נָשָׂא (H5375) - nâsâʼ | معجم سترونغ العبري

صموئيل الأول 14: 1 1Sa.14.1

وَفِي ذَاتِ يَوْمٍ قَالَ يُونَاثَانُ بْنُ شَاوُلَ لِلْغُلاَمِ حَامِلِ سِلاَحِهِ: تَعَالَ نَعْبُرْ إِلَى حَفَظَةِ الْفِلِسْطِينِيِّينَ الَّذِينَ فِي ذلِكَ الْعَبْرِ. وَلَمْ يُخْبِرْ أَبَاهُ.

וַיְהִ֣י הַיּ֗וֹם וַיֹּ֨אמֶר יוֹנָתָ֤ן בֶּן שָׁאוּל֙ אֶל;הַנַּ֙עַר֙ נֹשֵׂ֣א כֵלָ֔יו לְכָ֗ה וְנַעְבְּרָה֙ אֶל מַצַּ֣ב פְּלִשְׁתִּ֔ים אֲשֶׁ֖ר הַלָּ֑ז מֵעֵ֣בֶר לֹ֥א הִגִּֽיד וּלְאָבִ֖יו

صموئيل الأول 14: 3 1Sa.14.3

وَأَخِيَّا بْنُ أَخِيطُوبَ، أَخِي إِيخَابُودَ بْنِ فِينَحَاسَ بْنِ عَالِي، كَاهِنُ الرَّبِّ فِي شِيلُوهَ كَانَ لاَبِسًا أَفُودًا. وَلَمْ يَعْلَمِ الشَّعْبُ أَنَّ يُونَاثَانَ قَدْ ذَهَبَ.

וַאֲחִיָּ֣ה בֶן אֲחִט֡וּב אֲחִ֡י אִיכָב֣וֹד בֶּן פִּינְחָ֨ס בֶּן עֵלִ֜י כֹּהֵ֧ן יְהוָ֛ה בְּשִׁל֖וֹ נֹשֵׂ֣א אֵפ֑וֹד לֹ֣א יָדַ֔ע וְהָעָם֙ כִּ֥י יוֹנָתָֽן הָלַ֖ךְ

صموئيل الأول 14: 6 1Sa.14.6

فَقَالَ يُونَاثَانُ لِلْغُلاَمِ حَامِلِ سِلاَحِهِ: تَعَالَ نَعْبُرْ إِلَى صَفِّ هؤُلاَءِ الْغُلْفِ، لَعَلَّ اللهَ يَعْمَلُ مَعَنَا، لأَنَّهُ لَيْسَ لِلرَّبِّ مَانِعٌ عَنْ أَنْ يُخَلِّصَ بِالْكَثِيرِ أَوْ بِالْقَلِيلِ.

וַיֹּ֨אמֶר יְהוֹנָתָ֜ן אֶל;הַנַּ֣עַר נֹשֵׂ֣א כֵלָ֗יו לְכָה֙ וְנַעְבְּרָ֗ה אֶל מַצַּב֙ הָאֵ֔לֶּה הָעֲרֵלִ֣ים אוּלַ֛י יְהוָ֖ה יַעֲשֶׂ֥ה לָ֑נוּ כִּ֣י אֵ֤ין לַֽיהוָה֙ מַעְצ֔וֹר לְהוֹשִׁ֥יעַ בְּרַ֖ב א֥וֹ בִמְעָֽט

صموئيل الأول 14: 7 1Sa.14.7

فَقَالَ لَهُ حَامِلُ سِلاَحِهِ: اعْمَلْ كُلَّ مَا بِقَلْبِكَ. تَقَدَّمْ. هأَنَذَا مَعَكَ حَسَبَ قَلْبِكَ.

