ك
إصحاح
◄ H934
H935. bow
H936 ►
المعنى المختصر للكلمة
bow: to go or come (in a wide variety of applications)
اللفظ الأصلي בּוֹא
نوع الكلمة فعل
طريقة النطق bow (bo)
تكرار الورود في الكتاب 2548 مرة في الكتاب
أصل الكلمة وجذرها

a primitive root;

المعنى والشرح المفصل

to go or come (in a wide variety of applications)

الإنجليزية — KJV Translation Tags
abide apply attain [idiom] be befall [phrase] besiege bring (forth, in, into, to pass) call carry [idiom] certainly (cause, let, thing for) to come (against, in, out, upon, to pass) depart [idiom] doubtless again [phrase] eat [phrase] employ (cause to) enter (in, into, -tering, -trance, -try) be fallen fetch [phrase] follow get give go (down, in, to war) grant [phrase] have [idiom] indeed (in-) vade lead lift (up) mention pull in put resort run (down) send set [idiom] (well) stricken (in age) [idiom] surely take (in) way

أشهر ترجمات الكلمة في ترجمة سميث وفان دايك

جَاءَ 93× فَجَاءَ 75× يَأْتِي 71× وَجَاءَ 70× وَدَخَلَ 42×

أشكال الكلمة في النص الأصلي:

בָּ֣א (49×) וַיָּבֹ֙אוּ֙ (38×) וַיָּבֹ֥א (36×) וַיָּבֹ֣א (35×) וַיָּבֹ֖אוּ (34×) בָּ֥א (33×) וַיָּבֹא֙ (32×) וַיָּבֹ֖א (32×)

شواهد ورود الكلمة في الكتاب المقدس (2548 آية)

شواهد الآيات في أسفار الكتاب المقدس
صموئيل الثاني 2: 24 2Sa.2.24
وَسَعَى يُوآبُ وَأَبِيشَايُ وَرَاءَ أَبْنَيْرَ، وَغَابَتِ الشَّمْسُ عِنْدَمَا أَتَيَا إِلَى تَلِّ أَمَّةَ الَّذِي تُجَاهَ جِيحَ فِي طَرِيقِ بَرِّيَّةِ جِبْعُونَ.
וַֽיִּרְדְּפ֛וּ יוֹאָ֥ב וַאֲבִישַׁ֖י אַחֲרֵ֣י אַבְנֵ֑ר בָּ֔אָה וְהַשֶּׁ֣מֶשׁ וְהֵ֗מָּה בָּ֚אוּ עַד גִּבְעַ֣ת אַמָּ֔ה אֲשֶׁר֙ עַל;פְּנֵי גִ֔יחַ דֶּ֖רֶךְ מִדְבַּ֥ר גִּבְעֽוֹן
صموئيل الثاني 2: 24 2Sa.2.24
وَسَعَى يُوآبُ وَأَبِيشَايُ وَرَاءَ أَبْنَيْرَ، وَغَابَتِ الشَّمْسُ عِنْدَمَا أَتَيَا إِلَى تَلِّ أَمَّةَ الَّذِي تُجَاهَ جِيحَ فِي طَرِيقِ بَرِّيَّةِ جِبْعُونَ.
וַֽיִּרְדְּפ֛וּ יוֹאָ֥ב וַאֲבִישַׁ֖י אַחֲרֵ֣י אַבְנֵ֑ר בָּ֔אָה וְהַשֶּׁ֣מֶשׁ וְהֵ֗מָּה בָּ֚אוּ עַד גִּבְעַ֣ת אַמָּ֔ה אֲשֶׁר֙ עַל;פְּנֵי גִ֔יחַ דֶּ֖רֶךְ מִדְבַּ֥ר גִּבְעֽוֹן
صموئيل الثاني 2: 29 2Sa.2.29
فَسَارَ أَبْنَيْرُ وَرِجَالُهُ فِي الْعَرَبَةِ ذلِكَ اللَّيْلَ كُلَّهُ وَعَبَرُوا الأُرْدُنَّ، وَسَارُوا فِي كُلِّ الشُّعَبِ وَجَاءُوا إِلَى مَحَنَايِمَ.
