הָיָה (H1961) - hâyâh | معجم سترونغ العبري

صموئيل الأول 18: 17 1Sa.18.17

وَقَالَ شَاوُلُ لِدَاوُدَ: هُوَذَا ابْنَتِي الْكَبِيرَةُ مَيْرَبُ أُعْطِيكَ إِيَّاهَا امْرَأَةً. إِنَّمَا كُنْ لِي ذَا بَأْسٍ وَحَارِبْ حُرُوبَ الرَّبِّ. فَإِنَّ شَاوُلَ قَالَ: لاَ تَكُنْ يَدِي عَلَيْهِ، بَلْ لِتَكُنْ عَلَيْهِ يَدُ الْفِلِسْطِينِيِّينَ.

וַיֹּ֨אמֶר שָׁא֜וּל אֶל;דָּוִ֗ד הִנֵּה֩ בִתִּ֨י הַגְּדוֹלָ֤ה מֵרַב֙ אֶתֶּן;לְךָ֣ אֹתָהּ֙ לְאִשָּׁ֔ה אַ֚ךְ הֱיֵה לִּ֣י לְבֶן חַ֔יִל וְהִלָּחֵ֖ם מִלְחֲמ֣וֹת יְהוָ֑ה וְשָׁא֣וּל אָמַ֗ר אַל תְּהִ֤י יָדִי֙ בּ֔וֹ וּתְהִי ב֖וֹ יַד פְּלִשְׁתִּֽים

صموئيل الأول 18: 17 1Sa.18.17

وَقَالَ شَاوُلُ لِدَاوُدَ: هُوَذَا ابْنَتِي الْكَبِيرَةُ مَيْرَبُ أُعْطِيكَ إِيَّاهَا امْرَأَةً. إِنَّمَا كُنْ لِي ذَا بَأْسٍ وَحَارِبْ حُرُوبَ الرَّبِّ. فَإِنَّ شَاوُلَ قَالَ: لاَ تَكُنْ يَدِي عَلَيْهِ، بَلْ لِتَكُنْ عَلَيْهِ يَدُ الْفِلِسْطِينِيِّينَ.

וַיֹּ֨אמֶר שָׁא֜וּל אֶל;דָּוִ֗ד הִנֵּה֩ בִתִּ֨י הַגְּדוֹלָ֤ה מֵרַב֙ אֶתֶּן;לְךָ֣ אֹתָהּ֙ לְאִשָּׁ֔ה אַ֚ךְ הֱיֵה לִּ֣י לְבֶן חַ֔יִל וְהִלָּחֵ֖ם מִלְחֲמ֣וֹת יְהוָ֑ה וְשָׁא֣וּל אָמַ֗ר אַל תְּהִ֤י יָדִי֙ בּ֔וֹ וּתְהִי ב֖וֹ יַד פְּלִשְׁתִּֽים

صموئيل الأول 18: 18 1Sa.18.18

فَقَالَ دَاوُدُ لِشَاوُلَ: مَنْ أَنَا، وَمَا هِيَ حَيَاتِي وَعَشِيرَةُ أَبِي فِي إِسْرَائِيلَ حَتَّى أَكُونَ صِهْرَ الْمَلِكِ..

וַיֹּ֨אמֶר דָּוִ֜ד אֶל;שָׁא֗וּל מִ֤י אָֽנֹכִי֙ וּמִ֣י חַיַּ֔י מִשְׁפַּ֥חַת אָבִ֖י בְּיִשְׂרָאֵ֑ל כִּֽי אֶהְיֶ֥ה חָתָ֖ן לַמֶּֽלֶךְ

صموئيل الأول 18: 19 1Sa.18.19

وَكَانَ فِي وَقْتِ إِعْطَاءِ مَيْرَبَ ابْنَةِ شَاوُلَ لِدَاوُدَ أَنَّهَا أُعْطِيَتْ لِعَدْرِيئِيلَ الْمَحُولِيِّ امْرَأَةً.

