בַּד (H905) - bad | معجم سترونغ العبري

القضاة 3: 20 Jdg.3.20

فَدَخَلَ إِلَيْهِ إِهُودُ وَهُوَ جَالِسٌ فِي عُلِّيَّةِ بُرُودٍ كَانَتْ لَهُ وَحْدَهُ. وَقَالَ إِهُودُ: عِنْدِي كَلاَمُ اللهِ إِلَيْكَ. فَقَامَ عَنِ الْكُرْسِيِّ.

בָּ֣א אֵלָ֗יו וְאֵה֣וּד וְהֽוּא יֹ֠שֵׁב בַּעֲלִיַּ֨ת הַמְּקֵרָ֤ה אֲשֶׁר לוֹ֙ לְבַדּ֔וֹ וַיֹּ֣אמֶר אֵה֔וּד לִ֖י דְּבַר אֱלֹהִ֥ים אֵלֶ֑יךָ וַיָּ֖קָם מֵעַ֥ל הַכִּסֵּֽא

القضاة 6: 37 Jdg.6.37

فَهَا إِنِّي وَاضِعٌ جَزَّةَ الصُّوفِ فِي الْبَيْدَرِ، فَإِنْ كَانَ طَلٌّ عَلَى الْجَزَّةِ وَحْدَهَا، وَجَفَافٌ عَلَى الأَرْضِ كُلِّهَا، عَلِمْتُ أَنَّكَ تُخَلِّصُ بِيَدِي إِسْرَائِيلَ كَمَا تَكَلَّمْتَ.

הִנֵּ֣ה אָנֹכִ֗י מַצִּ֛יג גִּזַּ֥ת הַצֶּ֖מֶר בַּגֹּ֑רֶן אִ֡ם יִהְיֶ֨ה טַל֩ עַֽל הַגִּזָּ֜ה לְבַדָּ֗הּ חֹ֔רֶב וְעַל הָאָ֙רֶץ֙ כָּל וְיָדַעְתִּ֗י כִּֽי תוֹשִׁ֧יעַ בְּיָדִ֛י יִשְׂרָאֵ֖ל כַּאֲשֶׁ֥ר דִּבַּֽרְתָּ

القضاة 6: 39 Jdg.6.39

فَقَالَ جِدْعُونُ لِلهِ: لاَ يَحْمَ غَضَبُكَ عَلَيَّ فَأَتَكَلَّمَ هذِهِ الْمَرَّةَ فَقَطْ. أَمْتَحِنُ هذِهِ الْمَرَّةَ فَقَطْ بِالْجَزَّةِ. فَلْيَكُنْ جَفَافٌ فِي الْجَزَّةِ وَحْدَهَا وَعَلَى كُلِّ الأَرْضِ لِيَكُنْ طَلٌّ.

וַיֹּ֤אמֶר גִּדְעוֹן֙ הָ֣אֱלֹהִ֔ים;אֶל אַל יִ֤חַר אַפְּךָ֙ בִּ֔י וַאֲדַבְּרָ֖ה הַפָּ֑עַם אַ֣ךְ אֲנַסֶּ֤ה;נָּא הַפַּ֙עַם֙ רַק בַּגִּזָּ֔ה יְהִי;נָ֨א חֹ֤רֶב אֶל הַגִּזָּה֙ לְבַדָּ֔הּ וְעַל כָּל הָאָ֖רֶץ יִֽהְיֶה טָּֽל

القضاة 6: 40 Jdg.6.40

فَفَعَلَ اللهُ كَذلِكَ فِي تِلْكَ اللَّيْلَةِ. فَكَانَ جَفَافٌ فِي الْجَزَّةِ وَحْدَهَا وَعَلَى الأَرْضِ كُلِّهَا كَانَ طَلٌّ.

