المعنى المختصر للكلمة
yâhab:
to give (whether literal or figurative)
اللفظ الأصلي
יָהַב
نوع الكلمة
فعل
طريقة النطق
yâhab
(yaw-hab)
تكرار الورود في الكتاب
33
مرة في الكتاب
أصل الكلمة وجذرها
a primitive root;
المعنى والشرح المفصل
1
to give (whether literal or figurative)
2
generally, to put
3
imperatively (reflexive) come
الإنجليزية — KJV Translation Tags
ascribe
bring
come on
give
go
set
take
أشهر ترجمات الكلمة في ترجمة سميث وفان دايك
أشكال الكلمة في النص الأصلي:
הָב֥וּ (6×)
הָב֣וּ (6×)
הָב֥וּ;לָכֶ֛ם (3×)
הָֽבָה;לָּ֣נוּ (2×)
הָ֣בָה (2×)
הָ֚בָה (2×)
לָּ֣נוּ;הָֽבָה (1×)
הָבָ֣ה (1×)
شواهد ورود الكلمة في الكتاب المقدس (33 آية)
شواهد الآيات في أسفار الكتاب المقدس
التكوين 11: 3
Gen.11.3
وَقَالَ بَعْضُهُمْ لِبَعْضٍ: هَلُمَّ نَصْنَعُ لِبْنًا وَنَشْوِيهِ شَيًّا. فَكَانَ لَهُمُ اللِّبْنُ مَكَانَ الْحَجَرِ، وَكَانَ لَهُمُ الْحُمَرُ مَكَانَ الطِّينِ.
וַיֹּאמְר֞וּ אִ֣ישׁ אֶל;רֵעֵ֗הוּ הָ֚בָה נִלְבְּנָ֣ה לְבֵנִ֔ים וְנִשְׂרְפָ֖ה לִשְׂרֵפָ֑ה וַתְּהִ֨י לָהֶ֤ם הַלְּבֵנָה֙ לְאָ֔בֶן הָיָ֥ה לָהֶ֖ם וְהַ֣חֵמָ֔ר לַחֹֽמֶר
التكوين 11: 4
Gen.11.4
وَقَالُوا: هَلُمَّ نَبْنِ لأَنْفُسِنَا مَدِينَةً وَبُرْجًا رَأْسُهُ بِالسَّمَاءِ. وَنَصْنَعُ لأَنْفُسِنَا اسْمًا لِئَلاَّ نَتَبَدَّدَ عَلَى وَجْهِ كُلِّ الأَرْضِ.
וַיֹּאמְר֞וּ הָ֣בָה נִבְנֶה לָּ֣נוּ עִ֗יר וּמִגְדָּל֙ וְרֹאשׁ֣וֹ בַשָּׁמַ֔יִם וְנַֽעֲשֶׂה לָּ֖נוּ שֵׁ֑ם פֶּן נָפ֖וּץ עַל פְּנֵ֥י כָל הָאָֽרֶץ
التكوين 11: 7
Gen.11.7
هَلُمَّ نَنْزِلْ وَنُبَلْبِلْ هُنَاكَ لِسَانَهُمْ حَتَّى لاَ يَسْمَعَ بَعْضُهُمْ لِسَانَ بَعْضٍ.
הָ֚בָה נֵֽרְדָ֔ה וְנָבְלָ֥ה שָׁ֖ם שְׂפָתָ֑ם אֲשֶׁר֙ לֹ֣א יִשְׁמְע֔וּ אִ֖ישׁ שְׂפַ֥ת רֵעֵֽהוּ
التكوين 29: 21
Gen.29.21
ثُمَّ قَالَ يَعْقُوبُ لِلاَبَانَ: أَعْطِنِي امْرَأَتِي لأَنَّ أَيَّامِي قَدْ كَمُلَتْ، فَأَدْخُلَ عَلَيْهَا.