וַיְהִ֗י בְּעֵ֥ת תֵּ֛ת מֵרַ֥ב בַּת שָׁא֖וּל לְדָוִ֑ד וְהִ֧יא נִתְּנָ֛ה לְעַדְרִיאֵ֥ל הַמְּחֹלָתִ֖י לְאִשָּֽׁה

صموئيل الأول 18: 21 1Sa.18.21

وَقَالَ شَاوُلُ: أُعْطِيهِ إِيَّاهَا فَتَكُونُ لَهُ شَرَكًا وَتَكُونُ يَدُ الْفِلِسْطِينِيِّينَ عَلَيْهِ. وَقَالَ شَاوُلُ لِدَاوُدَ ثَانِيَةً: تُصَاهِرُنِي الْيَوْمَ.

וַיֹּ֨אמֶר שָׁא֜וּל אֶתְּנֶ֤נָּה;לּוֹ֙ וּתְהִי ל֣וֹ לְמוֹקֵ֔שׁ וּתְהִי יַד פְּלִשְׁתִּ֑ים ב֖וֹ וַיֹּ֤אמֶר שָׁאוּל֙ אֶל;דָּוִ֔ד בִּשְׁתַּ֛יִם תִּתְחַתֵּ֥ן הַיּֽוֹם

صموئيل الأول 18: 21 1Sa.18.21

وَقَالَ شَاوُلُ: أُعْطِيهِ إِيَّاهَا فَتَكُونُ لَهُ شَرَكًا وَتَكُونُ يَدُ الْفِلِسْطِينِيِّينَ عَلَيْهِ. وَقَالَ شَاوُلُ لِدَاوُدَ ثَانِيَةً: تُصَاهِرُنِي الْيَوْمَ.

וַיֹּ֨אמֶר שָׁא֜וּל אֶתְּנֶ֤נָּה;לּוֹ֙ וּתְהִי ל֣וֹ לְמוֹקֵ֔שׁ וּתְהִי יַד פְּלִשְׁתִּ֑ים ב֖וֹ וַיֹּ֤אמֶר שָׁאוּל֙ אֶל;דָּוִ֔ד בִּשְׁתַּ֛יִם תִּתְחַתֵּ֥ן הַיּֽוֹם

صموئيل الأول 18: 29 1Sa.18.29

وَعَادَ شَاوُلُ يَخَافُ دَاوُدَ بَعْدُ، وَصَارَ شَاوُلُ عَدُوًّا لِدَاوُدَ كُلَّ الأَيَّامِ.

וַיֹּ֣אסֶף שָׁא֗וּל לֵרֹ֛א מִפְּנֵ֥י;דָוִ֖ד ע֑וֹד וַיְהִ֥י שָׁא֛וּל אֹיֵ֥ב דָּוִ֖ד כָּל הַיָּמִֽים

صموئيل الأول 18: 30 1Sa.18.30

وَخَرَجَ أَقْطَابُ الْفِلِسْطِينِيِّينَ. وَمِنْ حِينِ خُرُوجِهِمْ كَانَ دَاوُدُ يُفْلِحُ أَكْثَرَ مِنْ جَمِيعِ عَبِيدِ شَاوُلَ، فَتَوَقَّرَ اسْمُهُ جِدًّا.

וַיֵּצְא֖וּ שָׂרֵ֣י פְלִשְׁתִּ֑ים וַיְהִ֣י;מִדֵּ֣י צֵאתָ֗ם דָּוִד֙ שָׂכַ֤ל מִכֹּל֙ עַבְדֵ֣י שָׁא֔וּל וַיִּיקַ֥ר שְׁמ֖וֹ מְאֹֽד

صموئيل الأول 19: 7 1Sa.19.7

فَدَعَا يُونَاثَانُ دَاوُدَ وأخبَرَهُ يوناثانُ بِجَمِيعِ هذَا الْكَلاَمِ. ثُمَّ جَاءَ يُونَاثَانُ بِدَاوُدَ إِلَى شَاوُلَ فَكَانَ أَمَامَهُ كَأَمْسٍ وَمَا قَبْلَهُ.

וַיִּקְרָ֤א יְהוֹנָתָן֙ לְדָוִ֔ד וַיַּגֶּד;לוֹ֙ יְה֣וֹנָתָ֔ן אֵ֥ת;כָּל הָאֵ֑לֶּה הַדְּבָרִ֖ים וַיָּבֵ֨א יְהוֹנָתָ֤ן אֶת;דָּוִד֙ אֶל שָׁא֔וּל וַיְהִ֥י לְפָנָ֖יו כְּאֶתְמ֥וֹל שִׁלְשֽׁוֹם

صموئيل الأول 19: 8 1Sa.19.8

وَعَادَتِ الْحَرْبُ تَحْدُثُ، فَخَرَجَ دَاوُدُ وَحَارَبَ الْفِلِسْطِينِيِّينَ وَضَرَبَهُمْ ضَرْبَةً عَظِيمَةً فَهَرَبُوا مِنْ أَمَامِهِ.

