טוֹב (H2896) - ṭôwb | معجم سترونغ العبري

الأمثال 28: 10 Pro.28.10

مَنْ يُضِلُّ الْمُسْتَقِيمِينَ فِي طَرِيق رَدِيئَةٍ فَفِي حُفْرَتِهِ يَسْقُطُ هُوَ، أَمَّا الْكَمَلَةُ فَيَمْتَلِكُونَ خَيْرًا.

מַשְׁגֶּ֤ה יְשָׁרִ֨ים בְּדֶ֥רֶךְ רָ֗ע בִּשְׁחוּת֥וֹ יִפּ֑וֹל הֽוּא וּ֝תְמִימִ֗ים יִנְחֲלוּ טֽוֹב

الأمثال 28: 21 Pro.28.21

مُحَابَاةُ الْوُجُوهِ لَيْسَتْ صَالِحَةً، فَيُذْنِبُ الإِنْسَانُ لأَجْلِ كِسْرَةِ خُبْزٍ.

הַֽכֵּר פָּנִ֥ים לֹא ט֑וֹב יִפְשַׁע גָּֽבֶר וְעַל פַּת לֶ֝֗חֶם

الأمثال 31: 12 Pro.31.12

تَصْنَعُ لَهُ خَيْرًا لاَ شَرًّا كُلَّ أَيَّامِ حَيَاتِهَا.

גְּמָלַ֣תְהוּ ט֣וֹב וְלֹא רָ֑ע כֹּ֝֗ל יְמֵ֣י חַיֶּֽיה

الأمثال 31: 18 Pro.31.18

تَشْعُرُ أَنَّ تِجَارَتَهَا جَيِّدَةٌ. سِرَاجُهَا لاَ يَنْطَفِئُ فِي اللَّيْلِ.

טָ֭עֲמָה כִּי סַחְרָ֑הּ ט֣וֹב נֵרָֽהּ לֹֽא יִכְבֶּ֖ה בַלַּ֣יְלָה

الجامعة 2: 1 Ecc.2.1

قُلْتُ أَنَا فِي قَلْبِي: هَلُمَّ أَمْتَحِنُكَ بِالْفَرَحِ فَتَرَى خَيْرًا. وَإِذَا هذَا أَيْضًا بَاطِلٌ.

אָמַ֤רְתִּֽי אֲנִי֙ בְּלִבִּ֔י לְכָה;נָּ֛א אֲנַסְּכָ֛ה בְשִׂמְחָ֖ה וּרְאֵ֣ה בְט֑וֹב וְהִנֵּ֥ה ה֖וּא גַם הָֽבֶל

الجامعة 2: 3 Ecc.2.3

اِفْتَكَرْتُ فِي قَلْبِي أَنْ أُعَلِّلَ جَسَدِي بِالْخَمْرِ، وَقَلْبِي يَلْهَجُ بِالْحِكْمَةِ، وَأَنْ آخُذَ بِالْحَمَاقَةِ، حَتَّى أَرَى مَا هُوَ الْخَيْرُ لِبَنِي الْبَشَرِ حَتَّى يَفْعَلُوهُ تَحْتَ السَّمَاوَاتِ مُدَّةَ أَيَّامِ حَيَاتِهِمْ.

תַּ֣רְתִּי בְלִבִּ֔י לִמְשׁ֥וֹךְ בְּשָׂרִ֑י בַּיַּ֖יִן וְלִבִּ֞י נֹהֵ֤ג בַּֽחָכְמָה֙ וְלֶאֱחֹ֣ז בְּסִכְל֔וּת עַ֣ד;אֲשֶׁר אֶרְאֶ֗ה אֵי זֶ֨ה ט֜וֹב לִבְנֵ֤י הָאָדָם֙ אֲשֶׁ֤ר יַעֲשׂוּ֙ תַּ֣חַת הַשָּׁמַ֔יִם מִסְפַּ֖ר יְמֵ֥י חַיֵּיהֶֽם

الجامعة 2: 24 Ecc.2.24

لَيْسَ لِلإِنْسَانِ خَيْرٌ مِنْ أَنْ يَأْكُلَ وَيَشْرَبَ وَيُرِيَ نَفْسَهُ خَيْرًا فِي تَعَبِهِ. رَأَيْتُ هذَا أَيْضًا أَنَّهُ مِنْ يَدِ اللهِ.