הָֽלְכוּ֙ וְאַבְנֵ֣ר וַֽאֲנָשָׁ֗יו בָּֽעֲרָבָ֔ה הַה֑וּא הַלַּ֣יְלָה כֹּ֖ל וַיַּעַבְר֣וּ הַיַּרְדֵּ֗ן וַיֵּֽלְכוּ֙ כָּל הַבִּתְר֔וֹן וַיָּבֹ֖אוּ מַחֲנָֽיִם
صموئيل الثاني 3: 7 2Sa.3.7
وَكَانَتْ لِشَاوُلَ سُرِّيَّةٌ اسْمُهَا رِصْفَةُ بِنْتُ أَيَّةَ. فَقَالَ لأَبْنَيْرَ: لِمَاذَا دَخَلْتَ إِلَى سُرِّيَّةِ أَبِي.
וּלְשָׁא֣וּל פִּלֶ֔גֶשׁ וּשְׁמָ֖הּ רִצְפָּ֣ה בַת אַיָּ֑ה וַיֹּ֙אמֶר֙ אֶל;אַבְנֵ֔ר מַדּ֥וּעַ בָּ֖אתָה אֶל פִּילֶ֥גֶשׁ אָבִֽי
صموئيل الثاني 3: 13 2Sa.3.13
فَقَالَ: حَسَنًا. أَنَا أَقْطَعُ مَعَكَ عَهْدًا، إِلاَّ إِنِّي أَطْلُبُ مِنْكَ أَمْرًا وَاحِدًا، وَهُوَ أَنْ لاَ تَرَى وَجْهِي مَا لَمْ تَأْتِ أَوَّلاً بِمِيكَالَ بِنْتِ شَاوُلَ حِينَ تَأْتِي لِتَرَى وَجْهِي.
וַיֹּ֣אמֶר ט֔וֹב אֲנִ֕י אֶכְרֹ֥ת אִתְּךָ֖ בְּרִ֑ית אַ֣ךְ אָנֹכִי֩ שֹׁאֵ֨ל מֵאִתְּךָ֤ דָּבָ֣ר אֶחָ֡ד לֵאמֹר֙ לֹא תִרְאֶ֣ה פָּנַ֔י כִּ֣י;אִם הֱבִיאֲךָ֗ לִפְנֵ֣י מִיכַ֣ל בַּת שָׁא֔וּל בְּבֹאֲךָ֖ לִרְא֥וֹת פָּנָֽי
صموئيل الثاني 3: 13 2Sa.3.13
فَقَالَ: حَسَنًا. أَنَا أَقْطَعُ مَعَكَ عَهْدًا، إِلاَّ إِنِّي أَطْلُبُ مِنْكَ أَمْرًا وَاحِدًا، وَهُوَ أَنْ لاَ تَرَى وَجْهِي مَا لَمْ تَأْتِ أَوَّلاً بِمِيكَالَ بِنْتِ شَاوُلَ حِينَ تَأْتِي لِتَرَى وَجْهِي.
וַיֹּ֣אמֶר ט֔וֹב אֲנִ֕י אֶכְרֹ֥ת אִתְּךָ֖ בְּרִ֑ית אַ֣ךְ אָנֹכִי֩ שֹׁאֵ֨ל מֵאִתְּךָ֤ דָּבָ֣ר אֶחָ֡ד לֵאמֹר֙ לֹא תִרְאֶ֣ה פָּנַ֔י כִּ֣י;אִם הֱבִיאֲךָ֗ לִפְנֵ֣י מִיכַ֣ל בַּת שָׁא֔וּל בְּבֹאֲךָ֖ לִרְא֥וֹת פָּנָֽי
صموئيل الثاني 3: 20 2Sa.3.20
فَجَاءَ أَبْنَيْرُ إِلَى دَاوُدَ إِلَى حَبْرُونَ وَمَعَهُ عِشْرُونَ رَجُلاً. فَصَنَعَ دَاوُدُ لأَبْنَيْرَ وَلِلرِّجَالِ الَّذِينَ مَعَهُ وَلِيمَةً.
