المعنى المختصر للكلمة
kiy:
(by implication) very widely used as a relative conjunction or adverb (as below)
اللفظ الأصلي
כִּי
نوع الكلمة
Conjunction
طريقة النطق
kiy
(kee)
تكرار الورود في الكتاب
4395
مرة في الكتاب
أصل الكلمة وجذرها
a primitive particle (the full form of the prepositional prefix) indicating causal relations of all kinds, antecedent or consequent
المعنى والشرح المفصل
(by implication) very widely used as a relative conjunction or adverb (as below)
الإنجليزية — KJV Translation Tags
and
+ (forasmuch, inasmuch, where-) as
assured(-ly)
+ but
certainly
doubtless
+ else
even
+ except
for
how
(because, in, so, than) that
+ nevertheless
now
rightly
seeing
since
surely
then
therefore
+ (al-) though
+ till
truly
+ until
when
whether
while
whom
yea
yet
أشهر ترجمات الكلمة في ترجمة سميث وفان دايك
أشكال الكلمة في النص الأصلي:
כִּֽי (1286×)
כִּ֣י (730×)
כִּ֥י (473×)
כִּ֤י (372×)
כִּי (357×)
כִּ֛י (141×)
כִּ֚י (129×)
כִּי֩ (96×)
شواهد ورود الكلمة في الكتاب المقدس (4395 آية)
شواهد الآيات في أسفار الكتاب المقدس
اللاويين 11: 6
Lev.11.6
وَالأَرْنَبَ، لأَنَّهُ يَجْتَرُّ لكِنَّهُ لاَ يَشُقُّ ظِلْفًا، فَهُوَ نَجِسٌ لَكُمْ.
הָאַרְנֶ֗בֶת כִּֽי מַעֲלַ֤ת;גֵּרָה֙ לֹ֣א הִפְרִ֑יסָה וּפַרְסָ֖ה הִ֔וא טְמֵאָ֥ה לָכֶֽם
اللاويين 11: 7
Lev.11.7
وَالْخِنْزِيرَ، لأَنَّهُ يَشُقُّ ظِلْفًا وَيَقْسِمُهُ ظِلْفَيْنِ، لكِنَّهُ لاَ يَجْتَرُّ، فَهُوَ نَجِسٌ لَكُمْ.
הַ֠חֲזִיר כִּֽי מַפְרִ֨יס פַּרְסָ֜ה וְשֹׁסַ֥ע שֶׁ֙סַע֙;פַּרְסָ֔ה ה֗וּא לֹֽא יִגָּ֑ר;גֵּרָ֣ה וְה֖וּא טָמֵ֥א לָכֶֽם
اللاويين 11: 37
Lev.11.37
وَإِذَا وَقَعَتْ وَاحِدَةٌ مِنْ جُثَثِهَا عَلَى شَيْءٍ مِنْ بِزْرِ زَرْعٍ يُزْرَعُ فَهُوَ طَاهِرٌ.
וְכִ֤י יִפֹּל֙ מִנִּבְלָתָ֔ם עַל כָּל אֲשֶׁ֣ר זֶ֥רַע זֵר֖וּעַ יִזָּרֵ֑עַ הֽוּא טָה֖וֹר
اللاويين 11: 38
Lev.11.38
لكِنْ إِذَا جُعِلَ مَاءٌ عَلَى بِزْرٍ فَوَقَعَ عَلَيْهِ وَاحِدَةٌ مِنْ جُثَثِهَا، فَإِنَّهُ نَجِسٌ لَكُمْ.
וְכִ֤י יֻתַּן מַ֙יִם֙ עַל זֶ֔רַע וְנָפַ֥ל עָלָ֑יו מִנִּבְלָתָ֖ם ה֖וּא טָמֵ֥א לָכֶֽם
اللاويين 11: 39
Lev.11.39
وَإِذَا مَاتَ وَاحِدٌ مِنَ الْبَهَائِمِ الَّتِي هِيَ طَعَامٌ لَكُمْ، فَمَنْ مَسَّ جُثَّتَهُ يَكُونُ نَجِسًا إِلَى الْمَسَاءِ.