וַיֹּ֤אמֶר לוֹ֙ נֹשֵׂ֣א כֵלָ֔יו עֲשֵׂ֖ה כָּל אֲשֶׁ֣ר בִּלְבָבֶ֑ךָ נְטֵ֣ה;לָ֔ךְ הִנְנִ֥י עִמְּךָ֖ כִּלְבָבֶֽךָ

صموئيل الأول 14: 12 1Sa.14.12

فَأَجَابَ رِجَالُ الصَّفِّ يُونَاثَانَ وَحَامِلَ سِلاَحِهِ وَقَالُوا: اصْعَدَا إِلَيْنَا فَنُعَلِّمَكُمَا شَيْئًا. فَقَالَ يُونَاثَانُ لِحَامِلِ سِلاَحِهِ: اصْعَدْ وَرَائِي لأَنَّ الرَّبَّ قَدْ دَفَعَهُمْ لِيَدِ إِسْرَائِيلَ.

וַיַּעֲנוּ֩ אַנְשֵׁ֨י הַמַּצָּבָ֜ה יוֹנָתָ֣ן נֹשֵׂ֣א כֵלָ֗יו וַיֹּֽאמְרוּ֙ עֲל֣וּ אֵלֵ֔ינוּ וְנוֹדִ֥יעָה;אֶתְכֶ֖ם דָּבָ֑ר וַיֹּ֨אמֶר יוֹנָתָ֜ן אֶל;נֹשֵׂ֤א כֵלָיו֙ עֲלֵ֣ה אַחֲרַ֔י כִּֽי יְהוָ֖ה נְתָנָ֥ם בְּיַ֥ד יִשְׂרָאֵֽל

صموئيل الأول 14: 13 1Sa.14.13

فَصَعِدَ يُونَاثَانُ عَلَى يَدَيْهِ وَرِجْلَيْهِ وَحَامِلُ سِلاَحِهِ وَرَاءَهُ. فَسَقَطُوا أَمَامَ يُونَاثَانَ، وَكَانَ حَامِلُ سِلاَحِهِ يُقَتِّلُ وَرَاءَهُ.

וַיַּ֣עַל יוֹנָתָ֗ן עַל יָדָיו֙ וְעַל;רַגְלָ֔יו וְנֹשֵׂ֥א כֵלָ֖יו אַחֲרָ֑יו וַֽיִּפְּלוּ֙ לִפְנֵ֣י יוֹנָתָ֔ן וְנֹשֵׂ֥א כֵלָ֖יו מְמוֹתֵ֥ת אַחֲרָֽיו

صموئيل الأول 14: 13 1Sa.14.13

فَصَعِدَ يُونَاثَانُ عَلَى يَدَيْهِ وَرِجْلَيْهِ وَحَامِلُ سِلاَحِهِ وَرَاءَهُ. فَسَقَطُوا أَمَامَ يُونَاثَانَ، وَكَانَ حَامِلُ سِلاَحِهِ يُقَتِّلُ وَرَاءَهُ.

וַיַּ֣עַל יוֹנָתָ֗ן עַל יָדָיו֙ וְעַל;רַגְלָ֔יו וְנֹשֵׂ֥א כֵלָ֖יו אַחֲרָ֑יו וַֽיִּפְּלוּ֙ לִפְנֵ֣י יוֹנָתָ֔ן וְנֹשֵׂ֥א כֵלָ֖יו מְמוֹתֵ֥ת אַחֲרָֽיו

صموئيل الأول 14: 14 1Sa.14.14

وَكَانَتِ الضَّرْبَةُ الأُولَى الَّتِي ضَرَبَهَا يُونَاثَانُ وَحَامِلُ سِلاَحِهِ نَحْوَ عِشْرِينَ رَجُلاً فِي نَحْوِ نِصْفِ تَلَمِ فَدَّانِ أَرْضٍ.

