المعنى المختصر للكلمة
kiy:
(by implication) very widely used as a relative conjunction or adverb (as below)
اللفظ الأصلي
כִּי
نوع الكلمة
Conjunction
طريقة النطق
kiy
(kee)
تكرار الورود في الكتاب
4395
مرة في الكتاب
أصل الكلمة وجذرها
a primitive particle (the full form of the prepositional prefix) indicating causal relations of all kinds, antecedent or consequent;
المعنى والشرح المفصل
1
(by implication) very widely used as a relative conjunction or adverb (as below)
2
often largely modified by other particles annexed
الإنجليزية — KJV Translation Tags
and
+ (forasmuch, inasmuch, where-) as
assured(-ly)
+ but
certainly
doubtless
+ else
even
+ except
for
how
(because, in, so, than) that
+ nevertheless
now
rightly
seeing
since
surely
then
therefore
+ (al-) though
+ till
truly
+ until
when
whether
while
whom
yea
yet
أشهر ترجمات الكلمة في ترجمة سميث وفان دايك
أشكال الكلمة في النص الأصلي:
כִּֽי (1286×)
כִּ֣י (730×)
כִּ֥י (473×)
כִּ֤י (372×)
כִּי (357×)
כִּ֛י (141×)
כִּ֚י (129×)
כִּי֩ (96×)
شواهد ورود الكلمة في الكتاب المقدس (4395 آية)
شواهد الآيات في أسفار الكتاب المقدس
الخروج 34: 35
Exo.34.35
فَإِذَا رَأَى بَنُو إِسْرَائِيلَ وَجْهَ مُوسَى أَنَّ جِلْدَهُ يَلْمَعُ كَانَ مُوسَى يَرُدُّ الْبُرْقُعَ عَلَى وَجْهِهِ حَتَّى يَدْخُلَ لِيَتَكَلَّمَ مَعَهُ.
וְרָא֤וּ בְנֵֽי יִשְׂרָאֵל֙ פְּנֵ֣י מֹשֶׁ֔ה כִּ֣י ע֖וֹר;פְּנֵ֣י;מֹשֶׁ֑ה קָרַ֔ן מֹשֶׁ֤ה וְהֵשִׁ֨יב הַמַּסְוֶה֙ עַל פָּנָ֔יו עַד בֹּא֖וֹ לְדַבֵּ֥ר אִתּֽוֹ
الخروج 40: 35
Exo.40.35
فَلَمْ يَقْدِرْ مُوسَى أَنْ يَدْخُلَ خَيْمَةَ الاجْتِمَاعِ، لأَنَّ السَّحَابَةَ حَلَّتْ عَلَيْهَا وَبَهَاءُ الرَّبِّ مَلأَ الْمَسْكَنَ.
וְלֹא יָכֹ֣ל מֹשֶׁ֗ה לָבוֹא֙ אֹ֣הֶל מוֹעֵ֔ד כִּֽי הֶעָנָ֑ן שָׁכַ֥ן עָלָ֖יו וּכְב֣וֹד יְהוָ֔ה מָלֵ֖א הַמִּשְׁכָּֽן
الخروج 40: 38
Exo.40.38
لأَنَّ سَحَابَةَ الرَّبِّ كَانَتْ عَلَى الْمَسْكَنِ نَهَارًا. وَكَانَتْ فِيهَا نَارٌ لَيْلاً أَمَامَ عُيُونِ كُلِّ بَيْتِ إِسْرَائِيلَ فِي جَمِيعِ رِحْلاَتِهِمْ.
כִּי֩ עֲנַ֨ן יְהוָ֤ה עַֽל הַמִּשְׁכָּן֙ יוֹמָ֔ם תִּהְיֶ֥ה בּ֑וֹ וְאֵ֕שׁ לַ֖יְלָה לְעֵינֵ֥י כָל בֵּֽית יִשְׂרָאֵ֖ל בְּכָל מַסְעֵיהֶֽם
اللاويين 1: 2
Lev.1.2
كَلِّمْ بَنِي إِسْرَائِيلَ وَقُلْ لَهُمْ: إِذَا قَرَّبَ إِنْسَانٌ مِنْكُمْ قُرْبَانًا لِلرَّبِّ مِنَ الْبَهَائِمِ، فَمِنَ الْبَقَرِ وَالْغَنَمِ تُقَرِّبُونَ قَرَابِينَكُمْ.
