אֱלֹהִים (H430) - ʼĕlôhîym | معجم سترونغ العبري

الجامعة 5: 2 Ecc.5.2

لاَ تَسْتَعْجِلْ فَمَكَ وَلاَ يُسْرِعْ قَلْبُكَ إِلَى نُطْقِ كَلاَمٍ قُدَّامَ اللهِ، لأَنَّ اللهَ فِي السَّمَاوَاتِ وَأَنْتَ عَلَى الأَرْضِ، فَلِذلِكَ لِتَكُنْ كَلِمَاتُكَ قَلِيلَةً.

אַל תְּבַהֵ֨ל עַל;פִּ֜יךָ אַל יְמַהֵ֛ר וְלִבְּךָ֧ לְהוֹצִ֥יא דָבָ֖ר לִפְנֵ֣י הָאֱלֹהִ֑ים כִּ֣י הָאֱלֹהִ֤ים בַּשָּׁמַ֙יִם֙ וְאַתָּ֣ה עַל הָאָ֔רֶץ עַֽל;כֵּ֛ן יִהְי֥וּ דְבָרֶ֖יךָ מְעַטִּֽים

الجامعة 5: 4 Ecc.5.4

إِذَا نَذَرْتَ نَذْرًا ِللهِ فَلاَ تَتَأَخَّرْ عَنِ الْوَفَاءِ بِهِ، لأَنَّهُ لاَ يُسَرُّ بِالْجُهَّالِ. فَأَوْفِ بِمَا نَذَرْتَهُ.

כַּאֲשֶׁר֩ תִּדֹּ֨ר נֶ֜דֶר לֵֽאלֹהִ֗ים אַל תְּאַחֵר֙ לְשַׁלְּמ֔וֹ כִּ֛י אֵ֥ין חֵ֖פֶץ בַּכְּסִילִ֑ים שַׁלֵּֽם אֲשֶׁר תִּדֹּ֖ר

الجامعة 5: 6 Ecc.5.6

لاَ تَدَعْ فَمَكَ يَجْعَلُ جَسَدَكَ يُخْطِئُ، وَلاَ تَقُلْ قُدَّامَ الْمَلاَكِ: إِنَّهُ سَهْوٌ. لِمَاذَا يَغْضَبُ اللهُ عَلَى قَوْلِكَ، وَيُفْسِدُ عَمَلَ يَدَيْكَ.

אַל תִּתֵּ֤ן פִּ֙יךָ֙ בְּשָׂרֶ֔ךָ לַחֲטִ֣יא וְאַל תֹּאמַר֙ לִפְנֵ֣י הַמַּלְאָ֔ךְ כִּ֥י;הִ֑יא שְׁגָגָ֖ה לָ֣מָּה יִקְצֹ֤ף הָֽאֱלֹהִים֙ עַל קוֹלֶ֔ךָ וְחִבֵּ֖ל מַעֲשֵׂ֥ה יָדֶֽיךָ

الجامعة 5: 7 Ecc.5.7

لأَنَّ ذلِكَ مِنْ كَثْرَةِ الأَحْلاَمِ وَالأَبَاطِيلِ وَكَثْرَةِ الْكَلاَمِ. وَلكِنِ اخْشَ اللهَ.

כִּ֣י בְרֹ֤ב חֲלֹמוֹת֙ וַהֲבָלִ֔ים הַרְבֵּ֑ה וּדְבָרִ֖ים כִּ֥י יְרָֽא הָאֱלֹהִ֖ים

الجامعة 5: 18 Ecc.5.18

هُوَذَا الَّذِي رَأَيْتُهُ أَنَا خَيْرًا، الَّذِي هُوَ حَسَنٌ: أَنْ يَأْكُلَ وَيَشْرَبَ وَيَرَى خَيْرًا مِنْ كُلِّ تَعَبِهِ الَّذِي يَتْعَبُ فِيهِ تَحْتَ الشَّمْسِ مُدَّةَ أَيَّامِ حَيَاتِهِ الَّتِي أَعْطَاهُ اللهُ لأَنَّهُ نَصِيبُهُ.

