ك
إصحاح
◄ H1960
H1961. hâyâh
H1962 ►
المعنى المختصر للكلمة
hâyâh: to exist, i.e. be or become, come to pass (always emphatic, and not a mere copula or auxiliary)
اللفظ الأصلي הָיָה
نوع الكلمة فعل
طريقة النطق hâyâh (haw-yaw)
تكرار الورود في الكتاب 3489 مرة في الكتاب
أصل الكلمة وجذرها
مشتق من: H1933 הָוָא • haw-vaw • «لِلإِنْسَانِ» • (to be)
المعنى والشرح المفصل

to exist, i.e. be or become, come to pass (always emphatic, and not a mere copula or auxiliary)

الإنجليزية — KJV Translation Tags
beacon [idiom] altogether be(-come) accomplished committed like) break cause come (to pass) do faint fall [phrase] follow happen [idiom] have last pertain quit (one-) self require [idiom] use

أشهر ترجمات الكلمة في ترجمة سميث وفان دايك

وَكَانَ 443× يَكُونُ 295× وَيَكُونُ 202× كَانَ 179× تَكُونُ 163×

أشكال الكلمة في النص الأصلي:

וַיְהִ֣י (103×) וַיְהִ֥י (99×) וַיְהִ֗י (95×) יִהְיֶ֥ה (86×) יִהְיֶ֣ה (67×) הָיָ֥ה (66×) וַֽיְהִי֙ (60×) הָיָ֣ה (51×)

شواهد ورود الكلمة في الكتاب المقدس (3489 آية)

شواهد الآيات في أسفار الكتاب المقدس
صموئيل الأول 29: 8 1Sa.29.8
فَقَالَ دَاوُدُ لأَخِيشَ: فَمَاذَا عَمِلْتُ. وَمَاذَا وَجَدْتَ فِي عَبْدِكَ مِنْ يَوْمِ صِرْتُ أَمَامَكَ إِلَى الْيَوْمِ حَتَّى لاَ آتِيَ وَأُحَارِبَ أَعْدَاءَ سَيِّدِي الْمَلِكِ.
וַיֹּ֨אמֶר דָּוִ֜ד אֶל;אָכִ֗ישׁ כִּ֣י;מֶ֤ה עָשִׂ֙יתִי֙ וּמַה מָּצָ֣אתָ בְעַבְדְּךָ֔ מִיּוֹם֙ הָיִ֣יתִי לְפָנֶ֔יךָ עַ֖ד הַיּ֣וֹם;הַזֶּ֑ה כִּ֣י לֹ֤א אָבוֹא֙ וְנִלְחַ֔מְתִּי בְּאֹיְבֵ֖י אֲדֹנִ֥י הַמֶּֽלֶךְ
صموئيل الأول 30: 1 1Sa.30.1
وَلَمَّا جَاءَ دَاوُدُ وَرِجَالُهُ إِلَى صِقْلَغَ فِي الْيَوْمِ الثَّالِثِ، كَانَ الْعَمَالِقَةُ قَدْ غَزَوْا الْجَنُوبَ وَصِقْلَغَ، وَضَرَبُوا صِقْلَغَ وَأَحْرَقُوهَا بِالنَّارِ،
וַיְהִ֞י בְּבֹ֨א דָוִ֧ד וַאֲנָשָׁ֛יו צִֽקְלַ֖ג בַּיּ֣וֹם הַשְּׁלִישִׁ֑י וַעֲמָלֵקִ֣י פָֽשְׁט֗וּ נֶ֙גֶב֙ צִ֣קְלַ֔ג וַיַּכּוּ֙ צִ֣קְלַ֔ג וַיִּשְׂרְפ֥וּ;אֹתָ֖הּ בָּאֵֽשׁ
صموئيل الأول 30: 25 1Sa.30.25
وَكَانَ مِنْ ذلِكَ الْيَوْمِ فَصَاعِدًا أَنَّهُ جَعَلَهَا فَرِيضَةً وَقَضَاءً لإِسْرَائِيلَ إِلَى هذَا الْيَوْمِ.
