אֱלֹהִים (H430) - ʼĕlôhîym | معجم سترونغ العبري

صموئيل الأول 14: 18 1Sa.14.18

فَقَالَ شَاوُلُ لأَخِيَّا: قَدِّمْ تَابُوتَ اللهِ. لأَنَّ تَابُوتَ اللهِ كَانَ فِي ذلِكَ الْيَوْمِ مَعَ بَنِي إِسْرَائِيلَ.

וַיֹּ֤אמֶר שָׁאוּל֙ לַֽאֲחִיָּ֔ה הַגִּ֖ישָׁה אֲר֣וֹן הָאֱלֹהִ֑ים כִּֽי אֲר֧וֹן הָאֱלֹהִ֛ים הָיָ֞ה בַּיּ֥וֹם;הַה֖וּא וּבְנֵ֥י יִשְׂרָאֵֽל

صموئيل الأول 14: 18 1Sa.14.18

فَقَالَ شَاوُلُ لأَخِيَّا: قَدِّمْ تَابُوتَ اللهِ. لأَنَّ تَابُوتَ اللهِ كَانَ فِي ذلِكَ الْيَوْمِ مَعَ بَنِي إِسْرَائِيلَ.

וַיֹּ֤אמֶר שָׁאוּל֙ לַֽאֲחִיָּ֔ה הַגִּ֖ישָׁה אֲר֣וֹן הָאֱלֹהִ֑ים כִּֽי אֲר֧וֹן הָאֱלֹהִ֛ים הָיָ֞ה בַּיּ֥וֹם;הַה֖וּא וּבְנֵ֥י יִשְׂרָאֵֽל

صموئيل الأول 14: 36 1Sa.14.36

وَقَالَ شَاوُلُ: لِنَنْزِلْ وَرَاءَ الْفِلِسْطِينِيِّينَ لَيْلاً وَنَنْهَبْهُمْ إِلَى ضَوْءِ الصَّبَاحِ وَلاَ نُبْقِ مِنْهُمْ أَحَدًا. فَقَالُوا: افْعَلْ كُلَّ مَا يَحْسُنُ فِي عَيْنَيْكَ. وَقَالَ الْكَاهِنُ: لِنَتَقَدَّمْ هُنَا إِلَى اللهِ.

וַיֹּ֣אמֶר שָׁא֡וּל נֵרְדָ֣ה אַחֲרֵי֩ פְלִשְׁתִּ֨ים לַ֜יְלָה וְֽנָבֹ֥זָה;בָהֶ֣ם עַד א֣וֹר הַבֹּ֗קֶר וְלֹֽא נַשְׁאֵ֤ר בָּהֶם֙ אִ֔ישׁ וַיֹּ֣אמְר֔וּ עֲשֵׂ֑ה כָּל הַטּ֥וֹב בְּעֵינֶ֖יךָ וַיֹּ֙אמֶר֙ הַכֹּהֵ֔ן נִקְרְבָ֥ה הֲלֹ֖ם אֶל הָאֱלֹהִֽים

صموئيل الأول 14: 37 1Sa.14.37

فَسَأَلَ شَاوُلُ اللهَ: أَأَنْحَدِرُ وَرَاءَ الْفِلِسْطِينِيِّينَ. أَتَدْفَعُهُمْ لِيَدِ إِسْرَائِيلَ. فَلَمْ يُجِبْهُ فِي ذلِكَ الْيَوْمِ.

וַיִּשְׁאַ֤ל שָׁאוּל֙ בֵּֽאלֹהִ֔ים הַֽאֵרֵד֙ אַחֲרֵ֣י פְלִשְׁתִּ֔ים הֲתִתְּנֵ֖ם בְּיַ֣ד יִשְׂרָאֵ֑ל וְלֹ֥א עָנָ֖הוּ בַּיּ֥וֹם;הַהֽוּא

صموئيل الأول 14: 41 1Sa.14.41

وَقَالَ شَاوُلُ لِلرَّبِّ إِلهِ إِسْرَائِيلَ: هَبْ صِدْقًا. فَأُخِذَ يُونَاثَانُ وَشَاوُلُ، أَمَّا الشَّعْبُ فَخَرَجُوا.