הִנֵּ֞ה אֲשֶׁר רָאִ֣יתִי אָ֗נִי ט֣וֹב אֲשֶׁר יָפֶ֣ה לֶֽאֶכוֹל וְ֠לִשְׁתּוֹת וְלִרְא֨וֹת טוֹבָ֜ה בְּכָל עֲמָל֣וֹ שֶׁיַּעֲמֹ֣ל תַּֽחַת הַשֶּׁ֗מֶשׁ מִסְפַּ֧ר יְמֵי חַיָּ֛יו אֲשֶׁר נָֽתַן;ל֥וֹ הָאֱלֹהִ֖ים כִּי ה֥וּא;חֶלְקֽוֹ

الجامعة 5: 19 Ecc.5.19

أَيْضًا كُلُّ إِنْسَانٍ أَعْطَاهُ اللهُ غِنًى وَمَالاً وَسَلَّطَهُ عَلَيْهِ حَتَّى يَأْكُلَ مِنْهُ، وَيَأْخُذَ نَصِيبَهُ، وَيَفْرَحَ بِتَعَبِهِ، فَهذَا هُوَ عَطِيَّةُ اللهِ.

גַּ֣ם כָּֽל הָאָדָ֡ם נָֽתַן;ל֣וֹ הָאֱלֹהִים֩ עֹ֨שֶׁר וּנְכָסִ֜ים וְהִשְׁלִיט֨וֹ לֶאֱכֹ֤ל מִמֶּ֙נּוּ֙ וְלָשֵׂ֣את חֶלְק֔וֹ וְלִשְׂמֹ֖חַ בַּעֲמָל֑וֹ זֹ֕ה הִֽיא מַתַּ֥ת אֱלֹהִ֖ים

الجامعة 5: 19 Ecc.5.19

أَيْضًا كُلُّ إِنْسَانٍ أَعْطَاهُ اللهُ غِنًى وَمَالاً وَسَلَّطَهُ عَلَيْهِ حَتَّى يَأْكُلَ مِنْهُ، وَيَأْخُذَ نَصِيبَهُ، وَيَفْرَحَ بِتَعَبِهِ، فَهذَا هُوَ عَطِيَّةُ اللهِ.

גַּ֣ם כָּֽל הָאָדָ֡ם נָֽתַן;ל֣וֹ הָאֱלֹהִים֩ עֹ֨שֶׁר וּנְכָסִ֜ים וְהִשְׁלִיט֨וֹ לֶאֱכֹ֤ל מִמֶּ֙נּוּ֙ וְלָשֵׂ֣את חֶלְק֔וֹ וְלִשְׂמֹ֖חַ בַּעֲמָל֑וֹ זֹ֕ה הִֽיא מַתַּ֥ת אֱלֹהִ֖ים

الجامعة 5: 20 Ecc.5.20

لأَنَّهُ لاَ يَذْكُرُ أَيَّامَ حَيَاتِهِ كَثِيرًا، لأَنَّ اللهَ مُلْهِيهِ بِفَرَحِ قَلْبِهِ.

כִּ֚י לֹ֣א יִזְכֹּ֖ר יְמֵ֣י חַיָּ֑יו הַרְבֵּ֔ה כִּ֧י הָאֱלֹהִ֛ים מַעֲנֶ֖ה בְּשִׂמְחַ֥ת לִבּֽוֹ

الجامعة 6: 2 Ecc.6.2

رَجُلٌ أَعْطَاهُ اللهُ غِنًى وَمَالاً وَكَرَامَةً، وَلَيْسَ لِنَفْسِهِ عَوَزٌ مِنْ كُلِّ مَا يَشْتَهِيهِ، وَلَمْ يُعْطِهِ اللهُ اسْتِطَاعَةً عَلَى أَنْ يَأْكُلَ مِنْهُ، بَلْ يَأْكُلُهُ إِنْسَانٌ غَرِيبٌ. هذَا بَاطِلٌ وَمُصِيبَةٌ رَدِيئَةٌ هُوَ.

אִ֣ישׁ יִתֶּן;ל֣וֹ הָאֱלֹהִ֡ים עֹשֶׁר֩ וּנְכָסִ֨ים וְכָב֜וֹד וְֽאֵינֶ֨נּוּ לְנַפְשׁ֣וֹ חָסֵ֥ר מִכֹּ֣ל אֲשֶׁ֣ר יִתְאַוֶּ֗ה וְלֹֽא יַשְׁלִיטֶ֤נּוּ;הָֽאֱלֹהִים֙ לֶאֱכֹ֣ל מִמֶּ֔נּוּ כִּ֛י יֹֽאכֲלֶ֑נּוּ אִ֥ישׁ נָכְרִ֖י זֶ֥ה הֶ֛בֶל וָחֳלִ֥י רָ֖ע הֽוּא

الجامعة 7: 13 Ecc.7.13

اُنْظُرْ عَمَلَ اللهِ: لأَنَّهُ مَنْ يَقْدِرُ عَلَى تَقْوِيمِ مَا قَدْ عَوَّجَهُ.