וַיְהִ֕י הַה֖וּא מֵֽהַיּ֥וֹם וָמָ֑עְלָה וַיְשִׂמֶ֜הָ לְחֹ֤ק וּלְמִשְׁפָּט֙ לְיִשְׂרָאֵ֔ל עַ֖ד הַזֶּֽה הַיּ֥וֹם
صموئيل الأول 31: 8 1Sa.31.8
وَفِي الْغَدِ لَمَّا جَاءَ الْفِلِسْطِينِيُّونَ لِيُعَرُّوا الْقَتْلَى، وَجَدُوا شَاوُلَ وَبَنِيهِ الثَّلاَثَةَ سَاقِطِينَ فِي جَبَلِ جِلْبُوعَ.
וַֽיְהִי֙ מִֽמָּחֳרָ֔ת וַיָּבֹ֣אוּ פְלִשְׁתִּ֔ים לְפַשֵּׁ֖ט הַחֲלָלִ֑ים וַֽיִּמְצְא֤וּ שָׁאוּל֙ בָּנָ֔יו שְׁלֹ֣שֶׁת נֹפְלִ֖ים בְּהַ֥ר הַגִּלְבֹּֽעַ
صموئيل الثاني 1: 1 2Sa.1.1
وَكَانَ بَعْدَ مَوْتِ شَاوُلَ وَرُجُوعِ دَاوُدَ مِنْ مُضَارَبَةِ الْعَمَالِقَةِ، أَنَّ دَاوُدَ أَقَامَ فِي صِقْلَغَ يَوْمَيْنِ.
וַיְהִ֗י אַֽחֲרֵי֙ מ֣וֹת שָׁא֔וּל שָׁ֔ב דָּוִ֛ד מֵהַכּ֖וֹת הָעֲמָלֵ֑ק וְדָוִ֣ד וַיֵּ֧שֶׁב בְּצִקְלָ֖ג שְׁנָֽיִם;יָמִ֥ים
صموئيل الثاني 1: 2 2Sa.1.2
وَفِي الْيَوْمِ الثَّالِثِ إِذَا بِرَجُل أَتَى مِنَ الْمَحَلَّةِ مِنْ عِنْدِ شَاوُلَ وَثِيَابُهُ مُمَزَّقَةٌ وَعَلَى رَأْسِهِ تُرَابٌ. فَلَمَّا جَاءَ إِلَى دَاوُدَ خَرَّ إِلَى الأَرْضِ وَسَجَدَ.
וַיְהִ֣י בַּיּ֣וֹם הַשְּׁלִישִׁ֗י וְהִנֵּה֩ אִ֨ישׁ בָּ֤א מִן הַֽמַּחֲנֶה֙ מֵעִ֣ם שָׁא֔וּל וּבְגָדָ֣יו קְרֻעִ֔ים עַל רֹאשׁ֑וֹ וַאֲדָמָ֖ה וַיְהִי֙ בְּבֹא֣וֹ אֶל דָּוִ֔ד וַיִּפֹּ֥ל אַ֖רְצָה וַיִּשְׁתָּֽחוּ
صموئيل الثاني 1: 2 2Sa.1.2
وَفِي الْيَوْمِ الثَّالِثِ إِذَا بِرَجُل أَتَى مِنَ الْمَحَلَّةِ مِنْ عِنْدِ شَاوُلَ وَثِيَابُهُ مُمَزَّقَةٌ وَعَلَى رَأْسِهِ تُرَابٌ. فَلَمَّا جَاءَ إِلَى دَاوُدَ خَرَّ إِلَى الأَرْضِ وَسَجَدَ.
וַיְהִ֣י בַּיּ֣וֹם הַשְּׁלִישִׁ֗י וְהִנֵּה֩ אִ֨ישׁ בָּ֤א מִן הַֽמַּחֲנֶה֙ מֵעִ֣ם שָׁא֔וּל וּבְגָדָ֣יו קְרֻעִ֔ים עַל רֹאשׁ֑וֹ וַאֲדָמָ֖ה וַיְהִי֙ בְּבֹא֣וֹ אֶל דָּוִ֔ד וַיִּפֹּ֥ל אַ֖רְצָה וַיִּשְׁתָּֽחוּ
صموئيل الثاني 1: 4 2Sa.1.4
فَقَالَ لَهُ دَاوُدُ: كَيْفَ كَانَ الأَمْرُ. أَخْبِرْنِي. فَقَالَ: إِنَّ الشَّعْبَ قَدْ هَرَبَ مِنَ الْقِتَالِ، وَسَقَطَ أَيْضًا كَثِيرُونَ مِنَ الشَّعْبِ وَمَاتُوا، وَمَاتَ شَاوُلُ وَيُونَاثَانُ ابْنُهُ أَيْضًا.