וַיֹּ֣אמֶר שָׁא֗וּל אֶל;יְהוָ֛ה אֱלֹהֵ֥י יִשְׂרָאֵ֖ל הָ֣בָה תָמִ֑ים וַיִּלָּכֵ֧ד יוֹנָתָ֛ן וְשָׁא֖וּל וְהָעָ֥ם יָצָֽאוּ

صموئيل الأول 14: 44 1Sa.14.44

فَقَالَ شَاوُلُ: هكَذَا يَفْعَلُ اللهُ وَهكَذَا يَزِيدُ إِنَّكَ مَوْتًا تَمُوتُ يَا يُونَاثَانُ.

וַיֹּ֣אמֶר שָׁא֔וּל כֹּֽה יַעֲשֶׂ֥ה אֱלֹהִ֖ים וְכֹ֣ה יוֹסִ֑ף כִּֽי מ֥וֹת תָּמ֖וּת יוֹנָתָֽן

صموئيل الأول 14: 45 1Sa.14.45

فَقَالَ الشَّعْبُ لِشَاوُلَ: أَيَمُوتُ يُونَاثَانُ الَّذِي صَنَعَ هذَا الْخَلاَصَ الْعَظِيمَ فِي إِسْرَائِيلَ. حَاشَا. حَيٌّ هُوَ الرَّبُّ، لاَ تَسْقُطُ شَعْرَةٌ مِنْ رَأْسِهِ إِلَى الأَرْضِ لأَنَّهُ مَعَ اللهِ عَمِلَ هذَا الْيَوْمَ. فَافْتَدَى الشَّعْبُ يُونَاثَانَ فَلَمْ يَمُتْ.

וַיֹּ֨אמֶר הָעָ֜ם אֶל;שָׁא֗וּל יָמוּת֙ הֲֽיוֹנָתָ֤ן אֲשֶׁ֣ר עָ֠שָׂה הַזֹּאת֮ הַיְשׁוּעָ֨ה הַגְּדוֹלָ֣ה בְּיִשְׂרָאֵל֒ חָלִ֗ילָה חַי יְהוָה֙ אִם יִפֹּ֞ל מִשַּׂעֲרַ֤ת רֹאשׁוֹ֙ אַ֔רְצָה כִּֽי עִם אֱלֹהִ֥ים עָשָׂ֖ה הַזֶּ֑ה הַיּ֣וֹם וַיִּפְדּ֥וּ הָעָ֛ם יוֹנָתָ֖ן וְלֹא מֵֽת

صموئيل الأول 15: 15 1Sa.15.15

فَقَالَ شَاوُلُ: مِنَ الْعَمَالِقَةِ، قَدْ أَتَوْا بِهَا، لأَنَّ الشَّعْبَ قَدْ عَفَا عَنْ خِيَارِ الْغَنَمِ وَالْبَقَرِ لأَجْلِ الذَّبْحِ لِلرَّبِّ إِلهِكَ. وَأَمَّا الْبَاقِي فَقَدْ حَرَّمْنَاهُ.

וַיֹּ֨אמֶר שָׁא֜וּל מֵעֲמָלֵקִ֣י הֱבִיא֗וּם אֲשֶׁ֨ר הָעָם֙ חָמַ֤ל עַל מֵיטַ֤ב הַצֹּאן֙ וְהַבָּקָ֔ר לְמַ֥עַן זְבֹ֖חַ לַיהוָ֣ה אֱלֹהֶ֑יךָ הַיּוֹתֵ֖ר הֶחֱרַֽמְנוּ

صموئيل الأول 15: 21 1Sa.15.21

فَأَخَذَ الشَّعْبُ مِنَ الْغَنِيمَةِ غَنَمًا وَبَقَرًا، أَوَائِلَ الْحَرَامِ لأَجْلِ الذَّبْحِ لِلرَّبِّ إِلهِكَ فِي الْجِلْجَالِ.

וַיִּקַּ֨ח הָעָ֧ם מֵהַשָּׁלָ֛ל צֹ֥אן וּבָקָ֖ר רֵאשִׁ֣ית הַחֵ֑רֶם לִזְבֹּ֛חַ לַֽיהוָ֥ה אֱלֹהֶ֖יךָ בַּגִּלְגָּֽל

صموئيل الأول 15: 30 1Sa.15.30

فَقَالَ: قَدْ أَخْطَأْتُ. وَالآنَ فَأَكْرِمْنِي أَمَامَ شُيُوخِ شَعْبِي وَأَمَامَ إِسْرَائِيلَ، وَارْجعْ مَعِي فَأَسْجُدَ لِلرَّبِّ إِلهِكَ.