דַּבֵּ֞ר;אֶל בְּנֵ֤י יִשְׂרָאֵל֙ וְאָמַרְתָּ֣ אֲלֵהֶ֔ם כִּֽי יַקְרִ֥יב אָדָ֗ם מִכֶּ֛ם קָרְבָּ֖ן לַֽיהוָ֑ה מִן הַבְּהֵמָ֗ה מִן הַבָּקָר֙ הַצֹּ֔אן תַּקְרִ֖יבוּ קָרְבַּנְכֶֽם
اللاويين 2: 1
Lev.2.1
وَإِذَا قَرَّبَ أَحَدٌ قُرْبَانَ تَقْدِمَةٍ لِلرَّبِّ، يَكُونُ قُرْبَانُهُ مِنْ دَقِيقٍ. وَيَسْكُبُ عَلَيْهَا زَيْتًا، وَيَجْعَلُ عَلَيْهَا لُبَانًا.
כִּֽי תַקְרִ֞יב וְנֶ֗פֶשׁ קָרְבַּ֤ן מִנְחָה֙ לַֽיהוָ֔ה יִהְיֶ֣ה קָרְבָּנ֑וֹ סֹ֖לֶת וְיָצַ֤ק עָלֶ֙יהָ֙ שֶׁ֔מֶן וְנָתַ֥ן עָלֶ֖יהָ לְבֹנָֽה
اللاويين 2: 4
Lev.2.4
وَإِذَا قَرَّبْتَ قُرْبَانَ تَقْدِمَةٍ مَخْبُوزَةٍ فِي تَنُّورٍ، تَكُونُ أَقْرَاصًا مِنْ دَقِيقٍ، فَطِيرًا مَلْتُوتَةً بِزَيْتٍ، وَرِقَاقًا فَطِيرًا مَدْهُونَةً بِزَيْتٍ.
וְכִ֥י תַקְרִ֛ב קָרְבַּ֥ן מִנְחָ֖ה מַאֲפֵ֣ה תַנּ֑וּר חַלּ֤וֹת סֹ֣לֶת מַצֹּת֙ בְּלוּלֹ֣ת בַּשֶּׁ֔מֶן וּרְקִיקֵ֥י מַצּ֖וֹת מְשֻׁחִ֥ים בַּשָּֽׁמֶן
اللاويين 2: 11
Lev.2.11
كُلُّ التَّقْدِمَاتِ الَّتِي تُقَرِّبُونَهَا لِلرَّبِّ لاَ تُصْطَنَعُ خَمِيرًا، لأَنَّ كُلَّ خَمِيرٍ، وَكُلَّ عَسَلٍ لاَ تُوقِدُوا مِنْهُمَا وَقُودًا لِلرَّبِّ.
כָּל הַמִּנְחָ֗ה אֲשֶׁ֤ר תַּקְרִ֙יבוּ֙ לַיהוָ֔ה לֹ֥א תֵעָשֶׂ֖ה חָמֵ֑ץ כִּ֤י כָל שְׂאֹר֙ וְכָל דְּבַ֔שׁ לֹֽא תַקְטִ֧ירוּ מִמֶּ֛נּוּ אִשֶּׁ֖ה לַֽיהוָֽה
اللاويين 4: 2
Lev.4.2
كَلِّمْ بَنِي إِسْرَائِيلَ قَائِلاً: إِذَا أَخْطَأَتْ نَفْسٌ سَهْوًا فِي شَيْءٍ مِنْ جَمِيعِ مَنَاهِي الرَّبِّ الَّتِي لاَ يَنْبَغِي عَمَلُهَا، وَعَمِلَتْ وَاحِدَةً مِنْهَا:
דַּבֵּ֞ר אֶל;בְּנֵ֣י יִשְׂרָאֵ֘ל לֵאמֹר֒ כִּֽי תֶחֱטָ֤א נֶ֗פֶשׁ בִשְׁגָגָה֙ מִכֹּל֙ מִצְוֹ֣ת יְהוָ֔ה אֲשֶׁ֖ר לֹ֣א תֵעָשֶׂ֑ינָה וְעָשָׂ֕ה מֵאַחַ֖ת מֵהֵֽנָּה
اللاويين 5: 1
Lev.5.1
وَإِذَا أَخْطَأَ أَحَدٌ وَسَمِعَ صَوْتَ حَلْفٍ وَهُوَ شَاهِدٌ يُبْصِرُ أَوْ يَعْرِفُ، فَإِنْ لَمْ يُخْبِرْ بِهِ حَمَلَ ذَنْبَهُ.
