المعنى المختصر للكلمة
shâqâh:
to quaff, i.e. (causatively) to irrigate or furnish apotion to
اللفظ الأصلي
שָׁקָה
نوع الكلمة
فعل
طريقة النطق
shâqâh
(shaw-kaw)
تكرار الورود في الكتاب
61
مرة في الكتاب
أصل الكلمة وجذرها
مشتق من:
H7937
שָׁכַר
•
shaw-kar
•
«وَاسْكَرُوا»
•
(to become tipsy)
و
H8354
שָׁתָה
•
shaw-thaw
•
«يَشْرَبُ»
•
(to imbibe)
a primitive root
المعنى والشرح المفصل
to quaff, i.e. (causatively) to irrigate or furnish apotion to
الإنجليزية — KJV Translation Tags
cause to (give, give to, let, make to) drink
drown
moisten
water. See
أشهر ترجمات الكلمة في ترجمة سميث وفان دايك
أشكال الكلمة في النص الأصلي:
לְהַשְׁק֖וֹת (3×)
וַיַּ֖שְׁקְ (3×)
יַשְׁקֵ֣נִי (2×)
וְהִשְׁקָ֖ה (2×)
אַשְׁקֶ֑ה (2×)
תַשְׁקֵֽם (1×)
תַּשְׁקֶ֑ה (1×)
נַשְׁקֶ֨נּוּ (1×)
شواهد ورود الكلمة في الكتاب المقدس (61 آية)
شواهد الآيات في أسفار الكتاب المقدس
صموئيل الأول 30: 11
1Sa.30.11
فَصَادَفُوا رَجُلاً مِصْرِيًّا فِي الْحَقْلِ فَأَخَذُوهُ إِلَى دَاوُدَ، وَأَعْطَوْهُ خُبْزًا فَأَكَلَ وَسَقَوْهُ مَاءً،
וַֽיִּמְצְא֤וּ אִישׁ מִצְרִי֙ בַּשָּׂדֶ֔ה וַיִּקְח֥וּ;אֹת֖וֹ אֶל דָּוִ֑ד וַיִּתְּנוּ;ל֥וֹ לֶ֙חֶם֙ וַיֹּ֔אכַל וַיַּשְׁקֻ֖הוּ מָֽיִם
صموئيل الثاني 23: 15
2Sa.23.15
فَتَأَوَّهَ دَاوُدُ وَقَالَ: مَنْ يَسْقِينِي مَاءً مِنْ بِئْرِ بَيْتِ لَحْمٍ الَّتِي عِنْدَ الْبَابِ.
וַיִּתְאַוֶּ֥ה דָוִ֖ד וַיֹּאמַ֑ר מִ֚י יַשְׁקֵ֣נִי מַ֔יִם מִבֹּ֥אר בֵּֽית לֶ֖חֶם אֲשֶׁ֥ר בַּשָּֽׁעַר
أخبار الأيام الأول 11: 17
1Ch.11.17
فَتَأَوَّهَ دَاوُدُ وَقَالَ: مَنْ يَسْقِينِي مَاءً مِنْ بِئْرِ بَيْتِ لَحْمٍ الَّتِي عِنْدَ الْبَابِ.
וַיִּתְאָ֥יו דָּוִ֖יד וַיֹּאמַ֑ר מִ֚י יַשְׁקֵ֣נִי מַ֔יִם מִבּ֥וֹר בֵּֽית לֶ֖חֶם אֲשֶׁ֥ר בַּשָּֽׁעַר
أخبار الأيام الثاني 28: 15
2Ch.28.15
وَقَامَ الرِّجَالُ الْمُعَيَّنَةُ أَسْمَاؤُهُمْ وَأَخَذُوا الْمَسْبِيِّينَ وَأَلْبَسُوا كُلَّ عُرَاتِهِمْ مِنَ الْغَنِيمَةِ، وَكَسَوْهُمْ وَحَذَوْهُمْ وَأَطْعَمُوهُمْ وَأَسْقَوْهُمْ وَدَهَّنُوهُمْ، وَحَمَلُوا عَلَى حَمِيرٍ جَمِيعَ الْمُعْيِينَ وَأَتَوْا بِهِمْ إِلَى أَرِيحَا، مَدِينَةِ النَّخْلِ، إِلَى إِخْوَتِهِمْ. ثُمَّ رَجَعُوا إِلَى السَّامِرَةِ.
