المعنى المختصر للكلمة
ken:
properly, set upright
اللفظ الأصلي
כֵּן
نوع الكلمة
Adverb
طريقة النطق
ken
(kane)
تكرار الورود في الكتاب
638
مرة في الكتاب
أصل الكلمة وجذرها
المعنى والشرح المفصل
properly, set upright
الإنجليزية — KJV Translation Tags
[phrase] after that (this, -ward, -wards)
as... as
[phrase] (for-) asmuch as yet
[phrase] be (for which) cause
[phrase] following
howbeit
in (the) like (manner, -wise)
[idiom] the more
right
(even) so
state
straightway
such (thing)
surely
[phrase] there (where) -fore
this
thus
true
well
[idiom] you
أشهر ترجمات الكلمة في ترجمة سميث وفان دايك
أشكال الكلمة في النص الأصلي:
לָכֵ֗ן (64×)
כֵּ֥ן (48×)
כֵּ֣ן (42×)
כֵּ֖ן (36×)
לָכֵ֞ן (34×)
כֵּֽן (25×)
כֵּ֤ן (24×)
כֵ֔ן (21×)
شواهد ورود الكلمة في الكتاب المقدس (638 آية)
شواهد الآيات في أسفار الكتاب المقدس
صموئيل الثاني 15: 1
2Sa.15.1
وَكَانَ بَعْدَ ذلِكَ أَنَّ أَبْشَالُومَ اتَّخَذَ مَرْكَبَةً وَخَيْلاً وَخَمْسِينَ رَجُلاً يَجْرُونَ قُدَّامَهُ.
וַֽיְהִי֙ מֵאַ֣חֲרֵי כֵ֔ן אַבְשָׁל֔וֹם וַיַּ֤עַשׂ;לוֹ֙ מֶרְכָּבָ֖ה וְסֻסִ֑ים וַחֲמִשִּׁ֥ים אִ֖ישׁ רָצִ֥ים לְפָנָֽיו
صموئيل الثاني 16: 10
2Sa.16.10
فَقَالَ الْمَلِكُ: مَا لِي وَلَكُمْ يَا بَنِي صَرُويَةَ. يَسُبَّ لأَنَّ الرَّبَّ قَالَ لَهُ: سُبَّ دَاوُدَ. وَمَنْ يَقُولُ: لِمَاذَا تَفْعَلُ هكَذَا.
וַיֹּ֣אמֶר הַמֶּ֔לֶךְ מַה לִּ֥י וְלָכֶ֖ם בְּנֵ֣י צְרֻיָ֑ה יְקַלֵּ֗ל כִּ֤י יְהוָה֙ אָ֤מַר לוֹ֙ קַלֵּ֣ל דָּוִ֔ד וּמִ֣י יֹאמַ֔ר מַדּ֖וּעַ עָשִׂ֥יתָה כֵּֽן
صموئيل الثاني 16: 19
2Sa.16.19
وَثَانِيًا: مَنْ أَخْدِمُ. أَلَيْسَ بَيْنَ يَدَيِ ابْنِهِ. كَمَا خَدَمْتُ بَيْنَ يَدَيْ أَبِيكَ كَذلِكَ أَكُونُ بَيْنَ يَدَيْكَ.
וְהַשֵּׁנִ֗ית לְמִי֙ אֲנִ֣י;אֶֽעֱבֹ֔ד הֲל֖וֹא לִפְנֵ֣י בְנ֑וֹ כַּאֲשֶׁ֤ר עָבַ֙דְתִּי֙ לִפְנֵ֣י אָבִ֔יךָ כֵּ֖ן אֶהְיֶ֥ה לְפָנֶֽיךָ
صموئيل الثاني 16: 23
2Sa.16.23
وَكَانَتْ مَشُورَةُ أَخِيتُوفَلَ الَّتِي كَانَ يُشِيرُ بِهَا فِي تِلْكَ الأَيَّامِ كَمَنْ يَسْأَلُ بِكَلاَمِ اللهِ. هكَذَا كُلُّ مَشُورَةِ أَخِيتُوفَلَ عَلَى دَاوُدَ وَعَلَى أَبْشَالُومَ
וַעֲצַ֣ת אֲחִיתֹ֗פֶל אֲשֶׁ֤ר יָעַץ֙ בַּיָּמִ֣ים;הָהֵ֔ם כַּאֲשֶׁ֥ר יִשְׁאַל־אִ֖ישׁ בִּדְבַ֣ר הָאֱלֹהִ֑ים כֵּ֚ן כָּל עֲצַ֣ת אֲחִיתֹ֔פֶל גַּם;לְדָוִ֖ד גַּ֥ם;לְאַבְשָׁלֹֽם
صموئيل الثاني 18: 14
2Sa.18.14
فَقَالَ يُوآبُ: إِنِّي لاَ أَصْبِرُ هكَذَا أَمَامَكَ. فَأَخَذَ ثَلاَثَةَ سِهَامٍ بِيَدِهِ وَنَشَّبَهَا فِي قَلْبِ أَبْشَالُومَ، وَهُوَ بَعْدُ حَيٌّ فِي قَلْبِ الْبُطْمَةِ.