כִּֽי תֶחֱטָ֗א וְנֶ֣פֶשׁ וְשָֽׁמְעָה֙ ק֣וֹל אָלָ֔ה וְה֣וּא עֵ֔ד רָאָ֖ה א֥וֹ יָדָ֑ע אִם ל֥וֹא יַגִּ֖יד וְנָשָׂ֥א עֲוֹנֽוֹ
اللاويين 5: 3
Lev.5.3
أَوْ إِذَا مَسَّ نَجَاسَةَ إِنْسَانٍ مِنْ جَمِيعِ نَجَاسَاتِهِ الَّتِي يَتَنَجَّسُ بِهَا، وَأُخْفِيَ عَنْهُ ثُمَّ عُلِمَ، فَهُوَ مُذْنِبٌ.
א֣וֹ כִ֤י יִגַּע֙ בְּטֻמְאַ֣ת אָדָ֔ם לְכֹל֙ טֻמְאָת֔וֹ אֲשֶׁ֥ר יִטְמָ֖א בָּ֑הּ וְנֶעְלַ֣ם מִמֶּ֔נּוּ יָדַ֖ע וְה֥וּא וְאָשֵֽׁם
اللاويين 5: 4
Lev.5.4
أَوْ إِذَا حَلَفَ أَحَدٌ مُفْتَرِطًا بِشَفَتَيْهِ لِلإِسَاءَةِ أَوْ لِلإِحْسَانِ مِنْ جَمِيعِ مَا يَفْتَرِطُ بِهِ الإِنْسَانُ فِي الْيَمِينِ، وَأُخْفِيَ عَنْهُ، ثُمَّ عُلِمَ، فَهُوَ مُذْنِبٌ فِي شَيْءٍ مِنْ ذلِكَ.
א֣וֹ כִּ֣י תִשָּׁבַע֩ נֶ֡פֶשׁ לְבַטֵּ֨א בִשְׂפָתַ֜יִם לְהָרַ֣ע א֣וֹ לְהֵיטִ֗יב לְ֠כֹל אֲשֶׁ֨ר יְבַטֵּ֧א הָאָדָ֛ם בִּשְׁבֻעָ֖ה וְנֶעְלַ֣ם מִמֶּ֑נּוּ יָדַ֥ע וְהוּא וְאָשֵׁ֖ם לְאַחַ֥ת מֵאֵֽלֶּה
اللاويين 5: 5
Lev.5.5
فَإِنْ كَانَ يُذْنِبُ فِي شَيْءٍ مِنْ هذِهِ، يُقِرُّ بِمَا قَدْ أَخْطَأَ بِهِ.
כִֽי וְהָיָ֥ה יֶאְשַׁ֖ם לְאַחַ֣ת מֵאֵ֑לֶּה וְהִ֨תְוַדָּ֔ה אֲשֶׁ֥ר חָטָ֖א עָלֶֽיהָ
اللاويين 5: 11
Lev.5.11
وَإِنْ لَمْ تَنَلْ يَدُهُ يَمَامَتَيْنِ أَوْ فَرْخَيْ حَمَامٍ فَيَأْتِي بِقُرْبَانِهِ عَمَّا أَخْطَأَ بِهِ عُشْرَ الإِيفَةِ مِنْ دَقِيقٍ، قُرْبَانَ خَطِيَّةٍ. لاَ يَضَعُ عَلَيْهِ زَيْتًا، وَلاَ يَجْعَلُ عَلَيْهِ لُبَانًا لأَنَّهُ قُرْبَانُ خَطِيَّةٍ.