וַיָּקֻ֣מוּ הָאֲנָשִׁים֩ נִקְּב֨וּ בְשֵׁמ֜וֹת וַיַּחֲזִ֣יקוּ בַשִּׁבְיָ֗ה הִלְבִּ֣ישׁוּ וְכָֽל מַעֲרֻמֵּיהֶם֮ מִן הַשָּׁלָל֒ וַיַּלְבִּשׁ֣וּם וַ֠יַּנְעִלוּם וַיַּאֲכִל֨וּם וַיַּשְׁק֜וּם וַיְסֻכ֗וּם וַיְנַהֲל֤וּם בַּחֲמֹרִים֙ לְכָל כּוֹשֵׁ֔ל וַיְבִיא֛וּם יְרֵח֥וֹ עִיר הַתְּמָרִ֖ים אֲחֵיהֶ֑ם וַיָּשׁ֖וּבוּ שֹׁמְרֽוֹן
أستير 1: 7
Est.1.7
وَكَانَ السِّقَاءُ مِنْ ذَهَبٍ، وَالآنِيَةُ مُخْتَلِفَةُ الأَشْكَالِ، وَالْخَمْرُ الْمَلِكِيُّ بِكَثْرَةٍ حَسَبَ كَرَمِ الْمَلِكِ.
וְהַשְׁקוֹת֙ זָהָ֔ב וְכֵלִ֖ים;מִכֵּלִ֣ים שׁוֹנִ֑ים בִּכְלֵ֣י וְיֵ֥ין מַלְכ֛וּת רָ֖ב כְּיַ֥ד הַמֶּֽלֶךְ
أيوب 21: 24
Job.21.24
أَحْوَاضُهُ مَلآنَةٌ لَبَنًا، وَمُخُّ عِظَامِهِ طَرِيٌّ.
עֲ֭טִינָיו מָלְא֣וּ חָלָ֑ב וּמֹ֖חַ עַצְמוֹתָ֣יו יְשֻׁקֶּֽה
أيوب 22: 7
Job.22.7
مَاءً لَمْ تَسْقِ الْعَطْشَانَ، وَعَنِ الْجَوْعَانِ مَنَعْتَ خُبْزًا.
מַ֭יִם לֹא תַּשְׁקֶ֑ה עָיֵ֣ף וּ֝מֵרָעֵ֗ב תִּֽמְנַֽע לָֽחֶם
المزامير 36: 8
Psa.36.8
يَرْوَوْنَ مِنْ دَسَمِ بَيْتِكَ، وَمِنْ نَهْرِ نِعَمِكَ تَسْقِيهِمْ.
יִ֭רְוְיֻן מִדֶּ֣שֶׁן בֵּיתֶ֑ךָ וְנַ֖חַל עֲדָנֶ֣יךָ תַשְׁקֵֽם
المزامير 60: 3
Psa.60.3
أَرَيْتَ شَعْبَكَ عُسْرًا. سَقَيْتَنَا خَمْرَ التَّرَنُّحِ.
הִרְאִ֣יתָה עַמְּךָ֣ קָשָׁ֑ה הִ֝שְׁקִיתָ֗נוּ יַ֣יִן תַּרְעֵלָֽה
المزامير 69: 21
Psa.69.21
وَيَجْعَلُونَ فِي طَعَامِي عَلْقَمًا، وَفِي عَطَشِي يَسْقُونَنِي خَلًّا.
וַיִּתְּנ֣וּ בְּבָרוּתִ֣י רֹ֑אשׁ וְ֝לִצְמָאִ֗י יַשְׁק֥וּנִי חֹֽמֶץ
المزامير 78: 15
Psa.78.15
شَقَّ صُخُورًا فِي الْبَرِّيَّةِ، وَسَقَاهُمْ كَأَنَّهُ مِنْ لُجَجٍ عَظِيمَةٍ.
יְבַקַּ֣ע צֻ֭רִים בַּמִּדְבָּ֑ר וַ֝יַּ֗שְׁקְ כִּתְהֹמ֥וֹת רַבָּֽה
المزامير 80: 5
Psa.80.5
قَدْ أَطْعَمْتَهُمْ خُبْزَ الدُّمُوعِ، وَسَقَيْتَهُمُ الدُّمُوعَ بِالْكَيْلِ.
הֶ֭אֱכַלְתָּם לֶ֣חֶם דִּמְעָ֑ה וַ֝תַּשְׁקֵ֗מוֹ בִּדְמָע֥וֹת שָׁלִֽישׁ
المزامير 104: 11
Psa.104.11
تَسْقِي كُلَّ حَيَوَانِ الْبَرِّ. تَكْسِرُ الْفِرَاءُ ظَمْأَهَا.
יַ֭שְׁקוּ כָּל חַיְת֣וֹ שָׂדָ֑י יִשְׁבְּר֖וּ פְרָאִ֣ים צְמָאָֽם
المزامير 104: 13
Psa.104.13
السَّاقِي الْجِبَالَ مِنْ عَلاَلِيهِ. مِنْ ثَمَرِ أَعْمَالِكَ تَشْبَعُ الأَرْضُ.