וַיֹּ֨אמֶר אֵלָ֥יו דָּוִ֛ד מֶה הָיָ֥ה הַדָּבָ֖ר הַגֶּד;נָ֣א;לִ֑י וַ֠יֹּאמֶר אֲשֶׁר הָעָ֜ם נָ֨ס מִן הַמִּלְחָמָ֗ה נָפַ֤ל וְגַם הַרְבֵּ֞ה מִן הָעָם֙ וַיָּמֻ֔תוּ מֵֽתוּ שָׁא֛וּל וִיהוֹנָתָ֥ן בְּנ֖וֹ וְגַ֗ם
صموئيل الثاني 2: 1 2Sa.2.1
وَكَانَ بَعْدَ ذلِكَ أَنَّ دَاوُدَ سَأَلَ الرَّبَّ قَائِلاً: أَأَصْعَدُ إِلَى إِحْدَى مَدَائِنِ يَهُوذَا. فَقَالَ لَهُ الرَّبُّ: اصْعَدْ. فَقَالَ دَاوُدُ: إِلَى أَيْنَ أَصْعَدُ. فَقَالَ: إِلَى حَبْرُونَ.
וַיְהִ֣י אַֽחֲרֵי כֵ֗ן דָּוִ֨ד וַיִּשְׁאַל֩ בַּֽיהוָ֤ה לֵאמֹר֙ הַאֶעֱלֶ֗ה בְּאַחַת֙ עָרֵ֣י יְהוּדָ֔ה וַיֹּ֧אמֶר אֵלָ֖יו יְהוָ֛ה עֲלֵ֑ה וַיֹּ֧אמֶר דָּוִ֛ד אָ֥נָה אֶעֱלֶ֖ה וַיֹּ֥אמֶר חֶבְרֹֽנָה
صموئيل الثاني 2: 7 2Sa.2.7
وَالآنَ فَلْتَتَشَدَّدْ أَيْدِيكُمْ وَكُونُوا ذَوِي بَأْسٍ، لأَنَّهُ قَدْ مَاتَ سَيِّدُكُمْ شَاوُلُ، وَإِيَّايَ مَسَحَ بَيْتُ يَهُوذَا مَلِكًا عَلَيْهِمْ.
וְעַתָּ֣ה תֶּחֱזַ֣קְנָה יְדֵיכֶ֗ם וִֽהְיוּ֙ לִבְנֵי חַ֔יִל כִּי מֵ֖ת אֲדֹנֵיכֶ֣ם שָׁא֑וּל וְגַם;אֹתִ֗י מָשְׁח֧וּ בֵית יְהוּדָ֛ה לְמֶ֖לֶךְ עֲלֵיהֶֽם
صموئيل الثاني 2: 10 2Sa.2.10
وَكَانَ إِيشْبُوشَثُ بْنُ شَاوُلَ ابْنَ أَرْبَعِينَ سَنَةً حِينَ مَلَكَ عَلَى إِسْرَائِيلَ، وَمَلَكَ سَنَتَيْنِ. وَأَمَّا بَيْتُ يَهُوذَا فَإِنَّمَا اتَّبَعُوا دَاوُدَ.
אִֽישׁ;בֹּ֣שֶׁת בֶּן שָׁא֗וּל בֶּן אַרְבָּעִ֨ים שָׁנָ֜ה בְּמָלְכוֹ֙ עַל יִשְׂרָאֵ֔ל מָלָ֑ךְ וּשְׁתַּ֥יִם;שָׁנִ֖ים אַ֚ךְ בֵּ֣ית יְהוּדָ֔ה הָי֖וּ אַחֲרֵ֥י דָוִֽד
صموئيل الثاني 2: 11 2Sa.2.11
وَكَانَتِ الْمُدَّةُ الَّتِي مَلَكَ فِيهَا دَاوُدُ فِي حَبْرُونَ عَلَى بَيْتِ يَهُوذَا سَبْعَ سِنِينَ وَسِتَّةَ أَشْهُرٍ.