וַיֹּ֣אמֶר יוֹאָ֔ב לֹא אֹחִ֣ילָה כֵ֖ן לְפָנֶ֑יךָ וַיִּקַּח֩ שְׁלֹשָׁ֨ה שְׁבָטִ֜ים בְּכַפּ֗וֹ וַיִּתְקָעֵם֙ בְּלֵ֣ב אַבְשָׁל֔וֹם עוֹדֶ֥נּוּ חַ֖י בְּלֵ֥ב הָאֵלָֽה
صموئيل الثاني 20: 18
2Sa.20.18
فَتَكَلَّمَتْ كَانُوا يَتَكَلَّمُونَ أَوَّلاً قَائِلِينَ: سُؤَالاً يَسْأَلُونَ فِي آبَلَ. وَهكَذَا كَانُوا انْتَهَوْا.
וַתֹּ֖אמֶר;לֵאמֹ֑ר דַּבֵּ֨ר;יְדַבְּר֤וּ בָרִֽאשֹׁנָה֙ לֵאמֹ֔ר שָׁאֹ֧ל יְשָׁאֲל֛וּ בְּאָבֵ֖ל וְכֵ֥ן הֵתַֽמּוּ
صموئيل الثاني 20: 21
2Sa.20.21
الأَمْرُ لَيْسَ كَذلِكَ. لأَنَّ رَجُلاً مِنْ جَبَلِ أَفْرَايِمَ اسْمُهُ شَبَعُ بْنُ بِكْرِي رَفَعَ يَدَهُ عَلَى الْمَلِكِ دَاوُدَ. سَلِّمُوهُ وَحْدَهُ فَأَنْصَرِفَ عَنِ الْمَدِينَةِ. فَقَالَتِ الْمَرْأَةُ لِيُوآبَ: هُوَذَا رَأْسُهُ يُلْقَى إِلَيْكَ عَنِ السُّورِ.
הַדָּבָ֗ר לֹא כֵ֣ן כִּ֡י אִישׁ֩ מֵהַ֨ר אֶפְרַ֜יִם שְׁמ֗וֹ שֶׁ֧בַע בֶּן בִּכְרִ֣י נָשָׂ֤א יָדוֹ֙ בַּמֶּ֣לֶךְ בְּדָוִ֔ד תְּנֽוּ;אֹת֣וֹ לְבַדּ֔וֹ וְאֵלְכָ֖ה מֵעַ֣ל הָעִ֑יר וַתֹּ֤אמֶר הָֽאִשָּׁה֙ אֶל;יוֹאָ֔ב הִנֵּ֥ה רֹאשׁ֛וֹ מֻשְׁלָ֥ךְ אֵלֶ֖יךָ בְּעַ֥ד הַחוֹמָֽה
صموئيل الثاني 21: 14
2Sa.21.14
وَدَفَنُوا عِظَامَ شَاوُلَ وَيُونَاثَانَ ابْنِهِ فِي أَرْضِ بَنْيَامِينَ فِي صَيْلَعَ، فِي قَبْرِ قَيْسَ أَبِيهِ، وَعَمِلُوا كُلَّ مَا أَمَرَ بِهِ الْمَلِكُ. وَبَعْدَ ذلِكَ اسْتَجَابَ اللهُ مِنْ أَجْلِ الأَرْضِ.