וַתְּהִ֞י הַמַּכָּ֣ה הָרִאשֹׁנָ֗ה אֲשֶׁ֨ר הִכָּ֧ה יוֹנָתָ֛ן וְנֹשֵׂ֥א כֵלָ֖יו כְּעֶשְׂרִ֣ים אִ֑ישׁ כְּבַחֲצִ֥י מַעֲנָ֖ה צֶ֥מֶד שָׂדֶֽה

صموئيل الأول 14: 17 1Sa.14.17

فَقَالَ شَاوُلُ لِلشَّعْبِ الَّذِي مَعَهُ: عُدُّوا وَانْظُرُوا مَنْ ذَهَبَ مِنْ عِنْدِنَا. فَعَدُّوا، وَهُوَذَا يُونَاثَانُ وَحَامِلُ سِلاَحِهِ لَيْسَا مَوْجُودَيْنِ.

וַיֹּ֣אמֶר שָׁא֗וּל לָעָם֙ אֲשֶׁ֣ר אִתּ֔וֹ פִּקְדוּ;נָ֣א וּרְא֔וּ מִ֖י הָלַ֣ךְ מֵעִמָּ֑נוּ וַֽיִּפְקְד֔וּ וְהִנֵּ֛ה יוֹנָתָ֖ן וְנֹשֵׂ֥א כֵלָֽיו אֵ֥ין

صموئيل الأول 15: 25 1Sa.15.25

وَالآنَ فَاغْفِرْ خَطِيَّتِي وَارْجعْ مَعِي فَأَسْجُدَ لِلرَّبِّ.

וְעַתָּ֕ה שָׂ֥א;נָ֖א חַטָּאתִ֑י וְשׁ֣וּב עִמִּ֔י וְאֶֽשְׁתַּחֲוֶ֖ה לַֽיהוָֽה

صموئيل الأول 16: 21 1Sa.16.21

فَجَاءَ دَاوُدُ إِلَى شَاوُلَ وَوَقَفَ أَمَامَهُ، فَأَحَبَّهُ جِدًّا وَكَانَ لَهُ حَامِلَ سِلاَحٍ.

וַיָּבֹ֤א דָוִד֙ אֶל שָׁא֔וּל וַֽיַּעֲמֹ֖ד לְפָנָ֑יו וַיֶּאֱהָבֵ֣הֽוּ מְאֹ֔ד וַֽיְהִי ל֖וֹ נֹשֵׂ֥א כֵלִֽים

صموئيل الأول 17: 7 1Sa.17.7

وَقَنَاةُ رُمْحِهِ كَنَوْلِ النَّسَّاجِينَ، وَسِنَانُ رُمْحِهِ سِتُّ مِئَةِ شَاقِلِ حَدِيدٍ، وَحَامِلُ التُّرْسِ كَانَ يَمْشِي قُدَّامَهُ.

וְעֵ֣ץ חֲנִית֗וֹ כִּמְנוֹר֙ אֹֽרְגִ֔ים וְלַהֶ֣בֶת חֲנִית֔וֹ שֵׁשׁ מֵא֥וֹת שְׁקָלִ֖ים בַּרְזֶ֑ל וְנֹשֵׂ֥א הַצִּנָּ֖ה הֹלֵ֥ךְ לְפָנָֽיו

صموئيل الأول 17: 20 1Sa.17.20

فَبَكَّرَ دَاوُدُ صَبَاحًا وَتَرَكَ الْغَنَمَ مَعَ حَارِسٍ، وَحَمَّلَ وَذَهَبَ كَمَا أَمَرَهُ يَسَّى، وَأَتَى إِلَى الْمِتْرَاسِ، وَالْجَيْشُ خَارِجٌ إِلَى الاصْطِفَافِ وَهَتَفُوا لِلْحَرْبِ.

וַיַּשְׁכֵּ֨ם דָּוִ֜ד בַּבֹּ֗קֶר וַיִּטֹּ֤שׁ הַצֹּאן֙ עַל שֹׁמֵ֔ר וַיִּשָּׂ֣א וַיֵּ֔לֶךְ כַּאֲשֶׁ֥ר צִוָּ֖הוּ יִשָׁ֑י וַיָּבֹא֙ הַמַּעְגָּ֔לָה וְהַחַ֗יִל הַיֹּצֵא֙ אֶל הַמַּ֣עֲרָכָ֔ה וְהֵרֵ֖עוּ בַּמִּלְחָמָֽה

