المعنى المختصر للكلمة
zâqen:
old
اللفظ الأصلي
זָקֵן
نوع الكلمة
صفة
طريقة النطق
zâqen
(zaw-kane)
تكرار الورود في الكتاب
176
مرة في الكتاب
أصل الكلمة وجذرها
المعنى والشرح المفصل
old
الإنجليزية — KJV Translation Tags
aged
ancient (man)
elder(-est)
old (man, men and...women)
senator
أشهر ترجمات الكلمة في ترجمة سميث وفان دايك
أشكال الكلمة في النص الأصلي:
זִקְנֵ֣י (24×)
זִקְנֵ֥י (16×)
זִקְנֵ֤י (6×)
מִזִּקְנֵ֣י (5×)
זִקְנֵ֨י (5×)
זָקֵ֖ן (4×)
זְקֵנִ֣ים (4×)
הַזְּקֵנִ֗ים (4×)
شواهد ورود الكلمة في الكتاب المقدس (176 آية)
شواهد الآيات في أسفار الكتاب المقدس
يشوع 23: 2
Jos.23.2
فَدَعَا يَشُوعُ جَمِيعَ إِسْرَائِيلَ وَشُيُوخَهُ وَرُؤَسَاءَهُ وَقُضَاتَهُ وَعُرَفَاءَهُ وَقَالَ لَهُمْ: أَنَا قَدْ شِخْتُ. تَقَدَّمْتُ فِي الأَيَّامِ.
וַיִּקְרָ֤א יְהוֹשֻׁ֙עַ֙ לְכָל יִשְׂרָאֵ֔ל לִזְקֵנָיו֙ וּלְרָאשָׁ֔יו וּלְשֹׁפְטָ֖יו וּלְשֹֽׁטְרָ֑יו וַיֹּ֣אמֶר אֲלֵהֶ֔ם אֲנִ֣י זָקַ֔נְתִּי בָּ֖אתִי בַּיָּמִֽים
يشوع 24: 1
Jos.24.1
وَجَمَعَ يَشُوعُ جَمِيعَ أَسْبَاطِ إِسْرَائِيلَ إِلَى شَكِيمَ. وَدَعَا شُيُوخَ إِسْرَائِيلَ وَرُؤَسَاءَهُمْ وَقُضَاتَهُمْ وَعُرَفَاءَهُمْ فَمَثَلُوا أَمَامَ الرَّبِّ.
וַיֶּאֶסֹ֧ף יְהוֹשֻׁ֛עַ כָּל שִׁבְטֵ֥י יִשְׂרָאֵ֖ל שְׁכֶ֑מָה וַיִּקְרָא֩ לְזִקְנֵ֨י יִשְׂרָאֵ֜ל וּלְרָאשָׁ֗יו וּלְשֹֽׁפְטָיו֙ וּלְשֹׁ֣טְרָ֔יו וַיִּֽתְיַצְּב֖וּ לִפְנֵ֥י הָאֱלֹהִֽים
يشوع 24: 31
Jos.24.31
وَعَبَدَ إِسْرَائِيلُ الرَّبَّ كُلَّ أَيَّامِ يَشُوعَ، وَكُلَّ أَيَّامِ الشُّيُوخِ الَّذِينَ طَالَتْ أَيَّامُهُمْ بَعْدَ يَشُوعَ وَالَّذِينَ عَرَفُوا كُلَّ عَمَلِ الرَّبِّ الَّذِي عَمِلَهُ لإِسْرَائِيلَ.
וַיַּעֲבֹ֤ד יִשְׂרָאֵל֙ יְהוָ֔ה כֹּ֖ל יְמֵ֣י יְהוֹשֻׁ֑עַ וְכֹ֣ל יְמֵ֣י הַזְּקֵנִ֗ים אֲשֶׁ֨ר הֶאֱרִ֤יכוּ יָמִים֙ אַחֲרֵ֣י יְהוֹשֻׁ֔עַ וַאֲשֶׁ֣ר יָדְע֗וּ כָּל מַעֲשֵׂ֣ה יְהוָ֔ה אֲשֶׁ֥ר עָשָׂ֖ה לְיִשְׂרָאֵֽל
القضاة 2: 7
Jdg.2.7
وَعَبَدَ الشَّعْبُ الرَّبَّ كُلَّ أَيَّامِ يَشُوعَ، وَكُلَّ أَيَّامِ الشُّيُوخِ الَّذِينَ طَالَتْ أَيَّامُهُمْ بَعْدَ يَشُوعَ الَّذِينَ رَأَوْا كُلَّ عَمَلِ الرَّبِّ الْعَظِيمِ الَّذِي عَمِلَ لإِسْرَائِيلَ.