וַיַּ֧עַשׂ אֱלֹהִ֛ים כֵּ֖ן הַה֑וּא בַּלַּ֣יְלָה וַיְהִי חֹ֤רֶב אֶל הַגִּזָּה֙ לְבַדָּ֔הּ וְעַל הָאָ֖רֶץ כָּל הָ֥יָה טָֽל

القضاة 7: 5 Jdg.7.5

فَنَزَلَ بِالشَّعْبِ إِلَى الْمَاءِ. وَقَالَ الرَّبُّ لِجِدْعُونَ: كُلُّ مَنْ يَلَغُ بِلِسَانِهِ مِنَ الْمَاءِ كَمَا يَلَغُ الْكَلْبُ فَأَوْقِفْهُ وَحْدَهُ. وَكَذَا كُلُّ مَنْ جَثَا عَلَى رُكْبَتَيْهِ لِلشُّرْبِ.

וַיּ֥וֹרֶד הָעָ֖ם אֶל הַמָּ֑יִם וַיֹּ֨אמֶר יְהוָ֜ה גִּדְע֗וֹן;אֶל כֹּ֣ל אֲשֶׁר יָלֹק֩ בִּלְשׁוֹנ֨וֹ מִן הַמַּ֜יִם כַּאֲשֶׁ֧ר יָלֹ֣ק הַכֶּ֗לֶב תַּצִּ֤יג;אוֹתוֹ֙ לְבָ֔ד וְכֹ֛ל אֲשֶׁר יִכְרַ֥ע עַל בִּרְכָּ֖יו לִשְׁתּֽוֹת

القضاة 8: 26 Jdg.8.26

وَكَانَ وَزْنُ أَقْرَاطِ الذَّهَبِ الَّتِي طَلَبَ أَلْفًا وَسَبْعَ مِئَةِ شَاقِل ذَهَبًا، مَا عَدَا الأَهِلَّةَ وَالْحَلَقَ وَأَثْوَابَ الأُرْجُوَانِ الَّتِي عَلَى مُلُوكِ مِدْيَانَ، وَمَا عَدَا الْقَلاَئِدَ الَّتِي فِي أَعْنَاقِ جِمَالِهِمْ.

וַיְהִ֗י מִשְׁקַ֞ל נִזְמֵ֤י הַזָּהָב֙ אֲשֶׁ֣ר שָׁאָ֔ל אֶ֥לֶף וּשְׁבַע מֵא֖וֹת זָהָ֑ב לְ֠בַד;מִן הַשַּׂהֲרֹנִ֨ים וְהַנְּטִפ֜וֹת וּבִגְדֵ֣י הָאַרְגָּמָ֗ן שֶׁעַל֙ מַלְכֵ֣י מִדְיָ֔ן וּלְבַד֙ הָ֣עֲנָק֔וֹת אֲשֶׁ֖ר בְּצַוְּארֵ֥י גְמַלֵּיהֶֽם

القضاة 8: 26 Jdg.8.26

وَكَانَ وَزْنُ أَقْرَاطِ الذَّهَبِ الَّتِي طَلَبَ أَلْفًا وَسَبْعَ مِئَةِ شَاقِل ذَهَبًا، مَا عَدَا الأَهِلَّةَ وَالْحَلَقَ وَأَثْوَابَ الأُرْجُوَانِ الَّتِي عَلَى مُلُوكِ مِدْيَانَ، وَمَا عَدَا الْقَلاَئِدَ الَّتِي فِي أَعْنَاقِ جِمَالِهِمْ.