וַיָּבֹ֨א אַבְנֵ֤ר אֶל דָּוִד֙ חֶבְר֔וֹן וְאִתּ֖וֹ עֶשְׂרִ֣ים אֲנָשִׁ֑ים וַיַּ֨עַשׂ דָּוִ֧ד לְאַבְנֵ֛ר וְלַאֲנָשִׁ֥ים אֲשֶׁר אִתּ֖וֹ מִשְׁתֶּֽה
صموئيل الثاني 3: 22 2Sa.3.22
وَإِذَا بِعَبِيدِ دَاوُدَ وَيُوآبُ قَدْ جَاءُوا مِنَ الْغَزْوِ وَأَتَوْا بِغَنِيمَةٍ كَثِيرَةٍ مَعَهُمْ، وَلَمْ يَكُنْ أَبْنَيْرُ مَعَ دَاوُدَ فِي حَبْرُونَ، لأَنَّهُ كَانَ قَدْ أَرْسَلَهُ فَذَهَبَ بِسَلاَمٍ.
וְהִנֵּה֩ עַבְדֵ֨י דָוִ֤ד וְיוֹאָב֙ בָּ֣א מֵֽהַגְּד֔וּד הֵבִ֑יאוּ וְשָׁלָ֥ל רָ֖ב עִמָּ֣ם אֵינֶ֤נּוּ וְאַבְנֵ֗ר עִם דָּוִד֙ בְּחֶבְר֔וֹן כִּ֥י שִׁלְּח֖וֹ וַיֵּ֥לֶךְ בְּשָׁלֽוֹם
صموئيل الثاني 3: 22 2Sa.3.22
وَإِذَا بِعَبِيدِ دَاوُدَ وَيُوآبُ قَدْ جَاءُوا مِنَ الْغَزْوِ وَأَتَوْا بِغَنِيمَةٍ كَثِيرَةٍ مَعَهُمْ، وَلَمْ يَكُنْ أَبْنَيْرُ مَعَ دَاوُدَ فِي حَبْرُونَ، لأَنَّهُ كَانَ قَدْ أَرْسَلَهُ فَذَهَبَ بِسَلاَمٍ.
וְהִנֵּה֩ עַבְדֵ֨י דָוִ֤ד וְיוֹאָב֙ בָּ֣א מֵֽהַגְּד֔וּד הֵבִ֑יאוּ וְשָׁלָ֥ל רָ֖ב עִמָּ֣ם אֵינֶ֤נּוּ וְאַבְנֵ֗ר עִם דָּוִד֙ בְּחֶבְר֔וֹן כִּ֥י שִׁלְּח֖וֹ וַיֵּ֥לֶךְ בְּשָׁלֽוֹם
صموئيل الثاني 3: 23 2Sa.3.23
وَجَاءَ يُوآبُ وَكُلُّ الْجَيْشِ الَّذِي مَعَهُ. فَأَخْبَرُوا يُوآبَ قَائِلِينَ: قَدْ جَاءَ أَبْنَيْرُ بْنُ نَيْرٍ إِلَى الْمَلِكِ فَأَرْسَلَهُ، فَذَهَبَ بِسَلاَمٍ.
בָּ֑אוּ וְיוֹאָ֛ב וְכָל הַצָּבָ֥א אֲשֶׁר אִתּ֖וֹ וַיַּגִּ֤דוּ לְיוֹאָב֙ לֵאמֹ֔ר בָּֽא אַבְנֵ֤ר בֶּן נֵר֙ אֶל הַמֶּ֔לֶךְ וַֽיְשַׁלְּחֵ֖הוּ וַיֵּ֥לֶךְ בְּשָׁלֽוֹם
صموئيل الثاني 3: 23 2Sa.3.23
وَجَاءَ يُوآبُ وَكُلُّ الْجَيْشِ الَّذِي مَعَهُ. فَأَخْبَرُوا يُوآبَ قَائِلِينَ: قَدْ جَاءَ أَبْنَيْرُ بْنُ نَيْرٍ إِلَى الْمَلِكِ فَأَرْسَلَهُ، فَذَهَبَ بِسَلاَمٍ.