רְאֵ֖ה מַעֲשֵׂ֣ה הָאֱלֹהִ֑ים כִּ֣י מִ֤י יוּכַל֙ לְתַקֵּ֔ן אֲשֶׁ֥ר עִוְּתֽוֹ

الجامعة 7: 14 Ecc.7.14

فِي يَوْمِ الْخَيْرِ كُنْ بِخَيْرٍ، وَفِي يَوْمِ الشَّرِّ اعْتَبِرْ. إِنَّ اللهَ جَعَلَ هذَا مَعَ ذَاكَ، لِكَيْلاَ يَجِدَ الإِنْسَانُ شَيْئًا بَعْدَهُ.

בְּי֤וֹם טוֹבָה֙ הֱיֵ֣ה בְט֔וֹב וּבְי֥וֹם רָעָ֖ה רְאֵ֑ה הָֽאֱלֹהִ֔ים עָשָׂ֣ה זֶ֤ה לְעֻמַּת זֶה֙ עַל;דִּבְרַ֗ת;שֶׁלֹּ֨א יִמְצָ֧א הָֽאָדָ֛ם מְאֽוּמָה אַחֲרָ֖יו

الجامعة 7: 18 Ecc.7.18

حَسَنٌ أَنْ بِهذَا، وَأَيْضًا أَنْ لاَ تَرْخِيَ يَدَكَ عَنْ ذَاكَ، لأَنَّ مُتَّقِيَ اللهِ يَخْرُجُ مِنْهُمَا كِلَيْهِمَا.

ט֚וֹב אֲשֶׁ֣ר בָּזֶ֔ה וְגַם אַל תַּנַּ֣ח יָדֶ֑ךָ מִזֶּ֖ה כִּֽי יְרֵ֥א אֱלֹהִ֖ים יֵצֵ֥א כֻּלָּֽם

الجامعة 7: 26 Ecc.7.26

فَوَجَدْتُ أَمَرَّ مِنَ الْمَوْتِ: الْمَرْأَةَ الَّتِي هِيَ شِبَاكٌ، وَقَلْبُهَا أَشْرَاكٌ، وَيَدَاهَا قُيُودٌ. الصَّالِحُ قُدَّامَ اللهِ يَنْجُو مِنْهَا. أَمَّا الْخَاطِئُ فَيُؤْخَذُ بِهَا.

וּמוֹצֶ֨א;אֲנִ֜י מַ֣ר מִמָּ֗וֶת הָֽאִשָּׁה֙ אֲשֶׁר הִ֨יא וַחֲרָמִ֛ים לִבָּ֖הּ מְצוֹדִ֧ים יָדֶ֑יהָ אֲסוּרִ֣ים ט֞וֹב לִפְנֵ֤י הָאֱלֹהִים֙ יִמָּלֵ֣ט מִמֶּ֔נָּה וְחוֹטֵ֖א יִלָּ֥כֶד בָּֽהּ

الجامعة 7: 29 Ecc.7.29

اُنْظُرْ. هذَا وَجَدْتُ فَقَطْ: أَنَّ اللهَ صَنَعَ الإِنْسَانَ مُسْتَقِيمًا، أَمَّا هُمْ فَطَلَبُوا اخْتِرَاعَاتٍ كَثِيرَةً.

רְאֵה זֶ֣ה מָצָ֔אתִי לְבַד֙ אֲשֶׁ֨ר הָאֱלֹהִ֛ים עָשָׂ֧ה הָאָדָ֖ם יָשָׁ֑ר וְהֵ֥מָּה בִקְשׁ֖וּ חִשְּׁבֹנ֥וֹת רַבִּֽים

الجامعة 8: 2 Ecc.8.2

أَنَا احْفَظْ أَمْرَ الْمَلِكِ، وَذَاكَ بِسَبَبِ يَمِينِ اللهِ.

אֲנִי֙ שְׁמ֔וֹר פִּי מֶ֣לֶךְ דִּבְרַ֖ת וְעַ֕ל שְׁבוּעַ֥ת אֱלֹהִֽים

الجامعة 8: 12 Ecc.8.12

اَلْخَاطِئُ وَإِنْ عَمِلَ شَرًّا مِئَةَ مَرَّةٍ وَطَالَتْ إِلاَّ أَنِّي أَعْلَمُ أَنَّهُ يَكُونُ خَيْرٌ لِلْمُتَّقِينَ اللهَ الَّذِينَ يَخَافُونَ قُدَّامَهُ.