וַֽיְהִי֙ מִסְפַּ֣ר;הַיָּמִ֔ים אֲשֶׁר֩ הָיָ֨ה;מֶ֛לֶךְ דָוִ֥ד בְּחֶבְר֖וֹן עַל בֵּ֣ית יְהוּדָ֑ה שֶׁ֥בַע שָׁנִ֖ים וְשִׁשָּׁ֥ה חֳדָשִֽׁים
صموئيل الثاني 2: 11 2Sa.2.11
وَكَانَتِ الْمُدَّةُ الَّتِي مَلَكَ فِيهَا دَاوُدُ فِي حَبْرُونَ عَلَى بَيْتِ يَهُوذَا سَبْعَ سِنِينَ وَسِتَّةَ أَشْهُرٍ.
וַֽיְהִי֙ מִסְפַּ֣ר;הַיָּמִ֔ים אֲשֶׁר֩ הָיָ֨ה;מֶ֛לֶךְ דָוִ֥ד בְּחֶבְר֖וֹן עַל בֵּ֣ית יְהוּדָ֑ה שֶׁ֥בַע שָׁנִ֖ים וְשִׁשָּׁ֥ה חֳדָשִֽׁים
صموئيل الثاني 2: 17 2Sa.2.17
وَكَانَ الْقِتَالُ شَدِيدًا جِدًّا فِي ذلِكَ الْيَوْمِ، وَانْكَسَرَ أَبْنَيْرُ وَرِجَالُ إِسْرَائِيلَ أَمَامَ عَبِيدِ دَاوُدَ.
וַתְּהִ֧י הַמִּלְחָמָ֛ה קָשָׁ֥ה עַד;מְאֹ֖ד בַּיּ֣וֹם;הַה֑וּא וַיִּנָּ֤גֶף אַבְנֵר֙ וְאַנְשֵׁ֣י יִשְׂרָאֵ֔ל לִפְנֵ֖י עַבְדֵ֥י דָוִֽד
صموئيل الثاني 2: 18 2Sa.2.18
وَكَانَ هُنَاكَ بَنُو صَرُويَةَ الثَّلاَثَةُ: يُوآبُ وَأَبِيشَايُ وَعَسَائِيلُ. وَكَانَ عَسَائِيلُ خَفِيفَ الرَِّجْلَيْنِ كَظَبْيِ الْبَرِّ.
וַיִּֽהְיוּ שָׁ֗ם בְּנֵ֣י צְרוּיָ֔ה שְׁלֹשָׁה֙ יוֹאָ֥ב וַאֲבִישַׁ֖י וַעֲשָׂהאֵ֑ל וַעֲשָׂהאֵל֙ קַ֣ל בְּרַגְלָ֔יו כְּאַחַ֥ד;הַצְּבָיִ֖ם בַּשָּׂדֶֽה
صموئيل الثاني 2: 23 2Sa.2.23
فَأَبَى أَنْ يَمِيلَ، فَضَرَبَهُ أَبْنَيْرُ بِزُجِّ الرُّمْحِ فِي بَطْنِهِ، فَخَرَجَ الرُّمْحُ مِنْ خَلْفِهِ، فَسَقَطَ هُنَاكَ وَمَاتَ فِي مَكَانِهِ. وَكَانَ كُلُّ مَنْ يَأْتِي إِلَى الْمَوْضِعِ الَّذِي سَقَطَ فِيهِ عَسَائِيلُ وَمَاتَ يَقِفُ.
וַיְמָאֵ֣ן לָס֗וּר וַיַּכֵּ֣הוּ אַבְנֵר֩ בְּאַחֲרֵ֨י הַחֲנִ֜ית אֶל הַחֹ֗מֶשׁ וַתֵּצֵ֤א הַֽחֲנִית֙ מֵאַחֲרָ֔יו וַיִּפָּל שָׁ֖ם וַיָּ֣מָת תַּחְתָּ֑יו וַיְהִ֡י כָּל הַבָּ֣א אֶֽל הַמָּקוֹם֩ אֲשֶׁר נָ֨פַל שָׁ֧ם עֲשָׂהאֵ֛ל וַיָּמֹ֖ת וַֽיַּעֲמֹֽדוּ
صموئيل الثاني 2: 25 2Sa.2.25
فَاجْتَمَعَ بَنُو بَنْيَامِينَ وَرَاءَ أَبْنَيْرَ وَصَارُوا جَمَاعَةً وَاحِدَةً، وَوَقَفُوا عَلَى رَأْسِ تَلّ وَاحِدٍ.