בָּ֑אוּ וְיוֹאָ֛ב וְכָל הַצָּבָ֥א אֲשֶׁר אִתּ֖וֹ וַיַּגִּ֤דוּ לְיוֹאָב֙ לֵאמֹ֔ר בָּֽא אַבְנֵ֤ר בֶּן נֵר֙ אֶל הַמֶּ֔לֶךְ וַֽיְשַׁלְּחֵ֖הוּ וַיֵּ֥לֶךְ בְּשָׁלֽוֹם
صموئيل الثاني 3: 24 2Sa.3.24
فَدَخَلَ يُوآبُ إِلَى الْمَلِكِ وَقَالَ: مَاذَا فَعَلْتَ. هُوَذَا قَدْ جَاءَ أَبْنَيْرُ إِلَيْكَ. لِمَاذَا أَرْسَلْتَهُ فَذَهَبَ.
וַיָּבֹ֤א יוֹאָב֙ אֶל הַמֶּ֔לֶךְ וַיֹּ֖אמֶר לָמָּה;זֶּ֥ה עָשִׂ֑יתָה הִנֵּה בָ֤א אַבְנֵר֙ אֵלֶ֔יךָ מֶ֣ה שִׁלַּחְתּ֖וֹ וַיֵּ֥לֶךְ;הָלֽוֹךְ
صموئيل الثاني 3: 24 2Sa.3.24
فَدَخَلَ يُوآبُ إِلَى الْمَلِكِ وَقَالَ: مَاذَا فَعَلْتَ. هُوَذَا قَدْ جَاءَ أَبْنَيْرُ إِلَيْكَ. لِمَاذَا أَرْسَلْتَهُ فَذَهَبَ.
וַיָּבֹ֤א יוֹאָב֙ אֶל הַמֶּ֔לֶךְ וַיֹּ֖אמֶר לָמָּה;זֶּ֥ה עָשִׂ֑יתָה הִנֵּה בָ֤א אַבְנֵר֙ אֵלֶ֔יךָ מֶ֣ה שִׁלַּחְתּ֖וֹ וַיֵּ֥לֶךְ;הָלֽוֹךְ
صموئيل الثاني 3: 25 2Sa.3.25
أَنْتَ تَعْلَمُ أَبْنَيْرَ بْنَ نَيْرٍ أَنَّهُ إِنَّمَا جَاءَ لِيُمَلِّقَكَ، وَلِيَعْلَمَ خُرُوجَكَ وَدُخُولَكَ وَلِيَعْلَمَ كُلَّ مَا تَصْنَعُ.
יָדַ֙עְתָּ֙ אַבְנֵ֣ר בֶּן נֵ֔ר כִּ֥י בָּ֑א לְפַתֹּתְךָ֖ וְלָדַ֜עַת מוֹצָֽאֲךָ֙ מ֣וֹבָאֶ֔ךָ וְלָדַ֕עַת כָּל אֲשֶׁ֥ר אַתָּ֖ה;עֹשֶֽׂה
صموئيل الثاني 3: 35 2Sa.3.35
وَجَاءَ جَمِيعُ الشَّعْبِ لِيُطْعِمُوا دَاوُدَ خُبْزًا، وَكَانَ بَعْدُ نَهَارٌ. فَحَلَفَ دَاوُدُ قَائِلاً: هكَذَا يَفْعَلُ لِيَ اللهُ وَهكَذَا يَزِيدُ، إِنْ كُنْتُ أَذُوقُ خُبْزًا أَوْ شَيْئًا آخَرَ قَبْلَ غُرُوبِ الشَّمْسِ.
וַיָּבֹ֣א כָל הָעָ֗ם לְהַבְר֧וֹת דָּוִ֛ד לֶ֖חֶם בְּע֣וֹד הַיּ֑וֹם וַיִּשָּׁבַ֨ע דָּוִ֜ד לֵאמֹ֗ר כֹּ֣ה יַעֲשֶׂה לִּ֤י אֱלֹהִים֙ וְכֹ֣ה יֹסִ֔יף כִּ֣י;אִם אֶטְעַם לֶ֖חֶם א֥וֹ כָל מְאֽוּמָה לִפְנֵ֧י בֽוֹא הַשֶּׁ֛מֶשׁ
صموئيل الثاني 3: 35 2Sa.3.35
وَجَاءَ جَمِيعُ الشَّعْبِ لِيُطْعِمُوا دَاوُدَ خُبْزًا، وَكَانَ بَعْدُ نَهَارٌ. فَحَلَفَ دَاوُدُ قَائِلاً: هكَذَا يَفْعَلُ لِيَ اللهُ وَهكَذَا يَزِيدُ، إِنْ كُنْتُ أَذُوقُ خُبْزًا أَوْ شَيْئًا آخَرَ قَبْلَ غُرُوبِ الشَّمْسِ.
