כֹ֥ה אָמַ֛ר יְהוָ֖ה אָכֹ֥ל וְהוֹתֵֽר וַיִּתֵּ֧ן לִפְנֵיהֶ֛ם וַיֹּאכְל֥וּ וַיּוֹתִ֖רוּ כִּדְבַ֥ר יְהוָֽה

الملوك الثاني 4: 43 2Ki.4.43

فَقَالَ خَادِمُهُ: مَاذَا. هَلْ أَجْعَلُ هذَا أَمَامَ مِئَةِ رَجُل. فَقَالَ: أَعْطِ الشَّعْبَ فَيَأْكُلُوا، لأَنَّهُ هكَذَا قَالَ الرَّبُّ: يَأْكُلُونَ وَيَفْضُلُ عَنْهُمْ. فَجَعَلَ أَمَامَهُمْ فَأَكَلُوا، وَفَضَلَ عَنْهُمْ حَسَبَ قَوْلِ الرَّبِّ.

וַיֹּ֙אמֶר֙ מְשָׁ֣רְת֔וֹ מָ֚ה אֶתֵּ֣ן זֶ֔ה לִפְנֵ֖י מֵ֣אָה אִ֑ישׁ וַיֹּ֗אמֶר תֵּ֤ן לָעָם֙ וְיֹאכֵ֔לוּ כִּ֣י כֹ֥ה אָמַ֛ר יְהוָ֖ה אָכֹ֥ל וְהוֹתֵֽר וַיִּתֵּ֧ן לִפְנֵיהֶ֛ם וַיֹּאכְל֥וּ וַיּוֹתִ֖רוּ כִּדְבַ֥ר יְהוָֽה

الملوك الثاني 5: 1 2Ki.5.1

وَكَانَ نُعْمَانُ رَئِيسُ جَيْشِ مَلِكِ أَرَامَ رَجُلاً عَظِيمًا عِنْدَ سَيِّدِهِ مَرْفُوعَ الْوَجْهِ، لأَنَّهُ عَنْ يَدِهِ أَعْطَى الرَّبُّ خَلاَصًا لأَرَامَ. وَكَانَ الرَّجُلُ جَبَّارَ بَأْسٍ، أَبْرَصَ.

הָיָ֣ה וְ֠נַעֲמָן שַׂר צְבָ֨א מֶֽלֶךְ אֲרָ֜ם אִישׁ֩ גָּד֨וֹל לִפְנֵ֤י אֲדֹנָיו֙ וּנְשֻׂ֣א פָנִ֔ים כִּֽי ב֛וֹ נָֽתַן יְהוָ֥ה תְּשׁוּעָ֖ה לַאֲרָ֑ם הָיָ֛ה וְהָאִ֗ישׁ גִּבּ֥וֹר חַ֖יִל מְצֹרָֽע

الملوك الثاني 5: 17 2Ki.5.17

فَقَالَ نُعْمَانُ: أَمَا يُعْطَى لِعَبْدِكَ حِمْلُ بَغْلَيْنِ مِنَ التُّرَابِ، لأَنَّهُ لاَ يُقَرِّبُ بَعْدُ عَبْدُكَ مُحْرَقَةً وَلاَ ذَبِيحَةً لآلِهَةٍ أُخْرَى بَلْ لِلرَّبِّ.

וַיֹּאמֶר֮ נַעֲמָן֒ וָלֹ֕א יֻתַּן;נָ֣א לְעַבְדְּךָ֔ מַשָּׂ֥א צֶֽמֶד;פְּרָדִ֖ים אֲדָמָ֑ה כִּ֡י לֽוֹא יַעֲשֶׂה֩ ע֨וֹד עַבְדְּךָ֜ עֹלָ֤ה וָזֶ֙בַח֙ לֵאלֹהִ֣ים אֲחֵרִ֔ים כִּ֖י;אִם לַיהוָֽה

الملوك الثاني 5: 22 2Ki.5.22

فَقَالَ: سَلاَمٌ. إِنَّ سَيِّدِي قَدْ أَرْسَلَنِي قَائِلاً: هُوَذَا فِي هذَا الْوَقْتِ قَدْ جَاءَ إِلَيَّ غُلاَمَانِ مِنْ جَبَلِ أَفْرَايِمَ مِنْ بَنِي الأَنْبِيَاءِ، فَأَعْطِهِمَا وَزْنَةَ فِضَّةٍ وَحُلَّتَيْ ثِيَابٍ.

וַיֹּ֣אמֶר שָׁל֗וֹם אֲדֹנִי֮ שְׁלָחַ֣נִי לֵאמֹר֒ הִנֵּ֣ה זֶ֠ה עַתָּ֡ה בָּ֣אוּ אֵלַ֧י שְׁנֵֽי;נְעָרִ֛ים מֵהַ֥ר אֶפְרַ֖יִם מִבְּנֵ֣י הַנְּבִיאִ֑ים תְּנָה;נָּ֤א;לָהֶם֙ כִּכַּר כֶּ֔סֶף וּשְׁתֵּ֖י;חֲלִפ֥וֹת בְּגָדִֽים

الملوك الثاني 5: 23 2Ki.5.23

فَقَالَ نُعْمَانُ: اقْبَلْ وَخُذْ وَزْنَتَيْنِ. وَأَلَحَّ عَلَيْهِ، وَصَرَّ وَزْنَتَيْ فِضَّةٍ فِي كِيسَيْنِ، وَحُلَّتَيِ الثِّيَابِ، وَدَفَعَهَا لِغُلاَمَيْهِ فَحَمَلاَهَا قُدَّامَهُ.

וַיֹּ֣אמֶר נַעֲמָ֔ן הוֹאֵ֖ל קַ֣ח כִּכָּרָ֑יִם וַיִּפְרָץ בּ֗וֹ וַיָּצַר֩ כִּכְּרַ֨יִם כֶּ֜סֶף בִּשְׁנֵ֣י;חֲרִטִ֗ים חֲלִפ֣וֹת;וּשְׁתֵּי֙ בְּגָדִ֔ים וַיִּתֵּן֙ אֶל;שְׁנֵ֣י;נְעָרָ֔יו וַיִּשְׂא֖וּ לְפָנָֽיו

الملوك الثاني 6: 28 2Ki.6.28

ثُمَّ قَالَ لَهَا الْمَلِكُ: مَا لَكِ. فَقَالَتْ: إِنَّ هذِهِ الْمَرْأَةُ قَدْ قَالَتْ لِي: هَاتِي ابْنَكِ فَنَأْكُلَهُ الْيَوْمَ ثُمَّ، نَأْكُلَ ابْنِي غَدًا.

וַיֹּֽאמֶר לָ֥הּ הַמֶּ֖לֶךְ מַה לָּ֑ךְ וַתֹּ֗אמֶר הַזֹּ֜את הָאִשָּׁ֨ה אָמְרָ֣ה אֵלַ֗י תְּנִ֤י בְּנֵךְ֙ וְנֹאכְלֶ֣נּוּ הַיּ֔וֹם נֹאכַ֥ל בְּנִ֖י מָחָֽר

أشهر ترجمات الكلمة في ترجمة سميث وفان دايك

أشكال الكلمة في النص الأصلي:

شواهد ورود الكلمة في الكتاب المقدس (1977 آية)