וַיַּעַבְד֤וּ הָעָם֙ יְהוָ֔ה כֹּ֖ל יְמֵ֣י יְהוֹשֻׁ֑עַ וְכֹ֣ל יְמֵ֣י הַזְּקֵנִ֗ים אֲשֶׁ֨ר הֶאֱרִ֤יכוּ יָמִים֙ אַחֲרֵ֣י יְהוֹשׁ֔וּעַ אֲשֶׁ֣ר רָא֗וּ כָּל מַעֲשֵׂ֤ה יְהוָה֙ הַגָּד֔וֹל אֲשֶׁ֥ר עָשָׂ֖ה לְיִשְׂרָאֵֽל
القضاة 8: 14
Jdg.8.14
وَأَمْسَكَ غُلاَمًا مِنْ أَهْلِ سُكُّوتَ وَسَأَلَهُ، فَكَتَبَ لَهُ رُؤَسَاءَ سُكُّوتَ وَشُيُوخَهَا، سَبْعَةً وَسَبْعِينَ رَجُلاً.
וַיִּלְכָּד נַ֛עַר מֵאַנְשֵׁ֥י סֻכּ֖וֹת וַיִּשְׁאָלֵ֑הוּ וַיִּכְתֹּ֨ב אֵלָ֜יו שָׂרֵ֤י סֻכּוֹת֙ זְקֵנֶ֔יהָ וְשִׁבְעָ֖ה שִׁבְעִ֥ים אִֽישׁ
القضاة 8: 16
Jdg.8.16
وَأَخَذَ شُيُوخَ الْمَدِينَةِ وَأَشْوَاكَ الْبَرِّيَّةِ وَالنَّوَارِجَ وَعَلَّمَ بِهَا أَهْلَ سُكُّوتَ.
וַיִּקַּח֙ זִקְנֵ֣י הָעִ֔יר קוֹצֵ֥י הַמִּדְבָּ֖ר הַֽבַּרְקֳנִ֑ים וַיֹּ֣דַע בָּהֶ֔ם אַנְשֵׁ֥י סֻכּֽוֹת
القضاة 11: 5
Jdg.11.5
وَلَمَّا حَارَبَ بَنُو عَمُّونَ إِسْرَائِيلَ ذَهَبَ شُيُوخُ جِلْعَادَ لِيَأْتُوا بِيَفْتَاحَ مِنْ أَرْضِ طُوبٍ.
וַיְהִ֕י נִלְחֲמ֥וּ בְנֵֽי עַמּ֖וֹן יִשְׂרָאֵ֑ל וַיֵּֽלְכוּ֙ זִקְנֵ֣י גִלְעָ֔ד לָקַ֥חַת יִפְתָּ֖ח מֵאֶ֥רֶץ טֽוֹב
القضاة 11: 7
Jdg.11.7
فَقَالَ يَفْتَاحُ لِشُيُوخِ جِلْعَادَ: أَمَا أَبْغَضْتُمُونِي أَنْتُمْ وَطَرَدْتُمُونِي مِنْ بَيْتِ أَبِي. فَلِمَاذَا أَتَيْتُمْ إِلَيَّ الآنَ إِذْ تَضَايَقْتُمْ.