וַיָּבֹ֣א כָל הָעָ֗ם לְהַבְר֧וֹת דָּוִ֛ד לֶ֖חֶם בְּע֣וֹד הַיּ֑וֹם וַיִּשָּׁבַ֨ע דָּוִ֜ד לֵאמֹ֗ר כֹּ֣ה יַעֲשֶׂה לִּ֤י אֱלֹהִים֙ וְכֹ֣ה יֹסִ֔יף כִּ֣י;אִם אֶטְעַם לֶ֖חֶם א֥וֹ כָל מְאֽוּמָה לִפְנֵ֧י בֽוֹא הַשֶּׁ֛מֶשׁ
صموئيل الثاني 4: 4 2Sa.4.4
وَكَانَ لِيُونَاثَانَ بْنِ شَاوُلَ ابْنٌ مَضْرُوبُ الرِّجْلَيْنِ، كَانَ ابْنَ خَمْسِ سِنِينٍ عِنْدَ مَجِيءِ خَبَرِ شَاوُلَ وَيُونَاثَانَ مِنْ يَزْرَعِيلَ، فَحَمَلَتْهُ مُرَبِّيَتُهُ وَهَرَبَتْ. وَلَمَّا كَانَتْ مُسْرِعَةً لِتَهْرُبَ وَقَعَ وَصَارَ أَعْرَجَ. وَاسْمُهُ مَفِيبُوشَثُ.
וְלִיהֽוֹנָתָן֙ בֶּן שָׁא֔וּל בֵּ֖ן נְכֵ֣ה רַגְלָ֑יִם בֶּן חָמֵ֣שׁ שָׁנִ֣ים הָיָ֡ה בְּבֹ֣א שְׁמֻעַת֩ שָׁא֨וּל וִיהֽוֹנָתָ֜ן מִֽיִּזְרְעֶ֗אל וַתִּשָּׂאֵ֤הוּ אֹֽמַנְתּוֹ֙ וַתָּנֹ֔ס וַיְהִ֞י בְּחָפְזָ֥הּ לָנ֛וּס וַיִּפֹּ֥ל וַיִּפָּסֵ֖חַ וּשְׁמ֥וֹ מְפִיבֹֽשֶׁת
صموئيل الثاني 4: 5 2Sa.4.5
وَسَارَ ابْنَا رِمُّونَ الْبَئِيرُوتِيِّ، رَكَابُ وَبَعْنَةُ، وَدَخَلاَ عِنْدَ حَرِّ النَّهَارِ إِلَى بَيْتِ إِيشْبُوشَثَ وَهُوَ نَائِمٌ نَوْمَةَ الظَّهِيرَةِ.
וַיֵּ֨לְכ֜וּ בְּנֵֽי רִמּ֤וֹן הַבְּאֵֽרֹתִי֙ רֵכָ֣ב וּבַעֲנָ֔ה וַיָּבֹ֙אוּ֙ כְּחֹ֣ם הַיּ֔וֹם אֶל בֵּ֖ית אִ֣ישׁ;בֹּ֑שֶׁת וְה֣וּא שֹׁכֵ֔ב מִשְׁכַּ֥ב הַֽצָּהֳרָֽיִם
صموئيل الثاني 4: 7 2Sa.4.7
فَعِنْدَ دُخُولِهِمَا الْبَيْتَ كَانَ هُوَ مُضْطَجِعًا عَلَى سَرِيرِهِ فِي مِخْدَعِ نَوْمِهِ، فَضَرَبَاهُ وَقَتَلاَهُ وَقَطَعَا رَأْسَهُ، وَأَخَذَا رَأْسَهُ وَسَارَا فِي طَرِيقِ الْعَرَبَةِ اللَّيْلَ كُلَّهُ.
