المعنى المختصر للكلمة
lâqach:
to take (in the widest variety of applications)
اللفظ الأصلي
לָקַח
نوع الكلمة
فعل
طريقة النطق
lâqach
(law-kakh)
تكرار الورود في الكتاب
963
مرة في الكتاب
أصل الكلمة وجذرها
a primitive root;
المعنى والشرح المفصل
to take (in the widest variety of applications)
الإنجليزية — KJV Translation Tags
accept
bring
buy
carry away
drawn
fetch
get
infold
[idiom] many
mingle
place
receive(-ing)
reserve
seize
send for
take (away, -ing, up)
use
win
أشهر ترجمات الكلمة في ترجمة سميث وفان دايك
أشكال الكلمة في النص الأصلي:
וַיִּקַּ֣ח (40×)
וַיִּקַּ֨ח (39×)
וַיִּקַּ֤ח (26×)
וַיִּקַּ֞ח (20×)
קַח (17×)
וַיִּקַּ֥ח (16×)
וַיִּקַּח֙ (14×)
קַ֣ח (13×)
شواهد ورود الكلمة في الكتاب المقدس (963 آية)
شواهد الآيات في أسفار الكتاب المقدس
أخبار الأيام الثاني 36: 4
2Ch.36.4
وَمَلَّكَ مَلِكُ مِصْرَ أَلِيَاقِيمَ أَخَاهُ عَلَى يَهُوذَا وَأُورُشَلِيمَ، وَغَيَّرَ اسْمَهُ إِلَى يَهُويَاقِيمَ. وَأَمَّا يُوآحَازُ أَخُوهُ فَأَخَذَهُ نَخُوُ وَأَتَى بِهِ إِلَى مِصْرَ.
וַיַּמְלֵ֨ךְ מֶֽלֶךְ מִצְרַ֜יִם אֶלְיָקִ֣ים אָחִ֗יו עַל יְהוּדָה֙ וִיר֣וּשָׁלִַ֔ם וַיַּסֵּ֥ב שְׁמ֖וֹ יְהוֹיָקִ֑ים יוֹאָחָ֤ז אָחִיו֙ לָקַ֣ח נְכ֔וֹ וַיְבִיאֵ֖הוּ מִצְרָֽיְמָה
عزرا 2: 61
Ezr.2.61
وَمِنْ بَنِي الْكَهَنَةِ: بَنُو حَبَايَا، بَنُو هَقُّوصَ، بَنُو بَرْزِلاَّيَ الَّذِي أَخْذَ امْرَأَةً مِنْ بَنَاتِ بَرْزِلاَّيَ الْجِلْعَادِيِّ وَتَسَمَّى بِاسْمِهِمْ.
וּמִבְּנֵי֙ הַכֹּ֣הֲנִ֔ים בְּנֵ֥י חֳבַיָּ֖ה בְּנֵ֣י הַקּ֑וֹץ בְּנֵ֣י בַרְזִלַּ֗י אֲשֶׁ֣ר לָ֠קַח אִשָּׁ֔ה מִבְּנ֞וֹת בַּרְזִלַּ֤י הַגִּלְעָדִי֙ וַיִּקָּרֵ֖א עַל;שְׁמָֽם
نحميا 5: 2
Neh.5.2
وَكَانَ مَنْ يَقُولُ: بَنُونَا وَبَنَاتُنَا نَحْنُ كَثِيرُونَ. دَعْنَا نَأْخُذْ قَمْحًا فَنَأْكُلَ وَنَحْيَا.
וְיֵשׁ֙ אֲשֶׁ֣ר אֹמְרִ֔ים בָּנֵ֥ינוּ וּבְנֹתֵ֖ינוּ אֲנַ֣חְנוּ רַבִּ֑ים וְנִקְחָ֥ה דָגָ֖ן וְנֹאכְלָ֥ה וְנִחְיֶֽה
نحميا 5: 3
Neh.5.3
وَكَانَ مَنْ يَقُولُ: حُقُولُنَا وَكُرُومُنَا وَبُيُوتُنَا نَحْنُ رَاهِنُوهَا حَتَّى نَأْخُذَ قَمْحًا فِي الْجُوعِ.