אֵֽין בָּאָדָם֙ ט֤וֹב שֶׁיֹּאכַ֣ל וְשָׁתָ֔ה וְהֶרְאָ֧ה נַפְשׁ֛וֹ ט֖וֹב בַּעֲמָל֑וֹ רָאִ֣יתִי;אָ֔נִי זֹה֙ גַּם כִּ֛י;הִֽיא מִיַּ֥ד הָאֱלֹהִ֖ים

الجامعة 2: 24 Ecc.2.24

لَيْسَ لِلإِنْسَانِ خَيْرٌ مِنْ أَنْ يَأْكُلَ وَيَشْرَبَ وَيُرِيَ نَفْسَهُ خَيْرًا فِي تَعَبِهِ. رَأَيْتُ هذَا أَيْضًا أَنَّهُ مِنْ يَدِ اللهِ.

אֵֽין בָּאָדָם֙ ט֤וֹב שֶׁיֹּאכַ֣ל וְשָׁתָ֔ה וְהֶרְאָ֧ה נַפְשׁ֛וֹ ט֖וֹב בַּעֲמָל֑וֹ רָאִ֣יתִי;אָ֔נִי זֹה֙ גַּם כִּ֛י;הִֽיא מִיַּ֥ד הָאֱלֹהִ֖ים

الجامعة 2: 26 Ecc.2.26

لأَنَّهُ يُؤْتِي الإِنْسَانَ الصَّالِحَ قُدَّامَهُ حِكْمَةً وَمَعْرِفَةً وَفَرَحًا، أَمَّا الْخَاطِئُ فَيُعْطِيهِ شُغْلَ الْجَمْعِ وَالتَّكْوِيمِ، لِيُعْطِيَ لِلصَّالِحِ قُدَّامَ اللهِ. هذَا أَيْضًا بَاطِلٌ وَقَبْضُ الرِّيحِ.

כִּ֤י נָתַ֛ן לְאָדָם֙ שֶׁטּ֣וֹב לְפָנָ֔יו חָכְמָ֥ה וְדַ֖עַת וְשִׂמְחָ֑ה וְלַחוֹטֶא֩ נָתַ֨ן עִנְיָ֜ן לֶאֱס֣וֹף וְלִכְנ֗וֹס לָתֵת֙ לְטוֹב֙ לִפְנֵ֣י הָֽאֱלֹהִ֔ים זֶ֥ה גַּם הֶ֖בֶל וּרְע֥וּת רֽוּחַ

الجامعة 2: 26 Ecc.2.26

لأَنَّهُ يُؤْتِي الإِنْسَانَ الصَّالِحَ قُدَّامَهُ حِكْمَةً وَمَعْرِفَةً وَفَرَحًا، أَمَّا الْخَاطِئُ فَيُعْطِيهِ شُغْلَ الْجَمْعِ وَالتَّكْوِيمِ، لِيُعْطِيَ لِلصَّالِحِ قُدَّامَ اللهِ. هذَا أَيْضًا بَاطِلٌ وَقَبْضُ الرِّيحِ.

כִּ֤י נָתַ֛ן לְאָדָם֙ שֶׁטּ֣וֹב לְפָנָ֔יו חָכְמָ֥ה וְדַ֖עַת וְשִׂמְחָ֑ה וְלַחוֹטֶא֩ נָתַ֨ן עִנְיָ֜ן לֶאֱס֣וֹף וְלִכְנ֗וֹס לָתֵת֙ לְטוֹב֙ לִפְנֵ֣י הָֽאֱלֹהִ֔ים זֶ֥ה גַּם הֶ֖בֶל וּרְע֥וּת רֽוּחַ

الجامعة 3: 12 Ecc.3.12

عَرَفْتُ أَنَّهُ لَيْسَ لَهُمْ خَيْرٌ، إِلاَّ أَنْ يَفْرَحُوا وَيَفْعَلُوا خَيْرًا فِي حَيَاتِهِمْ.