וַיְהִ֗י מִשְׁקַ֞ל נִזְמֵ֤י הַזָּהָב֙ אֲשֶׁ֣ר שָׁאָ֔ל אֶ֥לֶף וּשְׁבַע מֵא֖וֹת זָהָ֑ב לְ֠בַד;מִן הַשַּׂהֲרֹנִ֨ים וְהַנְּטִפ֜וֹת וּבִגְדֵ֣י הָאַרְגָּמָ֗ן שֶׁעַל֙ מַלְכֵ֣י מִדְיָ֔ן וּלְבַד֙ הָ֣עֲנָק֔וֹת אֲשֶׁ֖ר בְּצַוְּארֵ֥י גְמַלֵּיהֶֽם

القضاة 20: 15 Jdg.20.15

وَعُدَّ بَنُو بَنْيَامِينَ فِي ذلِكَ الْيَوْمِ مِنَ الْمُدُنِ سِتَّةً وَعِشْرِينَ أَلْفَ رَجُل مُخْتَرِطِي السَّيْفِ، مَا عَدَا سُكَّانَ جِبْعَةَ الَّذِينَ عُدُّوا سَبْعَ مِئَةِ رَجُل مُنْتَخَبِينَ.

וַיִּתְפָּֽקְדוּ֩ בְנֵ֨י בִנְיָמִ֜ן בַּיּ֤וֹם;הַהוּא֙ מֵהֶ֣עָרִ֔ים וְשִׁשָּׁ֥ה עֶשְׂרִ֨ים אֶ֛לֶף אִ֖ישׁ שֹׁ֣לֵֽף חָ֑רֶב לְ֠בַד מִיֹּשְׁבֵ֤י הַגִּבְעָה֙ הִתְפָּ֣קְד֔וּ שְׁבַ֥ע מֵא֖וֹת אִ֥ישׁ בָּחֽוּר

القضاة 20: 17 Jdg.20.17

وَعُدَّ رِجَالُ إِسْرَائِيلَ، مَا عَدَا بَنْيَامِينَ، أَرْبَعَ مِئَةِ أَلْفِ رَجُل مُخْتَرِطِي السَّيْفِ. كُلُّ هؤُلاَءِ رِجَالُ حَرْبٍ.

הִתְפָּֽקְד֗וּ וְאִ֨ישׁ יִשְׂרָאֵ֜ל לְבַד֙ מִבִּנְיָמִ֔ן אַרְבַּ֨ע מֵא֥וֹת אֶ֛לֶף אִ֖ישׁ שֹׁ֣לֵֽף חָ֑רֶב כָּל זֶ֖ה אִ֥ישׁ מִלְחָמָֽה

صموئيل الأول 7: 3 1Sa.7.3

وَكَلَّمَ صَمُوئِيلُ كُلَّ بَيْتِ إِسْرَائِيلَ قَائِلاً: إِنْ كُنْتُمْ بِكُلِّ قُلُوبِكُمْ رَاجِعِينَ إِلَى الرَّبِّ، فَانْزِعُوا الآلِهَةَ الْغَرِيبَةَ وَالْعَشْتَارُوثَ مِنْ وَسْطِكُمْ، وَأَعِدُّوا قُلُوبَكُمْ لِلرَّبِّ وَاعْبُدُوهُ وَحْدَهُ، فَيُنْقِذَكُمْ مِنْ يَدِ الْفِلِسْطِينِيِّينَ.

וַיֹּ֣אמֶר שְׁמוּאֵ֗ל כָּל בֵּ֣ית יִשְׂרָאֵל֮ לֵאמֹר֒ אִם בְּכָל לְבַבְכֶ֗ם;אַתֶּ֤ם שָׁבִים֙ אֶל יְהוָ֔ה הָסִ֜ירוּ אֱלֹהֵ֧י הַנֵּכָ֛ר וְהָעַשְׁתָּר֑וֹת מִתּוֹכְכֶ֖ם וְהָכִ֨ינוּ לְבַבְכֶ֤ם יְהוָה֙ וְעִבְדֻ֣הוּ לְבַדּ֔וֹ וְיַצֵּ֥ל;אֶתְכֶ֖ם מִיַּ֥ד פְּלִשְׁתִּֽים

صموئيل الأول 7: 4 1Sa.7.4

فَنَزَعَ بَنُو إِسْرَائِيلَ الْبَعْلِيمَ وَالْعَشْتَارُوثَ وَعَبَدُوا الرَّبَّ وَحْدَهُ.