וְאִם לֹא֩ תַשִּׂ֨יג יָד֜וֹ לִשְׁתֵּ֣י;תֹרִ֗ים אוֹ֮ לִשְׁנֵ֣י;בְנֵי יוֹנָה֒ וְהֵבִ֨יא קָרְבָּנ֜וֹ אֲשֶׁ֣ר חָטָ֗א עֲשִׂירִ֧ת הָאֵפָ֛ה סֹ֖לֶת לְחַטָּ֑את לֹא יָשִׂ֨ים עָלֶ֜יהָ שֶׁ֗מֶן וְלֹא יִתֵּ֤ן עָלֶ֙יהָ֙ לְבֹנָ֔ה כִּ֥י חַטָּ֖את
اللاويين 5: 15
Lev.5.15
إِذَا خَانَ أَحَدٌ خِيَانَةً وَأَخْطَأَ سَهْوًا فِي أَقْدَاسِ الرَّبِّ، يَأْتِي إِلَى الرَّبِّ بِذَبِيحَةٍ لإِثْمِهِ: كَبْشًا صَحِيحًا مِنَ الْغَنَمِ بِتَقْوِيمِكَ مِنْ شَوَاقِلِ فِضَّةٍ عَلَى شَاقِلِ الْقُدْسِ، ذَبِيحَةَ إِثْمٍ.
כִּֽי תִמְעֹ֣ל נֶ֚פֶשׁ מַ֔עַל וְחָֽטְאָה֙ בִּשְׁגָגָ֔ה מִקָּדְשֵׁ֖י יְהוָ֑ה וְהֵבִיא֩ לַֽיהוָ֜ה אֲשָׁמ֨וֹ אַ֧יִל תָּמִ֣ים מִן הַצֹּ֗אן בְּעֶרְכְּךָ֛ שְׁקָלִ֥ים כֶּֽסֶף בְּשֶֽׁקֶל הַקֹּ֖דֶשׁ לְאָשָֽׁם
اللاويين 5: 17
Lev.5.17
وَإِذَا أَخْطَأَ أَحَدٌ وَعَمِلَ وَاحِدَةً مِنْ جَمِيعِ مَنَاهِي الرَّبِّ الَّتِي لاَ يَنْبَغِي عَمَلُهَا، وَلَمْ يَعْلَمْ، كَانَ مُذْنِبًا وَحَمَلَ ذَنْبَهُ.
וְאִם כִּ֣י;תֶֽחֱטָ֔א נֶ֙פֶשׁ֙ וְעָֽשְׂתָ֗ה אַחַת֙ מִכָּל מִצְוֹ֣ת יְהוָ֔ה אֲשֶׁ֖ר לֹ֣א תֵעָשֶׂ֑ינָה וְלֹֽא יָדַ֥ע וְאָשֵׁ֖ם וְנָשָׂ֥א עֲוֹנֽוֹ
اللاويين 6: 2
Lev.6.2
إِذَا أَخْطَأَ أَحَدٌ وَخَانَ خِيَانَةً بِالرَّبِّ، وَجَحَدَ صَاحِبَهُ وَدِيعَةً أَوْ أَمَانَةً أَوْ مَسْلُوبًا، أَوِ اغْتَصَبَ مِنْ صَاحِبِهِ،
כִּ֣י תֶחֱטָ֔א נֶ֚פֶשׁ וּמָעֲלָ֥ה מַ֖עַל בַּיהוָ֑ה וְכִחֵ֨שׁ בַּעֲמִית֜וֹ בְּפִקָּד֗וֹן אֽוֹ בִתְשׂ֤וּמֶת;יָד֙ א֣וֹ בְגָזֵ֔ל א֖וֹ עָשַׁ֥ק עֲמִיתֽוֹ
اللاويين 7: 21
Lev.7.21
وَالنَّفْسُ الَّتِي تَمَسُّ شَيْئًا مَا نَجِسًا نَجَاسَةَ إِنْسَانٍ أَوْ بَهِيمَةً نَجِسَةً أَوْ مَكْرُوهًا مَا نَجِسًا، ثُمَّ تَأْكُلُ مِنْ لَحْمِ ذَبِيحَةِ السَّلاَمَةِ الَّتِي لِلرَّبِّ، تُقْطَعُ تِلْكَ النَّفْسُ مِنْ شَعْبِهَا.