וַיִּקְבְּר֣וּ עַצְמוֹת שָׁא֣וּל וִיהוֹנָֽתָן בְּ֠נוֹ בְּאֶ֨רֶץ בִּנְיָמִ֜ן בְּצֵלָ֗ע בְּקֶ֙בֶר֙ קִ֣ישׁ אָבִ֔יו וַֽיַּעֲשׂ֔וּ כֹּ֥ל אֲשֶׁר צִוָּ֖ה הַמֶּ֑לֶךְ אַֽחֲרֵי כֵֽן וַיֵּעָתֵ֧ר אֱלֹהִ֛ים לָאָ֖רֶץ
صموئيل الثاني 21: 18
2Sa.21.18
ثُمَّ بَعْدَ ذلِكَ كَانَتْ أَيْضًا حَرْبٌ فِي جُوبَ مَعَ الْفِلِسْطِينِيِّينَ. حِينَئِذٍ سَبْكَايُ الْحُوشِيُّ قَتَلَ سَافَ الَّذِي هُوَ مِنْ أَوْلاَدِ رَافَا.
וַֽיְהִי֙ אַֽחֲרֵי כֵ֔ן וַתְּהִי ע֧וֹד הַמִּלְחָמָ֛ה בְּג֖וֹב עִם פְּלִשְׁתִּ֑ים אָ֣ז סִבְּכַי֙ הַחֻ֣שָׁתִ֔י הִכָּ֗ה סַ֕ף אֲשֶׁ֖ר בִּילִדֵ֥י הָרָפָֽה
صموئيل الثاني 23: 5
2Sa.23.5
أَلَيْسَ هكَذَا بَيْتِي عِنْدَ اللهِ. لأَنَّهُ وَضَعَ لِي عَهْدًا أَبَدِيًّا مُتْقَنًا فِي كُلِّ شَيْءٍ وَمَحْفُوظًا، أَفَلاَ يُثْبِتُ كُلَّ خَلاَصِي وَكُلَّ مَسَرَّتِي.
כִּֽי;לֹא כֵ֥ן בֵּיתִ֖י עִם אֵ֑ל כִּי֩ שָׂ֣ם לִ֗י בְרִ֨ית עוֹלָ֜ם עֲרוּכָ֤ה בַכֹּל֙ וּשְׁמֻרָ֔ה כִּֽי;לֹ֥א יַצְמִֽיחַ כָל יִשְׁעִ֥י וְכָל חֵ֖פֶץ
الملوك الأول 1: 36
1Ki.1.36
فَأَجَابَ بَنَايَاهُو بْنُ يَهُويَادَاعَ الْمَلِكَ وَقَالَ: آمِينَ. هكَذَا يَقُولُ الرَّبُّ إِلهُ سَيِّدِي الْمَلِكِ.
וַיַּ֨עַן בְּנָיָ֧הוּ בֶן יְהֽוֹיָדָ֛ע הַמֶּ֖לֶךְ וַיֹּ֣אמֶר אָמֵ֑ן כֵּ֚ן יֹאמַ֣ר יְהוָ֔ה אֱלֹהֵ֖י אֲדֹנִ֥י הַמֶּֽלֶךְ
الملوك الأول 1: 37
1Ki.1.37
كَمَا كَانَ الرَّبُّ مَعَ سَيِّدِي الْمَلِكِ كَذلِكَ لِيَكُنْ مَعَ سُلَيْمَانَ، وَيَجْعَلْ كُرْسِيَّهُ أَعْظَمَ مِنْ كُرْسِيِّ سَيِّدِي الْمَلِكِ دَاوُدَ.
כַּאֲשֶׁ֨ר הָיָ֤ה יְהוָה֙ עִם אֲדֹנִ֣י הַמֶּ֔לֶךְ כֵּ֖ן יִֽהְיֶ֣ה עִם שְׁלֹמֹ֑ה כִּסְא֔וֹ וִֽיגַדֵּל֙ מִ֨כִּסֵּ֔א אֲדֹנִ֖י הַמֶּ֥לֶךְ דָּוִֽד
الملوك الأول 2: 7
1Ki.2.7
وَافْعَلْ مَعْرُوفًا لِبَنِي بَرْزِلاَّيِ الْجِلْعَادِيِّ فَيَكُونُوا بَيْنَ الآكِلِينَ عَلَى مَائِدَتِكَ، لأَنَّهُمْ هكَذَا تَقَدَّمُوا إِلَيَّ عِنْدَ هَرَبِي مِنْ وَجْهِ أَبْشَالُومَ أَخِيكَ.