וַיֹּ֨אמֶר יַעֲקֹ֤ב אֶל;לָבָן֙ הָבָ֣ה אִשְׁתִּ֔י כִּ֥י יָמָ֑י מָלְא֖וּ וְאָב֖וֹאָה אֵלֶֽיהָ
التكوين 30: 1
Gen.30.1
فَلَمَّا رَأَتْ رَاحِيلُ أَنَّهَا لَمْ تَلِدْ لِيَعْقُوبَ، غَارَتْ رَاحِيلُ مِنْ أُخْتِهَا، وَقَالَتْ لِيَعْقُوبَ: هَبْ لِي بَنِينَ، وَإِلاَّ فَأَنَا أَمُوتُ..
וַתֵּ֣רֶא רָחֵ֗ל כִּ֣י לֹ֤א יָֽלְדָה֙ לְיַעֲקֹ֔ב וַתְּקַנֵּ֥א רָחֵ֖ל אֶֽל בַּאֲחֹתָ֑הּ וַתֹּ֤אמֶר יַעֲקֹב֙ הָֽבָה לִּ֣י בָנִ֔ים וְאִם;אַ֖יִן אָנֹֽכִי מֵתָ֥ה
التكوين 38: 16
Gen.38.16
فَمَالَ إِلَيْهَا عَلَى الطَّرِيقِ وَقَالَ: هَاتِي أَدْخُلْ عَلَيْكِ. لأَنَّهُ لَمْ يَعْلَمْ أَنَّهَا كَنَّتُهُ. فَقَالَتْ: مَاذَا تُعْطِينِي لِكَيْ تَدْخُلَ عَلَيَّ.
וַיֵּ֨ט אֵלֶ֜יהָ אֶל הַדֶּ֗רֶךְ וַיֹּ֙אמֶר֙ הָֽבָה;נָּא֙ אָב֣וֹא אֵלַ֔יִךְ כִּ֚י לֹ֣א יָדַ֔ע כִּ֥י כַלָּת֖וֹ וַתֹּ֙אמֶר֙ מַה תִּתֶּן;לִּ֔י כִּ֥י תָב֖וֹא אֵלָֽי
التكوين 47: 15
Gen.47.15
فَلَمَّا فَرَغَتِ الْفِضَّةُ مِنْ أَرْضِ مِصْرَ وَمِنْ أَرْضِ كَنْعَانَ أَتَى جَمِيعُ الْمِصْرِيِّينَ إِلَى يُوسُفَ قَائِلِينَ: أَعْطِنَا خُبْزًا، فَلِمَاذَا نَمُوتُ قُدَّامَكَ. لأَنْ لَيْسَ فِضَّةٌ
וַיִּתֹּ֣ם הַכֶּ֗סֶף מֵאֶ֣רֶץ מִצְרַיִם֮ וּמֵאֶ֣רֶץ כְּנַעַן֒ וַיָּבֹאוּ֩ כָל מִצְרַ֨יִם אֶל יוֹסֵ֤ף לֵאמֹר֙ הָֽבָה;לָּ֣נוּ לֶ֔חֶם וְלָ֥מָּה נָמ֖וּת נֶגְדֶּ֑ךָ כִּ֥י אָפֵ֖ס כָּֽסֶף
التكوين 47: 16
Gen.47.16
فَقَالَ يُوسُفُ: هَاتُوا مَوَاشِيَكُمْ فَأُعْطِيَكُمْ بِمَوَاشِيكُمْ، إِنْ لَمْ يَكُنْ فِضَّةٌ
וַיֹּ֤אמֶר יוֹסֵף֙ הָב֣וּ מִקְנֵיכֶ֔ם וְאֶתְּנָ֥ה;לָכֶ֖ם בְּמִקְנֵיכֶ֑ם אִם אָפֵ֖ס כָּֽסֶף
الخروج 1: 10
Exo.1.10
هَلُمَّ نَحْتَالُ لَهُمْ لِئَلاَّ يَنْمُوا، فَيَكُونَ إِذَا حَدَثَتْ حَرْبٌ أَنَّهُمْ يَنْضَمُّونَ إِلَى أَعْدَائِنَا وَيُحَارِبُونَنَا وَيَصْعَدُونَ مِنَ الأَرْضِ.