וַיֹּ֣אמֶר חָטָ֔אתִי עַתָּ֗ה כַּבְּדֵ֥נִי;נָ֛א נֶ֥גֶד זִקְנֵֽי עַמִּ֖י וְנֶ֣גֶד יִשְׂרָאֵ֑ל וְשׁ֣וּב עִמִּ֔י וְהִֽשְׁתַּחֲוֵ֖יתִי לַֽיהוָ֥ה אֱלֹהֶֽיךָ

صموئيل الأول 16: 15 1Sa.16.15

فَقَالَ عَبِيدُ شَاوُلَ لَهُ: هُوَذَا رُوحٌ رَدِيءٌ مِنْ قِبَلِ اللهِ يَبْغَتُكَ.

וַיֹּאמְר֥וּ עַבְדֵֽי שָׁא֖וּל אֵלָ֑יו הִנֵּה;נָ֧א רֽוּחַ רָעָ֖ה אֱלֹהִ֛ים מְבַעִתֶּֽךָ

صموئيل الأول 16: 16 1Sa.16.16

فَلْيَأْمُرْ سَيِّدُنَا عَبِيدَهُ قُدَّامَهُ أَنْ يُفَتِّشُوا عَلَى رَجُل يُحْسِنُ الضَّرْبَ بِالْعُودِ. وَيَكُونُ إِذَا كَانَ عَلَيْكَ الرُّوحُ الرَّدِيءُ مِنْ قِبَلِ اللهِ، أَنَّهُ يَضْرِبُ بِيَدِهِ فَتَطِيبُ.

יֹאמַר;נָ֤א אֲדֹנֵ֙נוּ֙ עֲבָדֶ֣יךָ לְפָנֶ֔יךָ יְבַקְשׁ֕וּ אִ֕ישׁ יֹדֵ֖עַ מְנַגֵּ֣ן בַּכִּנּ֑וֹר וְהָיָ֗ה בִּֽהְי֨וֹת עָלֶ֤יךָ רֽוּחַ רָעָ֔ה אֱלֹהִים֙ וְנִגֵּ֥ן בְּיָד֖וֹ וְט֥וֹב;לָֽךְ

صموئيل الأول 16: 23 1Sa.16.23

وَكَانَ عِنْدَمَا جَاءَ الرُّوحُ مِنْ قِبَلِ اللهِ عَلَى شَاوُلَ أَنَّ دَاوُدَ أَخَذَ الْعُودَ وَضَرَبَ بِيَدِهِ، فَكَانَ يَرْتَاحُ شَاوُلُ وَيَطِيبُ وَيَذْهَبُ عَنْهُ الرُّوحُ الرَّدِيءُ.

בִּֽהְי֤וֹת;וְהָיָ֗ה רֽוּחַ אֱלֹהִים֙ אֶל שָׁא֔וּל דָּוִ֛ד וְלָקַ֥ח הַכִּנּ֖וֹר וְנִגֵּ֣ן בְּיָד֑וֹ וְרָוַ֤ח לְשָׁאוּל֙ וְט֣וֹב;ל֔וֹ וְסָ֥רָה מֵעָלָ֖יו ר֥וּחַ הָרָעָֽה

صموئيل الأول 17: 26 1Sa.17.26

فَكَلَّمَ دَاوُدُ الرِّجَالَ الْوَاقِفِينَ مَعَهُ قَائِلاً: مَاذَا يُفْعَلُ لِلرَّجُلِ الَّذِي يَقْتُلُ ذلِكَ الْفِلِسْطِينِيَّ، وَيُزِيلُ الْعَارَ عَنْ إِسْرَائِيلَ. لأَنَّهُ مَنْ هُوَ هذَا الْفِلِسْطِينِيُّ الأَغْلَفُ حَتَّى يُعَيِّرَ صُفُوفَ اللهِ الْحَيِّ.