וַיֹּ֤אמֶר יִפְתָּח֙ לְזִקְנֵ֣י גִלְעָ֔ד הֲלֹ֤א שְׂנֵאתֶ֣ם;אוֹתִ֔י אַתֶּם֙ וַתְּגָרְשׁ֖וּנִי מִבֵּ֣ית אָבִ֑י וּמַדּ֜וּעַ בָּאתֶ֤ם אֵלַי֙ עַ֔תָּה כַּאֲשֶׁ֖ר צַ֥ר;לָכֶֽם
القضاة 11: 8
Jdg.11.8
فَقَالَ شُيُوخُ جِلْعَادَ لِيَفْتَاحَ: لِذلِكَ قَدْ رَجَعْنَا الآنَ إِلَيْكَ لِتَذْهَبَ مَعَنَا وَتُحَارِبَ بَنِي عَمُّونَ، وَتَكُونَ لَنَا رَأْسًا لِكُلِّ سُكَّانِ جِلْعَادَ.
וַיֹּאמְרוּ֩ זִקְנֵ֨י גִלְעָ֜ד יִפְתָּ֗ח לָכֵן֙ אֶל שַׁ֣בְנוּ עַתָּה֙ אֵלֶ֔יךָ וְהָלַכְתָּ֣ עִמָּ֔נוּ וְנִלְחַמְתָּ֖ בִּבְנֵ֣י עַמּ֑וֹן וְהָיִ֤יתָ לָּ֙נוּ֙ לְרֹ֔אשׁ לְכֹ֖ל יֹשְׁבֵ֥י גִלְעָֽד
القضاة 11: 10
Jdg.11.10
فَقَالَ شُيُوخُ جِلْعَادَ لِيَفْتَاحَ: الرَّبُّ يَكُونُ سَامِعًا بَيْنَنَا إِنْ كُنَّا لاَ نَفْعَلُ هكَذَا حَسَبَ كَلاَمِكَ.
וַיֹּאמְר֥וּ זִקְנֵֽי גִלְעָ֖ד אֶל;יִפְתָּ֑ח יְהוָ֗ה יִהְיֶ֤ה שֹׁמֵ֙עַ֙ בֵּֽינוֹתֵ֔ינוּ אִם לֹ֥א נַעֲשֶֽׂה כֵּ֥ן כִדְבָרְךָ֖
القضاة 11: 11
Jdg.11.11
فَذَهَبَ يَفْتَاحُ مَعَ شُيُوخِ جِلْعَادَ، وَجَعَلَهُ الشَّعْبُ عَلَيْهِمْ رَأْسًا وَقَائِدًا. فَتَكَلَّمَ يَفْتَاحُ بِجَمِيعِ كَلاَمِهِ أَمَامَ الرَّبِّ فِي الْمِصْفَاةِ.
וַיֵּ֤לֶךְ יִפְתָּח֙ עִם זִקְנֵ֣י גִלְעָ֔ד וַיָּשִׂ֨ימוּ;אוֹת֛וֹ הָעָ֥ם עֲלֵיהֶ֖ם לְרֹ֣אשׁ וּלְקָצִ֑ין וַיְדַבֵּ֨ר יִפְתָּ֧ח כָּל דְּבָרָ֛יו לִפְנֵ֥י יְהוָ֖ה בַּמִּצְפָּֽה
القضاة 19: 16
Jdg.19.16
وَإِذَا بِرَجُل شَيْخٍ جَاءَ مِنْ شُغْلِهِ مِنَ الْحَقْلِ عِنْدَ الْمَسَاءِ. وَالرَّجُلُ مِنْ جَبَلِ أَفْرَايِمَ، وَهُوَ غَرِيبٌ فِي جِبْعَةَ، وَرِجَالُ الْمَكَانِ بَنْيَامِينِيُّونَ.
וְהִנֵּ֣ה אִ֣ישׁ זָקֵ֗ן בָּ֣א מִֽן מַעֲשֵׂ֤הוּ מִן הַשָּׂדֶה֙ בָּעֶ֔רֶב וְהָאִישׁ֙ מֵהַ֣ר אֶפְרַ֔יִם וְהוּא גָ֖ר בַּגִּבְעָ֑ה וְאַנְשֵׁ֥י הַמָּק֖וֹם בְּנֵ֥י;יְמִינִֽי
القضاة 19: 17
Jdg.19.17
فَرَفَعَ عَيْنَيْهِ وَرَأَى الرَّجُلَ الْمُسَافِرَ فِي سَاحَةِ الْمَدِينَةِ، فَقَالَ الرَّجُلُ الشَّيْخُ: إِلَى أَيْنَ تَذْهَبُ. وَمِنْ أَيْنَ أَتَيْتَ.