וַיָּסִ֙ירוּ֙ בְּנֵ֣י יִשְׂרָאֵ֔ל הַבְּעָלִ֖ים הָעַשְׁתָּרֹ֑ת וַיַּעַבְד֥וּ יְהוָ֖ה לְבַדּֽוֹ

صموئيل الأول 21: 1 1Sa.21.1

فَجَاءَ دَاوُدُ إِلَى نُوبٍ إِلَى أَخِيمَالِكَ الْكَاهِنِ، فَاضْطَرَبَ أَخِيمَالِكُ عِنْدَ لِقَاءِ دَاوُدَ وَقَالَ لَهُ: لِمَاذَا أَنْتَ وَحْدَكَ وَلَيْسَ مَعَكَ أَحَدٌ..

וַיָּבֹ֤א דָוִד֙ נֹ֔בֶה אֶל אֲחִימֶ֖לֶךְ הַכֹּהֵ֑ן וַיֶּחֱרַ֨ד אֲחִימֶ֜לֶךְ לִקְרַ֣את דָּוִ֗ד וַיֹּ֤אמֶר לוֹ֙ מַדּ֤וּעַ אַתָּה֙ לְבַדֶּ֔ךָ אֵ֥ין אִתָּֽךְ וְאִ֖ישׁ

صموئيل الثاني 10: 8 2Sa.10.8

وَخَرَجَ بَنُو عَمُّونَ وَاصْطَفُّوا لِلْحَرْبِ عِنْدَ مَدْخَلِ الْبَابِ، وَكَانَ أَرَامُ صُوبَا وَرَحُوبُ وَرِجَالُ طُوبَ وَمَعْكَةَ وَحْدَهُمْ فِي الْحَقْلِ.

וַיֵּֽצְאוּ֙ בְּנֵ֣י עַמּ֔וֹן וַיַּעַרְכ֥וּ מִלְחָמָ֖ה פֶּ֣תַח הַשָּׁ֑עַר וַאֲרַ֨ם צוֹבָ֤א וּרְחוֹב֙ וְאִֽישׁ ט֣וֹב וּמַֽעֲכָ֔ה לְבַדָּ֖ם בַּשָּׂדֶֽה

صموئيل الثاني 13: 32 2Sa.13.32

فَأَجَابَ يُونَادَابُ بْنُ شِمْعَى أَخِي دَاوُدَ وَقَالَ: لاَ يَظُنَّ سَيِّدِي أَنَّهُمْ قَتَلُوا جَمِيعَ الْفِتْيَانِ بَنِي الْمَلِكِ. إِنَّمَا أَمْنُونُ وَحْدَهُ مَاتَ، لأَنَّ ذلِكَ قَدْ وُضِعَ عِنْدَ أَبْشَالُومَ مُنْذُ يَوْمَ أَذَلَّ ثَامَارَ أُخْتَهُ.

וַיַּ֡עַן יוֹנָדָ֣ב בֶּן שִׁמְעָ֨ה אֲחִֽי דָוִ֜ד וַיֹּ֗אמֶר אַל יֹאמַ֤ר אֲדֹנִי֙ הֵמִ֔יתוּ כָּל הַנְּעָרִ֤ים בְּנֵֽי הַמֶּ֙לֶךְ֙ כִּֽי אַמְנ֥וֹן לְבַדּ֖וֹ מֵ֑ת כִּֽי הָיְתָ֣ה שׂוּמָ֔ה עַל;פִּ֤י אַבְשָׁלוֹם֙ מִיּוֹם֙ עַנֹּת֔וֹ תָּמָ֥ר אֲחֹתֽוֹ

صموئيل الثاني 13: 33 2Sa.13.33

وَالآنَ لاَ يَضَعَنَّ سَيِّدِي الْمَلِكُ فِي قَلْبِهِ شَيْئًا قَائِلاً: إِنَّ جَمِيعَ بَنِي الْمَلِكِ قَدْ مَاتُوا. إِنَّمَا أَمْنُونُ وَحْدَهُ مَاتَ.