صموئيل الأول 17: 34 1Sa.17.34

فَقَالَ دَاوُدُ لِشَاوُلَ: كَانَ عَبْدُكَ يَرْعَى لأَبِيهِ غَنَمًا، فَجَاءَ أَسَدٌ مَعَ دُبٍّ وَأَخَذَ شَاةً مِنَ الْقَطِيعِ،

וַיֹּ֤אמֶר דָּוִד֙ אֶל;שָׁא֔וּל הָיָ֧ה עַבְדְּךָ֛ רֹעֶ֨ה לְאָבִ֖יו בַּצֹּ֑אן וּבָ֤א הָֽאֲרִי֙ וְאֶת הַדּ֔וֹב וְנָשָׂ֥א שֶׂ֖ה מֵהָעֵֽדֶר

صموئيل الأول 17: 41 1Sa.17.41

وَذَهَبَ الْفِلِسْطِينِيُّ ذِاهِبًا وَاقْتَرَبَ إِلَى دَاوُدَ والْرَّجُلُ حَامِلُ التُّرْسِ أَمَامَهُ.

וַיֵּ֙לֶךְ֙ הַפְּלִשְׁתִּ֔י הֹלֵ֥ךְ וְקָרֵ֖ב אֶל דָּוִ֑ד וְהָאִ֛ישׁ נֹשֵׂ֥א הַצִּנָּ֖ה לְפָנָֽיו

صموئيل الأول 22: 18 1Sa.22.18

فَقَالَ الْمَلِكُ لِدُوَاغَ: دُرْ أَنْتَ وَقَعْ بِالْكَهَنَةِ. فَدَارَ دُوَاغُ الأَدُومِيُّ وَوَقَعَ هُوَ بِالْكَهَنَةِ، وَقَتَلَ فِي ذلِكَ الْيَوْمِ خَمْسَةً وَثَمَانِينَ رَجُلاً لاَبِسِي أَفُودِ كَتَّانٍ.

וַיֹּ֤אמֶר הַמֶּ֙לֶךְ֙ לְדוֹאֵ֔ג סֹ֣ב אַתָּ֔ה וּפְגַ֖ע בַּכֹּהֲנִ֑ים וַיִּסֹּ֞ב דּוֹאֵ֣ג הָאֲדֹמִ֗י וַיִּפְגַּע הוּא֙ בַּכֹּ֣הֲנִ֔ים וַיָּ֣מֶת בַּיּ֣וֹם;הַה֗וּא וַחֲמִשָּׁה֙ שְׁמֹנִ֤ים אִ֔ישׁ נֹשֵׂ֖א אֵפ֥וֹד בָּֽד

صموئيل الأول 24: 16 1Sa.24.16

فَلَمَّا فَرَغَ دَاوُدُ مِنَ التَّكَلُّمِ بِهذَا الْكَلاَمِ إِلَى شَاوُلَ، قَالَ شَاوُلُ: أَهذَا صَوْتُكَ يَا ابْنِي دَاوُدُ. وَرَفَعَ شَاوُلُ صَوْتَهُ وَبَكَى.

וַיְהִ֣י כְּכַלּ֣וֹת דָּוִ֗ד לְדַבֵּ֞ר הָאֵ֙לֶּה֙ הַדְּבָרִ֤ים אֶל שָׁא֔וּל וַיֹּ֣אמֶר שָׁא֔וּל זֶ֖ה הֲקֹלְךָ֥ בְּנִ֣י דָוִ֑ד וַיִּשָּׂ֥א שָׁא֛וּל קֹל֖וֹ וַיֵּֽבְךְּ

صموئيل الأول 25: 28 1Sa.25.28

وَاصْفَحْ عَنْ ذَنْبِ أَمَتِكَ لأَنَّ الرَّبَّ يَصْنَعُ لِسَيِّدِي بَيْتًا أَمِينًا، لأَنَّ سَيِّدِي يُحَارِبُ حُرُوبَ الرَّبِّ، وَلَمْ يُوجَدْ فِيكَ شَرٌّ كُلَّ أَيَّامِكَ.