וְנֶ֜פֶשׁ כִּֽי;תִגַּ֣ע בְּכָל טָמֵ֗א בְּטֻמְאַ֤ת אָדָם֙ א֣וֹ בִּבְהֵמָ֣ה טְמֵאָ֗ה א֚וֹ שֶׁ֣קֶץ בְּכָל טָמֵ֔א וְאָכַ֛ל מִבְּשַׂר זֶ֥בַח הַשְּׁלָמִ֖ים אֲשֶׁ֣ר לַיהוָ֑ה וְנִכְרְתָ֛ה הַהִ֖וא הַנֶּ֥פֶשׁ מֵעַמֶּֽיהָ
اللاويين 7: 25
Lev.7.25
إِنَّ كُلَّ مَنْ أَكَلَ شَحْمًا مِنَ الْبَهَائِمِ الَّتِي يُقَرِّبُ مِنْهَا وَقُودًا لِلرَّبِّ تُقْطَعُ مِنْ شَعْبِهَا، النَّفْسُ الَّتِي تَأْكُلُ.
כִּ֚י כָּל אֹכֵ֣ל חֵ֔לֶב מִן הַ֨בְּהֵמָ֔ה אֲשֶׁ֨ר יַקְרִ֥יב מִמֶּ֛נָּה אִשֶּׁ֖ה לַיהוָ֑ה וְנִכְרְתָ֛ה מֵֽעַמֶּֽיהָ הַנֶּ֥פֶשׁ הָאֹכֶ֖לֶת
اللاويين 7: 34
Lev.7.34
لأَنَّ صَدْرَ التَّرْدِيدِ وَسَاقَ الرَّفِيعَةِ قَدْ أَخَذْتُهُمَا مِنْ بَنِي إِسْرَائِيلَ مِنْ ذَبَائِحِ سَلاَمَتِهِمْ وَأَعْطَيْتُهُمَا لِهَارُونَ الْكَاهِنِ وَلِبَنِيهِ فَرِيضَةً دَهْرِيَّةً مِنْ بَنِي إِسْرَائِيلَ.
כִּי֩ חֲזֵ֨ה הַתְּנוּפָ֜ה שׁ֣וֹק הַתְּרוּמָ֗ה לָקַ֙חְתִּי֙ מֵאֵ֣ת בְּנֵֽי יִשְׂרָאֵ֔ל מִזִּבְחֵ֖י שַׁלְמֵיהֶ֑ם וָאֶתֵּ֣ן;אֹ֠תָם לְאַהֲרֹ֨ן הַכֹּהֵ֤ן וּלְבָנָיו֙ לְחָק עוֹלָ֔ם מֵאֵ֖ת בְּנֵ֥י יִשְׂרָאֵֽל
اللاويين 8: 33
Lev.8.33
وَمِنْ لَدُنْ بَابِ خَيْمَةِ الاجْتِمَاعِ، لاَ تَخْرُجُونَ سَبْعَةَ أَيَّامٍ إِلَى يَوْمِ كَمَالِ أَيَّامِ مَلْئِكُمْ، لأَنَّهُ سَبْعَةَ أَيَّامٍ يَمْلأُ أَيْدِيَكُمْ.
וּמִפֶּתַח֩ אֹ֨הֶל מוֹעֵ֜ד לֹ֤א תֵֽצְאוּ֙ שִׁבְעַ֣ת יָמִ֔ים עַ֚ד י֣וֹם מְלֹ֔את יְמֵ֖י מִלֻּאֵיכֶ֑ם כִּ֚י שִׁבְעַ֣ת יָמִ֔ים יְמַלֵּ֖א יֶדְכֶֽם
اللاويين 8: 35
Lev.8.35
وَلَدَى بَابِ خَيْمَةِ الاجْتِمَاعِ تُقِيمُونَ نَهَارًا وَلَيْلاً سَبْعَةَ أَيَّامٍ، وَتَحْفَظُونَ شَعَائِرَ الرَّبِّ فَلاَ تَمُوتُونَ، لأَنِّي هكَذَا أُمِرْتُ.