וַיֹּ֣אמֶר דָּוִ֗ד הָאֲנָשִׁ֞ים הָעֹמְדִ֣ים עִמּוֹ֮ לֵאמֹר֒ מַה יֵּעָשֶׂ֗ה לָאִישׁ֙ אֲשֶׁ֤ר יַכֶּה֙ הַלָּ֔ז הַפְּלִשְׁתִּ֣י וְהֵסִ֥יר חֶרְפָּ֖ה מֵעַ֣ל יִשְׂרָאֵ֑ל כִּ֣י מִ֗י הַזֶּ֔ה הַפְּלִשְׁתִּ֤י הֶֽעָרֵל֙ כִּ֣י חֵרֵ֔ף מַעַרְכ֖וֹת אֱלֹהִ֥ים חַיִּֽים

صموئيل الأول 17: 36 1Sa.17.36

قَتَلَ عَبْدُكَ الأَسَدَ وَالدُّبَّ وَهذَا الْفِلِسْطِينِيُّ الأَغْلَفُ يَكُونُ كَوَاحِدٍ مِنْهُمَا، لأَنَّهُ قَدْ عَيَّرَ صُفُوفَ اللهِ الْحَيِّ.

הִכָּ֣ה עַבְדֶּ֑ךָ הָאֲרִ֛י גַּם;הַדּ֖וֹב הַזֶּה֙ הַפְּלִשְׁתִּ֨י הֶעָרֵ֤ל וְֽ֠הָיָה כְּאַחַ֣ד מֵהֶ֔ם כִּ֣י חֵרֵ֔ף מַעַרְכֹ֖ת אֱלֹהִ֥ים חַיִּֽים

صموئيل الأول 17: 43 1Sa.17.43

فَقَالَ الْفِلِسْطِينِيُّ لِدَاوُدَ: أَلَعَلِّي أَنَا كَلْبٌ حَتَّى أَنَّكَ تَأْتِي إِلَيَّ بِعِصِيٍّ.. وَلَعَنَ الْفِلِسْطِينِيُّ دَاوُدَ بِآلِهَتِهِ.

וַיֹּ֤אמֶר הַפְּלִשְׁתִּי֙ אֶל;דָּוִ֔ד אָנֹ֔כִי הֲכֶ֣לֶב כִּֽי אַתָּ֥ה בָֽא אֵלַ֖י בַּמַּקְל֑וֹת וַיְקַלֵּ֧ל הַפְּלִשְׁתִּ֛י דָּוִ֖ד בֵּאלֹהָֽיו

صموئيل الأول 17: 45 1Sa.17.45

فَقَالَ دَاوُدُ لِلْفِلِسْطِينِيِّ: أَنْتَ تَأْتِي إِلَيَّ بِسَيْفٍ وَبِرُمْحٍ وَبِتُرْسٍ، وَأَنَا آتِي إِلَيْكَ بِاسْمِ رَبِّ الْجُنُودِ إِلهِ صُفُوفِ إِسْرَائِيلَ الَّذِينَ عَيَّرْتَهُمْ.

וַיֹּ֤אמֶר דָּוִד֙ אֶל;הַפְּלִשְׁתִּ֔י אַתָּה֙ בָּ֣א אֵלַ֔י בְּחֶ֖רֶב וּבַחֲנִ֣ית וּבְכִיד֑וֹן וְאָנֹכִ֣י בָֽא אֵלֶ֗יךָ בְּשֵׁם֙ יְהוָ֣ה צְבָא֔וֹת אֱלֹהֵ֛י מַעַרְכ֥וֹת יִשְׂרָאֵ֖ל אֲשֶׁ֥ר חֵרַֽפְתָּ

صموئيل الأول 17: 46 1Sa.17.46

هذَا الْيَوْمَ يَحْبِسُكَ الرَّبُّ فِي يَدِي، فَأَقْتُلُكَ وَأَقْطَعُ رَأْسَكَ. وَأُعْطِي جُثَثَ جَيْشِ الْفِلِسْطِينِيِّينَ هذَا الْيَوْمَ لِطُيُورِ السَّمَاءِ وَحَيَوَانَاتِ الأَرْضِ، فَتَعْلَمُ كُلُّ الأَرْضِ أَنَّهُ يُوجَدُ إِلهٌ لإِسْرَائِيلَ.