וַיָּבֹ֣אוּ הַבַּ֗יִת וְהֽוּא שֹׁכֵ֤ב עַל מִטָּתוֹ֙ בַּחֲדַ֣ר מִשְׁכָּב֔וֹ וַיַּכֻּ֙הוּ֙ וַיְמִתֻ֔הוּ וַיָּסִ֖ירוּ רֹאשׁ֑וֹ וַיִּקְחוּ֙ רֹאשׁ֔וֹ וַיֵּֽלְכ֛וּ דֶּ֥רֶךְ הָעֲרָבָ֖ה הַלָּֽיְלָה כָּל
صموئيل الثاني 4: 8 2Sa.4.8
وَأَتَيَا بِرَأْسِ إِيشْبُوشَثَ إِلَى دَاوُدَ إِلَى حَبْرُونَ، وَقَالاَ لِلْمَلِكِ: هُوَذَا رَأْسُ إِيشْبُوشَثَ بْنِ شَاوُلَ عَدُوِّكَ الَّذِي كَانَ يَطْلُبُ نَفْسَكَ. وَقَدْ أَعْطَى الرَّبُّ لِسَيِّدِي الْمَلِكِ انْتِقَامًا فِي هذَا الْيَوْمِ مِنْ شَاوُلَ وَمِنْ نَسْلِهِ.
וַ֠יָּבִאוּ רֹ֨אשׁ אִֽישׁ;בֹּ֥שֶׁת אֶל דָּוִד֮ אֶל חֶבְרוֹן֒ וַיֹּֽאמְרוּ֙ הַמֶּ֔לֶךְ הִנֵּֽה רֹ֣אשׁ אִֽישׁ;בֹּ֗שֶׁת בֶּן שָׁאוּל֙ אֹֽיִבְךָ֔ אֲשֶׁ֥ר בִּקֵּ֖שׁ נַפְשֶׁ֑ךָ וַיִּתֵּ֣ן יְ֠הוָה לַֽאדֹנִ֨י הַמֶּ֤לֶךְ נְקָמוֹת֙ הַיּ֣וֹם;הַזֶּ֔ה מִשָּׁא֖וּל וּמִזַּרְעֽוֹ
صموئيل الثاني 5: 1 2Sa.5.1
وَجَاءَ جَمِيعُ أَسْبَاطِ إِسْرَائِيلَ إِلَى دَاوُدَ، إِلَى حَبْرُونَ، وَتَكَلَّمُوا قَائِلِينَ: هُوَذَا عَظْمُكَ وَلَحْمُكَ نَحْنُ.
וַיָּבֹ֜אוּ כָּל שִׁבְטֵ֧י יִשְׂרָאֵ֛ל אֶל דָּוִ֖ד חֶבְר֑וֹנָה וַיֹּאמְר֣וּ לֵאמֹ֔ר הִנְנ֛וּ עַצְמְךָ֥ וּֽבְשָׂרְךָ֖ אֲנָֽחְנוּ
صموئيل الثاني 5: 2 2Sa.5.2
وَمُنْذُ أَمْسِ وَمَا قَبْلَهُ، حِينَ كَانَ شَاوُلُ مَلِكًا عَلَيْنَا، قَدْ كُنْتَ أَنْتَ تُخْرِجُ وَتُدْخِلُ إِسْرَائِيلَ. وَقَدْ قَالَ لَكَ الرَّبُّ: أَنْتَ تَرْعَى شَعْبِي إِسْرَائِيلَ، وَأَنْتَ تَكُونُ رَئِيسًا عَلَى إِسْرَائِيلَ.