וַתּ֥וֹסֶף הַמִּלְחָמָ֖ה לִֽהְי֑וֹת וַיֵּצֵ֨א דָוִ֜ד וַיִּלָּ֣חֶם בַּפְּלִשְׁתִּ֗ים וַיַּ֤ךְ;בָּהֶם֙ מַכָּ֣ה גְדוֹלָ֔ה וַיָּנֻ֖סוּ מִפָּנָֽיו

صموئيل الأول 19: 9 1Sa.19.9

وَكَانَ الرُّوحُ الرَّدِيءُ مِنْ قِبَلِ الرَّبِّ عَلَى شَاوُلَ وَهُوَ جَالِسٌ فِي بَيْتِهِ وَرُمْحُهُ بِيَدِهِ، وَكَانَ دَاوُدُ يَضْرِبُ بِالْيَدِ.

וַתְּהִי֩ ר֨וּחַ רָעָה֙ יְהוָ֤ה אֶל שָׁא֔וּל וְהוּא֙ יוֹשֵׁ֔ב בְּבֵית֣וֹ וַחֲנִית֖וֹ בְּיָד֑וֹ וְדָוִ֖ד מְנַגֵּ֥ן בְּיָֽד

صموئيل الأول 19: 20 1Sa.19.20

فَأَرْسَلَ شَاوُلُ رُسُلاً لأَخْذِ دَاوُدَ. وَلَمَّا رَأَوْا جَمَاعَةَ الأَنْبِيَاءِ يَتَنَبَّأُونَ، وَصَمُوئِيلَ وَاقِفًا رَئِيسًا عَلَيْهِمْ، كَانَ رُوحُ اللهِ عَلَى رُسُلِ شَاوُلَ فَتَنَبَّأُوا هُمْ أَيْضًا.

וַיִּשְׁלַ֨ח שָׁא֣וּל מַלְאָכִים֮ לָקַ֣חַת דָּוִד֒ וַיַּ֗רְא לַהֲקַ֤ת הַנְּבִיאִים֙ נִבְּאִ֔ים וּשְׁמוּאֵ֕ל עֹמֵ֥ד נִצָּ֖ב עֲלֵיהֶ֑ם וַתְּהִ֞י ר֣וּחַ אֱלֹהִ֔ים עַֽל מַלְאֲכֵ֤י שָׁאוּל֙ וַיִּֽתְנַבְּא֖וּ הֵֽמָּה גַּם

صموئيل الأول 19: 23 1Sa.19.23

فَذَهَبَ إِلَى هُنَاكَ إِلَى نَايُوتَ فِي الرَّامَةِ، فَكَانَ عَلَيْهِ أَيْضًا رُوحُ اللهِ، فَكَانَ يَذْهَبُ وَيَتَنَبَّأُ حَتَّى جَاءَ إِلَى نَايُوتَ فِي الرَّامَةِ.

וַיֵּ֣לֶךְ שָׁ֔ם אֶל נָי֖וֹת בָּרָמָ֑ה וַתְּהִי֩ עָלָ֨יו גַּם ר֣וּחַ אֱלֹהִ֗ים וַיֵּ֤לֶךְ;הָלוֹךְ֙ וַיִּתְנַבֵּ֔א עַד בֹּא֖וֹ בְּנָי֥וֹת בָּרָמָֽה

صموئيل الأول 20: 13 1Sa.20.13

فَهكَذَا يَفْعَلُ الرَّبُّ لِيُونَاثَانَ وَهكَذَا يَزِيدُ. وَإِنِ اسْتَحْسَنَ أَبِي الشَّرَّ نَحْوَكَ، فَإِنِّي أُخْبِرُكَ وَأُطْلِقُكَ فَتَذْهَبُ بِسَلاَمٍ. وَلْيَكُنِ الرَّبُّ مَعَكَ كَمَا كَانَ مَعَ أَبِي.