תַּֽעֲשֶׂה חֶ֔סֶד וְלִבְנֵ֨י בַרְזִלַּ֤י הַגִּלְעָדִי֙ וְהָי֖וּ בְּאֹכְלֵ֣י שֻׁלְחָנֶ֑ךָ כִּי כֵן֙ קָרְב֣וּ אֵלַ֔י בְּבָרְחִ֕י מִפְּנֵ֖י אַבְשָׁל֥וֹם אָחִֽיךָ
الملوك الأول 2: 38
1Ki.2.38
فَقَالَ شِمْعِي لِلْمَلِكِ: حَسَنٌ الأَمْرُ. كَمَا تَكَلَّمَ سَيِّدِي الْمَلِكُ كَذلِكَ يَصْنَعُ عَبْدُكَ. فَأَقَامَ شِمْعِي فِي أُورُشَلِيمَ أَيَّامًا كَثِيرَةً.
וַיֹּ֨אמֶר שִׁמְעִ֤י לַמֶּ֙לֶךְ֙ ט֣וֹב הַדָּבָ֔ר כַּאֲשֶׁ֤ר דִּבֶּר֙ אֲדֹנִ֣י הַמֶּ֔לֶךְ כֵּ֖ן יַעֲשֶׂ֣ה עַבְדֶּ֑ךָ וַיֵּ֧שֶׁב שִׁמְעִ֛י בִּירוּשָׁלִַ֖ם יָמִ֥ים רַבִּֽים
الملوك الأول 6: 26
1Ki.6.26
عُلُوُّ الْكَرُوبِ الْوَاحِدِ عَشَرُ أَذْرُعٍ وَكَذَا الْكَرُوبُ الآخَرُ.
קוֹמַת֙ הַכְּר֣וּב הָֽאֶחָ֔ד עֶ֖שֶׂר בָּֽאַמָּ֑ה וְכֵ֖ן הַכְּר֥וּב הַשֵּׁנִֽי
الملوك الأول 6: 33
1Ki.6.33
وَكَذلِكَ عَمِلَ لِمَدْخَلِ الْهَيْكَلِ قَوَائِمَ مِنْ خَشَبِ الزَّيْتُونِ مُرَبَّعَةً،
וְכֵ֥ן עָשָׂ֛ה לְפֶ֥תַח הַֽהֵיכָ֖ל מְזוּז֣וֹת עֲצֵי שָׁ֑מֶן רְבִעִֽית
الملوك الأول 7: 18
1Ki.7.18
وَعَمِلَ لِلْعَمُودَيْنِ صَفَّيْنِ فِي مُسْتَدِيرِهِمَا عَلَى الشَّبَكَةِ الْوَاحِدَةِ لِتَغْطِيَةِ التَّاجِ الَّذِي عَلَى رَأْسِ الْعَمُودِ، وَهكَذَا عَمِلَ لِلتَّاجِ الآخَرِ.
וַיַּ֖עַשׂ הָעַמּוּדִ֑ים וּשְׁנֵי֩;טוּרִ֨ים סָבִ֜יב עַל הַשְּׂבָכָ֣ה הָאֶחָ֗ת לְכַסּ֤וֹת הַכֹּֽתָרֹת֙ אֲשֶׁר֙ עַל רֹ֣אשׁ הָֽרִמֹּנִ֔ים וְכֵ֣ן עָשָׂ֔ה לַכֹּתֶ֖רֶת הַשֵּׁנִֽית
الملوك الأول 10: 12
1Ki.10.12
فَعَمِلَ سُلَيْمَانُ خَشَبَ الصَّنْدَلِ دَرَابَزِينًا لِبَيْتِ الرَّبِّ وَبَيْتِ الْمَلِكِ، وَأَعْوَادًا وَرَبَابًا لِلْمُغَنِّينَ. لَمْ يَأْتِ وَلَمْ يُرَ مِثْلُ خَشَبِ الصَّنْدَلِ إِلَى هذَا الْيَوْمِ.