חֹטֶ֗א אֲשֶׁ֣ר עֹשֶׂ֥ה רָ֛ע מְאַ֖ת וּמַאֲרִ֣יךְ;ל֑וֹ כִּ֚י;גַּם אָ֔נִי יוֹדֵ֣עַ אֲשֶׁ֤ר יִהְיֶה טּוֹב֙ לְיִרְאֵ֣י הָאֱלֹהִ֔ים אֲשֶׁ֥ר יִֽירְא֖וּ מִלְּפָנָֽיו

الجامعة 8: 13 Ecc.8.13

وَلاَ يَكُونُ خَيْرٌ لِلشِّرِّيرِ، وَكَالظِّلِّ لاَ يُطِيلُ أَيَّامَهُ لأَنَّهُ لاَ يَخْشَى قُدَّامَ اللهِ.

לֹֽא יִהְיֶ֣ה וְטוֹב֙ לָֽרָשָׁ֔ע כַּצֵּ֑ל וְלֹֽא יַאֲרִ֥יךְ יָמִ֖ים אֲשֶׁ֛ר אֵינֶ֥נּוּ יָרֵ֖א מִלִּפְנֵ֥י אֱלֹהִֽים

الجامعة 8: 15 Ecc.8.15

فَمَدَحْتُ الْفَرَحَ، لأَنَّهُ لَيْسَ لِلإِنْسَانِ خَيْرٌ تَحْتَ الشَّمْسِ، إِلاَّ أَنْ يَأْكُلَ وَيَشْرَبَ وَيَفْرَحَ، وَهذَا يَبْقَى لَهُ فِي تَعَبِهِ مُدَّةَ أَيَّامِ حَيَاتِهِ الَّتِي يُعْطِيهِ اللهُ تَحْتَ الشَّمْسِ.

וְשִׁבַּ֤חְתִּֽי;אֲנִי֙ הַשִּׂמְחָ֔ה אֲשֶׁ֨ר אֵֽין לָֽאָדָם֙ ט֤וֹב תַּ֣חַת הַשֶּׁ֔מֶשׁ כִּ֛י;אִם לֶאֱכ֥וֹל וְלִשְׁתּ֖וֹת וְלִשְׂמ֑וֹחַ וְה֞וּא יִלְוֶ֣נּוּ בַעֲמָל֗וֹ יְמֵ֥י חַיָּ֛יו אֲשֶׁר נָֽתַן;ל֥וֹ הָאֱלֹהִ֖ים תַּ֥חַת הַשָּֽׁמֶשׁ

الجامعة 8: 17 Ecc.8.17

رَأَيْتُ كُلَّ عَمَلِ اللهِ أَنَّ الإِنْسَانَ لاَ يَسْتَطِيعُ أَنْ يَجِدَ الْعَمَلَ الَّذِي عُمِلَ تَحْتَ الشَّمْسِ. مَهْمَا تَعِبَ الإِنْسَانُ فِي الطَّلَبِ فَلاَ يَجِدُهُ، وَالْحَكِيمُ أَيْضًا، وَإِنْ قَالَ بِمَعْرِفَتِهِ، لاَ يَقْدِرُ أَنْ يَجِدَهُ.

וְרָאִיתִי֮ כָּל מַעֲשֵׂ֣ה הָאֱלֹהִים֒ כִּי֩ הָאָדָ֗ם לֹ֨א יוּכַ֜ל לִמְצוֹא֙ הַֽמַּעֲשֶׂה֙ אֲשֶׁ֣ר נַעֲשָׂ֣ה תַֽחַת הַשֶּׁ֔מֶשׁ בְּ֠שֶׁל יַעֲמֹ֧ל הָאָדָ֛ם לְבַקֵּ֖שׁ וְלֹ֣א יִמְצָ֑א הֶֽחָכָם֙ וְגַ֨ם אִם יֹאמַ֤ר לָדַ֔עַת לֹ֥א יוּכַ֖ל לִמְצֹֽא

الجامعة 9: 1 Ecc.9.1

لأَنَّ هذَا كُلَّهُ جَعَلْتُهُ فِي قَلْبِي، وَامْتَحَنْتُ هذَا كُلَّهُ: أَنَّ الصِّدِّيقِينَ وَالْحُكَمَاءَ وَأَعْمَالَهُمْ فِي يَدِ اللهِ. الإِنْسَانُ لاَ يَعْلَمُ حُبًّا وَلاَ بُغْضًا. الْكُلُّ أَمَامَهُمُ.