וְכִ֤י יָמוּת֙ מִן הַבְּהֵמָ֔ה אֲשֶׁר הִ֥יא לְאָכְלָ֑ה לָכֶ֖ם הַנֹּגֵ֥עַ בְּנִבְלָתָ֖הּ יִטְמָ֥א עַד הָעָֽרֶב
اللاويين 11: 42
Lev.11.42
كُلُّ مَا يَمْشِي عَلَى بَطْنِهِ، وَكُلُّ مَا يَمْشِي عَلَى أَرْبَعٍ مَعَ كُلِّ مَا كَثُرَتْ أَرْجُلُهُ مِنْ كُلِّ دَبِيبٍ يَدِبُّ عَلَى الأَرْضِ، لاَ تَأْكُلُوهُ لأَنَّهُ مَكْرُوهٌ.
כֹּל֩ הוֹלֵ֨ךְ עַל גָּח֜וֹן וְכֹ֣ל הוֹלֵ֣ךְ עַל אַרְבַּ֗ע עַ֚ד כָּל מַרְבֵּ֣ה רַגְלַ֔יִם לְכָל הַשֶּׁ֖רֶץ הַשֹּׁרֵ֣ץ עַל הָאָ֑רֶץ לֹ֥א תֹאכְל֖וּם כִּי;הֵֽם שֶׁ֥קֶץ
اللاويين 11: 44
Lev.11.44
إِنِّي أَنَا الرَّبُّ إِلهُكُمْ فَتَتَقَدَّسُونَ وَتَكُونُونَ قِدِّيسِينَ، لأَنِّي أَنَا قُدُّوسٌ. وَلاَ تُنَجِّسُوا أَنْفُسَكُمْ بِدَبِيبٍ يَدِبُّ عَلَى الأَرْضِ.
כִּ֣י אֲנִ֣י יְהוָה֮ אֱלֹֽהֵיכֶם֒ וְהִתְקַדִּשְׁתֶּם֙ וִהְיִיתֶ֣ם קְדֹשִׁ֔ים כִּ֥י אָ֑נִי קָד֖וֹשׁ וְלֹ֤א תְטַמְּאוּ֙ נַפְשֹׁ֣תֵיכֶ֔ם בְּכָל;הַשֶּׁ֖רֶץ הָרֹמֵ֥שׂ עַל הָאָֽרֶץ
اللاويين 11: 44
Lev.11.44
إِنِّي أَنَا الرَّبُّ إِلهُكُمْ فَتَتَقَدَّسُونَ وَتَكُونُونَ قِدِّيسِينَ، لأَنِّي أَنَا قُدُّوسٌ. وَلاَ تُنَجِّسُوا أَنْفُسَكُمْ بِدَبِيبٍ يَدِبُّ عَلَى الأَرْضِ.
כִּ֣י אֲנִ֣י יְהוָה֮ אֱלֹֽהֵיכֶם֒ וְהִתְקַדִּשְׁתֶּם֙ וִהְיִיתֶ֣ם קְדֹשִׁ֔ים כִּ֥י אָ֑נִי קָד֖וֹשׁ וְלֹ֤א תְטַמְּאוּ֙ נַפְשֹׁ֣תֵיכֶ֔ם בְּכָל;הַשֶּׁ֖רֶץ הָרֹמֵ֥שׂ עַל הָאָֽרֶץ
اللاويين 11: 45
Lev.11.45
إِنِّي أَنَا الرَّبُّ الَّذِي أَصْعَدَكُمْ مِنْ أَرْضِ مِصْرَ لِيَكُونَ لَكُمْ إِلهًا. فَتَكُونُونَ قِدِّيسِينَ لأَنِّي أَنَا قُدُّوسٌ.
כִּ֣י אֲנִ֣י יְהוָ֗ה הַֽמַּעֲלֶ֤ה;אֶתְכֶם֙ מֵאֶ֣רֶץ מִצְרַ֔יִם לִהְיֹ֥ת לָכֶ֖ם לֵאלֹהִ֑ים וִהְיִיתֶ֣ם קְדֹשִׁ֔ים כִּ֥י אָֽנִי קָד֖וֹשׁ
اللاويين 11: 45
Lev.11.45
إِنِّي أَنَا الرَّبُّ الَّذِي أَصْعَدَكُمْ مِنْ أَرْضِ مِصْرَ لِيَكُونَ لَكُمْ إِلهًا. فَتَكُونُونَ قِدِّيسِينَ لأَنِّي أَنَا قُدُّوسٌ.