כֹּֽה יַעֲשֶׂה֩ יְהוָ֨ה לִֽיהוֹנָתָ֜ן וְכֹ֣ה יֹסִ֗יף כִּֽי יֵיטִ֨ב אָבִ֤י הָֽרָעָה֙ עָלֶ֔יךָ וְגָלִ֙יתִי֙;אֶת;אָזְנֶ֔ךָ וְשִׁלַּחְתִּ֖יךָ וְהָלַכְתָּ֣ לְשָׁל֑וֹם וִיהִ֤י יְהוָה֙ עִמָּ֔ךְ כַּאֲשֶׁ֥ר הָיָ֖ה עִם אָבִֽי

صموئيل الأول 20: 13 1Sa.20.13

فَهكَذَا يَفْعَلُ الرَّبُّ لِيُونَاثَانَ وَهكَذَا يَزِيدُ. وَإِنِ اسْتَحْسَنَ أَبِي الشَّرَّ نَحْوَكَ، فَإِنِّي أُخْبِرُكَ وَأُطْلِقُكَ فَتَذْهَبُ بِسَلاَمٍ. وَلْيَكُنِ الرَّبُّ مَعَكَ كَمَا كَانَ مَعَ أَبِي.

כֹּֽה יַעֲשֶׂה֩ יְהוָ֨ה לִֽיהוֹנָתָ֜ן וְכֹ֣ה יֹסִ֗יף כִּֽי יֵיטִ֨ב אָבִ֤י הָֽרָעָה֙ עָלֶ֔יךָ וְגָלִ֙יתִי֙;אֶת;אָזְנֶ֔ךָ וְשִׁלַּחְתִּ֖יךָ וְהָלַכְתָּ֣ לְשָׁל֑וֹם וִיהִ֤י יְהוָה֙ עִמָּ֔ךְ כַּאֲשֶׁ֥ר הָיָ֖ה עִם אָבִֽי

صموئيل الأول 20: 24 1Sa.20.24

فَاخْتَبَأَ دَاوُدُ فِي الْحَقْلِ. وَكَانَ الشَّهْرُ، فَجَلَسَ الْمَلِكُ عَلَى الطَّعَامِ لِيَأْكُلَ.

וַיִּסָּתֵ֥ר דָּוִ֖ד בַּשָּׂדֶ֑ה וַיְהִ֣י הַחֹ֔דֶשׁ וַיֵּ֧שֶׁב הַמֶּ֛לֶךְ אֶל הַלֶּ֖חֶם לֶאֱכֽוֹל

صموئيل الأول 20: 27 1Sa.20.27

وَكَانَ فِي الْغَدِ الثَّانِي مِنَ الشَّهْرِ أَنَّ مَوْضِعَ دَاوُدَ خَلاَ، فَقَالَ شَاوُلُ لِيُونَاثَانَ ابْنِهِ: لِمَاذَا لَمْ يَأْتِ ابْنُ يَسَّى إِلَى الطَّعَامِ لاَ أَمْسِ وَلاَ الْيَوْمَ.

וַיְהִ֗י מִֽמָּחֳרַ֤ת הַשֵּׁנִ֔י הַחֹ֙דֶשׁ֙ מְק֣וֹם דָּוִ֑ד וַיִּפָּקֵ֖ד וַיֹּ֤אמֶר שָׁאוּל֙ אֶל;יְהוֹנָתָ֣ן בְּנ֔וֹ מַדּ֜וּעַ לֹא בָ֧א בֶן יִשַׁ֛י אֶל הַלָּֽחֶם גַּם;תְּמ֥וֹל גַּם;הַיּ֖וֹם

صموئيل الأول 20: 35 1Sa.20.35

وَكَانَ فِي الصَّبَاحِ أَنَّ يُونَاثَانَ خَرَجَ إِلَى الْحَقْلِ إِلَى مِيعَادِ دَاوُدَ، وَغُلاَمٌ صَغِيرٌ مَعَهُ.