כִּ֣י זֶ֞ה כָּל נָתַ֤תִּי אֶל לִבִּי֙ וְלָב֣וּר זֶ֔ה כָּל אֲשֶׁ֨ר הַצַּדִּיקִ֧ים וְהַחֲכָמִ֛ים וַעֲבָדֵיהֶ֖ם בְּיַ֣ד הָאֱלֹהִ֑ים הָֽאָדָ֔ם אֵ֤ין יוֹדֵ֙עַ֙ גַּֽם;אַהֲבָ֣ה גַם;שִׂנְאָ֗ה הַכֹּ֖ל לִפְנֵיהֶֽם

الجامعة 9: 7 Ecc.9.7

اِذْهَبْ كُلْ خُبْزَكَ بِفَرَحٍ، وَاشْرَبْ خَمْرَكَ بِقَلْبٍ طَيِّبٍ، لأَنَّ اللهَ مُنْذُ زَمَانٍ قَدْ رَضِيَ عَمَلَكَ.

לֵ֣ךְ אֱכֹ֤ל לַחְמֶ֔ךָ בְּשִׂמְחָה֙ וּֽשֲׁתֵ֥ה יֵינֶ֑ךָ בְלֶב ט֖וֹב כִּ֣י הָאֱלֹהִ֖ים כְבָ֔ר רָצָ֥ה מַעֲשֶֽׂיךָ

الجامعة 11: 5 Ecc.11.5

كَمَا أَنَّكَ لَسْتَ تَعْلَمُ مَا هِيَ طَرِيقُ الرِّيحِ، وَلاَ كَيْفَ الْعِظَامُ فِي بَطْنِ الْحُبْلَى، كَذلِكَ لاَ تَعْلَمُ أَعْمَالَ اللهِ الَّذِي يَصْنَعُ الْجَمِيعَ.

כַּאֲשֶׁ֨ר אֵֽינְךָ֤ יוֹדֵ֙עַ֙ מַה דֶּ֣רֶךְ הָר֔וּחַ כַּעֲצָמִ֖ים בְּבֶ֣טֶן הַמְּלֵאָ֑ה כָּ֗כָה לֹ֤א תֵדַע֙ מַעֲשֵׂ֣ה הָֽאֱלֹהִ֔ים אֲשֶׁ֥ר יַעֲשֶׂ֖ה הַכֹּֽל

الجامعة 11: 9 Ecc.11.9

اِفْرَحْ أَيُّهَا الشَّابُّ في حَدَاثَتِكَ، وَلْيَسُرَّكَ قَلْبُكَ فِي أَيَّامِ شَبَابِكَ، وَاسْلُكْ فِي طُرُقِ قَلْبِكَ وَبِمَرْأَى عَيْنَيْكَ، وَاعْلَمْ أَنَّهُ عَلَى هذِهِ الأُمُورِ كُلِّهَا يَأْتِي بِكَ اللهُ إِلَى الدَّيْنُونَةِ.

שְׂמַ֧ח בָּח֣וּר בְּיַלְדוּתֶ֗יךָ וִֽיטִֽיבְךָ֤ לִבְּךָ֙ בִּימֵ֣י בְחוּרוֹתֶ֔ךָ וְהַלֵּךְ֙ בְּדַרְכֵ֣י לִבְּךָ֔ וּבְמַרְאֵ֖י עֵינֶ֑יךָ וְדָ֕ע כִּ֧י עַל אֵ֛לֶּה כָּל יְבִֽיאֲךָ֥ הָאֱלֹהִ֖ים בַּמִּשְׁפָּֽט

الجامعة 12: 7 Ecc.12.7

فَيَرْجعُ التُّرَابُ إِلَى الأَرْضِ كَمَا كَانَ، وَتَرْجعُ الرُّوحُ إِلَى اللهِ الَّذِي أَعْطَاهَا.

וְיָשֹׁ֧ב הֶעָפָ֛ר עַל הָאָ֖רֶץ כְּשֶׁהָיָ֑ה תָּשׁ֔וּב וְהָר֣וּחַ אֶל הָאֱלֹהִ֖ים אֲשֶׁ֥ר נְתָנָֽהּ

الجامعة 12: 13 Ecc.12.13

فَلْنَسْمَعْ خِتَامَ الأَمْرِ كُلِّهِ: اتَّقِ اللهَ وَاحْفَظْ وَصَايَاهُ، لأَنَّ هذَا هُوَ الإِنْسَانُ كُلُّهُ.