וַיִּשָּׂ֣א עֵינָ֗יו וַיַּ֛רְא הָאִ֥ישׁ הָאֹרֵ֖חַ בִּרְחֹ֣ב הָעִ֑יר וַיֹּ֨אמֶר הָאִ֧ישׁ הַזָּקֵ֛ן אָ֥נָה תֵלֵ֖ךְ וּמֵאַ֥יִן תָּבֽוֹא
القضاة 19: 20
Jdg.19.20
فَقَالَ الرَّجُلُ الشَّيْخُ: السَّلاَمُ لَكَ. إِنَّمَا كُلُّ احْتِيَاجِكَ عَلَيَّ، وَلكِنْ لاَ تَبِتْ فِي السَّاحَةِ.
וַיֹּ֨אמֶר הָאִ֤ישׁ הַזָּקֵן֙ שָׁל֣וֹם לָ֔ךְ רַ֥ק כָּל מַחְסוֹרְךָ֖ עָלָ֑י רַ֥ק אַל תָּלַֽן בָּרְח֖וֹב
القضاة 19: 22
Jdg.19.22
وَفِيمَا هُمْ يُطَيِّبُونَ قُلُوبَهُمْ، إِذَا بِرِجَالِ الْمَدِينَةِ، رِجَالِ بَنِي بَلِيَّعَالَ، أَحَاطُوا بِالْبَيْتِ قَارِعِينَ الْبَابَ، وَكَلَّمُوا الرَّجُلَ صَاحِبِ الْبَيْتِ الشَّيْخَ قَائِلِينَ: أَخْرِجِ الرَّجُلَ الَّذِي دَخَلَ بَيْتَكَ فَنَعْرِفَهُ.
הֵמָּה֮ מֵיטִיבִ֣ים לִבָּם֒ וְהִנֵּה֩ אַנְשֵׁ֨י הָעִ֜יר אַנְשֵׁ֣י בְנֵֽי בְלִיַּ֗עַל נָסַ֙בּוּ֙ הַבַּ֔יִת מִֽתְדַּפְּקִ֖ים הַדָּ֑לֶת וַיֹּאמְר֗וּ הָ֠אִישׁ בַּ֣עַל הַבַּ֤יִת הַזָּקֵן֙ לֵאמֹ֔ר הוֹצֵ֗א הָאִ֛ישׁ אֲשֶׁר בָּ֥א בֵּיתְךָ֖ וְנֵדָעֶֽנּוּ
القضاة 21: 16
Jdg.21.16
فَقَالَ شُيُوخُ الْجَمَاعَةِ: مَاذَا نَصْنَعُ بِالْبَاقِينَ فِي أَمْرِ النِّسَاءِ، لأَنَّهُ قَدِ انْقَطَعَتِ النِّسَاءُ مِنْ بَنْيَامِينَ.
וַיֹּֽאמְר֨וּ זִקְנֵ֣י הָעֵדָ֔ה מַה נַּעֲשֶׂ֥ה לַנּוֹתָרִ֖ים לְנָשִׁ֑ים כִּֽי נִשְׁמְדָ֥ה אִשָּֽׁה מִבִּנְיָמִ֖ן
راعوث 4: 2
Rut.4.2
ثُمَّ أَخَذَ عَشَرَةَ رِجَال مِنْ شُيُوخِ الْمَدِينَةِ وَقَالَ لَهُمُ: اجْلِسُوا هُنَا. فَجَلَسُوا.
וַיִּקַּ֞ח עֲשָׂרָ֧ה אֲנָשִׁ֛ים מִזִּקְנֵ֥י הָעִ֖יר וַיֹּ֣אמֶר שְׁבוּ פֹ֑ה וַיֵּשֵֽׁבוּ
راعوث 4: 4
Rut.4.4
فَقُلْتُ إِنِّي أُخْبِرُكَ قَائِلاً: اشْتَرِ قُدَّامَ الْجَالِسِينَ وَقُدَّامَ شُيُوخِ شَعْبِي. فَإِنْ كُنْتَ تَفُكُّ فَفُكَّ. وَإِنْ كُنْتَ لاَ تَفُكُّ فَأَخْبِرْنِي لأَعْلَمَ. لأَنَّهُ لَيْسَ غَيْرُكَ يَفُكُّ وَأَنَا بَعْدَكَ. فَقَالَ: إِنِّي أَفُكُّ.