וַיְהִ֣י בַבֹּ֔קֶר יְהוֹנָתָ֛ן וַיֵּצֵ֧א הַשָּׂדֶ֖ה לְמוֹעֵ֣ד דָּוִ֑ד וְנַ֥עַר קָטֹ֖ן עִמּֽוֹ

صموئيل الأول 20: 42 1Sa.20.42

فَقَالَ يُونَاثَانُ لِدَاوُدَ: اذْهَبْ بِسَلاَمٍ لأَنَّنَا كِلَيْنَا قَدْ حَلَفْنَا بِاسْمِ الرَّبِّ قَائِلَيْنِ: الرَّبُّ يَكُونُ بَيْنِي وَبَيْنَكَ وَبَيْنَ نَسْلِي وَنَسْلِكَ إِلَى الأَبَدِ. فَقَامَ وَذَهَبَ، وَأَمَّا يُونَاثَانُ فَجَاءَ إِلَى الْمَدِينَةِ.

וַיֹּ֧אמֶר יְהוֹנָתָ֛ן לְדָוִ֖ד לֵ֣ךְ לְשָׁל֑וֹם אֲנַ֗חְנוּ שְׁנֵ֜ינוּ אֲשֶׁר֩ נִשְׁבַּ֨עְנוּ בְּשֵׁ֤ם יְהוָה֙ לֵאמֹ֔ר יְהוָ֞ה יִֽהְיֶ֣ה בֵּינִ֣י וּבֵינֶ֗ךָ וּבֵ֥ין זַרְעִ֛י זַרְעֲךָ֖ עַד עוֹלָֽם וַיָּ֖קָם וַיֵּלַ֑ךְ וִיהוֹנָתָ֖ן בָּ֥א הָעִֽיר

صموئيل الأول 21: 5 1Sa.21.5

فَأَجَابَ دَاوُدُ الْكَاهِنَ وَقَالَ لَهُ: إِنَّ النِّسَاءَ قَدْ مُنِعَتْ عَنَّا مُنْذُ أَمْسِ وَمَا قَبْلَهُ عِنْدَ خُرُوجِي، وَأَمْتِعَةُ الْغِلْمَانِ مُقَدَّسَةٌ. وَهُوَ عَلَى نَوْعٍ مُحَلَّلٌ، وَالْيَوْمَ أَيْضًا يَتَقَدَّسُ بِالآنِيَةِ.

וַיַּעַן֩ דָּוִ֨ד הַכֹּהֵ֜ן וַיֹּ֣אמֶר ל֗וֹ כִּ֣י;אִם אִשָּׁ֤ה עֲצֻֽרָה לָ֙נוּ֙ כִּתְמ֣וֹל שִׁלְשֹׁ֔ם בְּצֵאתִ֕י וַיִּהְי֥וּ;כְלֵֽי הַנְּעָרִ֖ים קֹ֑דֶשׁ וְהוּא֙ דֶּ֣רֶךְ חֹ֔ל כִּ֥י;הַיּ֖וֹם וְאַ֕ף יִקְדַּ֥שׁ בַּכֶּֽלִי

صموئيل الأول 21: 6 1Sa.21.6

فَأَعْطَاهُ الْكَاهِنُ الْمُقَدَّسَ، لأَنَّهُ لَمْ يَكُنْ هُنَاكَ خُبْزٌ إِلاَّ خُبْزَ الْوُجُوهِ الْمَرْفُوعَ مِنْ أَمَامِ الرَّبِّ لِكَيْ يُوضَعَ خُبْزٌ سُخْنٌ فِي يَوْمِ أَخْذِهِ.

וַיִּתֶּן;ל֥וֹ הַכֹּהֵ֖ן קֹ֑דֶשׁ כִּי֩ לֹא הָ֨יָה שָׁ֜ם לֶ֗חֶם כִּֽי;אִם לֶ֤חֶם הַפָּנִים֙ הַמּֽוּסָרִים֙ מִלִּפְנֵ֣י יְהוָ֔ה לָשׂוּם֙ לֶ֣חֶם חֹ֔ם בְּי֖וֹם הִלָּקְחֽוֹ

صموئيل الأول 21: 8 1Sa.21.8

وَقَالَ دَاوُدُ لأَخِيمَالِكَ: أَفَمَا يُوجَدُ هُنَا تَحْتَ يَدِكَ رُمْحٌ أَوْ سَيْفٌ، لأَنِّي لَمْ آخُذْ بِيَدِي سَيْفِي وَلاَ سِلاَحِي لأَنَّ أَمْرَ الْمَلِكِ كَانَ مُعَجِّلاً..