שָׂ֥א;נָ֖א לְפֶ֣שַׁע אֲמָתֶ֑ךָ כִּ֣י יְהוָ֨ה עָשֹֽׂה;יַעֲשֶׂה֩ לַֽאדֹנִ֜י בַּ֣יִת נֶאֱמָ֗ן כִּי אֲדֹנִ֣י נִלְחָ֔ם מִלְחֲמ֤וֹת יְהוָה֙ לֹא תִמָּצֵ֥א בְךָ֖ וְרָעָ֛ה מִיָּמֶֽיךָ

صموئيل الأول 25: 35 1Sa.25.35

فَأَخَذَ دَاوُدُ مِنْ يَدِهَا مَا أَتَتْ بِهِ إِلَيْهِ وَقَالَ لَهَا: اصْعَدِي بِسَلاَمٍ إِلَى بَيْتِكِ. اُنْظُرِي. قَدْ سَمِعْتُ لِصَوْتِكِ وَرَفَعْتُ وَجْهَكِ.

וַיִּקַּ֤ח דָּוִד֙ מִיָּדָ֔הּ אֲשֶׁר הֵבִ֖יאָה ל֑וֹ אָמַ֗ר וְלָ֣הּ עֲלִ֤י לְשָׁלוֹם֙ לְבֵיתֵ֔ךְ רְאִי֙ שָׁמַ֣עְתִּי בְקוֹלֵ֔ךְ וָאֶשָּׂ֖א פָּנָֽיִךְ

صموئيل الأول 30: 4 1Sa.30.4

فَرَفَعَ دَاوُدُ وَالشَّعْبُ الَّذِينَ مَعَهُ أَصْوَاتَهُمْ وَبَكَوْا حَتَّى لَمْ تَبْقَ لَهُمْ قُوَّةٌ لِلْبُكَاءِ.

וַיִּשָּׂ֨א דָוִ֜ד וְהָעָ֧ם אֲשֶׁר אִתּ֛וֹ קוֹלָ֖ם וַיִּבְכּ֑וּ עַ֣ד;אֲשֶׁ֧ר אֵין בָּהֶ֛ם כֹּ֖חַ לִבְכּֽוֹת

صموئيل الأول 31: 4 1Sa.31.4

فَقَالَ شَاوُلُ لِحَامِلِ سِلاَحِهِ: اسْتَلَّ سَيْفَكَ وَاطْعَنِّي بِهِ لِئَلاَّ يَأْتِيَ هؤُلاَءِ الْغُلْفُ وَيَطْعَنُونِي وَيُقَبِّحُونِي. فَلَمْ يَشَأْ حَامِلُ سِلاَحِهِ لأَنَّهُ خَافَ جِدًّا. فَأَخَذَ شَاوُلُ السَّيْفَ وَسَقَطَ عَلَيْهِ.

וַיֹּ֣אמֶר שָׁאוּל֩ לְנֹשֵׂ֨א כֵלָ֜יו שְׁלֹ֥ף חַרְבְּךָ֣ וְדָקְרֵ֣נִי בָ֗הּ פֶּן יָ֠בוֹאוּ הָאֵ֤לֶּה הָעֲרֵלִ֨ים וּדְקָרֻ֙נִי֙ וְהִתְעַלְּלוּ;בִ֔י וְלֹ֤א אָבָה֙ נֹשֵׂ֣א כֵלָ֔יו כִּ֥י יָרֵ֖א מְאֹ֑ד וַיִּקַּ֤ח שָׁאוּל֙ הַחֶ֔רֶב וַיִּפֹּ֖ל עָלֶֽיהָ

صموئيل الأول 31: 4 1Sa.31.4

فَقَالَ شَاوُلُ لِحَامِلِ سِلاَحِهِ: اسْتَلَّ سَيْفَكَ وَاطْعَنِّي بِهِ لِئَلاَّ يَأْتِيَ هؤُلاَءِ الْغُلْفُ وَيَطْعَنُونِي وَيُقَبِّحُونِي. فَلَمْ يَشَأْ حَامِلُ سِلاَحِهِ لأَنَّهُ خَافَ جِدًّا. فَأَخَذَ شَاوُلُ السَّيْفَ وَسَقَطَ عَلَيْهِ.