אָמַ֜רְתִּי וַאֲנִ֨י אֶגְלֶ֧ה;אָזְנְךָ֣ לֵאמֹ֗ר קְ֠נֵה נֶ֥גֶד הַֽיֹּשְׁבִים֮ וְנֶ֣גֶד זִקְנֵ֣י עַמִּי֒ אִם תִּגְאַל֙ גְּאָ֔ל וְאִם לֹ֨א יִגְאַ֜ל הַגִּ֣ידָה;לִּ֗י וְאֵֽדְעָה֙ כִּ֣י אֵ֤ין זוּלָֽתְךָ֙ לִגְא֔וֹל וְאָנֹכִ֖י אַחֲרֶ֑יךָ וַיֹּ֖אמֶר אָנֹכִ֥י אֶגְאָֽל
راعوث 4: 9
Rut.4.9
فَقَالَ بُوعَزُ لِلشُّيُوخِ وَلِجَمِيعِ الشَّعْبِ: أَنْتُمْ شُهُودٌ الْيَوْمَ أَنِّي قَدِ اشْتَرَيْتُ كُلَّ مَا لأَلِيمَالِكَ وَكُلَّ مَا لِكِلْيُونَ وَمَحْلُونَ مِنْ يَدِ نُعْمِي.
וַיֹּאמֶר֩ בֹּ֨עַז לַזְּקֵנִ֜ים וְכָל הָעָ֗ם אַתֶּם֙ עֵדִ֤ים הַיּ֔וֹם כִּ֤י קָנִ֙יתִי֙ כָּל אֲשֶׁ֣ר לֶֽאֱלִימֶ֔לֶךְ כָּל אֲשֶׁ֥ר לְכִלְי֖וֹן וּמַחְל֑וֹן מִיַּ֖ד נָעֳמִֽי
راعوث 4: 11
Rut.4.11
فَقَالَ جَمِيعُ الشَّعْبِ الَّذِينَ فِي الْبَابِ وَالشُّيُوخُ: نَحْنُ شُهُودٌ. فَلْيَجْعَلِ الرَّبُّ الْمَرْأَةَ الدَّاخِلَةَ إِلَى بَيْتِكَ كَرَاحِيلَ وَكَلَيْئَةَ اللَّتَيْنِ بَنَتَا بَيْتَ إِسْرَائِيلَ. فَاصْنَعْ بِبَأْسٍ فِي أَفْرَاتَةَ وَكُنْ ذَا اسْمٍ فِي بَيْتِ لَحْمٍ.
וַיֹּ֨אמְר֜וּ כָּל הָעָ֧ם אֲשֶׁר בַּשַּׁ֛עַר וְהַזְּקֵנִ֖ים עֵדִ֑ים יִתֵּן֩ יְהוָ֨ה הָאִשָּׁ֜ה הַבָּאָ֣ה אֶל בֵּיתֶ֗ךָ כְּרָחֵ֤ל וּכְלֵאָה֙ שְׁתֵּיהֶם֙ בָּנ֤וּ בֵּ֣ית יִשְׂרָאֵ֔ל וַעֲשֵׂה חַ֣יִל בְּאֶפְרָ֔תָה וּקְרָא;שֵׁ֖ם בְּבֵ֥ית לָֽחֶם
صموئيل الأول 2: 31
1Sa.2.31
هُوَذَا تَأْتِي أَيَّامٌ أَقْطَعُ فِيهَا ذِرَاعَكَ وَذِرَاعَ بَيْتِ أَبِيكَ حَتَّى لاَ يَكُونَ شَيْخٌ فِي بَيْتِكَ.