יָדַ֕עְתִּי כִּ֛י אֵ֥ין בָּ֑ם ט֖וֹב כִּ֣י;אִם לִשְׂמ֔וֹחַ וְלַעֲשׂ֥וֹת ט֖וֹב בְּחַיָּֽיו

الجامعة 3: 12 Ecc.3.12

عَرَفْتُ أَنَّهُ لَيْسَ لَهُمْ خَيْرٌ، إِلاَّ أَنْ يَفْرَحُوا وَيَفْعَلُوا خَيْرًا فِي حَيَاتِهِمْ.

יָדַ֕עְתִּי כִּ֛י אֵ֥ין בָּ֑ם ט֖וֹב כִּ֣י;אִם לִשְׂמ֔וֹחַ וְלַעֲשׂ֥וֹת ט֖וֹב בְּחַיָּֽיו

الجامعة 3: 13 Ecc.3.13

وَأَيْضًا أَنْ يَأْكُلَ كُلُّ إِنْسَانٍ وَيَشْرَبَ وَيَرَى خَيْرًا مِنْ كُلِّ تَعَبِهِ، فَهُوَ عَطِيَّةُ اللهِ.

וְגַ֤ם שֶׁיֹּאכַ֣ל כָּל הָאָדָם֙ וְשָׁתָ֔ה וְרָאָ֥ה ט֖וֹב בְּכָל עֲמָל֑וֹ הִֽיא מַתַּ֥ת אֱלֹהִ֖ים

الجامعة 3: 22 Ecc.3.22

فَرَأَيْتُ أَنَّهُ لاَ شَيْءَ خَيْرٌ مِنْ أَنْ يَفْرَحَ الإِنْسَانُ بِأَعْمَالِهِ، لأَنَّ ذلِكَ نَصِيبَهُ. لأَنَّهُ مَنْ يَأْتِي بِهِ لِيَرَى مَا سَيَكُونُ بَعْدَهُ.

וְרָאִ֗יתִי כִּ֣י אֵ֥ין טוֹב֙ מֵאֲשֶׁ֨ר יִשְׂמַ֤ח הָאָדָם֙ בְּֽמַעֲשָׂ֔יו כִּי ה֖וּא חֶלְק֑וֹ כִּ֣י מִ֤י יְבִיאֶ֙נּוּ֙ לִרְא֔וֹת בְּמֶ֖ה שֶׁיִּהְיֶ֥ה אַחֲרָֽיו

الجامعة 4: 3 Ecc.4.3

وَخَيْرٌ مِنْ كِلَيْهِمَا الَّذِي لَمْ يُولَدْ بَعْدُ، الَّذِي لَمْ يَرَ الْعَمَلَ الرَّدِيءَ الَّذِي عُمِلَ تَحْتَ الشَّمْسِ.

וְטוֹב֙ מִשְּׁנֵיהֶ֔ם אֲשֶׁר לֹ֣א הָיָ֑ה עֲדֶ֖ן אֲשֶׁ֤ר לֹֽא רָאָה֙ הַמַּעֲשֶׂ֣ה הָרָ֔ע אֲשֶׁ֥ר נַעֲשָׂ֖ה תַּ֥חַת הַשָּֽׁמֶשׁ

الجامعة 4: 6 Ecc.4.6

حُفْنَةُ رَاحَةٍ خَيْرٌ مِنْ حُفْنَتَيْ تَعَبٍ وَقَبْضِ الرِّيحِ.