וַיַּ֣עַשׂ הַ֠מֶּלֶךְ עֲצֵ֨י הָאַלְמֻגִּ֜ים מִסְעָ֤ד לְבֵית יְהוָה֙ וּלְבֵ֣ית הַמֶּ֔לֶךְ וְכִנֹּר֥וֹת וּנְבָלִ֖ים לַשָּׁרִ֑ים לֹ֣א בָֽא וְלֹ֣א נִרְאָ֔ה כֵ֞ן עֲצֵ֤י אַלְמֻגִּים֙ עַ֖ד הַזֶּֽה הַיּ֥וֹם
الملوك الأول 10: 20
1Ki.10.20
وَاثْنَا عَشَرَ أَسَدًا وَاقِفَةً هُنَاكَ عَلَى الدَّرَجَاتِ السِّتِّ مِنْ هُنَا وَمِنْ هُنَاكَ. لَمْ يُعْمَلْ مِثْلُهُ فِي جَمِيعِ الْمَمَالِكِ.
וּשְׁנֵ֧ים עָשָׂ֣ר אֲרָיִ֗ים עֹמְדִ֥ים שָׁ֛ם עַל הַֽמַּעֲל֖וֹת שֵׁ֥שׁ מִזֶּ֣ה וּמִזֶּ֑ה לֹֽא נַעֲשָׂ֥ה כֵ֖ן לְכָל מַמְלָכֽוֹת
الملوك الأول 10: 29
1Ki.10.29
وَكَانَتِ الْمَرْكَبَةُ تَصْعَدُ وَتَخْرُجُ مِنْ مِصْرَ بِسِتِّ مِئَةِ مِنَ الْفِضَّةِ، وَالْفَرَسُ بِمِئَةٍ وَخَمْسِينَ. وَهكَذَا لِجَمِيعِ مُلُوكِ الْحِثِّيِّينَ وَمُلُوكِ أَرَامَ كَانُوا يُخْرِجُونَ عَنْ يَدِهِمْ.
מֶרְכָּבָ֤ה וַֽ֠תַּעֲלֶה וַתֵּצֵ֨א מִמִּצְרַ֙יִם֙ בְּשֵׁ֣שׁ מֵא֣וֹת כֶּ֔סֶף וְס֖וּס וּמֵאָ֑ה בַּחֲמִשִּׁ֣ים וְ֠כֵן לְכָל מַלְכֵ֧י הַחִתִּ֛ים וּלְמַלְכֵ֥י אֲרָ֖ם יֹצִֽאוּ בְּיָדָ֥ם
الملوك الأول 11: 8
1Ki.11.8
وَهكَذَا فَعَلَ لِجَمِيعِ نِسَائِهِ الْغَرِيبَاتِ اللَّوَاتِي كُنَّ يُوقِدْنَ وَيَذْبَحْنَ لآلِهَتِهِنَّ.
וְכֵ֣ן עָשָׂ֔ה לְכָל נָשָׁ֖יו הַנָּכְרִיּ֑וֹת מַקְטִיר֥וֹת וּֽמְזַבְּח֖וֹת לֵאלֹהֵיהֶֽן
الملوك الأول 12: 32
1Ki.12.32
وَعَمِلَ يَرُبْعَامُ عِيدًا فِي الشَّهْرِ الثَّامِنِ فِي الْيَوْمِ الْخَامِسَ عَشَرَ مِنَ الشَّهْرِ، كَالْعِيدِ الَّذِي فِي يَهُوذَا، وَأَصْعَدَ عَلَى الْمَذْبَحِ. هكَذَا فَعَلَ فِي بَيْتِ إِيلَ بِذَبْحِهِ لِلْعِجْلَيْنِ اللَّذَيْنِ عَمِلَهُمَا. وَأَوْقَفَ فِي بَيْتِ إِيلَ كَهَنَةَ الْمُرْتَفَعَاتِ الَّتِي عَمِلَهَا.