הַזֶּ֡ה הַיּ֣וֹם יְסַגֶּרְךָ֩ יְהוָ֨ה בְּיָדִ֜י וְהִכִּיתִ֗ךָ וַהֲסִרֹתִ֤י;מֵעָלֶ֔יךָ רֹֽאשְׁךָ֙ וְנָ֨תַתִּ֜י פֶּ֣גֶר מַחֲנֵ֤ה פְלִשְׁתִּים֙ הַזֶּ֔ה הַיּ֣וֹם לְע֥וֹף הַשָּׁמַ֖יִם וּלְחַיַּ֣ת הָאָ֑רֶץ וְיֵֽדְעוּ֙ כָּל הָאָ֔רֶץ כִּ֛י יֵ֥שׁ אֱלֹהִ֖ים לְיִשְׂרָאֵֽל

صموئيل الأول 18: 10 1Sa.18.10

وَكَانَ فِي الْغَدِ أَنَّ الرُّوحَ الرَّدِيءَ مِنْ قِبَلِ اللهِ اقْتَحَمَ شَاوُلَ وَجُنَّ فِي وَسَطِ الْبَيْتِ. وَكَانَ دَاوُدُ يَضْرِبُ بِيَدِهِ كَمَا فِي يَوْمٍ فَيَوْمٍ، وَكَانَ الرُّمْحُ بِيَدِ شَاوُلَ.

וַיְהִ֣י מִֽמָּחֳרָ֗ת רוּחַ֩ רָעָ֤ה אֱלֹהִ֨ים וַתִּצְלַ֣ח שָׁאוּל֙ וַיִּתְנַבֵּ֣א בְתוֹךְ הַבַּ֔יִת וְדָוִ֛ד מְנַגֵּ֥ן בְּיָד֖וֹ כְּי֣וֹם בְּי֑וֹם וְהַחֲנִ֖ית בְּיַד שָׁאֽוּל

صموئيل الأول 19: 20 1Sa.19.20

فَأَرْسَلَ شَاوُلُ رُسُلاً لأَخْذِ دَاوُدَ. وَلَمَّا رَأَوْا جَمَاعَةَ الأَنْبِيَاءِ يَتَنَبَّأُونَ، وَصَمُوئِيلَ وَاقِفًا رَئِيسًا عَلَيْهِمْ، كَانَ رُوحُ اللهِ عَلَى رُسُلِ شَاوُلَ فَتَنَبَّأُوا هُمْ أَيْضًا.

וַיִּשְׁלַ֨ח שָׁא֣וּל מַלְאָכִים֮ לָקַ֣חַת דָּוִד֒ וַיַּ֗רְא לַהֲקַ֤ת הַנְּבִיאִים֙ נִבְּאִ֔ים וּשְׁמוּאֵ֕ל עֹמֵ֥ד נִצָּ֖ב עֲלֵיהֶ֑ם וַתְּהִ֞י ר֣וּחַ אֱלֹהִ֔ים עַֽל מַלְאֲכֵ֤י שָׁאוּל֙ וַיִּֽתְנַבְּא֖וּ הֵֽמָּה גַּם

صموئيل الأول 19: 23 1Sa.19.23

فَذَهَبَ إِلَى هُنَاكَ إِلَى نَايُوتَ فِي الرَّامَةِ، فَكَانَ عَلَيْهِ أَيْضًا رُوحُ اللهِ، فَكَانَ يَذْهَبُ وَيَتَنَبَّأُ حَتَّى جَاءَ إِلَى نَايُوتَ فِي الرَّامَةِ.

וַיֵּ֣לֶךְ שָׁ֔ם אֶל נָי֖וֹת בָּרָמָ֑ה וַתְּהִי֩ עָלָ֨יו גַּם ר֣וּחַ אֱלֹהִ֗ים וַיֵּ֤לֶךְ;הָלוֹךְ֙ וַיִּתְנַבֵּ֔א עַד בֹּא֖וֹ בְּנָי֥וֹת בָּרָמָֽה

صموئيل الأول 20: 12 1Sa.20.12

وَقَالَ يُونَاثَانُ لِدَاوُدَ: يَا رَبُّ إِلهَ إِسْرَائِيلَ، مَتَى اخْتَبَرْتُ أَبِي مِثْلَ الآنَ غَدًا أَوْ بَعْدَ غَدٍ، فَإِنْ كَانَ خَيْرٌ لِدَاوُدَ وَلَمْ أُرْسِلْ حِينَئِذٍ فَأُخْبِرَهُ،