נִשְׁמָ֑ע ס֥וֹף דָּבָ֖ר הַכֹּ֣ל יְרָא֙ הָאֱלֹהִ֤ים שְׁמ֔וֹר מִצְוֹתָ֣יו כִּי זֶ֖ה הָאָדָֽם כָּל

الجامعة 12: 14 Ecc.12.14

لأَنَّ اللهَ يُحْضِرُ كُلَّ عَمَل إِلَى الدَّيْنُونَةِ، عَلَى كُلِّ خَفِيٍّ، إِنْ كَانَ خَيْرًا أَوْ شَرًّا.

כִּ֤י הָאֱלֹהִ֛ים יָבִ֥א כָּל מַֽעֲשֶׂ֔ה בְמִשְׁפָּ֖ט עַ֣ל כָּל נֶעְלָ֑ם אִם ט֖וֹב וְאִם רָֽע

إشعياء 1: 10 Isa.1.10

اِسْمَعُوا كَلاَمَ الرَّبِّ يَا قُضَاةَ سَدُومَ. أَصْغُوا إِلَى شَرِيعَةِ إِلهِنَا يَا شَعْبَ عَمُورَةَ:

שִׁמְע֥וּ דְבַר יְהוָ֖ה קְצִינֵ֣י סְדֹ֑ם הַאֲזִ֛ינוּ תּוֹרַ֥ת אֱלֹהֵ֖ינוּ עַ֥ם עֲמֹרָֽה

إشعياء 2: 3 Isa.2.3

وَتَسِيرُ شُعُوبٌ كَثِيرَةٌ، وَيَقُولُونَ: هَلُمَّ نَصْعَدْ إِلَى جَبَلِ الرَّبِّ، إِلَى بَيْتِ إِلهِ يَعْقُوبَ، فَيُعَلِّمَنَا مِنْ طُرُقِهِ وَنَسْلُكَ فِي سُبُلِهِ. لأَنَّهُ مِنْ صِهْيَوْنَ تَخْرُجُ الشَّرِيعَةُ، وَمِنْ أُورُشَلِيمَ كَلِمَةُ الرَّبِّ.

וְֽהָלְכ֞וּ עַמִּ֣ים רַבִּ֗ים וְאָמְרוּ֙ לְכ֣וּ וְנַעֲלֶ֣ה אֶל הַר יְהוָ֗ה אֶל בֵּית֙ אֱלֹהֵ֣י יַעֲקֹ֔ב וְיֹרֵ֙נוּ֙ מִדְּרָכָ֔יו וְנֵלְכָ֖ה בְּאֹרְחֹתָ֑יו כִּ֤י מִצִּיּוֹן֙ תֵּצֵ֣א תוֹרָ֔ה מִירוּשָׁלִָֽם וּדְבַר יְהוָ֖ה

إشعياء 7: 11 Isa.7.11

اُطْلُبْ لِنَفْسِكَ آيَةً مِنَ الرَّبِّ إِلهِكَ. عَمِّقْ طَلَبَكَ أَوْ رَفِّعْهُ إِلَى فَوْق.

שְׁאַל לְךָ֣ א֔וֹת מֵעִ֖ם יְהוָ֣ה אֱלֹהֶ֑יךָ הַעְמֵ֣ק שְׁאָ֔לָה א֖וֹ הַגְבֵּ֥הַּ לְמָֽעְלָה

إشعياء 7: 13 Isa.7.13

فَقَالَ: اسْمَعُوا يَا بَيْتَ دَاوُدَ. هَلْ هُوَ قَلِيلٌ عَلَيْكُمْ أَنْ تُضْجِرُوا النَّاسَ حَتَّى تُضْجِرُوا إِلهِي أَيْضًا.

וַיֹּ֕אמֶר שִׁמְעוּ נָ֖א;בֵּ֣ית דָּוִ֑ד הַמְעַ֤ט מִכֶּם֙ הַלְא֣וֹת אֲנָשִׁ֔ים כִּ֥י תַלְא֖וּ אֱלֹהָֽי גַּ֥ם

أشهر ترجمات الكلمة في ترجمة سميث وفان دايك

أشكال الكلمة في النص الأصلي:

شواهد ورود الكلمة في الكتاب المقدس (2589 آية)