וְיֵשׁ֙ אֲשֶׁ֣ר אֹמְרִ֔ים שְׂדֹתֵ֛ינוּ וּכְרָמֵ֥ינוּ וּבָתֵּ֖ינוּ אֲנַ֣חְנוּ עֹרְבִ֑ים וְנִקְחָ֥ה דָגָ֖ן בָּרָעָֽב
نحميا 5: 15
Neh.5.15
وَلكِنِ الْوُلاَةُ الأَوَّلُونَ الَّذِينَ قَبْلِي ثَقَّلُوا عَلَى الشَّعْبِ، وَأَخَذُوا مِنْهُمْ خُبْزًا وَخَمْرًا، فَضْلاً عَنْ أَرْبَعِينَ شَاقِلاً مِنَ الْفِضَّةِ، حَتَّى إِنَّ غِلْمَانَهُمْ تَسَلَّطُوا عَلَى الشَّعْبِ. وَأَمَّا أَنَا فَلَمْ أَفْعَلْ هكَذَا مِنْ أَجْلِ خَوْفِ اللهِ.
וְהַפַּחוֹת֩ הָרִאשֹׁנִ֨ים אֲשֶׁר לְפָנַ֜י הִכְבִּ֣ידוּ עַל הָעָ֗ם וַיִּקְח֨וּ מֵהֶ֜ם בְּלֶ֤חֶם וָיַ֙יִן֙ אַחַר֙ אַרְבָּעִ֔ים שְׁקָלִ֣ים כֶּֽסֶף גַּ֥ם נַעֲרֵיהֶ֖ם שָׁלְט֣וּ עַל הָעָ֑ם וַאֲנִי֙ לֹא עָשִׂ֣יתִי כֵ֔ן מִפְּנֵ֖י יִרְאַ֥ת אֱלֹהִֽים
نحميا 6: 18
Neh.6.18
لأَنَّ كَثِيرِينَ فِي يَهُوذَا كَانُوا أَصْحَابَ حِلْفٍ لَهُ، لأَنَّهُ صِهْرُ شَكَنْيَا بْنِ آرَحَ، وَيَهُوحَانَانُ ابْنُهُ أَخَذَ بِنْتَ مَشُلاَّمَ بْنِ بَرَخْيَا.
כִּי רַבִּ֣ים בִּֽיהוּדָ֗ה בַּעֲלֵ֤י שְׁבוּעָה֙ ל֔וֹ כִּי חָתָ֥ן לִשְׁכַנְיָ֣ה בֶן אָרַ֑ח וִֽיהוֹחָנָ֣ן בְּנ֔וֹ לָקַ֕ח בַּת מְשֻׁלָּ֖ם בֶּ֥ן בֶּֽרֶכְיָֽה
نحميا 7: 63
Neh.7.63
وَمِنَ الْكَهَنَةِ: بَنُو حَبَابَا، بَنُو هَقُّوصَ، بَنُو بَرْزِلاَيَ، الَّذِي أَخَذَ امْرَأَةً مِنْ بَنَاتِ بَرْزِلاَيَ الْجِلْعَادِيِّ وَتَسَمَّى بِاسْمِهِمْ.
וּמִן הַכֹּ֣הֲנִ֔ים בְּנֵ֥י חֳבַיָּ֖ה בְּנֵ֣י הַקּ֑וֹץ בְּנֵ֣י בַרְזִלַּ֗י אֲשֶׁ֣ר לָ֠קַח אִשָּׁ֔ה מִבְּנ֞וֹת בַּרְזִלַּ֤י הַגִּלְעָדִי֙ וַיִּקָּרֵ֖א עַל;שְׁמָֽם
نحميا 10: 30
Neh.10.30
وَأَنْ لاَ نُعْطِيَ بَنَاتِنَا لِشُعُوبِ الأَرْضِ، وَلاَ نَأْخُذَ بَنَاتِهِمْ لِبَنِينَا.