וּפֶתַח֩ אֹ֨הֶל מוֹעֵ֜ד תֵּשְׁב֨וּ יוֹמָ֤ם וָלַ֙יְלָה֙ שִׁבְעַ֣ת יָמִ֔ים וּשְׁמַרְתֶּ֛ם מִשְׁמֶ֥רֶת יְהוָ֖ה וְלֹ֣א תָמ֑וּתוּ כִּי כֵ֖ן צֻוֵּֽיתִי
اللاويين 9: 4
Lev.9.4
وَثَوْرًا وَكَبْشًا لِذَبِيحَةِ سَلاَمَةٍ لِلذَّبْحِ أَمَامَ الرَّبِّ، وَتَقْدِمَةً مَلْتُوتَةً بِزَيْتٍ. لأَنَّ الرَّبَّ الْيَوْمَ يَتَرَاءَى لَكُمْ.
וְשׁ֨וֹר וָאַ֜יִל לִשְׁלָמִ֗ים לִזְבֹּ֙חַ֙ לִפְנֵ֣י יְהוָ֔ה וּמִנְחָ֖ה בְּלוּלָ֣ה בַשָּׁ֑מֶן כִּ֣י יְהוָ֖ה הַיּ֔וֹם נִרְאָ֥ה אֲלֵיכֶֽם
اللاويين 10: 7
Lev.10.7
وَمِنْ بَابِ خَيْمَةِ الاجْتِمَاعِ لاَ تَخْرُجُوا لِئَلاَّ تَمُوتُوا، لأَنَّ دُهْنَ مَسْحَةِ الرَّبِّ عَلَيْكُمْ. فَفَعَلُوا حَسَبَ كَلاَمِ مُوسَى.
וּמִפֶּתַח֩ אֹ֨הֶל מוֹעֵ֜ד לֹ֤א תֵֽצְאוּ֙ פֶּן תָּמֻ֔תוּ כִּי שֶׁ֛מֶן מִשְׁחַ֥ת יְהוָ֖ה עֲלֵיכֶ֑ם וַֽיַּעֲשׂ֖וּ כִּדְבַ֥ר מֹשֶֽׁה
اللاويين 10: 12
Lev.10.12
وَقَالَ مُوسَى لِهَارُونَ وَأَلِعَازَارَ وَإِيثَامَارَ ابْنَيْهِ الْبَاقِيَيْنِ: خُذُوا التَّقْدِمَةَ الْبَاقِيَةَ مِنْ وَقَائِدِ الرَّبِّ وَكُلُوهَا فَطِيرًا بِجَانِبِ الْمَذْبَحِ لأَنَّهَا قُدْسُ أَقْدَاسٍ.
וַיְדַבֵּ֨ר מֹשֶׁ֜ה אַהֲרֹ֗ן אֶ֠לְעָזָר אִ֨יתָמָ֥ר בָּנָיו֮ הַנּֽוֹתָרִים֒ קְח֣וּ הַמִּנְחָ֗ה הַנּוֹתֶ֙רֶת֙ מֵאִשֵּׁ֣י יְהוָ֔ה וְאִכְל֥וּהָ מַצּ֖וֹת אֵ֣צֶל הַמִּזְבֵּ֑חַ כִּ֛י קֹ֥דֶשׁ קָֽדָשִׁ֖ים
اللاويين 10: 13
Lev.10.13
كُلُوهَا فِي مَكَانٍ مُقَدَّسٍ لأَنَّهَا فَرِيضَتُكَ وَفَرِيضَةُ بَنِيكَ مِنْ وَقَائِدِ الرَّبِّ، فَإِنَّنِي هكَذَا أُمِرْتُ.
וַאֲכַלְתֶּ֤ם;אֹתָהּ֙ בְּמָק֣וֹם קָדֹ֔שׁ כִּ֣י חָקְךָ֤ וְחָק בָּנֶ֙יךָ֙ הִ֔וא מֵאִשֵּׁ֖י יְהוָ֑ה כִּי כֵ֖ן צֻוֵּֽיתִי
اللاويين 10: 13
Lev.10.13
كُلُوهَا فِي مَكَانٍ مُقَدَّسٍ لأَنَّهَا فَرِيضَتُكَ وَفَرِيضَةُ بَنِيكَ مِنْ وَقَائِدِ الرَّبِّ، فَإِنَّنِي هكَذَا أُمِرْتُ.