כִּ֣י אֲנִ֣י יְהוָ֗ה הַֽמַּעֲלֶ֤ה;אֶתְכֶם֙ מֵאֶ֣רֶץ מִצְרַ֔יִם לִהְיֹ֥ת לָכֶ֖ם לֵאלֹהִ֑ים וִהְיִיתֶ֣ם קְדֹשִׁ֔ים כִּ֥י אָֽנִי קָד֖וֹשׁ
اللاويين 12: 2
Lev.12.2
كَلِّمْ بَنِي إِسْرَائِيلَ قَائِلاً: إِذَا حَبِلَتِ امْرَأَةٌ وَوَلَدَتْ ذَكَرًا، تَكُونُ نَجِسَةً سَبْعَةَ أَيَّامٍ. كَمَا فِي أَيَّامِ طَمْثِ عِلَّتِهَا تَكُونُ نَجِسَةً.
דַּבֵּ֞ר;אֶל בְּנֵ֤י יִשְׂרָאֵל֙ לֵאמֹ֔ר כִּ֣י תַזְרִ֔יעַ אִשָּׁה֙ וְיָלְדָ֖ה זָכָ֑ר וְטָֽמְאָה֙ שִׁבְעַ֣ת יָמִ֔ים כִּימֵ֛י נִדַּ֥ת דְּוֹתָ֖הּ תִּטְמָֽא
اللاويين 13: 2
Lev.13.2
إِذَا كَانَ إِنْسَانٌ فِي جِلْدِ جَسَدِهِ نَاتِئٌ أَوْ قُوبَاءُ أَوْ لُمْعَةٌ تَصِيرُ فِي جِلْدِ جَسَدِهِ ضَرْبَةَ بَرَصٍ، يُؤْتَى بِهِ إِلَى هَارُونَ الْكَاهِنِ أَوْ إِلَى أَحَدِ بَنِيهِ الْكَهَنَةِ.
כִּֽי יִהְיֶ֤ה אָדָ֗ם בְעוֹר בְּשָׂרוֹ֙ שְׂאֵ֤ת אֽוֹ סַפַּ֙חַת֙ א֣וֹ בַהֶ֔רֶת וְהָיָ֥ה בְעוֹר בְּשָׂר֖וֹ לְנֶ֣גַע צָרָ֑עַת וְהוּבָא֙ אֶל אַהֲרֹ֣ן הַכֹּהֵ֔ן א֛וֹ אֶל אַחַ֥ד מִבָּנָ֖יו הַכֹּהֲנִֽים
اللاويين 13: 9
Lev.13.9
إِنْ كَانَتْ فِي إِنْسَانٍ ضَرْبَةُ بَرَصٍ فَيُؤْتَى بِهِ إِلَى الْكَاهِنِ.
כִּ֥י תִהְיֶ֖ה בְּאָדָ֑ם נֶ֣גַע צָרַ֔עַת וְהוּבָ֖א אֶל הַכֹּהֵֽן
اللاويين 13: 11
Lev.13.11
فَهُوَ بَرَصٌ مُزْمِنٌ فِي جِلْدِ جَسَدِهِ. فَيَحْكُمُ الْكَاهِنُ بِنَجَاسَتِهِ. لاَ يَحْجُزُهُ لأَنَّهُ نَجِسٌ.
הִוא֙ צָרַ֨עַת נוֹשֶׁ֤נֶת בְּע֣וֹר בְּשָׂר֔וֹ וְטִמְּא֖וֹ;הַכֹּהֵ֑ן לֹ֣א יַסְגִּרֶ֔נּוּ כִּ֥י טָמֵ֖א
اللاويين 13: 16
Lev.13.16
ثُمَّ إِنْ عَادَ اللَّحْمُ الْحَيُّ وَابْيَضَّ يَأْتِي إِلَى الْكَاهِنِ.