מְלֹ֥א;כַ֖ף נָ֑חַת ט֕וֹב מִמְּלֹ֥א;חָפְנַ֛יִם עָמָ֖ל וּרְע֥וּת רֽוּחַ

الجامعة 4: 8 Ecc.4.8

يُوجَدُ وَاحِدٌ وَلاَ ثَانِيَ لَهُ، وَلَيْسَ لَهُ ابْنٌ وَلاَ أَخٌ، وَلاَ نِهَايَةَ لِكُلِّ تَعَبِهِ، وَلاَ تَشْبَعُ عَيْنُهُ مِنَ الْغِنَى. فَلِمَنْ أَتْعَبُ أَنَا وَأُحَرِّمُ نَفْسِي الْخَيْرَ. هذَا أَيْضًا بَاطِلٌ وَأَمْرٌ رَدِيءٌ هُوَ.

יֵ֣שׁ אֶחָד֩ וְאֵ֨ין שֵׁנִ֜י גַּ֣ם;אֵֽין ל֗וֹ בֵּ֧ן וָאָ֣ח וְאֵ֥ין קֵץ֙ לְכָל עֲמָל֔וֹ גַּם;לֹא תִשְׂבַּ֣ע עֵינ֖וֹ עֹ֑שֶׁר וּלְמִ֣י עָמֵ֗ל אֲנִ֣י וּמְחַסֵּ֤ר נַפְשִׁי֙ מִטּוֹבָ֔ה זֶ֥ה גַּם הֶ֛בֶל וְעִנְיַ֥ן רָ֖ע הֽוּא

الجامعة 4: 9 Ecc.4.9

اِثْنَانِ خَيْرٌ مِنْ وَاحِدٍ، لأَنَّ لَهُمَا أُجْرَةً لِتَعَبِهِمَا صَالِحَةً.

הַשְּׁנַ֖יִם טוֹבִ֥ים מִן הָאֶחָ֑ד אֲשֶׁ֧ר יֵשׁ;לָהֶ֛ם שָׂכָ֥ר בַּעֲמָלָֽם ט֖וֹב

الجامعة 4: 9 Ecc.4.9

اِثْنَانِ خَيْرٌ مِنْ وَاحِدٍ، لأَنَّ لَهُمَا أُجْرَةً لِتَعَبِهِمَا صَالِحَةً.

הַשְּׁנַ֖יִם טוֹבִ֥ים מִן הָאֶחָ֑ד אֲשֶׁ֧ר יֵשׁ;לָהֶ֛ם שָׂכָ֥ר בַּעֲמָלָֽם ט֖וֹב

الجامعة 4: 13 Ecc.4.13

وَلَدٌ فَقِيرٌ وَحَكِيمٌ خَيْرٌ مِنْ مَلِكٍ شَيْخٍ جَاهِل، الَّذِي لاَ يَعْرِفُ أَنْ يُحَذَّرَ بَعْدُ.

יֶ֥לֶד מִסְכֵּ֖ן וְחָכָ֑ם ט֛וֹב מִמֶּ֤לֶךְ זָקֵן֙ וּכְסִ֔יל אֲשֶׁ֛ר לֹא יָדַ֥ע לְהִזָּהֵ֖ר עֽוֹד

الجامعة 5: 5 Ecc.5.5

أَنْ لاَ تَنْذُرُ خَيْرٌ مِنْ أَنْ تَنْذُرَ وَلاَ تَفِيَ.

אֲשֶׁ֣ר לֹֽא תִדֹּ֑ר ט֖וֹב מִשֶׁתִּדּ֖וֹר וְלֹ֥א תְשַׁלֵּֽם

الجامعة 5: 11 Ecc.5.11

إِذَا كَثُرَتِ الْخَيْرَاتُ كَثُرَ الَّذِينَ يَأْكُلُونَهَا، وَأَيُّ مَنْفَعَةٍ لِصَاحِبِهَا إِلاَّ رُؤْيَتَهَا بِعَيْنَيْهِ.