וַאֲשֶׁ֛ר לֹא נִתֵּ֥ן בְּנֹתֵ֖ינוּ לְעַמֵּ֣י הָאָ֑רֶץ לֹ֥א נִקַּ֖ח בְּנֹ֣תֵיהֶ֔ם לְבָנֵֽינוּ
نحميا 10: 31
Neh.10.31
وَشُعُوبُ الأَرْضِ الَّذِينَ يَأْتُونَ بِالْبَضَائِعِ وَكُلِّ طَعَامِ يَوْمِ السَّبْتِ لِلْبَيْعِ، لاَ نَأْخُذُ مِنْهُمْ فِي سَبْتٍ وَلاَ فِي يَوْمٍ مُقَدَّسٍ، وَأَنْ نَتْرُكَ السَّنَةَ السَّابِعَةَ، وَالْمُطَالَبَةَ بِكُلِّ دَيْنٍ.
וְעַמֵּ֣י הָאָ֡רֶץ הַֽמְבִיאִים֩ הַמַּקָּח֨וֹת וְכָל שֶׁ֜בֶר בְּי֤וֹם הַשַּׁבָּת֙ לִמְכּ֔וֹר לֹא נִקַּ֥ח מֵהֶ֛ם בַּשַּׁבָּ֖ת וּבְי֣וֹם קֹ֑דֶשׁ וְנִטֹּ֛שׁ הַשָּׁנָ֥ה הַשְּׁבִיעִ֖ית יָֽד כָל וּמַשָּׁ֥א
أستير 2: 7
Est.2.7
وَكَانَ مُرَبِّيًا لِهَدَسَّةَ أَيْ أَسْتِيرَ بِنْتِ عَمِّهِ، لأَنَّهُ لَمْ يَكُنْ لَهَا أَبٌ وَلاَ أُمٌّ. وَكَانَتِ الْفَتَاةُ جَمِيلَةَ الصُّورَةِ وَحَسَنَةَ الْمَنْظَرِ، وَعِنْدَ مَوْتِ أَبِيهَا وَأُمِّهَا اتَّخَذَهَا مُرْدَخَايُ لِنَفْسِهِ ابْنَةً.
וַיְהִ֨י אֹמֵ֜ן הֲדַסָּ֗ה הִ֤יא אֶסְתֵּר֙ בַּת דֹּד֔וֹ כִּ֛י אֵ֥ין לָ֖הּ אָ֣ב וָאֵ֑ם וְהַנַּעֲרָ֤ה יְפַת תֹּ֙אַר֙ וְטוֹבַ֣ת מַרְאֶ֔ה וּבְמ֤וֹת אָבִ֙יהָ֙ וְאִמָּ֔הּ לְקָחָ֧הּ מָרְדֳּכַ֛י ל֖וֹ לְבַֽת
أستير 2: 8
Est.2.8
فَلَمَّا سُمِعَ كَلاَمُ الْمَلِكِ وَأَمْرُهُ، وَجُمِعَتْ فَتَيَاتٌ كَثِيرَاتٌ إِلَى شُوشَنَ الْقَصْرِ إِلَى يَدِ هَيْجَايَ، أُخِذَتْ أَسْتِيرُ إِلَى بَيْتِ الْمَلِكِ إِلَى يَدِ هَيْجَايَ حَارِسِ النِّسَاءِ.
וַיְהִ֗י בְּהִשָּׁמַ֤ע דְּבַר הַמֶּ֙לֶךְ֙ וְדָת֔וֹ וּֽבְהִקָּבֵ֞ץ נְעָר֥וֹת רַבּ֛וֹת אֶל שׁוּשַׁ֥ן הַבִּירָ֖ה אֶל יַ֣ד הֵגָ֑י וַתִּלָּקַ֤ח אֶסְתֵּר֙ אֶל בֵּ֣ית הַמֶּ֔לֶךְ אֶל יַ֥ד הֵגַ֖י שֹׁמֵ֥ר הַנָּשִֽׁים
أستير 2: 15
Est.2.15
وَلَمَّا بَلَغَتْ نَوْبَةُ أَسْتِيرَ ابْنَةِ أَبَيِحَائِلَ عَمِّ مُرْدَخَايَ الَّذِي اتَّخَذَهَا لِنَفْسِهِ ابْنَةً لِلدُّخُولِ إِلَى الْمَلِكِ، لَمْ تَطْلُبْ شَيْئًا إِلاَّ مَا قَالَ عَنْهُ هَيْجَايُ خَصِيُّ الْمَلِكِ حَارِسُ النِّسَاءِ. وَكَانَتْ أَسْتِيرُ تَنَالُ نِعْمَةً فِي عَيْنَيْ كُلِّ مَنْ رَآهَا.