א֣וֹ כִ֥י יָשׁ֛וּב הַבָּשָׂ֥ר הַחַ֖י וְנֶהְפַּ֣ךְ;לְלָבָ֑ן וּבָ֖א אֶל הַכֹּהֵֽן
اللاويين 13: 18
Lev.13.18
وَإِذَا كَانَ الْجِسْمُ فِي جِلْدِهِ دُمَّلَةٌ قَدْ بَرِئَتْ،
כִּֽי יִהְיֶ֥ה וּבָשָׂ֕ר בֽוֹ בְעֹר֖וֹ שְׁחִ֑ין וְנִרְפָּֽא
اللاويين 13: 24
Lev.13.24
أَوْ إِذَا كَانَ الْجِسْمُ فِي جِلْدِهِ كَيُّ نَارٍ، وَكَانَ حَيُّ الْكَيِّ لُمْعَةً بَيْضَاءَ ضَارِبَةً إِلَى الْحُمْرَةِ أَوْ بَيْضَاءَ،
א֣וֹ כִּֽי יִהְיֶ֥ה בָשָׂ֔ר בְעֹר֖וֹ מִכְוַת אֵ֑שׁ וְֽהָיְתָ֞ה מִֽחְיַ֣ת הַמִּכְוָ֗ה בַּהֶ֛רֶת לְבָנָ֥ה אֲדַמְדֶּ֖מֶת א֥וֹ לְבָנָֽה
اللاويين 13: 28
Lev.13.28
لكِنْ إِنْ وَقَفَتِ اللُّمْعَةُ مَكَانَهَا، لَمْ تَمْتَدَّ فِي الْجِلْدِ، وَكَانَتْ كَامِدَةَ اللَّوْنِ، فَهِيَ نَاتِئُ الْكَيِّ، فَالْكَاهِنُ يَحْكُمُ بِطَهَارَتِهِ لأَنَّهَا أَثَرُ الْكَيِّ.
וְאִם תַעֲמֹ֨ד הַבַּהֶ֜רֶת תַּחְתֶּיהָ֩ לֹא פָשְׂתָ֤ה בָעוֹר֙ וְהִ֣וא כֵהָ֔ה הִ֑וא שְׂאֵ֥ת הַמִּכְוָ֖ה הַכֹּהֵ֔ן וְטִֽהֲרוֹ֙ כִּֽי צָרֶ֥בֶת הַמִּכְוָ֖ה
اللاويين 13: 29
Lev.13.29
وَإِذَا كَانَ رَجُلٌ أَوِ امْرَأَةٌ فِيهِ ضَرْبَةٌ فِي الرَّأْسِ أَوْ فِي الذَّقَنِ،
כִּֽי יִהְיֶ֥ה וְאִישׁ֙ א֣וֹ אִשָּׁ֔ה ב֖וֹ נָ֑גַע בְּרֹ֖אשׁ א֥וֹ בְזָקָֽן
اللاويين 13: 31
Lev.13.31
لكِنْ إِذَا رَأَى الْكَاهِنُ ضَرْبَةَ الْقَرَعِ وَإِذَا مَنْظَرُهَا لَيْسَ أَعْمَقَ مِنَ الْجِلْدِ، لكِنْ لَيْسَ فِيهَا شَعْرٌ أَسْوَدُ، يَحْجُزُ الْكَاهِنُ الْمَضْرُوبَ بِالْقَرَعِ سَبْعَةَ أَيَّامٍ.