הָ֥בָה נִֽתְחַכְּמָ֖ה ל֑וֹ פֶּן יִרְבֶּ֗ה וְהָיָ֞ה כִּֽי תִקְרֶ֤אנָה מִלְחָמָה֙ וְנוֹסַ֤ף עַל שֹׂ֣נְאֵ֔ינוּ וְנִלְחַם;בָּ֖נוּ וְעָלָ֥ה מִן הָאָֽרֶץ
التثنية 1: 13
Deu.1.13
هَاتُوا مِنْ أَسْبَاطِكُمْ رِجَالاً حُكَمَاءَ وَعُقَلاَءَ وَمَعْرُوفِينَ، فَأَجْعَلُهُمْ رُؤُوسَكُمْ.
הָב֣וּ;לָ֠כֶם לְשִׁבְטֵיכֶ֑ם אֲנָשִׁ֨ים חֲכָמִ֧ים וּנְבֹנִ֛ים וִידֻעִ֖ים וַאֲשִׂימֵ֖ם בְּרָאשֵׁיכֶֽם
التثنية 32: 3
Deu.32.3
إِنِّي بِاسْمِ الرَّبِّ أُنَادِي. أَعْطُوا عَظَمَةً لإِلهِنَا.
כִּ֛י שֵׁ֥ם יְהוָ֖ה אֶקְרָ֑א הָב֥וּ גֹ֖דֶל לֵאלֹהֵֽינוּ
يشوع 18: 4
Jos.18.4
هَاتُوا ثَلاَثَةَ رِجَال مِنْ كُلِّ سِبْطٍ فَأُرْسِلَهُمْ فَيَقُومُوا وَيَسِيرُوا فِي الأَرْضِ وَيَكْتُبُوهَا بِحَسَبِ أَنْصِبَتِهِمْ، ثُمَّ يَأْتُوا إِلَيَّ.
הָב֥וּ;לָכֶ֛ם שְׁלֹשָׁ֥ה אֲנָשִׁ֖ים לַשָּׁ֑בֶט וְאֶשְׁלָחֵ֗ם וְיָקֻ֜מוּ וְיִֽתְהַלְּכ֥וּ בָאָ֛רֶץ וְיִכְתְּב֥וּ;אוֹתָ֛הּ לְפִ֥י נַֽחֲלָתָ֖ם וְיָבֹ֥אוּ אֵלָֽי
القضاة 1: 15
Jdg.1.15
فَقَالَتْ لَهُ: أَعْطِنِي بَرَكَةً. لأَنَّكَ أَعْطَيْتَنِي أَرْضَ الْجَنُوبِ، فَأَعْطِنِي يَنَابِيعَ مَاءٍ. فَأَعْطَاهَا كَالَبُ الْيَنَابِيعَ الْعُلْيَا وَالْيَنَابِيعَ السُّفْلَى.
וַתֹּ֨אמֶר ל֜וֹ הָֽבָה;לִּ֣י בְרָכָ֗ה כִּ֣י נְתַתָּ֔נִי אֶ֤רֶץ הַנֶּ֙גֶב֙ וְנָתַתָּ֥ה;לִ֖י גֻּלֹּ֣ת מָ֑יִם וַיִּתֶּן;לָ֣הּ כָּלֵ֗ב גֻּלֹּ֣ת עִלִּ֔ית גֻּלֹּ֥ת תַּחְתִּֽית
القضاة 20: 7
Jdg.20.7
هُوَذَا كُلُّكُمْ بَنُو إِسْرَائِيلَ. هَاتُوا حُكْمَكُمْ وَرَأْيَكُمْ ههُنَا.
הִנֵּ֥ה כֻלְּכֶ֖ם בְּנֵ֣י יִשְׂרָאֵ֑ל הָב֥וּ;לָכֶ֛ם דָּבָ֥ר וְעֵצָ֖ה הֲלֹֽם
راعوث 3: 15
Rut.3.15
ثُمَّ قَالَ: هَاتِي الرِّدَاءَ الَّذِي عَلَيْكِ وَأَمْسِكِيهِ. فَأَمْسَكَتْهُ، فَاكْتَالَ سِتَّةً مِنَ الشَّعِيرِ وَوَضَعَهَا عَلَيْهَا، ثُمَّ دَخَلَ الْمَدِينَةَ.