וַיִּֽתְקַבְּצ֤וּ בְנֵֽי בִנְיָמִן֙ אַחֲרֵ֣י אַבְנֵ֔ר וַיִּהְי֖וּ לַאֲגֻדָּ֣ה אֶחָ֑ת וַיַּ֣עַמְד֔וּ עַ֥ל רֹאשׁ גִּבְעָ֖ה אֶחָֽת
صموئيل الثاني 2: 26 2Sa.2.26
فَنَادَى أَبْنَيْرُ يُوآبَ وَقَالَ: هَلْ إِلَى الأَبَدِ يَأْكُلُ السَّيْفُ. أَلَمْ تَعْلَمْ أَنَّهَا تَكُونُ مَرَارَةً فِي الأَخِيرِ. فَحَتَّى مَتَى لاَ تَقُولُ لِلشَّعْبِ أَنْ يَرْجِعُوا مِنْ وَرَاءِ إِخْوَتِهِمْ.
וַיִּקְרָ֨א אַבְנֵ֜ר יוֹאָ֗ב וַיֹּ֙אמֶר֙ הֲלָנֶ֙צַח֙ תֹּ֣אכַל חֶ֔רֶב הֲל֣וֹא יָדַ֔עְתָּה כִּֽי תִהְיֶ֖ה מָרָ֥ה בָּאַחֲרוֹנָ֑ה וְעַד מָתַי֙ לֹֽא תֹאמַ֣ר לָעָ֔ם לָשׁ֖וּב מֵאַחֲרֵ֥י אֲחֵיהֶֽם
صموئيل الثاني 3: 1 2Sa.3.1
وَكَانَتِ الْحَرْبُ طَوِيلَةً بَيْنَ بَيْتِ شَاوُلَ وَبَيْتِ دَاوُدَ، وَكَانَ دَاوُدُ يَذْهَبُ يَتَقَوَّى، وَبَيْتُ شَاوُلَ يَذْهَبُ يَضْعُفُ.
וַתְּהִ֤י הַמִּלְחָמָה֙ אֲרֻכָּ֔ה בֵּ֚ין בֵּ֣ית שָׁא֔וּל בֵּ֣ית דָּוִ֑ד וְדָוִד֙ הֹלֵ֣ךְ וְחָזֵ֔ק וּבֵ֥ית שָׁא֖וּל הֹלְכִ֥ים וְדַלִּֽים
صموئيل الثاني 3: 2 2Sa.3.2
وَوُلِدَ لِدَاوُدَ بَنُونَ فِي حَبْرُونَ. وَكَانَ بِكْرُهُ أَمْنُونَ مِنْ أَخِينُوعَمَ الْيَزْرَعِيلِيَّةِ،
וַיִּוָּלְד֧וּ לְדָוִ֛ד בָּנִ֖ים בְּחֶבְר֑וֹן וַיְהִ֤י בְכוֹרוֹ֙ אַמְנ֔וֹן לַאֲחִינֹ֖עַם הַיִּזְרְעֵאלִֽת
صموئيل الثاني 3: 6 2Sa.3.6
وَكَانَ فِي وُقُوعِ الْحَرْبِ بَيْنَ بَيْتِ شَاوُلَ وَبَيْتِ دَاوُدَ، أَنَّ أَبْنَيْرَ تَشَدَّدَ لأَجْلِ بَيْتِ شَاوُلَ.
וַיְהִ֗י בִּֽהְיוֹת֙ הַמִּלְחָמָ֔ה בֵּ֚ין בֵּ֣ית שָׁא֔וּל בֵּ֣ית דָּוִ֑ד הָיָ֥ה וְאַבְנֵ֛ר מִתְחַזֵּ֖ק בְּבֵ֥ית שָׁאֽוּל
صموئيل الثاني 3: 6 2Sa.3.6
وَكَانَ فِي وُقُوعِ الْحَرْبِ بَيْنَ بَيْتِ شَاوُلَ وَبَيْتِ دَاوُدَ، أَنَّ أَبْنَيْرَ تَشَدَّدَ لأَجْلِ بَيْتِ شَاوُلَ.
וַיְהִ֗י בִּֽהְיוֹת֙ הַמִּלְחָמָ֔ה בֵּ֚ין בֵּ֣ית שָׁא֔וּל בֵּ֣ית דָּוִ֑ד הָיָ֥ה וְאַבְנֵ֛ר מִתְחַזֵּ֖ק בְּבֵ֥ית שָׁאֽוּל
صموئيل الثاني 3: 6 2Sa.3.6
وَكَانَ فِي وُقُوعِ الْحَرْبِ بَيْنَ بَيْتِ شَاوُلَ وَبَيْتِ دَاوُدَ، أَنَّ أَبْنَيْرَ تَشَدَّدَ لأَجْلِ بَيْتِ شَاوُلَ.