גַּם אֶתְמ֣וֹל גַּם שִׁלְשׁ֗וֹם בִּהְי֨וֹת שָׁא֥וּל מֶ֙לֶךְ֙ עָלֵ֔ינוּ הָיִ֛יתָ אַתָּ֗ה הַמּוֹצִ֥יא וְהַמֵּבִ֖יא יִשְׂרָאֵ֑ל וַיֹּ֨אמֶר לְךָ֗ יְהוָ֜ה אַתָּ֨ה תִרְעֶ֤ה עַמִּי֙ יִשְׂרָאֵ֔ל וְאַתָּ֛ה תִּהְיֶ֥ה לְנָגִ֖יד עַל יִשְׂרָאֵֽל
صموئيل الثاني 5: 3 2Sa.5.3
وَجَاءَ جَمِيعُ شُيُوخِ إِسْرَائِيلَ إِلَى الْمَلِكِ، إِلَى حَبْرُونَ، فَقَطَعَ الْمَلِكُ دَاوُدُ مَعَهُمْ عَهْدًا فِي حَبْرُونَ أَمَامَ الرَّبِّ. وَمَسَحُوا دَاوُدَ مَلِكًا عَلَى إِسْرَائِيلَ.
וַ֠יָּבֹאוּ כָּל זִקְנֵ֨י יִשְׂרָאֵ֤ל אֶל הַמֶּ֙לֶךְ֙ חֶבְר֔וֹנָה וַיִּכְרֹ֣ת הַמֶּ֨לֶךְ דָּוִ֥ד לָהֶם֩ בְּרִ֛ית בְּחֶבְר֖וֹן לִפְנֵ֣י יְהוָ֑ה וַיִּמְשְׁח֧וּ דָּוִ֛ד לְמֶ֖לֶךְ עַל יִשְׂרָאֵֽל
صموئيل الثاني 5: 6 2Sa.5.6
وَذَهَبَ الْمَلِكُ وَرِجَالُهُ إِلَى أُورُشَلِيمَ، إِلَى الْيَبُوسِيِّينَ سُكَّانِ الأَرْضِ. فَكَلَّمُوا دَاوُدَ قَائِلِينَ: لاَ تَدْخُلْ إِلَى هُنَا، مَا لَمْ تَنْزِعِ الْعُمْيَانَ وَالْعُرْجَ. أَيْ لاَ يَدْخُلُ دَاوُدُ إِلَى هُنَا.
וַיֵּ֨לֶךְ הַמֶּ֤לֶךְ וַֽאֲנָשָׁיו֙ יְר֣וּשָׁלִַ֔ם אֶל הַיְבֻסִ֖י יוֹשֵׁ֣ב הָאָ֑רֶץ וַיֹּ֨אמֶר לְדָוִ֤ד לֵאמֹר֙ לֹא תָב֣וֹא הֵ֔נָּה כִּ֣י;אִם הֱסִֽירְךָ֗ הַעִוְרִ֤ים וְהַפִּסְחִים֙ לֵאמֹ֔ר לֹֽא יָב֥וֹא דָוִ֖ד הֵֽנָּה
صموئيل الثاني 5: 6 2Sa.5.6
وَذَهَبَ الْمَلِكُ وَرِجَالُهُ إِلَى أُورُشَلِيمَ، إِلَى الْيَبُوسِيِّينَ سُكَّانِ الأَرْضِ. فَكَلَّمُوا دَاوُدَ قَائِلِينَ: لاَ تَدْخُلْ إِلَى هُنَا، مَا لَمْ تَنْزِعِ الْعُمْيَانَ وَالْعُرْجَ. أَيْ لاَ يَدْخُلُ دَاوُدُ إِلَى هُنَا.
וַיֵּ֨לֶךְ הַמֶּ֤לֶךְ וַֽאֲנָשָׁיו֙ יְר֣וּשָׁלִַ֔ם אֶל הַיְבֻסִ֖י יוֹשֵׁ֣ב הָאָ֑רֶץ וַיֹּ֨אמֶר לְדָוִ֤ד לֵאמֹר֙ לֹא תָב֣וֹא הֵ֔נָּה כִּ֣י;אִם הֱסִֽירְךָ֗ הַעִוְרִ֤ים וְהַפִּסְחִים֙ לֵאמֹ֔ר לֹֽא יָב֥וֹא דָוִ֖ד הֵֽנָּה
صموئيل الثاني 5: 8 2Sa.5.8
وَقَالَ دَاوُدُ فِي ذلِكَ الْيَوْمِ: إِنَّ الَّذِي يَضْرِبُ الْيَبُوسِيِّينَ وَيَبْلُغُ إِلَى الْقَنَاةِ وَالْعُرْجِ وَالْعُمْيِ الْمُبْغَضِينَ مِنْ نَفْسِ دَاوُدَ. لِذلِكَ يَقُولُونَ: لاَ يَدْخُلِ الْبَيْتَ أَعْمَى أَوْ أَعْرَجُ.