וְעַתָּ֡ה אַל יָשֵׂם֩ אֲדֹנִ֨י הַמֶּ֤לֶךְ אֶל לִבּוֹ֙ דָּבָ֣ר לֵאמֹ֔ר כָּל בְּנֵ֥י הַמֶּ֖לֶךְ מֵ֑תוּ כִּֽי אַמְנ֥וֹן לְבַדּ֖וֹ מֵֽת

صموئيل الثاني 17: 2 2Sa.17.2

فَآتِيَ عَلَيْهِ وَهُوَ مُتْعَبٌ وَمُرْتَخِي الْيَدَيْنِ فَأُزْعِجُهُ، فَيَهْرُبَ كُلُّ الشَّعْبِ الَّذِي مَعَهُ، وَأَضْرِبُ الْمَلِكَ وَحْدَهُ.

וְאָב֣וֹא עָלָ֗יו וְה֤וּא יָגֵ֙עַ֙ וּרְפֵ֣ה יָדַ֔יִם וְהַֽחֲרַדְתִּ֣י;אֹת֔וֹ וְנָ֖ס כָּל הָעָ֣ם אֲשֶׁר אִתּ֑וֹ וְהִכֵּיתִ֥י הַמֶּ֖לֶךְ לְבַדּֽוֹ

صموئيل الثاني 18: 24 2Sa.18.24

وَكَانَ دَاوُدُ جَالِسًا بَيْنَ الْبَابَيْنِ، وَطَلَعَ الرَّقِيبُ إِلَى سَطْحِ الْبَابِ إِلَى السُّورِ وَرَفَعَ عَيْنَيْهِ وَنَظَرَ وَإِذَا بِرَجُل يَجْرِي وَحْدَهُ.

וְדָוִ֥ד יוֹשֵׁ֖ב בֵּין שְׁנֵ֣י;הַשְּׁעָרִ֑ים וַיֵּ֨לֶךְ הַצֹּפֶ֜ה אֶל גַּ֤ג הַשַּׁ֙עַר֙ אֶל הַ֣חוֹמָ֔ה וַיִּשָּׂ֤א עֵינָיו֙ וַיַּ֔רְא וְהִנֵּה אִ֖ישׁ רָ֥ץ לְבַדּֽוֹ

صموئيل الثاني 18: 25 2Sa.18.25

فَنَادَى الرَّقِيبُ وَأَخْبَرَ الْمَلِكَ. فَقَالَ الْمَلِكُ: إِنْ كَانَ وَحْدَهُ فَفِي فَمِهِ بِشَارَةٌ. وَكَانَ يَسْعَى وَيَقْرُبُ.

וַיִּקְרָ֤א הַצֹּפֶה֙ וַיַּגֵּ֣ד לַמֶּ֔לֶךְ וַיֹּ֣אמֶר הַמֶּ֔לֶךְ אִם וַיֵּ֥לֶךְ לְבַדּ֖וֹ בְּפִ֑יו בְּשׂוֹרָ֣ה וְקָרֵֽב הָל֖וֹךְ

صموئيل الثاني 18: 26 2Sa.18.26

ثُمَّ رَأَى الرَّقِيبُ رَجُلاً آخَرَ يَجْرِي، فَنَادَى الرَّقِيبُ الْبَوَّابَ وَقَالَ: هُوَذَا رَجُلٌ يَجْرِي وَحْدَهُ. فَقَالَ الْمَلِكُ: وَهذَا أَيْضًا مُبَشِّرٌ.