וַיֹּ֣אמֶר שָׁאוּל֩ לְנֹשֵׂ֨א כֵלָ֜יו שְׁלֹ֥ף חַרְבְּךָ֣ וְדָקְרֵ֣נִי בָ֗הּ פֶּן יָ֠בוֹאוּ הָאֵ֤לֶּה הָעֲרֵלִ֨ים וּדְקָרֻ֙נִי֙ וְהִתְעַלְּלוּ;בִ֔י וְלֹ֤א אָבָה֙ נֹשֵׂ֣א כֵלָ֔יו כִּ֥י יָרֵ֖א מְאֹ֑ד וַיִּקַּ֤ח שָׁאוּל֙ הַחֶ֔רֶב וַיִּפֹּ֖ל עָלֶֽיהָ

صموئيل الأول 31: 5 1Sa.31.5

وَلَمَّا رَأَى حَامِلُ سِلاَحِهِ أَنَّهُ قَدْ مَاتَ شَاوُلُ، سَقَطَ هُوَ أَيْضًا عَلَى سَيْفِهِ وَمَاتَ مَعَهُ.

וַיַּ֥רְא נֹשֵֽׂא כֵלָ֖יו כִּ֣י מֵ֣ת שָׁא֑וּל וַיִּפֹּ֥ל ה֛וּא גַּם עַל חַרְבּ֖וֹ וַיָּ֥מָת עִמּֽוֹ

صموئيل الأول 31: 6 1Sa.31.6

فَمَاتَ شَاوُلُ وَبَنُوهُ الثَّلاَثَةُ وَحَامِلُ سِلاَحِهِ وَجَمِيعُ رِجَالِهِ فِي ذلِكَ الْيَوْمِ مَعًا.

וַיָּ֣מָת שָׁא֡וּל בָּנָיו֩ וּשְׁלֹ֣שֶׁת וְנֹשֵׂ֨א כֵלָ֜יו גַּ֧ם;כָּל אֲנָשָׁ֛יו בַּיּ֥וֹם;הַה֖וּא יַחְדָּֽו

صموئيل الثاني 2: 22 2Sa.2.22

ثُمَّ عَادَ أَبْنَيْرُ وَقَالَ لِعَسَائِيلَ: مِلْ مِنْ وَرَائِي. لِمَاذَا أَضْرِبُكَ إِلَى الأَرْضِ. فَكَيْفَ أَرْفَعُ وَجْهِي لَدَى يُوآبَ أَخِيكَ.

וַיֹּ֧סֶף;ע֣וֹד אַבְנֵ֗ר לֵאמֹר֙ אֶל;עֲשָׂהאֵ֔ל ס֥וּר;לְךָ֖ מֵאַֽחֲרָ֑י לָ֤מָּה אַכֶּ֙כָּה֙ אַ֔רְצָה וְאֵיךְ֙ אֶשָּׂ֣א פָנַ֔י אֶל יוֹאָ֖ב אָחִֽיךָ

صموئيل الثاني 2: 32 2Sa.2.32

وَرَفَعُوا عَسَائِيلَ وَدَفَنُوهُ فِي قَبْرِ أَبِيهِ الَّذِي فِي بَيْتِ لَحْمٍ. وَسَارَ يُوآبُ وَرِجَالُهُ اللَّيْلَ كُلَّهُ وَأَصْبَحُوا فِي حَبْرُونَ.