וְכִֽי יִרְאֶ֨ה הַכֹּהֵ֜ן נֶ֣גַע הַנֶּ֗תֶק וְהִנֵּ֤ה מַרְאֵ֙הוּ֙ אֵין עָמֹ֣ק מִן הָע֔וֹר אֵ֣ין בּ֑וֹ וְשֵׂעָ֥ר שָׁחֹ֖ר וְהִסְגִּ֧יר הַכֹּהֵ֛ן נֶ֥גַע הַנֶּ֖תֶק שִׁבְעַ֥ת יָמִֽים
اللاويين 13: 38
Lev.13.38
وَإِذَا كَانَ رَجُلٌ أَوِ امْرَأَةٌ فِي جِلْدِ جَسَدِهِ لُمَعٌ، لُمَعٌ بِيضٌ،
כִּֽי יִהְיֶ֥ה וְאִישׁ֙ אֽוֹ אִשָּׁ֔ה בְעוֹר בְּשָׂרָ֖ם בֶּהָרֹ֑ת בֶּהָרֹ֖ת לְבָנֹֽת
اللاويين 13: 40
Lev.13.40
وَإِذَا كَانَ إِنْسَانٌ قَدْ ذَهَبَ شَعْرُ رَأْسِهِ فَهُوَ أَقْرَعُ. إِنَّهُ طَاهِرٌ.
וְאִ֕ישׁ כִּ֥י יִמָּרֵ֖ט רֹאשׁ֑וֹ קֵרֵ֥חַ ה֖וּא טָה֥וֹר
اللاويين 13: 42
Lev.13.42
لكِنْ إِذَا كَانَ فِي الْقَرَعَةِ أَوْ فِي الصَّلْعَةِ ضَرْبَةٌ بَيْضَاءُ ضَارِبَةٌ إِلَى الْحُمْرَةِ، فَهُوَ بَرَصٌ مُفْرِخٌ فِي قَرَعَتِهِ أَوْ فِي صَلْعَتِهِ.
וְכִֽי יִהְיֶ֤ה בַקָּרַ֙חַת֙ א֣וֹ בַגַּבַּ֔חַת נֶ֖גַע לָבָ֣ן אֲדַמְדָּ֑ם צָרַ֤עַת פֹּרַ֙חַת֙ בְּקָרַחְתּ֖וֹ א֥וֹ בְגַבַּחְתּֽוֹ
اللاويين 13: 47
Lev.13.47
وَأَمَّا الثَّوْبُ فَإِذَا كَانَ فِيهِ ضَرْبَةُ بَرَصٍ، ثَوْبُ صُوفٍ أَوْ ثَوْبُ كَتَّانٍ،
וְהַבֶּ֕גֶד כִּֽי יִהְיֶ֥ה ב֖וֹ נֶ֣גַע צָרָ֑עַת בְּבֶ֣גֶד צֶ֔מֶר א֖וֹ בְּבֶ֥גֶד פִּשְׁתִּֽים
اللاويين 13: 51
Lev.13.51
فَمَتَى رَأَى الضَّرْبَةَ فِي الْيَوْمِ السَّابعِ إِذَا كَانَتِ الضَّرْبَةُ قَدِ امْتَدَّتْ فِي الثَّوْبِ، فِي السَّدَى أَوِ اللُّحْمَةِ أَوْ فِي الْجِلْدِ مِنْ كُلِّ مَا يُصْنَعُ مِنْ جِلْدٍ لِلْعَمَلِ، فَالضَّرْبَةُ بَرَصٌ مُفْسِدٌ. إِنَّهَا نَجِسَةٌ.
וְרָאָ֨ה הַנֶּ֜גַע בַּיּ֣וֹם הַשְּׁבִיעִ֗י כִּֽי הַנֶּ֙גַע֙ פָשָׂ֤ה בַּ֠בֶּגֶד אֽוֹ;בַשְּׁתִ֤י אֽוֹ בָעֵ֙רֶב֙ א֣וֹ בָע֔וֹר לְכֹ֛ל אֲשֶׁר יֵעָשֶׂ֥ה הָע֖וֹר לִמְלָאכָ֑ה הַנֶּ֖גַע צָרַ֧עַת מַמְאֶ֛רֶת הֽוּא טָמֵ֥א
اللاويين 13: 52
Lev.13.52
فَيُحْرِقُ الثَّوْبَ أَوِ السَّدَى أَوِ اللُّحْمَةَ مِنَ الصُّوفِ أَوِ الْكَتَّانِ أَوْ مَتَاعِ الْجِلْدِ الَّذِي كَانَتْ فِيهِ الضَّرْبَةُ، لأَنَّهَا بَرَصٌ مُفْسِدٌ. بِالنَّارِ يُحْرَقُ.