וַיַּ֣רְא הַצֹּפֶה֮ אִישׁ אַחֵ֣ר רָץ֒ וַיִּקְרָ֤א הַצֹּפֶה֙ הַשֹּׁעֵ֔ר וַיֹּ֕אמֶר הִנֵּה אִ֖ישׁ רָ֣ץ לְבַדּ֑וֹ וַיֹּ֥אמֶר הַמֶּ֖לֶךְ זֶ֥ה גַּם מְבַשֵּֽׂר

صموئيل الثاني 20: 21 2Sa.20.21

الأَمْرُ لَيْسَ كَذلِكَ. لأَنَّ رَجُلاً مِنْ جَبَلِ أَفْرَايِمَ اسْمُهُ شَبَعُ بْنُ بِكْرِي رَفَعَ يَدَهُ عَلَى الْمَلِكِ دَاوُدَ. سَلِّمُوهُ وَحْدَهُ فَأَنْصَرِفَ عَنِ الْمَدِينَةِ. فَقَالَتِ الْمَرْأَةُ لِيُوآبَ: هُوَذَا رَأْسُهُ يُلْقَى إِلَيْكَ عَنِ السُّورِ.

הַדָּבָ֗ר לֹא כֵ֣ן כִּ֡י אִישׁ֩ מֵהַ֨ר אֶפְרַ֜יִם שְׁמ֗וֹ שֶׁ֧בַע בֶּן בִּכְרִ֣י נָשָׂ֤א יָדוֹ֙ בַּמֶּ֣לֶךְ בְּדָוִ֔ד תְּנֽוּ;אֹת֣וֹ לְבַדּ֔וֹ וְאֵלְכָ֖ה מֵעַ֣ל הָעִ֑יר וַתֹּ֤אמֶר הָֽאִשָּׁה֙ אֶל;יוֹאָ֔ב הִנֵּ֥ה רֹאשׁ֛וֹ מֻשְׁלָ֥ךְ אֵלֶ֖יךָ בְּעַ֥ד הַחוֹמָֽה

الملوك الأول 4: 23 1Ki.4.23

وَعَشَرَةَ ثِيرَانٍ مُسَمَّنَةٍ، وَعِشْرِينَ ثَوْرًا مِنَ الْمَرَاعِي، وَمِئَةَ خَرُوفٍ، مَا عَدَا الأَيَائِلَ وَالظِّبَاءَ وَالْيَحَامِيرَ وَالإِوَزَّ الْمُسَمَّنَ.

עֲשָׂרָ֨ה בָקָ֜ר בְּרִאִ֗ים וְעֶשְׂרִ֥ים בָּקָ֛ר רְעִ֖י וּמֵ֣אָה צֹ֑אן לְ֠בַד מֵֽאַיָּ֤ל וּצְבִי֙ וְיַחְמ֔וּר וּבַרְבֻּרִ֖ים אֲבוּסִֽים

الملوك الأول 5: 16 1Ki.5.16

مَا عَدَا رُؤَسَاءَ الْوُكَلاَءِ لِسُلَيْمَانَ الَّذِينَ عَلَى الْعَمَلِ ثَلاَثَةَ آلاَفٍ وَثَلاَثَ مِئَةٍ، الْمُتَسَلِّطِينَ عَلَى الشَّعْبِ الْعَامِلِينَ الْعَمَلَ.

לְ֠בַד מִשָּׂרֵ֨י הַנִּצָּבִ֤ים לִשְׁלֹמֹה֙ אֲשֶׁ֣ר עַל הַמְּלָאכָ֔ה שְׁלֹ֥שֶׁת אֲלָפִ֖ים וּשְׁלֹ֣שׁ מֵא֑וֹת הָרֹדִ֣ים בָּעָ֔ם הָעֹשִׂ֖ים בַּמְּלָאכָֽה

الملوك الأول 8: 7 1Ki.8.7

لأَنَّ الْكَرُوبَيْنِ بَسَطَا أَجْنِحَتَهُمَا عَلَى مَوْضِعِ التَّابُوتِ، وَظَلَّلَ الْكَرُوبَانِ التَّابُوتَ وَعِصِيَّهُ مِنْ فَوْقُ.