וַיַּ֣עַשׂ יָרָבְעָ֣ם חָ֡ג בַּחֹ֣דֶשׁ הַשְּׁמִינִ֣י י֨וֹם בַּחֲמִשָּֽׁה עָשָׂר֩ לַחֹ֜דֶשׁ כֶּחָ֣ג אֲשֶׁ֣ר בִּיהוּדָ֗ה וַיַּ֙עַל֙ עַל הַמִּזְבֵּ֔חַ כֵּ֤ן עָשָׂה֙ בְּבֵֽית אֵ֔ל לְזַבֵּ֖חַ לָעֲגָלִ֣ים אֲשֶׁר עָשָׂ֑ה וְהֶעֱמִיד֙ בְּבֵ֣ית אֵ֔ל כֹּהֲנֵ֥י הַבָּמ֖וֹת אֲשֶׁ֥ר עָשָֽׂה
الملوك الأول 13: 9
1Ki.13.9
لأَنِّي هكَذَا أُوصِيتُ بِكَلاَمِ الرَّبِّ قَائِلاً: لاَ تَأْكُلْ خُبْزًا وَلاَ تَشْرَبْ مَاءً وَلاَ تَرْجعْ فِي الطَّرِيقِ الَّذِي ذَهَبْتَ فِيهِ.
כִּֽי כֵ֣ן צִוָּ֣ה;אֹתִ֗י בִּדְבַ֤ר יְהוָה֙ לֵאמֹ֔ר לֹא תֹ֥אכַל לֶ֖חֶם וְלֹ֣א תִשְׁתֶּה מָּ֑יִם וְלֹ֣א תָשׁ֔וּב בַּדֶּ֖רֶךְ אֲשֶׁ֥ר הָלָֽכְתָּ
الملوك الأول 14: 4
1Ki.14.4
فَفَعَلَتِ امْرَأَةُ يَرُبْعَامَ هكَذَا، وَقَامَتْ وَذَهَبَتْ إِلَى شِيلُوهَ وَدَخَلَتْ بَيْتَ أَخِيَّا. وَكَانَ أَخِيَّا لاَ يَقْدِرُ أَنْ يُبْصِرَ لأَنَّهُ قَدْ قَامَتْ عَيْنَاهُ بِسَبَبِ شَيْخُوخَتِهِ.
וַתַּ֤עַשׂ אֵ֣שֶׁת יָרָבְעָ֔ם כֵּן֙ וַתָּ֙קָם֙ וַתֵּ֣לֶךְ שִׁלֹ֔ה וַתָּבֹ֖א בֵּ֣ית אֲחִיָּ֑ה וַאֲחִיָּ֙הוּ֙ לֹֽא יָכֹ֣ל לִרְא֔וֹת כִּ֛י קָ֥מוּ עֵינָ֖יו מִשֵּׂיבֽוֹ
الملوك الأول 14: 10
1Ki.14.10
لِذلِكَ هأَنَذَا جَالِبٌ شَرًّا عَلَى بَيْتِ يَرُبْعَامَ، وَأَقْطَعُ لِيَرُبْعَامَ كُلَّ بَائِلٍ بِحَائِطٍ مَحْجُوزًا وَمُطْلَقًا فِي إِسْرَائِيلَ، وَأَنْزِعُ آخِرَ بَيْتِ يَرُبْعَامَ كَمَا يُنْزَعُ الْبَعْرُ حَتَّى يَفْنَى.
לָכֵ֗ן הִנְנִ֨י מֵבִ֤יא רָעָה֙ אֶל בֵּ֣ית יָרָבְעָ֔ם וְהִכְרַתִּ֤י לְיָֽרָבְעָם֙ מַשְׁתִּ֣ין בְּקִ֔יר עָצ֥וּר וְעָז֖וּב בְּיִשְׂרָאֵ֑ל וּבִֽעַרְתִּי֙ אַחֲרֵ֣י בֵית יָרָבְעָ֔ם כַּאֲשֶׁ֛ר יְבַעֵ֥ר הַגָּלָ֖ל עַד תֻּמּֽוֹ
الملوك الأول 20: 25
1Ki.20.25
وَأَحْصِ لِنَفْسِكَ جَيْشًا كَالْجَيْشِ الَّذِي سَقَطَ مِنْكَ، فَرَسًا بِفَرَسٍ، وَمَرْكَبَةً بِمَرْكَبَةٍ، فَنُحَارِبَهُمْ فِي السَّهْلِ وَنَقْوَى عَلَيْهِمْ. فَسَمِعَ لِقَوْلِهِمْ وَفَعَلَ كَذلِكَ.