וַיֹּ֗אמֶר הָ֠בִי הַמִּטְפַּ֧חַת אֲשֶׁר עָלַ֛יִךְ וְאֶֽחֳזִי;בָ֖הּ וַתֹּ֣אחֶז;בָּ֑הּ וַיָּ֤מָד שֵׁשׁ שְׂעֹרִים֙ וַיָּ֣שֶׁת עָלֶ֔יהָ וַיָּבֹ֖א הָעִֽיר
صموئيل الأول 14: 41
1Sa.14.41
وَقَالَ شَاوُلُ لِلرَّبِّ إِلهِ إِسْرَائِيلَ: هَبْ صِدْقًا. فَأُخِذَ يُونَاثَانُ وَشَاوُلُ، أَمَّا الشَّعْبُ فَخَرَجُوا.
וַיֹּ֣אמֶר שָׁא֗וּל אֶל;יְהוָ֛ה אֱלֹהֵ֥י יִשְׂרָאֵ֖ל הָ֣בָה תָמִ֑ים וַיִּלָּכֵ֧ד יוֹנָתָ֛ן וְשָׁא֖וּל וְהָעָ֥ם יָצָֽאוּ
صموئيل الثاني 11: 15
2Sa.11.15
وَكَتَبَ فِي الْمَكْتُوبِ يَقُولُ: اجْعَلُوا أُورِيَّا فِي وَجْهِ الْحَرْبِ الشَّدِيدَةِ، وَارْجِعُوا مِنْ وَرَائِهِ فَيُضْرَبَ وَيَمُوتَ.
וַיִּכְתֹּ֥ב בַּסֵּ֖פֶר לֵאמֹ֑ר הָב֣וּ אֽוּרִיָּ֗ה אֶל מוּל֙;פְּנֵ֤י הַמִּלְחָמָה֙ הַֽחֲזָקָ֔ה וְשַׁבְתֶּ֥ם מֵאַחֲרָ֖יו וְנִכָּ֥ה וָמֵֽת
صموئيل الثاني 16: 20
2Sa.16.20
وَقَالَ أَبْشَالُومُ لأَخِيتُوفَلَ: أَعْطُوا مَشُورَةً، مَاذَا نَفْعَلُ..
וַיֹּ֥אמֶר אַבְשָׁל֖וֹם אֲחִיתֹ֑פֶל;אֶל הָב֥וּ;לָכֶ֛ם עֵצָ֖ה מַֽה נַּעֲשֶֽׂה
أخبار الأيام الأول 16: 28
1Ch.16.28
هَبُوا الرَّبَّ يَا عَشَائِرَ الشُّعُوبِ، هَبُوا الرَّبَّ مَجْدًا وَعِزَّةً.
הָב֤וּ לַֽיהוָה֙ מִשְׁפְּח֣וֹת עַמִּ֔ים הָב֥וּ לַיהוָ֖ה כָּב֥וֹד וָעֹֽז
أخبار الأيام الأول 16: 28
1Ch.16.28
هَبُوا الرَّبَّ يَا عَشَائِرَ الشُّعُوبِ، هَبُوا الرَّبَّ مَجْدًا وَعِزَّةً.
הָב֤וּ לַֽיהוָה֙ מִשְׁפְּח֣וֹת עַמִּ֔ים הָב֥וּ לַיהוָ֖ה כָּב֥וֹד וָעֹֽז
أخبار الأيام الأول 16: 29
1Ch.16.29
هَبُوا الرَّبَّ مَجْدَ اسْمِهِ. احْمِلُوا هَدَايَا وَتَعَالَوْا إِلَى أَمَامِهِ. اسْجُدُوا لِلرَّبِّ فِي زِينَةٍ مُقَدَّسَةٍ.
הָב֥וּ לַיהוָ֖ה כְּב֣וֹד שְׁמ֑וֹ שְׂא֤וּ מִנְחָה֙ וּבֹ֣אוּ לְפָנָ֔יו הִשְׁתַּחֲו֥וּ לַיהוָ֖ה בְּהַדְרַת קֹֽדֶשׁ
أيوب 6: 22
Job.6.22
هَلْ قُلْتُ: أَعْطُونِي أَوْ مِنْ مَالِكُمُ ارْشُوا مِنْ أَجْلِي.