כִּ֤י הַכְּרוּבִים֙ פֹּרְשִׂ֣ים כְּנָפַ֔יִם אֶל מְק֖וֹם הָֽאָר֑וֹן וַיָּסֹ֧כּוּ הַכְּרֻבִ֛ים הָאָר֥וֹן בַּדָּ֖יו מִלְמָֽעְלָה

الملوك الأول 8: 8 1Ki.8.8

وَجَذَبُوا الْعِصِيَّ فَتَرَاءَتْ رُؤُوسُ الْعِصِيِّ مِنَ الْقُدْسِ أَمَامَ الْمِحْرَابِ وَلَمْ تُرَ خَارِجًا، وَهِيَ هُنَاكَ إِلَى هذَا الْيَوْمِ.

וַֽיַּאֲרִכוּ֮ הַבַּדִּים֒ וַיֵּרָאוּ֩ רָאשֵׁ֨י הַבַּדִּ֤ים מִן הַקֹּ֙דֶשׁ֙ עַל;פְּנֵ֣י הַדְּבִ֔יר וְלֹ֥א יֵרָא֖וּ הַח֑וּצָה וַיִּ֣הְיוּ שָׁ֔ם עַ֖ד הַזֶּֽה הַיּ֥וֹם

الملوك الأول 8: 8 1Ki.8.8

وَجَذَبُوا الْعِصِيَّ فَتَرَاءَتْ رُؤُوسُ الْعِصِيِّ مِنَ الْقُدْسِ أَمَامَ الْمِحْرَابِ وَلَمْ تُرَ خَارِجًا، وَهِيَ هُنَاكَ إِلَى هذَا الْيَوْمِ.

וַֽיַּאֲרִכוּ֮ הַבַּדִּים֒ וַיֵּרָאוּ֩ רָאשֵׁ֨י הַבַּדִּ֤ים מִן הַקֹּ֙דֶשׁ֙ עַל;פְּנֵ֣י הַדְּבִ֔יר וְלֹ֥א יֵרָא֖וּ הַח֑וּצָה וַיִּ֣הְיוּ שָׁ֔ם עַ֖ד הַזֶּֽה הַיּ֥וֹם

الملوك الأول 8: 39 1Ki.8.39

فَاسْمَعْ أَنْتَ مِنَ السَّمَاءِ مَكَانِ سُكْنَاكَ وَاغْفِرْ، وَاعْمَلْ وَأَعْطِ كُلَّ إِنْسَانٍ حَسَبَ كُلِّ طُرُقِهِ كَمَا تَعْرِفُ قَلْبَهُ. لأَنَّكَ أَنْتَ وَحْدَكَ قَدْ عَرَفْتَ قُلُوبَ كُلِّ بَنِي الْبَشَرِ،

תִּשְׁמַ֨ע וְ֠אַתָּה הַשָּׁמַ֜יִם מְכ֤וֹן שִׁבְתֶּ֙ךָ֙ וְסָלַחְתָּ֣ וְעָשִׂ֔יתָ וְנָתַתָּ֤ לָאִישׁ֙ כְּכָל דְּרָכָ֔יו אֲשֶׁ֥ר תֵּדַ֖ע לְבָב֑וֹ כִּֽי אַתָּ֤ה לְבַדְּךָ֔ יָדַ֙עְתָּ֙ לְבַ֖ב כָּל בְּנֵ֥י הָאָדָֽם

الملوك الأول 10: 13 1Ki.10.13

وَأَعْطَى الْمَلِكُ سُلَيْمَانُ لِمَلِكَةِ سَبَا كُلَّ مُشْتَهَاهَا الَّذِي طَلَبَتْ، عَدَا مَا أَعْطَاهَا إِيَّاهُ حَسَبَ كَرَمِ الْمَلِكِ سُلَيْمَانَ. فَانْصَرَفَتْ وَذَهَبَتْ إِلَى أَرْضِهَا هِيَ وَعَبِيدُهَا.