וַיְהִ֗י בִּֽהְיוֹת֙ הַמִּלְחָמָ֔ה בֵּ֚ין בֵּ֣ית שָׁא֔וּל בֵּ֣ית דָּוִ֑ד הָיָ֥ה וְאַבְנֵ֛ר מִתְחַזֵּ֖ק בְּבֵ֥ית שָׁאֽוּל
صموئيل الثاني 3: 17 2Sa.3.17
وَكَانَ كَلاَمُ أَبْنَيْرَ إِلَى شُيُوخِ إِسْرَائِيلَ قَائِلاً: قَدْ كُنْتُمْ مُنْذُ أَمْسٍ وَمَا قَبْلَهُ تَطْلُبُونَ دَاوُدَ لِيَكُونَ مَلِكًا عَلَيْكُمْ.
הָיָ֔ה וּדְבַר אַבְנֵ֣ר עִם זִקְנֵ֥י יִשְׂרָאֵ֖ל לֵאמֹ֑ר גַּם תְּמוֹל֙ גַּם שִׁלְשֹׁ֔ם מְבַקְשִׁ֧ים דָּוִ֛ד הֱיִיתֶ֞ם לְמֶ֖לֶךְ עֲלֵיכֶֽם
صموئيل الثاني 3: 17 2Sa.3.17
وَكَانَ كَلاَمُ أَبْنَيْرَ إِلَى شُيُوخِ إِسْرَائِيلَ قَائِلاً: قَدْ كُنْتُمْ مُنْذُ أَمْسٍ وَمَا قَبْلَهُ تَطْلُبُونَ دَاوُدَ لِيَكُونَ مَلِكًا عَلَيْكُمْ.
הָיָ֔ה וּדְבַר אַבְנֵ֣ר עִם זִקְנֵ֥י יִשְׂרָאֵ֖ל לֵאמֹ֑ר גַּם תְּמוֹל֙ גַּם שִׁלְשֹׁ֔ם מְבַקְשִׁ֧ים דָּוִ֛ד הֱיִיתֶ֞ם לְמֶ֖לֶךְ עֲלֵיכֶֽם
صموئيل الثاني 3: 37 2Sa.3.37
وَعَلِمَ كُلُّ الشَّعْبِ وَجَمِيعُ إِسْرَائِيلَ فِي ذلِكَ الْيَوْمِ أَنَّهُ لَمْ يَكُنْ مِنَ الْمَلِكِ قَتْلُ أَبْنَيْرَ بْنِ نَيْرٍ.
וַיֵּדְע֧וּ כָל הָעָ֛ם וְכָל יִשְׂרָאֵ֖ל בַּיּ֣וֹם;הַה֑וּא כִּ֣י לֹ֤א הָיְתָה֙ מֵֽהַמֶּ֔לֶךְ לְהָמִ֖ית אַבְנֵ֥ר בֶּן נֵֽר
صموئيل الثاني 4: 2 2Sa.4.2
وَكَانَ لابْنِ شَاوُلَ رَجُلاَنِ رَئِيسَا غُزَاةٍ، اسْمُ الْوَاحِدِ بَعْنَةُ وَاسْمُ الآخَرِ رَكَابُ، ابْنَا رِمُّونَ الْبَئِيرُوتِيِّ مِنْ بَنِي بَنْيَامِينَ، لأَنَّ بَئِيرُوتَ حُسِبَتْ لِبَنْيَامِينَ.
הָי֪וּ בֶן שָׁא֟וּל וּשְׁנֵ֣י;אֲנָשִׁ֣ים שָׂרֵֽי גְדוּדִ֣ים שֵׁם֩ הָאֶחָ֨ד בַּֽעֲנָ֜ה וְשֵׁ֧ם הַשֵּׁנִ֣י רֵכָ֗ב בְּנֵ֛י רִמּ֥וֹן הַבְּאֶֽרֹתִ֖י מִבְּנֵ֣י בִנְיָמִ֑ן כִּ֚י;גַּם בְּאֵר֔וֹת תֵּחָשֵׁ֖ב עַל;בִּנְיָמִֽן
صموئيل الثاني 4: 4 2Sa.4.4
وَكَانَ لِيُونَاثَانَ بْنِ شَاوُلَ ابْنٌ مَضْرُوبُ الرِّجْلَيْنِ، كَانَ ابْنَ خَمْسِ سِنِينٍ عِنْدَ مَجِيءِ خَبَرِ شَاوُلَ وَيُونَاثَانَ مِنْ يَزْرَعِيلَ، فَحَمَلَتْهُ مُرَبِّيَتُهُ وَهَرَبَتْ. وَلَمَّا كَانَتْ مُسْرِعَةً لِتَهْرُبَ وَقَعَ وَصَارَ أَعْرَجَ. وَاسْمُهُ مَفِيبُوشَثُ.