וַיֹּ֨אמֶר יְהוֹנָתָ֜ן אֶל;דָּוִ֗ד יְהוָ֞ה אֱלֹהֵ֤י יִשְׂרָאֵל֙ כִּֽי אֶחְקֹ֣ר אָבִ֗י כָּעֵ֤ת מָחָר֙ הַשְּׁלִשִׁ֔ית וְהִנֵּה ט֖וֹב אֶל;דָּוִ֑ד וְלֹֽא אֶשְׁלַ֣ח אָז֙ וְגָלִ֖יתִי;אֶת;אָזְנֶֽךָ

صموئيل الأول 22: 3 1Sa.22.3

وَذَهَبَ دَاوُدُ مِنْ هُنَاكَ إِلَى مِصْفَاةِ مُوآبَ، وَقَالَ لِمَلِكِ مُوآبَ: لِيَخْرُجْ أَبِي وَأُمِّي إِلَيْكُمْ حَتَّى أَعْلَمَ مَاذَا يَصْنَعُ لِيَ اللهُ.

וַיֵּ֧לֶךְ דָּוִ֛ד מִשָּׁ֖ם מִצְפֵּ֣ה מוֹאָ֑ב וַיֹּ֣אמֶר אֶל;מֶ֣לֶךְ מוֹאָ֗ב יֵֽצֵא;נָ֞א אָבִ֤י וְאִמִּי֙ אִתְּכֶ֔ם עַ֚ד;אֲשֶׁ֣ר אֵדַ֔ע מַה יַּֽעֲשֶׂה לִּ֖י אֱלֹהִֽים

صموئيل الأول 22: 13 1Sa.22.13

فَقَالَ لَهُ شَاوُلُ: لِمَاذَا فَتَنْتُمْ عَلَيَّ أَنْتَ وَابْنُ يَسَّى بِإِعْطَائِكَ إِيَّاهُ خُبْزًا وَسَيْفًا، وَسَأَلْتَ لَهُ مِنَ اللهِ لِيَقُومَ عَلَيَّ كَامِنًا كَهذَا الْيَوْمِ..

וַיֹּ֤אמֶר אֵלָיו֙ שָׁא֔וּל לָ֚מָּה קְשַׁרְתֶּ֣ם עָלַ֔י אַתָּ֖ה וּבֶן יִשָׁ֑י בְּתִתְּךָ֨ ל֜וֹ לֶ֣חֶם וְחֶ֗רֶב וְשָׁא֥וֹל לוֹ֙ בֵּֽאלֹהִ֔ים לָק֥וּם אֵלַ֛י לְאֹרֵ֖ב הַזֶּֽה כַּיּ֥וֹם

صموئيل الأول 22: 15 1Sa.22.15

فَهَلِ الْيَوْمَ ابْتَدَأْتُ أَسْأَلُ لَهُ مِنَ اللهِ. حَاشَا لِي. لاَ يَنْسِبِ الْمَلِكُ شَيْئًا لِعَبْدِهِ وَلاَ لِجَمِيعِ بَيْتِ أَبِي، لأَنَّ عَبْدَكَ لَمْ يَعْلَمْ شَيْئًا مِنْ كُلِّ هذَا صَغِيرًا أَوْ كَبِيرًا.

הַיּ֧וֹם הַחִלֹּ֛תִי לִשְׁאָל ל֥וֹ בֵאלֹהִ֖ים חָלִ֣ילָה לִּ֑י אַל יָשֵׂם֩ הַמֶּ֨לֶךְ דָבָר֙ בְּעַבְדּ֤וֹ בְּכָל בֵּ֣ית אָבִ֔י כִּ֠י עַבְדְּךָ֙ לֹֽא יָדַ֤ע דָּבָ֥ר בְּכָל זֹ֔את קָטֹ֖ן א֥וֹ גָדֽוֹל

صموئيل الأول 23: 7 1Sa.23.7

فَأُخْبِرَ شَاوُلُ بِأَنَّ دَاوُدَ قَدْ جَاءَ إِلَى قَعِيلَةَ، فَقَالَ شَاوُلُ: قَدْ نَبَذَهُ اللهُ إِلَى يَدِي، لأَنَّهُ قَدْ أُغْلِقَ عَلَيْهِ بِالدُّخُولِ إِلَى مَدِينَةٍ لَهَا أَبْوَابٌ وَعَوَارِضُ.