וּבְהַגִּ֣יעַ תֹּר אֶסְתֵּ֣ר בַּת אֲבִיחַ֣יִל דֹּ֣ד מָרְדֳּכַ֡י אֲשֶׁר֩ לָקַֽח ל֨וֹ לְבַ֜ת לָב֣וֹא אֶל הַמֶּ֗לֶךְ לֹ֤א בִקְשָׁה֙ דָּבָ֔ר כִּ֠י;אִ֣ם אֲשֶׁ֥ר יֹאמַ֛ר הֵגַ֥י סְרִיס הַמֶּ֖לֶךְ שֹׁמֵ֣ר הַנָּשִׁ֑ים וַתְּהִ֤י אֶסְתֵּר֙ נֹשֵׂ֣את חֵ֔ן בְּעֵינֵ֖י כָּל רֹאֶֽיהָ
أستير 2: 16
Est.2.16
وَأُخِذَتْ أَسْتِيرُ إِلَى الْمَلِكِ أَحَشْوِيرُوشَ إِلَى بَيْتِ مُلْكِهِ فِي الشَّهْرِ الْعَاشِرِ، هُوَ شَهْرُ طِيبِيتَ، فِي السَّنَةِ السَّابِعَةِ لِمُلْكِهِ.
וַתִּלָּקַ֨ח אֶסְתֵּ֜ר אֶל הַמֶּ֤לֶךְ אֲחַשְׁוֵרוֹשׁ֙ אֶל בֵּ֣ית מַלְכוּת֔וֹ בַּחֹ֥דֶשׁ הָעֲשִׂירִ֖י הוּא חֹ֣דֶשׁ טֵבֵ֑ת בִּשְׁנַת שֶׁ֖בַע לְמַלְכוּתֽוֹ
أستير 6: 10
Est.6.10
فَقَالَ الْمَلِكُ لِهَامَانَ: أَسْرِعْ وَخُذِ اللِّبَاسَ وَالْفَرَسَ كَمَا تَكَلَّمْتَ، وَافْعَلْ هكَذَا لِمُرْدَخَايَ الْيَهُودِيِّ الْجَالِسِ فِي بَابِ الْمَلِكِ. لاَ يَسْقُطْ شَيْءٌ مِنْ جَمِيعِ مَا قُلْتَهُ.
וַיֹּ֨אמֶר הַמֶּ֜לֶךְ לְהָמָ֗ן מַ֠הֵר קַ֣ח הַלְּב֤וּשׁ הַסּוּס֙ כַּאֲשֶׁ֣ר דִּבַּ֔רְתָּ וַֽעֲשֵׂה כֵן֙ לְמָרְדֳּכַ֣י הַיְּהוּדִ֔י הַיּוֹשֵׁ֖ב בְּשַׁ֣עַר הַמֶּ֑לֶךְ אַל תַּפֵּ֣ל דָּבָ֔ר מִכֹּ֖ל אֲשֶׁ֥ר דִּבַּֽרְתָּ
أستير 6: 11
Est.6.11
فَأَخَذَ هَامَانُ اللِّبَاسَ وَالْفَرَسَ وَأَلْبَسَ مُرْدَخَايَ وَأَرْكَبَهُ فِي سَاحَةِ الْمَدِينَةِ، وَنَادَى قُدَّامَهُ: هكَذَا يُصْنَعُ لِلرَّجُلِ الَّذِي يُسَرُّ الْمَلِكُ بِأَنْ يُكْرِمَهُ.
וַיִּקַּ֤ח הָמָן֙ הַלְּב֣וּשׁ הַסּ֔וּס וַיַּלְבֵּ֖שׁ מָרְדֳּכָ֑י וַיַּרְכִּיבֵ֙הוּ֙ בִּרְח֣וֹב הָעִ֔יר וַיִּקְרָ֣א לְפָנָ֔יו כָּ֚כָה יֵעָשֶׂ֣ה לָאִ֔ישׁ אֲשֶׁ֥ר חָפֵ֥ץ הַמֶּ֖לֶךְ בִּיקָרֽוֹ
أيوب 1: 15
Job.1.15
فَسَقَطَ السَّبَئِيُّونَ وَأَخَذُوهَا، وَضَرَبُوا الْغِلْمَانَ بِحَدِّ السَّيْفِ، وَنَجَوْتُ أَنَا وَحْدِي لأُخْبِرَكَ.