וְאַתָּ֣ה;תִֽמְנֶה לְךָ֣ חַ֡יִל כַּחַיִל֩ הַנֹּפֵ֨ל מֵאוֹתָ֜ךְ וְס֣וּס כַּסּ֣וּס וְרֶ֣כֶב כָּרֶ֗כֶב וְנִֽלָּחֲמָ֤ה;אוֹתָם֙ בַּמִּישׁ֔וֹר נֶחֱזַ֖ק מֵהֶ֑ם וַיִּשְׁמַ֥ע לְקֹלָ֖ם וַיַּ֥עַשׂ כֵּֽן
الملوك الأول 20: 40
1Ki.20.40
وَفِيمَا عَبْدُكَ مُشْتَغِلٌ هُنَا وَهُنَاكَ إِذَا هُوَ مَفْقُودٌ. فَقَالَ لَهُ مَلِكُ إِسْرَائِيلَ: هكَذَا حُكْمُكَ. أَنْتَ قَضَيْتَ.
וַיְהִ֣י עַבְדְּךָ֗ עֹשֵׂ֥ה הֵ֛נָּה וָהֵ֖נָּה וְה֣וּא אֵינֶ֑נּוּ וַיֹּ֨אמֶר אֵלָ֧יו מֶֽלֶךְ יִשְׂרָאֵ֛ל כֵּ֥ן מִשְׁפָּטֶ֖ךָ אַתָּ֥ה חָרָֽצְתָּ
الملوك الأول 22: 8
1Ki.22.8
فَقَالَ مَلِكُ إِسْرَائِيلَ لِيَهُوشَافَاطَ: إِنَّهُ يُوجَدُ بَعْدُ رَجُلٌ وَاحِدٌ لِسُؤَالِ الرَّبِّ بِهِ، وَلكِنِّي أُبْغِضُهُ لأَنَّهُ لاَ يَتَنَبَّأُ عَلَيَّ خَيْرًا بَلْ شَرًّا، وَهُوَ مِيخَا بْنُ يَمْلَةَ. فَقَالَ يَهُوشَافَاطُ: لاَ يَقُلِ الْمَلِكُ هكَذَا.
וַיֹּ֣אמֶר מֶֽלֶךְ יִשְׂרָאֵ֣ל אֶֽל;יְהוֹשָׁפָ֡ט ע֣וֹד אִישׁ אֶחָ֡ד לִדְרֹשׁ֩ יְהוָ֨ה מֵאֹת֜וֹ וַאֲנִ֣י שְׂנֵאתִ֗יו כִּ֠י לֹֽא יִתְנַבֵּ֨א עָלַ֥י טוֹב֙ כִּ֣י;אִם רָ֔ע מִיכָ֖יְהוּ בֶּן יִמְלָ֑ה וַיֹּ֙אמֶר֙ יְה֣וֹשָׁפָ֔ט אַל יֹאמַ֥ר הַמֶּ֖לֶךְ כֵּֽן
الملوك الأول 22: 12
1Ki.22.12
وَتَنَبَّأَ جَمِيعُ الأَنْبِيَاءِ هكَذَا قَائِلِينَ: اصْعَدْ إِلَى رَامُوتَ جِلْعَادَ وَأَفْلِحْ، فَيَدْفَعَهَا الرَّبُّ لِيَدِ الْمَلِكِ.
נִבְּאִ֥ים וְכָל הַנְּבִאִ֔ים כֵּ֖ן לֵאמֹ֑ר עֲלֵ֞ה רָמֹ֤ת גִּלְעָד֙ וְהַצְלַ֔ח וְנָתַ֥ן יְהוָ֖ה בְּיַ֥ד הַמֶּֽלֶךְ
الملوك الأول 22: 19
1Ki.22.19
وَقَالَ: فَاسْمَعْ إِذًا كَلاَمَ الرَّبِّ: قَدْ رَأَيْتُ الرَّبَّ جَالِسًا عَلَى كُرْسِيِّهِ، وَكُلُّ جُنْدِ السَّمَاءِ وُقُوفٌ لَدَيْهِ عَنْ يَمِينِهِ وَعَنْ يَسَارِهِ.
וַיֹּ֕אמֶר שְׁמַ֣ע לָכֵ֖ן דְּבַר יְהוָ֑ה רָאִ֤יתִי יְהוָה֙ יֹשֵׁ֣ב עַל כִּסְא֔וֹ וְכָל צְבָ֤א הַשָּׁמַ֙יִם֙ עֹמֵ֣ד עָלָ֔יו מִימִינ֖וֹ וּמִשְּׂמֹאלֽוֹ