בִּרְבוֹת֙ הַטּוֹבָ֔ה רַבּ֖וּ אוֹכְלֶ֑יהָ וּמַה כִּשְׁרוֹן֙ לִבְעָלֶ֔יהָ כִּ֖י;אִם רְא֥וּת עֵינָֽיו

الجامعة 5: 18 Ecc.5.18

هُوَذَا الَّذِي رَأَيْتُهُ أَنَا خَيْرًا، الَّذِي هُوَ حَسَنٌ: أَنْ يَأْكُلَ وَيَشْرَبَ وَيَرَى خَيْرًا مِنْ كُلِّ تَعَبِهِ الَّذِي يَتْعَبُ فِيهِ تَحْتَ الشَّمْسِ مُدَّةَ أَيَّامِ حَيَاتِهِ الَّتِي أَعْطَاهُ اللهُ لأَنَّهُ نَصِيبُهُ.

הִנֵּ֞ה אֲשֶׁר רָאִ֣יתִי אָ֗נִי ט֣וֹב אֲשֶׁר יָפֶ֣ה לֶֽאֶכוֹל וְ֠לִשְׁתּוֹת וְלִרְא֨וֹת טוֹבָ֜ה בְּכָל עֲמָל֣וֹ שֶׁיַּעֲמֹ֣ל תַּֽחַת הַשֶּׁ֗מֶשׁ מִסְפַּ֧ר יְמֵי חַיָּ֛יו אֲשֶׁר נָֽתַן;ל֥וֹ הָאֱלֹהִ֖ים כִּי ה֥וּא;חֶלְקֽוֹ

الجامعة 5: 18 Ecc.5.18

هُوَذَا الَّذِي رَأَيْتُهُ أَنَا خَيْرًا، الَّذِي هُوَ حَسَنٌ: أَنْ يَأْكُلَ وَيَشْرَبَ وَيَرَى خَيْرًا مِنْ كُلِّ تَعَبِهِ الَّذِي يَتْعَبُ فِيهِ تَحْتَ الشَّمْسِ مُدَّةَ أَيَّامِ حَيَاتِهِ الَّتِي أَعْطَاهُ اللهُ لأَنَّهُ نَصِيبُهُ.

הִנֵּ֞ה אֲשֶׁר רָאִ֣יתִי אָ֗נִי ט֣וֹב אֲשֶׁר יָפֶ֣ה לֶֽאֶכוֹל וְ֠לִשְׁתּוֹת וְלִרְא֨וֹת טוֹבָ֜ה בְּכָל עֲמָל֣וֹ שֶׁיַּעֲמֹ֣ל תַּֽחַת הַשֶּׁ֗מֶשׁ מִסְפַּ֧ר יְמֵי חַיָּ֛יו אֲשֶׁר נָֽתַן;ל֥וֹ הָאֱלֹהִ֖ים כִּי ה֥וּא;חֶלְקֽוֹ

الجامعة 6: 3 Ecc.6.3

إِنْ وَلَدَ إِنْسَانٌ مِئَةً، وَعَاشَ سِنِينَ كَثِيرَةً حَتَّى تَصِيرَ أَيَّامُ سِنِيهِ كَثِيرَةً، وَلَمْ تَشْبَعْ نَفْسُهُ مِنَ الْخَيْرِ، وَلَيْسَ لَهُ أَيْضًا دَفْنٌ، فَأَقُولُ إِنَّ السِّقْطَ خَيْرٌ مِنْهُ.

אִם יוֹלִ֣יד אִ֣ישׁ מֵאָ֡ה יִֽחְיֶ֜ה וְשָׁנִים֩ רַבּ֨וֹת שֶׁיִּהְי֣וּ יְמֵֽי שָׁנָ֗יו וְרַ֣ב לֹא תִשְׂבַּ֣ע וְנַפְשׁוֹ֙ מִן הַטּוֹבָ֔ה לֹא הָ֣יְתָה;לּ֑וֹ וְגַם קְבוּרָ֖ה אָמַ֕רְתִּי הַנָּֽפֶל ט֥וֹב מִמֶּ֖נּוּ

الجامعة 6: 3 Ecc.6.3

إِنْ وَلَدَ إِنْسَانٌ مِئَةً، وَعَاشَ سِنِينَ كَثِيرَةً حَتَّى تَصِيرَ أَيَّامُ سِنِيهِ كَثِيرَةً، وَلَمْ تَشْبَعْ نَفْسُهُ مِنَ الْخَيْرِ، وَلَيْسَ لَهُ أَيْضًا دَفْنٌ، فَأَقُولُ إِنَّ السِّقْطَ خَيْرٌ مِنْهُ.