וַיֻּגַּ֣ד לְשָׁא֔וּל כִּי דָוִ֖ד בָ֥א קְעִילָ֑ה וַיֹּ֣אמֶר שָׁא֗וּל נִכַּ֨ר;אֹת֤וֹ אֱלֹהִים֙ בְּיָדִ֔י כִּ֚י נִסְגַּ֣ר לָב֔וֹא בְּעִ֖יר דְּלָתַ֥יִם וּבְרִֽיחַ

صموئيل الأول 23: 10 1Sa.23.10

ثُمَّ قَالَ دَاوُدُ: يَا رَبُّ إِلهَ إِسْرَائِيلَ، إِنَّ عَبْدَكَ قَدْ سَمِعَ بِأَنَّ شَاوُلَ يُحَاوِلُ أَنْ يَأْتِيَ إِلَى قَعِيلَةَ لِكَيْ يُخْرِبَ الْمَدِينَةَ بِسَبَبِي.

וַיֹּאמֶר֮ דָּוִד֒ יְהוָה֙ אֱלֹהֵ֣י יִשְׂרָאֵ֔ל עַבְדְּךָ֔ שָׁמֹ֤עַ;שָׁמַע֙ כִּֽי שָׁא֖וּל מְבַקֵּ֥שׁ לָב֣וֹא אֶל קְעִילָ֑ה לְשַׁחֵ֥ת לָעִ֖יר בַּעֲבוּרִֽי

صموئيل الأول 23: 11 1Sa.23.11

فَهَلْ يُسَلِّمُنِي أَهْلُ قَعِيلَةَ لِيَدِهِ. هَلْ يَنْزِلُ شَاوُلُ كَمَا سَمِعَ عَبْدُكَ. يَا رَبُّ إِلهَ إِسْرَائِيلَ، أَخْبِرْ عَبْدَكَ. فَقَالَ الرَّبُّ: يَنْزِلُ.

הֲיַסְגִּרֻ֣נִי בַעֲלֵי֩ קְעִילָ֨ה בְיָד֜וֹ הֲיֵרֵ֣ד שָׁא֗וּל כַּֽאֲשֶׁר֙ שָׁמַ֣ע עַבְדֶּ֔ךָ יְהוָה֙ אֱלֹהֵ֣י יִשְׂרָאֵ֔ל הַגֶּד;נָ֖א לְעַבְדֶּ֑ךָ וַיֹּ֥אמֶר יְהוָ֖ה יֵרֵֽד

صموئيل الأول 23: 14 1Sa.23.14

وَأَقَامَ دَاوُدُ فِي الْبَرِّيَّةِ فِي الْحُصُونِ وَمَكَثَ فِي الْجَبَلِ فِي بَرِّيَّةِ زِيفٍ. وَكَانَ شَاوُلُ يَطْلُبُهُ كُلَّ الأَيَّامِ، وَلكِنْ لَمْ يَدْفَعْهُ اللهُ لِيَدِهِ.

וַיֵּ֨שֶׁב דָּוִ֤ד בַּמִּדְבָּר֙ בַּמְּצָד֔וֹת וַיֵּ֥שֶׁב בָּהָ֖ר בְּמִדְבַּר זִ֑יף שָׁאוּל֙ וַיְבַקְשֵׁ֤הוּ כָּל הַיָּמִ֔ים וְלֹֽא נְתָנ֥וֹ אֱלֹהִ֖ים בְּיָדֽוֹ

صموئيل الأول 23: 16 1Sa.23.16

فَقَامَ يُونَاثَانُ بْنُ شَاوُلَ وَذَهَبَ إِلَى دَاوُدَ إِلَى الْغَابِ وَشَدَّدَ يَدَهُ بِاللهِ،

וַיָּ֙קָם֙ יְהוֹנָתָ֣ן בֶּן שָׁא֔וּל וַיֵּ֥לֶךְ אֶל דָּוִ֖ד חֹ֑רְשָׁה וַיְחַזֵּ֥ק יָד֖וֹ בֵּאלֹהִֽים

أشهر ترجمات الكلمة في ترجمة سميث وفان دايك

أشكال الكلمة في النص الأصلي:

شواهد ورود الكلمة في الكتاب المقدس (2589 آية)