וַתִּפֹּ֤ל שְׁבָא֙ וַתִּקָּחֵ֔ם הִכּ֣וּ הַנְּעָרִ֖ים לְפִי חָ֑רֶב וָֽאִמָּ֨לְטָ֧ה רַק;אֲנִ֛י לְבַדִּ֖י לְהַגִּ֥יד;לָֽךְ
أيوب 1: 17
Job.1.17
وَبَيْنَمَا هُوَ يَتَكَلَّمُ إِذْ جَاءَ آخَرُ وَقَالَ: الْكَلْدَانِيُّونَ عَيَّنُوا ثَلاَثَ فِرَق، فَهَجَمُوا عَلَى الْجِمَالِ وَأَخَذُوهَا، وَضَرَبُوا الْغِلْمَانَ بِحَدِّ السَّيْفِ، وَنَجَوْتُ أَنَا وَحْدِي لأُخْبِرَكَ.
ע֣וֹד זֶ֣ה מְדַבֵּ֗ר בָּ֣א וְזֶה֮ וַיֹּאמַר֒ כַּשְׂדִּ֞ים שָׂ֣מוּ שְׁלֹשָׁ֣ה רָאשִׁ֗ים וַֽיִּפְשְׁט֤וּ עַל הַגְּמַלִּים֙ וַיִּקָּח֔וּם הִכּ֣וּ הַנְּעָרִ֖ים לְפִי חָ֑רֶב וָאִמָּ֨לְטָ֧ה רַק;אֲנִ֛י לְבַדִּ֖י לְהַגִּ֥יד;לָֽךְ
أيوب 1: 21
Job.1.21
وَقَالَ: عُرْيَانًا خَرَجْتُ مِنْ بَطْنِ أُمِّي، وَعُرْيَانًا أَعُودُ إِلَى هُنَاكَ. الرَّبُّ أَعْطَى وَالرَّبُّ أَخَذَ، فَلْيَكُنِ اسْمُ الرَّبِّ مُبَارَكًا.
וַיֹּאמֶר֩ עָרֹ֨ם יָצָ֜אתִי מִבֶּ֣טֶן אִמִּ֗י וְעָרֹם֙ אָשׁ֣וּב שָׁ֔מָה יְהוָ֣ה נָתַ֔ן וַיהוָ֖ה לָקָ֑ח יְהִ֛י שֵׁ֥ם יְהוָ֖ה מְבֹרָֽךְ
أيوب 2: 8
Job.2.8
فَأَخَذَ لِنَفْسِهِ شَقْفَةً لِيَحْتَكَّ بِهَا وَهُوَ جَالِسٌ فِي وَسَطِ الرَّمَادِ.
וַיִּֽקַּֽח ל֣וֹ חֶ֔רֶשׂ לְהִתְגָּרֵ֖ד בּ֑וֹ וְה֖וּא יֹשֵׁ֥ב בְּתוֹךְ הָאֵֽפֶר
أيوب 3: 6
Job.3.6
أَمَّا ذلِكَ اللَّيْلُ فَلْيُمْسِكْهُ الدُّجَى، وَلاَ يَفْرَحْ بَيْنَ أَيَّامِ السَّنَةِ، وَلاَ يَدْخُلَنَّ فِي عَدَدِ الشُّهُورِ.
הַהוּא֮ הַלַּ֥יְלָה יִקָּחֵ֪ה֫וּ אֹ֥פֶל אַל יִ֭חַדְּ בִּימֵ֣י שָׁנָ֑ה אַל יָבֹֽא בְּמִסְפַּ֥ר יְ֝רָחִ֗ים
أيوب 4: 12
Job.4.12
ثُمَّ إِلَيَّ تَسَلَّلَتْ كَلِمَةٌ، فَقَبِلَتْ أُذُنِي مِنْهَا رِكْزًا.