וַיֹּ֤אמֶר דָּוִד֙ לַאֲחִימֶ֔לֶךְ וְאִ֛ין יֶשׁ פֹּ֥ה תַֽחַת יָדְךָ֖ חֲנִ֣ית אוֹ חָ֑רֶב כִּ֣י לֹֽא לָקַ֣חְתִּי בְיָדִ֔י גַם;חַרְבִּ֤י וְגַם כֵּלַי֙ כִּֽי דְבַר הַמֶּ֖לֶךְ הָיָ֥ה נָחֽוּץ

صموئيل الأول 22: 2 1Sa.22.2

وَاجْتَمَعَ إِلَيْهِ كُلُّ رَجُل مُتَضَايِق، وَكُلُّ مَنْ كَانَ عَلَيْهِ دَيْنٌ، وَكُلُّ رَجُل مُرِّ النَّفْسِ، فَكَانَ عَلَيْهِمْ رَئِيسًا. وَكَانَ مَعَهُ نَحْوُ أَرْبَعِ مِئَةِ رَجُل.

וַיִּֽתְקַבְּצ֣וּ אֵ֠לָיו כָּל אִ֨ישׁ מָצ֜וֹק וְכָל אִ֨ישׁ אֲשֶׁר ל֤וֹ נֹשֶׁא֙ וְכָל אִ֣ישׁ מַר נֶ֔פֶשׁ וַיְהִ֥י עֲלֵיהֶ֖ם לְשָׂ֑ר וַיִּהְי֣וּ עִמּ֔וֹ כְּאַרְבַּ֥ע מֵא֖וֹת אִֽישׁ

صموئيل الأول 22: 2 1Sa.22.2

وَاجْتَمَعَ إِلَيْهِ كُلُّ رَجُل مُتَضَايِق، وَكُلُّ مَنْ كَانَ عَلَيْهِ دَيْنٌ، وَكُلُّ رَجُل مُرِّ النَّفْسِ، فَكَانَ عَلَيْهِمْ رَئِيسًا. وَكَانَ مَعَهُ نَحْوُ أَرْبَعِ مِئَةِ رَجُل.

וַיִּֽתְקַבְּצ֣וּ אֵ֠לָיו כָּל אִ֨ישׁ מָצ֜וֹק וְכָל אִ֨ישׁ אֲשֶׁר ל֤וֹ נֹשֶׁא֙ וְכָל אִ֣ישׁ מַר נֶ֔פֶשׁ וַיְהִ֥י עֲלֵיהֶ֖ם לְשָׂ֑ר וַיִּהְי֣וּ עִמּ֔וֹ כְּאַרְבַּ֥ע מֵא֖וֹת אִֽישׁ

صموئيل الأول 22: 4 1Sa.22.4

فَوَدَعَهُمَا عِنْدَ مَلِكِ مُوآبَ، فَأَقَامَا عِنْدَهُ كُلَّ أَيَّامِ إِقَامَةِ دَاوُدَ فِي الْحِصْنِ.

וַיַּנְחֵ֕ם אֶת;פְּנֵ֖י מֶ֣לֶךְ מוֹאָ֑ב וַיֵּשְׁב֣וּ עִמּ֔וֹ כָּל יְמֵ֥י הֱיוֹת דָּוִ֖ד בַּמְּצוּדָֽה

صموئيل الأول 23: 6 1Sa.23.6

وَكَانَ لَمَّا هَرَبَ أَبِيَاثَارُ بْنُ أَخِيمَالِكَ إِلَى دَاوُدَ إِلَى قَعِيلَةَ نَزَلَ وَبِيَدِهِ أَفُودٌ.

וַיְהִ֗י בִּ֠בְרֹחַ אֶבְיָתָ֧ר בֶּן אֲחִימֶ֛לֶךְ אֶל דָּוִ֖ד קְעִילָ֑ה יָרַ֥ד בְּיָדֽוֹ אֵפ֖וֹד

صموئيل الأول 23: 17 1Sa.23.17

وَقَالَ لَهُ: لاَ تَخَفْ لأَنَّ يَدَ شَاوُلَ أَبِي لاَ تَجِدُكَ، وَأَنْتَ تَمْلِكُ عَلَى إِسْرَائِيلَ، وَأَنَا أَكُونُ لَكَ ثَانِيًا. وَشَاوُلُ أَبِي أَيْضًا يَعْلَمُ ذلِكَ.