אִם יוֹלִ֣יד אִ֣ישׁ מֵאָ֡ה יִֽחְיֶ֜ה וְשָׁנִים֩ רַבּ֨וֹת שֶׁיִּהְי֣וּ יְמֵֽי שָׁנָ֗יו וְרַ֣ב לֹא תִשְׂבַּ֣ע וְנַפְשׁוֹ֙ מִן הַטּוֹבָ֔ה לֹא הָ֣יְתָה;לּ֑וֹ וְגַם קְבוּרָ֖ה אָמַ֕רְתִּי הַנָּֽפֶל ט֥וֹב מִמֶּ֖נּוּ

الجامعة 6: 6 Ecc.6.6

وَإِنْ عَاشَ أَلْفَ سَنَةٍ مُضَاعَفَةً وَلَمْ يَرَ خَيْرًا، أَلَيْسَ إِلَى مَوْضِعٍ وَاحِدٍ يَذْهَبُ الْجَمِيعُ.

וְאִלּ֣וּ חָיָ֗ה אֶ֤לֶף שָׁנִים֙ פַּעֲמַ֔יִם לֹ֣א רָאָ֑ה וְטוֹבָ֖ה הֲלֹ֛א אֶל מָק֥וֹם אֶחָ֖ד הוֹלֵֽךְ הַכֹּ֥ל

الجامعة 6: 9 Ecc.6.9

رُؤْيَةُ الْعُيُونِ خَيْرٌ مِنْ شَهْوَةِ النَّفْسِ. هذَا أَيْضًا بَاطِلٌ وَقَبْضُ الرِّيحِ.

מַרְאֵ֥ה עֵינַ֖יִם ט֛וֹב מֵֽהֲלָךְ נָ֑פֶשׁ זֶ֥ה גַּם הֶ֖בֶל וּרְע֥וּת רֽוּחַ

الجامعة 6: 12 Ecc.6.12

لأَنَّهُ مَنْ يَعْرِفُ مَا هُوَ خَيْرٌ لِلإِنْسَانِ فِي الْحَيَاةِ، مُدَّةَ أَيَّامِ حَيَاةِ بَاطِلِهِ الَّتِي يَقْضِيهَا كَالظِّلِّ. لأَنَّهُ مَنْ يُخْبِرُ الإِنْسَانَ بِمَا يَكُونُ بَعْدَهُ تَحْتَ الشَّمْسِ.

כִּ֣י מִֽי יוֹדֵעַ֩ מַה טּ֨וֹב לָֽאָדָ֜ם בַּֽחַיִּ֗ים מִסְפַּ֛ר יְמֵי חַיֵּ֥י הֶבְל֖וֹ וְיַעֲשֵׂ֣ם כַּצֵּ֑ל אֲשֶׁר֙ מִֽי יַגִּ֣יד לָֽאָדָ֔ם מַה יִּהְיֶ֥ה אַחֲרָ֖יו תַּ֥חַת הַשָּֽׁמֶשׁ

الجامعة 7: 1 Ecc.7.1

اَلصِّيتُ خَيْرٌ مِنَ الدُّهْنِ الطَّيِّبِ، وَيَوْمُ الْمَمَاتِ خَيْرٌ مِنْ يَوْمِ الْوِلاَدَةِ.

שֵׁ֖ם ט֥וֹב מִשֶּׁ֣מֶן ט֑וֹב וְי֣וֹם הַמָּ֔וֶת מִיּ֖וֹם הִוָּלְדֽוֹ

أشهر ترجمات الكلمة في ترجمة سميث وفان دايك

أشكال الكلمة في النص الأصلي:

شواهد ورود الكلمة في الكتاب المقدس (535 آية)