וְ֭אֵלַי יְגֻנָּ֑ב דָּבָ֣ר וַתִּקַּ֥ח אָ֝זְנִ֗י מֶֽנְהֽוּ שֵׁ֣מֶץ
أيوب 5: 5
Job.5.5
الَّذِينَ يَأْكُلُ الْجَوْعَانُ حَصِيدَهُمْ، وَيَأْخُذُهُ حَتَّى مِنَ الشَّوْكِ، وَيَشْتَفُّ الظَّمْآنُ ثَرْوَتَهُمْ.
אֲשֶׁ֤ר יֹאכֵ֗ל רָ֘עֵ֤ב קְצִיר֨וֹ יִקָּחֵ֑הוּ וְאֶֽל מִצִּנִּ֥ים וְשָׁאַ֖ף צַמִּ֣ים חֵילָֽם
أيوب 12: 20
Job.12.20
يَقْطَعُ كَلاَمَ الأُمَنَاءِ، وَيَنْزِعُ ذَوْقَ الشُّيُوخِ.
מֵסִ֣יר שָׂ֭פָה לְנֶאֱמָנִ֑ים יִקָּֽח וְטַ֖עַם זְקֵנִ֣ים
أيوب 15: 12
Job.15.12
لِمَاذَا يَأْخُذُكَ قَلْبُكَ. وَلِمَاذَا تَخْتَلِجُ عَيْنَاكَ
מַה יִּקָּחֲךָ֥ לִבֶּ֑ךָ וּֽמַה יִּרְזְמ֥וּן עֵינֶֽיךָ
أيوب 22: 22
Job.22.22
اقْبَلِ الشَّرِيعَةَ مِنْ فِيهِ، وَضَعْ كَلاَمَهُ فِي قَلْبِكَ.
קַח;נָ֣א תּוֹרָ֑ה מִפִּ֣יו וְשִׂ֥ים אֲ֝מָרָ֗יו בִּלְבָבֶֽךָ
أيوب 27: 13
Job.27.13
هذَا نَصِيبُ الإِنْسَانِ الشِّرِّيرِ مِنْ عِنْدِ اللهِ، وَمِيرَاثُ الْعُتَاةِ الَّذِي يَنَالُونَهُ مِنَ الْقَدِيرِ.
זֶ֤ה חֵֽלֶק אָדָ֖ם רָשָׁ֥ע עִם אֵ֑ל וְֽנַחֲלַ֥ת עָ֝רִיצִ֗ים יִקָּֽחוּ מִשַּׁדַּ֥י
أيوب 28: 2
Job.28.2
الْحَدِيدُ يُسْتَخْرَجُ مِنَ التُّرَابِ، وَالْحَجَرُ يَسْكُبُ نُحَاسًا.
בַּ֭רְזֶל יֻקָּ֑ח מֵעָפָ֣ר וְ֝אֶ֗בֶן יָצ֥וּק נְחוּשָֽׁה
أيوب 35: 7
Job.35.7
إِنْ كُنْتَ بَارًّا فَمَاذَا أَعْطَيْتَهُ. أَوْ مَاذَا يَأْخُذُهُ مِنْ يَدِكَ.
אִם צָ֭דַקְתָּ מַה תִּתֶּן;ל֑וֹ א֥וֹ מַה יִקָּֽח מִיָּדְךָ֥
أيوب 38: 20
Job.38.20
حَتَّى تَأْخُذَهَا إِلَى تُخُومِهَا وَتَعْرِفَ سُبُلَ بَيْتِهَا.
כִּ֣י תִ֭קָּחֶנּוּ אֶל גְּבוּל֑וֹ וְכִֽי;תָ֝בִ֗ין נְתִיב֥וֹת בֵּיתֽוֹ
أيوب 40: 24
Job.40.24
هَلْ يُؤْخَذُ مِنْ أَمَامِهِ. هَلْ يُثْقَبُ أَنْفُهُ بِخِزَامَةٍ.
יִקָּחֶ֑נּוּ בְּעֵינָ֥יו יִנְקָב אָֽף בְּ֝מֽוֹקְשִׁ֗ים