הִנֵּה֙ בָּאִ֔ים יָמִ֣ים וְגָֽדַעְתִּי֙ זְרֹ֣עֲךָ֔ זְרֹ֖עַ בֵּ֣ית אָבִ֑יךָ מִֽהְי֥וֹת זָקֵ֖ן בְּבֵיתֶֽךָ
صموئيل الأول 2: 32
1Sa.2.32
وَتَرَى ضِيقَ الْمَسْكَنِ فِي كُلِّ مَا يُحْسَنُ بِهِ إِلَى إِسْرَائِيلَ، وَلاَ يَكُونُ شَيْخٌ فِي بَيْتِكَ كُلَّ الأَيَّامِ.
וְהִבַּטְתָּ֙ צַ֣ר מָע֔וֹן בְּכֹ֥ל אֲשֶׁר יֵיטִ֖יב יִשְׂרָאֵ֑ל וְלֹֽא יִהְיֶ֥ה זָקֵ֛ן בְּבֵיתְךָ֖ כָּל הַיָּמִֽים
صموئيل الأول 4: 3
1Sa.4.3
فَجَاءَ الشَّعْبُ إِلَى الْمَحَلَّةِ. وَقَالَ شُيُوخُ إِسْرَائِيلَ: لِمَاذَا كَسَّرَنَا الْيَوْمَ الرَّبُّ أَمَامَ الْفِلِسْطِينِيِّينَ. لِنَأْخُذْ لأَنْفُسِنَا مِنْ شِيلُوهَ تَابُوتَ عَهْدِ الرَّبِّ فَيَدْخُلَ فِي وَسَطِنَا وَيُخَلِّصَنَا مِنْ يَدِ أَعْدَائِنَا.
וַיָּבֹ֣א הָעָם֮ אֶל הַֽמַּחֲנֶה֒ וַיֹּֽאמְרוּ֙ זִקְנֵ֣י יִשְׂרָאֵ֔ל לָ֣מָּה נְגָפָ֧נוּ הַיּ֖וֹם יְהוָ֛ה לִפְנֵ֣י פְלִשְׁתִּ֑ים נִקְחָ֧ה אֵלֵ֣ינוּ מִשִּׁלֹ֗ה אֲרוֹן֙ בְּרִ֣ית יְהוָ֔ה וְיָבֹ֣א בְקִרְבֵּ֔נוּ וְיֹשִׁעֵ֖נוּ מִכַּ֥ף אֹיְבֵֽינוּ
صموئيل الأول 8: 4
1Sa.8.4
فَاجْتَمَعَ كُلُّ شُيُوخِ إِسْرَائِيلَ وَجَاءُوا إِلَى صَمُوئِيلَ إِلَى الرَّامَةِ
וַיִּֽתְקַבְּצ֔וּ כֹּ֖ל זִקְנֵ֣י יִשְׂרָאֵ֑ל וַיָּבֹ֥אוּ אֶל שְׁמוּאֵ֖ל הָרָמָֽתָה
صموئيل الأول 11: 3
1Sa.11.3
فَقَالَ لَهُ شُيُوخُ يَابِيشَ: اتْرُكْنَا سَبْعَةَ أَيَّامٍ فَنُرْسِلَ رُسُلاً إِلَى جَمِيعِ تُخُومِ إِسْرَائِيلَ. فَإِنْ لَمْ يُوجَدْ مَنْ يُخَلِّصُنَا نَخْرُجْ إِلَيْكَ.
וַיֹּאמְר֨וּ אֵלָ֜יו זִקְנֵ֣י יָבֵ֗ישׁ הֶ֤רֶף;לָ֙נוּ֙ שִׁבְעַ֣ת יָמִ֔ים וְנִשְׁלְחָה֙ מַלְאָכִ֔ים בְּכֹ֖ל גְּב֣וּל יִשְׂרָאֵ֑ל וְאִם אֵ֥ין מוֹשִׁ֛יעַ;אֹתָ֖נוּ וְיָצָ֥אנוּ אֵלֶֽיךָ
صموئيل الأول 15: 30
1Sa.15.30
فَقَالَ: قَدْ أَخْطَأْتُ. وَالآنَ فَأَكْرِمْنِي أَمَامَ شُيُوخِ شَعْبِي وَأَمَامَ إِسْرَائِيلَ، وَارْجعْ مَعِي فَأَسْجُدَ لِلرَّبِّ إِلهِكَ.