וְשָׂרַ֨ף הַבֶּ֜גֶד א֥וֹ הַשְּׁתִ֣י א֣וֹ הָעֵ֗רֶב בַּצֶּ֙מֶר֙ א֣וֹ בַפִּשְׁתִּ֔ים א֚וֹ כָּל;כְּלִ֣י הָע֔וֹר אֲשֶׁר יִהְיֶ֥ה ב֖וֹ הַנָּ֑גַע כִּֽי צָרַ֤עַת מַמְאֶ֙רֶת֙ בָּאֵ֖שׁ תִּשָּׂרֵֽף
اللاويين 14: 13
Lev.14.13
وَيَذْبَحُ الْخَرُوفَ فِي الْمَوْضِعِ الَّذِي يَذْبَحُ فِيهِ ذَبِيحَةَ الْخَطِيَّةِ وَالْمُحْرَقَةَ فِي الْمَكَانِ الْمُقَدَّسِ، لأَنَّ ذَبِيحَةَ الإِثْمِ كَذَبِيحَةِ الْخَطِيَّةِ لِلْكَاهِنِ. إِنَّهَا قُدْسُ أَقْدَاسٍ.
וְשָׁחַ֣ט הַכֶּ֗בֶשׂ בִּ֠מְקוֹם אֲשֶׁ֨ר יִשְׁחַ֧ט הַֽחַטָּ֛את הָעֹלָ֖ה בִּמְק֣וֹם הַקֹּ֑דֶשׁ כִּ֡י כַּ֠חַטָּאת הָאָשָׁ֥ם לַכֹּהֵ֔ן הוּא֙ קֹ֥דֶשׁ קָֽדָשִׁ֖ים
اللاويين 14: 34
Lev.14.34
مَتَى جِئْتُمْ إِلَى أَرْضِ كَنْعَانَ الَّتِي أُعْطِيكُمْ مُلْكًا، وَجَعَلْتُ ضَرْبَةَ بَرَصٍ فِي بَيْتٍ فِي أَرْضِ مُلْكِكُمْ.
כִּ֤י תָבֹ֙אוּ֙ אֶל אֶ֣רֶץ כְּנַ֔עַן אֲשֶׁ֥ר אֲנִ֛י;נֹתֵ֥ן;לָכֶ֖ם לַאֲחֻזָּ֑ה וְנָתַתִּי֙ נֶ֣גַע צָרַ֔עַת בְּבֵ֖ית אֶ֥רֶץ אֲחֻזַּתְכֶֽם
اللاويين 14: 48
Lev.14.48
لكِنْ إِنْ أَتَى الْكَاهِنُ وَرَأَى وَإِذَا الضَّرْبَةُ لَمْ تَمْتَدَّ فِي الْبَيْتِ بَعْدَ تَطْيِينِ الْبَيْتِ، يُطَهِّرُ الْكَاهِنُ الْبَيْتَ. لأَنَّ الضَّرْبَةَ قَدْ بَرِئَتْ.
וְאִם בֹּ֨א;יָבֹ֜א הַכֹּהֵ֗ן וְרָאָה֙ וְ֠הִנֵּה הַנֶּ֙גַע֙ לֹא פָשָׂ֤ה בַּבַּ֔יִת אַחֲרֵ֖י הִטֹּ֣חַ הַבָּ֑יִת וְטִהַ֤ר הַכֹּהֵן֙ הַבַּ֔יִת כִּ֥י הַנָּֽגַע נִרְפָּ֖א
اللاويين 15: 2
Lev.15.2
كَلِّمَا بَنِي إِسْرَائِيلَ وَقُولاَ لَهُمْ: كُلُّ رَجُلٍ يَكُونُ لَهُ سَيْلٌ مِنْ لَحْمِهِ، فَسَيْلُهُ نَجِسٌ.
דַּבְּרוּ֙ אֶל;בְּנֵ֣י יִשְׂרָאֵ֔ל וַאֲמַרְתֶּ֖ם אֲלֵהֶ֑ם אִ֣ישׁ;אִ֗ישׁ כִּ֤י;יִהְיֶה֙ זָ֣ב מִבְּשָׂר֔וֹ זוֹב֖וֹ טָמֵ֥א