וַאֲכַלְתֶּ֤ם;אֹתָהּ֙ בְּמָק֣וֹם קָדֹ֔שׁ כִּ֣י חָקְךָ֤ וְחָק בָּנֶ֙יךָ֙ הִ֔וא מֵאִשֵּׁ֖י יְהוָ֑ה כִּי כֵ֖ן צֻוֵּֽיתִי
اللاويين 10: 14
Lev.10.14
وَأَمَّا صَدْرُ التَّرْدِيدِ وَسَاقُ الرَّفِيعَةِ فَتَأْكُلُونَهُمَا فِي مَكَانٍ طَاهِرٍ أَنْتَ وَبَنُوكَ وَبَنَاتُكَ مَعَكَ، لأَنَّهُمَا جُعِلاَ فَرِيضَتَكَ وَفَرِيضَةَ بَنِيكَ مِنْ ذَبَائِحِ سَلاَمَةِ بَنِي إِسْرَائِيلَ.
חֲזֵ֨ה הַתְּנוּפָ֜ה שׁ֣וֹק הַתְּרוּמָ֗ה תֹּֽאכְלוּ֙ בְּמָק֣וֹם טָה֔וֹר אַתָּ֕ה וּבָנֶ֥יךָ וּבְנֹתֶ֖יךָ אִתָּ֑ךְ כִּֽי נִתְּנ֔וּ חָקְךָ֤ וְחָק בָּנֶ֙יךָ֙ מִזִּבְחֵ֥י שַׁלְמֵ֖י בְּנֵ֥י יִשְׂרָאֵֽל
اللاويين 10: 17
Lev.10.17
مَا لَكُمَا لَمْ تَأْكُلاَ ذَبِيحَةَ الْخَطِيَّةِ فِي الْمَكَانِ الْمُقَدَّسِ. لأَنَّهَا قُدْسُ أَقْدَاسٍ، وَقَدْ أَعْطَاكُمَا إِيَّاهَا لِتَحْمِلاَ إِثْمَ الْجَمَاعَةِ تَكْفِيرًا عَنْهُمْ أَمَامَ الرَّبِّ.
מַדּ֗וּעַ לֹֽא אֲכַלְתֶּ֤ם הַֽחַטָּאת֙ בִּמְק֣וֹם הַקֹּ֔דֶשׁ כִּ֛י קֹ֥דֶשׁ קָֽדָשִׁ֖ים הִ֑וא נָתַ֣ן;לָכֶ֗ם וְאֹתָ֣הּ לָשֵׂאת֙ עֲוֹ֣ן הָעֵדָ֔ה לְכַפֵּ֥ר עֲלֵיהֶ֖ם לִפְנֵ֥י יְהוָֽה
اللاويين 11: 4
Lev.11.4
إِلاَّ هذِهِ فَلاَ تَأْكُلُوهَا مِمَّا يَجْتَرُّ وَمِمَّا يَشُقُّ الظِّلْفَ: الْجَمَلَ، لأَنَّهُ يَجْتَرُّ لكِنَّهُ لاَ يَشُقُّ ظِلْفًا، فَهُوَ نَجِسٌ لَكُمْ.
אַ֤ךְ זֶה֙ לֹ֣א תֹֽאכְל֔וּ מִֽמַּעֲלֵי֙;הַגֵּרָ֔ה וּמִמַּפְרִיסֵ֖י הַפַּרְסָ֑ה הַ֠גָּמָל כִּֽי מַעֲלֵ֨ה;גֵרָ֜ה אֵינֶ֣נּוּ מַפְרִ֔יס וּפַרְסָה֙ ה֗וּא טָמֵ֥א לָכֶֽם
اللاويين 11: 5
Lev.11.5
وَالْوَبْرَ، لأَنَّهُ يَجْتَرُّ لكِنَّهُ لاَ يَشُقُّ ظِلْفًا، فَهُوَ نَجِسٌ لَكُمْ.
הַשָּׁפָ֗ן כִּֽי גֵרָה֙;מַעֲלֵ֤ה לֹ֣א יַפְרִ֑יס וּפַרְסָ֖ה ה֔וּא טָמֵ֥א לָכֶֽם