וַיֹּ֨אמֶר אֵלָ֜יו אַל תִּירָ֗א כִּ֠י יַ֚ד שָׁא֣וּל אָבִ֔י לֹ֤א תִֽמְצָאֲךָ֙ וְאַתָּה֙ תִּמְלֹ֣ךְ עַל יִשְׂרָאֵ֔ל וְאָנֹכִ֖י אֶֽהְיֶה לְּךָ֣ לְמִשְׁנֶ֑ה שָׁא֥וּל אָבִ֖י וְגַם יֹדֵ֥עַ כֵּֽן

صموئيل الأول 23: 22 1Sa.23.22

فَاذْهَبُوا أَكِّدُوا أَيْضًا، وَاعْلَمُوا وَانْظُرُوا مَكَانَهُ حَيْثُ تَكُونُ رِجْلُهُ وَمَنْ رَآهُ هُنَاكَ، لأَنَّهُ قِيلَ لِي إِنَّهُ مَكْرًا يَمْكُرُ.

לְכוּ;נָ֞א הָכִ֣ינוּ ע֗וֹד וּדְע֤וּ וּרְאוּ֙ מְקוֹמוֹ֙ אֲשֶׁ֣ר תִּֽהְיֶ֣ה רַגְל֔וֹ מִ֥י רָאָ֖הוּ שָׁ֑ם כִּ֚י אָמַ֣ר אֵלַ֔י הֽוּא עָר֥וֹם יַעְרִ֖ם

صموئيل الأول 23: 23 1Sa.23.23

فَانْظُرُوا وَاعْلَمُوا جَمِيعَ الْمُخْتَبَآتِ الَّتِي يَخْتَبِئُ فِيهَا، ثُمَّ ارْجِعُوا إِلَيَّ عَلَى تَأْكِيدٍ، فَأَسِيرَ مَعَكُمْ. وَيَكُونُ إِذَا وُجِدَ فِي الأَرْضِ، أَنِّي أُفَتِّشُ عَلَيْهِ بِجَمِيعِ أُلُوفِ يَهُوذَا.

וּרְא֣וּ וּדְע֗וּ מִכֹּ֤ל הַמַּֽחֲבֹאִים֙ אֲשֶׁ֣ר יִתְחַבֵּ֣א שָׁ֔ם וְשַׁבְתֶּ֤ם אֵלַי֙ אֶל נָכ֔וֹן וְהָלַכְתִּ֖י אִתְּכֶ֑ם וְהָיָה֙ אִם יֶשְׁנ֣וֹ בָאָ֔רֶץ וְחִפַּשְׂתִּ֣י אֹת֔וֹ בְּכֹ֖ל אַלְפֵ֥י יְהוּדָֽה

صموئيل الأول 23: 26 1Sa.23.26

فَذَهَبَ شَاوُلُ عَنْ جَانِبِ الْجَبَلِ مِنْ هُنَا، وَدَاوُدُ وَرِجَالُهُ عَنْ جَانِبِ الْجَبَلِ مِنْ هُنَاكَ. وَكَانَ دَاوُدُ يَفِرُّ فِي الذَّهَابِ مِنْ أَمَامِ شَاوُلَ، وَكَانَ شَاوُلُ وَرِجَالُهُ يُحَاوِطُونَ دَاوُدَ وَرِجَالَهُ لِكَيْ يَأْخُذُوهُمْ.

וַיֵּ֨לֶךְ שָׁא֜וּל מִצַּ֤ד הָהָר֙ מִזֶּ֔ה וְדָוִ֧ד וַאֲנָשָׁ֛יו מִצַּ֥ד הָהָ֖ר מִזֶּ֑ה וַיְהִ֨י דָוִ֜ד נֶחְפָּ֤ז לָלֶ֙כֶת֙ מִפְּנֵ֣י שָׁא֔וּל וְשָׁא֣וּל וַאֲנָשָׁ֗יו עֹֽטְרִ֛ים דָּוִ֥ד אֲנָשָׁ֖יו לְתָפְשָֽׂם

أشهر ترجمات الكلمة في ترجمة سميث وفان دايك

أشكال الكلمة في النص الأصلي:

شواهد ورود الكلمة في الكتاب المقدس (3489 آية)