הֲֽכִי אָ֭מַרְתִּי הָ֣בוּ;לִ֑י וּ֝מִכֹּחֲכֶ֗ם שִׁחֲד֥וּ בַעֲדִֽי
المزامير 29: 1
Psa.29.1
مَزْمُورٌ لِدَاوُدَ قَدِّمُوا لِلرَّبِّ يَا أَبْنَاءَ اللهِ، قَدِّمُوا لِلرَّبِّ مَجْدًا وَعِزًّا.
מִזְמ֗וֹר לְדָ֫וִ֥ד הָב֣וּ לַֽ֭יהוָה בְּנֵ֣י אֵלִ֑ים הָב֥וּ לַ֝יהוָ֗ה כָּב֥וֹד וָעֹֽז
المزامير 29: 1
Psa.29.1
مَزْمُورٌ لِدَاوُدَ قَدِّمُوا لِلرَّبِّ يَا أَبْنَاءَ اللهِ، قَدِّمُوا لِلرَّبِّ مَجْدًا وَعِزًّا.
מִזְמ֗וֹר לְדָ֫וִ֥ד הָב֣וּ לַֽ֭יהוָה בְּנֵ֣י אֵלִ֑ים הָב֥וּ לַ֝יהוָ֗ה כָּב֥וֹד וָעֹֽז
المزامير 29: 2
Psa.29.2
قَدِّمُوا لِلرَّبِّ مَجْدَ اسْمِهِ. اسْجُدُوا لِلرَّبِّ فِي زِينَةٍ مُقَدَّسَةٍ.
הָב֣וּ לַֽ֭יהוָה כְּב֣וֹד שְׁמ֑וֹ הִשְׁתַּחֲו֥וּ לַ֝יהוָ֗ה בְּהַדְרַת קֹֽדֶשׁ
المزامير 60: 11
Psa.60.11
أَعْطِنَا عَوْنًا فِي الضِّيقِ، فَبَاطِلٌ هُوَ خَلاَصُ الإِنْسَانِ.
לָּ֣נוּ;הָֽבָה עֶזְרָ֣ת מִצָּ֑ר וְ֝שָׁ֗וְא תְּשׁוּעַ֥ת אָדָם
المزامير 96: 7
Psa.96.7
قَدِّمُوا لِلرَّبِّ يَا قَبَائِلَ الشُّعُوبِ، قَدِّمُوا لِلرَّبِّ مَجْدًا وَقُوَّةً.
הָב֣וּ לַ֭יהוָה מִשְׁפְּח֣וֹת עַמִּ֑ים הָב֥וּ לַ֝יהוָ֗ה כָּב֥וֹד וָעֹֽז
المزامير 96: 7
Psa.96.7
قَدِّمُوا لِلرَّبِّ يَا قَبَائِلَ الشُّعُوبِ، قَدِّمُوا لِلرَّبِّ مَجْدًا وَقُوَّةً.
הָב֣וּ לַ֭יהוָה מִשְׁפְּח֣וֹת עַמִּ֑ים הָב֥וּ לַ֝יהוָ֗ה כָּב֥וֹד וָעֹֽז
المزامير 96: 8
Psa.96.8
قَدِّمُوا لِلرَّبِّ مَجْدَ اسْمِهِ. هَاتُوا تَقْدِمَةً وَادْخُلُوا دِيَارَهُ.
הָב֣וּ לַ֭יהוָה כְּב֣וֹד שְׁמ֑וֹ שְׂאֽוּ מִ֝נְחָ֗ה וּבֹ֥אוּ לְחַצְרוֹתָֽיו
المزامير 108: 12
Psa.108.12
أَعْطِنَا عَوْنًا فِي الضِّيقِ، فَبَاطِلٌ هُوَ خَلاَصُ الإِنْسَانِ.
הָֽבָה;לָּ֣נוּ עֶזְרָ֣ת מִצָּ֑ר וְ֝שָׁ֗וְא תְּשׁוּעַ֥ת אָדָֽם