וַיֹּ֨אמֶר דָּוִ֜ד בַּיּ֣וֹם;הַה֗וּא כָּל מַכֵּ֤ה יְבֻסִי֙ וְיִגַּ֣ע בַּצִּנּ֔וֹר הַפִּסְחִים֙ הַ֣עִוְרִ֔ים שְׂנֻאֵ֖י עַל נֶ֣פֶשׁ דָּוִ֑ד כֵּן֙ יֹֽאמְר֔וּ לֹ֥א יָב֖וֹא הַבָּֽיִת עִוֵּ֣ר וּפִסֵּ֔חַ
صموئيل الثاني 5: 13 2Sa.5.13
وَأَخَذَ دَاوُدُ أَيْضًا سَرَارِيَ وَنِسَاءً مِنْ أُورُشَلِيمَ بَعْدَ مَجِيئِهِ مِنْ حَبْرُونَ، فَوُلِدَ أَيْضًا لِدَاوُدَ بَنُونَ وَبَنَاتٌ.
וַיִּקַּח֩ דָּוִ֨ד ע֜וֹד פִּֽלַגְשִׁ֤ים וְנָשִׁים֙ מִיר֣וּשָׁלִַ֔ם אַחֲרֵ֖י בֹּא֣וֹ מֵחֶבְר֑וֹן וַיִּוָּ֥לְדּוּ ע֛וֹד לְדָוִ֖ד בָּנִ֥ים וּבָנֽוֹת
صموئيل الثاني 5: 18 2Sa.5.18
وَجَاءَ الْفِلِسْطِينِيُّونَ وَانْتَشَرُوا فِي وَادِي الرَّفَائِيِّينَ.
בָּ֑אוּ וּפְלִשְׁתִּ֖ים וַיִּנָּטְשׁ֖וּ בְּעֵ֥מֶק רְפָאִֽים
صموئيل الثاني 5: 20 2Sa.5.20
فَجَاءَ دَاوُدُ إِلَى بَعْلِ فَرَاصِيمَ وَضَرَبَهُمْ دَاوُدُ هُنَاكَ، وَقَالَ: قَدِ اقْتَحَمَ الرَّبُّ أَعْدَائِي أَمَامِي كَاقْتِحَامِ الْمِيَاهِ. لِذلِكَ دَعَى اسْمَ ذلِكَ الْمَوْضِعِ بَعْلَ فَرَاصِيمَ.
וַיָּבֹ֨א דָוִ֥ד בְּבַֽעַל פְּרָצִים֮ וַיַּכֵּ֣ם דָּוִד֒ שָׁ֣ם וַיֹּ֕אמֶר פָּרַ֨ץ יְהוָ֧ה אֹיְבַ֛י לְפָנַ֖י כְּפֶ֣רֶץ מָ֑יִם עַל;כֵּ֗ן קָרָ֛א שֵֽׁם הַה֖וּא הַמָּק֥וֹם בַּ֥עַל;פְּרָצִֽים
صموئيل الثاني 5: 23 2Sa.5.23
فَسَأَلَ دَاوُدُ مِنَ الرَّبِّ، فَقَالَ: لاَ تَصْعَدْ، بَلْ دُرْ مِنْ وَرَائِهِمْ، وَهَلُمَّ عَلَيْهِمْ مُقَابِلَ أَشْجَارِ الْبُكَا،
וַיִּשְׁאַ֤ל דָּוִד֙ בַּֽיהוָ֔ה וַיֹּ֖אמֶר לֹ֣א תַעֲלֶ֑ה הָסֵב֙ אֶל אַ֣חֲרֵיהֶ֔ם וּבָ֥אתָ לָהֶ֖ם מִמּ֥וּל בְּכָאִֽים