נָתַ֣ן וְהַמֶּ֨לֶךְ שְׁלֹמֹ֜ה לְמַֽלְכַּת שְׁבָ֗א כָּל חֶפְצָהּ֙ אֲשֶׁ֣ר שָׁאָ֔לָה מִלְּבַד֙ אֲשֶׁ֣ר נָֽתַן;לָ֔הּ כְּיַ֖ד הַמֶּ֣לֶךְ שְׁלֹמֹ֑ה וַתֵּ֛פֶן וַתֵּ֥לֶךְ לְאַרְצָ֖הּ הִ֥יא וַעֲבָדֶֽיהָ

الملوك الأول 10: 15 1Ki.10.15

مَا عَدَا الَّذِي مِنْ عِنْدِ التُّجَّارِ وَتِجَارَةِ التُّجَّارِ وَجَمِيعِ مُلُوكِ الْعَرَبِ وَوُلاَةِ الأَرْضِ.

לְבַד֙ מֵאַנְשֵׁ֣י;הַתָּרִ֔ים וּמִסְחַ֖ר הָרֹכְלִ֑ים וְכָל מַלְכֵ֥י הָעֶ֖רֶב וּפַח֥וֹת הָאָֽרֶץ

الملوك الأول 11: 29 1Ki.11.29

وَكَانَ فِي ذلِكَ الزَّمَانِ لَمَّا خَرَجَ يَرُبْعَامُ مِنْ أُورُشَلِيمَ، أَنَّهُ لاَقَاهُ أَخِيَّا الشِّيلُونِيُّ النَّبِيُّ فِي الطَّرِيقِ وَهُوَ لاَبِسٌ رِدَاءً جَدِيدًا، وَهُمَا وَحْدَهُمَا فِي الْحَقْلِ.

וַֽיְהִי֙ בָּעֵ֣ת;הַהִ֔יא יָצָ֣א וְיָֽרָבְעָ֖ם מִירוּשָׁלִָ֑ם וַיִּמְצָ֣א;אֹת֡וֹ אֲחִיָּה֩ הַשִּׁילֹנִ֨י הַנָּבִ֜יא בַּדֶּ֗רֶךְ וְה֤וּא מִתְכַּסֶּה֙ בְּשַׂלְמָ֣ה חֲדָשָׁ֔ה וּשְׁנֵיהֶ֥ם לְבַדָּ֖ם בַּשָּׂדֶֽה

الملوك الأول 12: 20 1Ki.12.20

وَلَمَّا سَمِعَ جَمِيعُ إِسْرَائِيلَ بِأَنَّ يَرُبْعَامَ قَدْ رَجَعَ، أَرْسَلُوا فَدَعَوْهُ إِلَى الْجَمَاعَةِ، وَمَلَّكُوهُ عَلَى جَمِيعِ إِسْرَائِيلَ. لَمْ يَتْبَعْ بَيْتَ دَاوُدَ إِلاَّ سِبْطُ يَهُوذَا وَحْدَهُ.

וַיְהִ֞י כִּשְׁמֹ֤עַ כָּל יִשְׂרָאֵל֙ כִּֽי יָרָבְעָ֔ם שָׁ֣ב וַֽיִּשְׁלְח֗וּ וַיִּקְרְא֤וּ;אֹתוֹ֙ אֶל הָ֣עֵדָ֔ה וַיַּמְלִ֥יכוּ;אֹת֖וֹ עַל כָּל יִשְׂרָאֵ֑ל לֹ֤א הָיָה֙;אַחֲרֵ֣י בֵית דָּוִ֔ד זוּלָתִ֥י שֵֽׁבֶט יְהוּדָ֖ה לְבַדּֽוֹ

أشهر ترجمات الكلمة في ترجمة سميث وفان دايك

أشكال الكلمة في النص الأصلي:

شواهد ورود الكلمة في الكتاب المقدس (198 آية)