וַיִּשְׂאוּ֙ עֲשָׂהאֵ֔ל וַֽיִּקְבְּרֻ֙הוּ֙ בְּקֶ֣בֶר אָבִ֔יו אֲשֶׁ֖ר בֵּ֣ית;לָ֑חֶם וַיֵּלְכ֣וּ יוֹאָב֙ וַֽאֲנָשָׁ֔יו הַלַּ֗יְלָה כָל וַיֵּאֹ֥ר;לָהֶ֖ם בְּחֶבְרֽוֹן

صموئيل الثاني 3: 32 2Sa.3.32

وَدَفَنُوا أَبْنَيْرَ فِي حَبْرُونَ. وَرَفَعَ الْمَلِكُ صَوْتَهُ وَبَكَى عَلَى قَبْرِ أَبْنَيْرَ، وَبَكَى جَمِيعُ الشَّعْبِ.

וַיִּקְבְּר֥וּ אַבְנֵ֖ר בְּחֶבְר֑וֹן וַיִשָּׂ֧א הַמֶּ֣לֶךְ קוֹל֗וֹ וַיֵּבְךְּ֙ אֶל קֶ֣בֶר אַבְנֵ֔ר וַיִּבְכּ֖וּ כָּל הָעָֽם

صموئيل الثاني 4: 4 2Sa.4.4

وَكَانَ لِيُونَاثَانَ بْنِ شَاوُلَ ابْنٌ مَضْرُوبُ الرِّجْلَيْنِ، كَانَ ابْنَ خَمْسِ سِنِينٍ عِنْدَ مَجِيءِ خَبَرِ شَاوُلَ وَيُونَاثَانَ مِنْ يَزْرَعِيلَ، فَحَمَلَتْهُ مُرَبِّيَتُهُ وَهَرَبَتْ. وَلَمَّا كَانَتْ مُسْرِعَةً لِتَهْرُبَ وَقَعَ وَصَارَ أَعْرَجَ. وَاسْمُهُ مَفِيبُوشَثُ.

וְלִיהֽוֹנָתָן֙ בֶּן שָׁא֔וּל בֵּ֖ן נְכֵ֣ה רַגְלָ֑יִם בֶּן חָמֵ֣שׁ שָׁנִ֣ים הָיָ֡ה בְּבֹ֣א שְׁמֻעַת֩ שָׁא֨וּל וִיהֽוֹנָתָ֜ן מִֽיִּזְרְעֶ֗אל וַתִּשָּׂאֵ֤הוּ אֹֽמַנְתּוֹ֙ וַתָּנֹ֔ס וַיְהִ֞י בְּחָפְזָ֥הּ לָנ֛וּס וַיִּפֹּ֥ל וַיִּפָּסֵ֖חַ וּשְׁמ֥וֹ מְפִיבֹֽשֶׁת

صموئيل الثاني 5: 12 2Sa.5.12

وَعَلِمَ دَاوُدُ أَنَّ الرَّبَّ قَدْ أَثْبَتَهُ مَلِكًا عَلَى إِسْرَائِيلَ، وَأَنَّهُ قَدْ رَفَّعَ مُلْكَهُ مِنْ أَجْلِ شَعْبِهِ إِسْرَائِيلَ.

וַיֵּ֣דַע דָּוִ֔ד כִּֽי יְהוָ֛ה הֱכִינ֧וֹ לְמֶ֖לֶךְ עַל יִשְׂרָאֵ֑ל וְכִי֙ נִשֵּׂ֣א מַמְלַכְתּ֔וֹ בַּעֲב֖וּר עַמּ֥וֹ יִשְׂרָאֵֽל

صموئيل الثاني 5: 21 2Sa.5.21

وَتَرَكُوا هُنَاكَ أَصْنَامَهُمْ فَنَزَعَهَا دَاوُدُ وَرِجَالُهُ.

וַיַּעַזְבוּ שָׁ֖ם עֲצַבֵּיהֶ֑ם וַיִּשָּׂאֵ֥ם דָּוִ֖ד וַאֲנָשָֽׁיו

أشهر ترجمات الكلمة في ترجمة سميث وفان دايك

أشكال الكلمة في النص الأصلي:

شواهد ورود الكلمة في الكتاب المقدس (647 آية)