וַיֹּ֣אמֶר חָטָ֔אתִי עַתָּ֗ה כַּבְּדֵ֥נִי;נָ֛א נֶ֥גֶד זִקְנֵֽי עַמִּ֖י וְנֶ֣גֶד יִשְׂרָאֵ֑ל וְשׁ֣וּב עִמִּ֔י וְהִֽשְׁתַּחֲוֵ֖יתִי לַֽיהוָ֥ה אֱלֹהֶֽיךָ
صموئيل الأول 16: 4
1Sa.16.4
فَفَعَلَ صَمُوئِيلُ كَمَا تَكَلَّمَ الرَّبُّ وَجَاءَ إِلَى بَيْتِ لَحْمٍ. فَارْتَعَدَ شُيُوخُ الْمَدِينَةِ عِنْدَ اسْتِقْبَالِهِ وَقَالُوا: أَسَلاَمٌ مَجِيئُكَ.
וַיַּ֣עַשׂ שְׁמוּאֵ֗ל אֲשֶׁ֣ר דִּבֶּ֣ר יְהוָ֔ה וַיָּבֹ֖א בֵּ֣ית לָ֑חֶם וַיֶּחֶרְד֞וּ זִקְנֵ֤י הָעִיר֙ לִקְרָאת֔וֹ וַיֹּ֖אמֶר שָׁלֹ֥ם בּוֹאֶֽךָ
صموئيل الأول 28: 14
1Sa.28.14
فَقَالَ لَهَا: مَا هِيَ صُورَتُهُ. فَقَالَتْ: رَجُلٌ شَيْخٌ صَاعِدٌ وَهُوَ مُغَطًّى بِجُبَّةٍ. فَعَلِمَ شَاوُلُ أَنَّهُ صَمُوئِيلُ، فَخَرَّ عَلَى وَجْهِهِ إِلَى الأَرْضِ وَسَجَدَ.
וַיֹּ֤אמֶר לָהּ֙ מַֽה תָּאֳר֔וֹ וַתֹּ֗אמֶר אִ֤ישׁ זָקֵן֙ עֹלֶ֔ה וְה֥וּא עֹטֶ֖ה מְעִ֑יל וַיֵּ֤דַע שָׁאוּל֙ כִּֽי;ה֔וּא שְׁמוּאֵ֣ל וַיִּקֹּ֥ד אַפַּ֛יִם אַ֖רְצָה וַיִּשְׁתָּֽחוּ
صموئيل الأول 30: 26
1Sa.30.26
وَلَمَّا جَاءَ دَاوُدُ إِلَى صِقْلَغَ أَرْسَلَ مِنَ الْغَنِيمَةِ إِلَى شُيُوخِ يَهُوذَا، إِلَى أَصْحَابِهِ قَائِلاً: هذِهِ لَكُمْ بَرَكَةٌ مِنْ غَنِيمَةِ أَعْدَاءِ الرَّبِّ.
וַיָּבֹ֤א דָוִד֙ אֶל צִ֣קְלַ֔ג וַיְשַׁלַּ֧ח מֵֽהַשָּׁלָ֛ל לְזִקְנֵ֥י יְהוּדָ֖ה לְרֵעֵ֣הוּ לֵאמֹ֑ר הִנֵּ֤ה לָכֶם֙ בְּרָכָ֔ה מִשְּׁלַ֖ל אֹיְבֵ֥י יְהוָֽה
صموئيل الثاني 3: 17
2Sa.3.17
وَكَانَ كَلاَمُ أَبْنَيْرَ إِلَى شُيُوخِ إِسْرَائِيلَ قَائِلاً: قَدْ كُنْتُمْ مُنْذُ أَمْسٍ وَمَا قَبْلَهُ تَطْلُبُونَ دَاوُدَ لِيَكُونَ مَلِكًا عَلَيْكُمْ.
הָיָ֔ה וּדְבַר אַבְנֵ֣ר עִם זִקְנֵ֥י יִשְׂרָאֵ֖ל לֵאמֹ֑ר גַּם תְּמוֹל֙ גַּם שִׁלְשֹׁ֔ם מְבַקְשִׁ֧ים דָּוִ֛ד הֱיִיתֶ֞ם לְמֶ֖לֶךְ עֲלֵיכֶֽם