וְלִיהֽוֹנָתָן֙ בֶּן שָׁא֔וּל בֵּ֖ן נְכֵ֣ה רַגְלָ֑יִם בֶּן חָמֵ֣שׁ שָׁנִ֣ים הָיָ֡ה בְּבֹ֣א שְׁמֻעַת֩ שָׁא֨וּל וִיהֽוֹנָתָ֜ן מִֽיִּזְרְעֶ֗אל וַתִּשָּׂאֵ֤הוּ אֹֽמַנְתּוֹ֙ וַתָּנֹ֔ס וַיְהִ֞י בְּחָפְזָ֥הּ לָנ֛וּס וַיִּפֹּ֥ל וַיִּפָּסֵ֖חַ וּשְׁמ֥וֹ מְפִיבֹֽשֶׁת
صموئيل الثاني 4: 4 2Sa.4.4
وَكَانَ لِيُونَاثَانَ بْنِ شَاوُلَ ابْنٌ مَضْرُوبُ الرِّجْلَيْنِ، كَانَ ابْنَ خَمْسِ سِنِينٍ عِنْدَ مَجِيءِ خَبَرِ شَاوُلَ وَيُونَاثَانَ مِنْ يَزْرَعِيلَ، فَحَمَلَتْهُ مُرَبِّيَتُهُ وَهَرَبَتْ. وَلَمَّا كَانَتْ مُسْرِعَةً لِتَهْرُبَ وَقَعَ وَصَارَ أَعْرَجَ. وَاسْمُهُ مَفِيبُوشَثُ.
וְלִיהֽוֹנָתָן֙ בֶּן שָׁא֔וּל בֵּ֖ן נְכֵ֣ה רַגְלָ֑יִם בֶּן חָמֵ֣שׁ שָׁנִ֣ים הָיָ֡ה בְּבֹ֣א שְׁמֻעַת֩ שָׁא֨וּל וִיהֽוֹנָתָ֜ן מִֽיִּזְרְעֶ֗אל וַתִּשָּׂאֵ֤הוּ אֹֽמַנְתּוֹ֙ וַתָּנֹ֔ס וַיְהִ֞י בְּחָפְזָ֥הּ לָנ֛וּס וַיִּפֹּ֥ל וַיִּפָּסֵ֖חַ וּשְׁמ֥וֹ מְפִיבֹֽשֶׁת
صموئيل الثاني 5: 2 2Sa.5.2
وَمُنْذُ أَمْسِ وَمَا قَبْلَهُ، حِينَ كَانَ شَاوُلُ مَلِكًا عَلَيْنَا، قَدْ كُنْتَ أَنْتَ تُخْرِجُ وَتُدْخِلُ إِسْرَائِيلَ. وَقَدْ قَالَ لَكَ الرَّبُّ: أَنْتَ تَرْعَى شَعْبِي إِسْرَائِيلَ، وَأَنْتَ تَكُونُ رَئِيسًا عَلَى إِسْرَائِيلَ.
גַּם אֶתְמ֣וֹל גַּם שִׁלְשׁ֗וֹם בִּהְי֨וֹת שָׁא֥וּל מֶ֙לֶךְ֙ עָלֵ֔ינוּ הָיִ֛יתָ אַתָּ֗ה הַמּוֹצִ֥יא וְהַמֵּבִ֖יא יִשְׂרָאֵ֑ל וַיֹּ֨אמֶר לְךָ֗ יְהוָ֜ה אַתָּ֨ה תִרְעֶ֤ה עַמִּי֙ יִשְׂרָאֵ֔ל וְאַתָּ֛ה תִּהְיֶ֥ה לְנָגִ֖יד עַל יִשְׂרָאֵֽל