מַשְׁקֶ֣ה הָ֭רִים מֵעֲלִיּוֹתָ֑יו מִפְּרִ֥י מַ֝עֲשֶׂ֗יךָ תִּשְׂבַּ֥ע הָאָֽרֶץ
الأمثال 25: 21
Pro.25.21
إِنْ جَاعَ عَدُوُّكَ فَأَطْعِمْهُ خُبْزًا، وَإِنْ عَطِشَ فَاسْقِهِ مَاءً،
אִם רָעֵ֣ב שֹׂ֭נַאֲךָ הַאֲכִלֵ֣הוּ לָ֑חֶם וְאִם צָ֝מֵ֗א הַשְׁקֵ֥הוּ מָֽיִם
الجامعة 2: 6
Ecc.2.6
عَمِلْتُ لِنَفْسِي بِرَكَ مِيَاهٍ لِتُسْقَى بِهَا الْمَغَارِسُ الْمُنْبِتَةُ الشَّجَرَ.
עָשִׂ֥יתִי לִ֖י בְּרֵכ֣וֹת מָ֑יִם לְהַשְׁק֣וֹת מֵהֶ֔ם יַ֖עַר צוֹמֵ֥חַ עֵצִֽים
نشيد الأنشاد 8: 2
Son.8.2
وَأَقُودُكَ وَأَدْخُلُ بِكَ بَيْتَ أُمِّي، وَهِيَ تُعَلِّمُنِي، فَأَسْقِيكَ مِنَ الْخَمْرِ الْمَمْزُوجَةِ مِنْ سُلاَفِ رُمَّانِي.
אֶנְהָֽגֲךָ֗ אֲבִֽיאֲךָ֛ בֵּ֥ית אִמִּ֖י תְּלַמְּדֵ֑נִי אַשְׁקְךָ֙ מִיַּ֣יִן הָרֶ֔קַח מֵעֲסִ֖יס רִמֹּנִֽי
إشعياء 27: 3
Isa.27.3
أَنَا الرَّبُّ حَارِسُهَا. أَسْقِيهَا كُلَّ لَحْظَةٍ. لِئَلاَّ يُوقَعَ بِهَا أَحْرُسُهَا لَيْلاً وَنَهَارًا.
אֲנִ֤י יְהוָה֙ נֹֽצְרָ֔הּ אַשְׁקֶ֑נָּה לִרְגָעִ֖ים פֶּ֚ן יִפְקֹ֣ד עָלֶ֔יהָ אֶצֳּרֶֽנָּה לַ֥יְלָה וָי֖וֹם
إشعياء 43: 20
Isa.43.20
يُمَجِّدُنِي حَيَوَانُ الصَّحْرَاءِ، الذِّئَابُ وَبَنَاتُ النَّعَامِ، لأَنِّي جَعَلْتُ فِي الْبَرِّيَّةِ مَاءً، أَنْهَارًا فِي الْقَفْرِ، لأَسْقِيَ شَعْبِي مُخْتَارِي.
תְּכַבְּדֵ֙נִי֙ חַיַּ֣ת הַשָּׂדֶ֔ה תַּנִּ֖ים וּבְנ֣וֹת יַֽעֲנָ֑ה כִּֽי נָתַ֨תִּי בַמִּדְבָּ֜ר מַ֗יִם נְהָרוֹת֙ בִּֽישִׁימֹ֔ן לְהַשְׁק֖וֹת עַמִּ֥י בְחִירִֽי
إرميا 8: 14
Jer.8.14
لِمَاذَا نَحْنُ جُلُوسٌ. اِجْتَمِعُوا فَلْنَدْخُلْ إِلَى الْمُدُنِ الْحَصِينَةِ وَنَصْمُتْ هُنَاكَ. لأَنَّ الرَّبَّ إِلهَنَا قَدْ أَصْمَتَنَا وَأَسْقَانَا مَاءَ الْعَلْقَمِ، لأَنَّنَا قَدْ أَخْطَأْنَا إِلَى الرَّبِّ.
עַל;מָה֙ אֲנַ֣חְנוּ יֹֽשְׁבִ֔ים הֵֽאָסְפ֗וּ וְנָב֛וֹא אֶל עָרֵ֥י הַמִּבְצָ֖ר וְנִדְּמָה שָּׁ֑ם כִּי֩ יְהוָ֨ה אֱלֹהֵ֤ינוּ הֲדִמָּ֙נוּ֙ וַיַּשְׁקֵ֣נוּ מֵי רֹ֔אשׁ כִּ֥י חָטָ֖אנוּ לַיהוָֽה
إرميا 9: 15
Jer.9.15
لِذلِكَ هكَذَا قَالَ رَبُّ الْجُنُودِ إِلهُ إِسْرَائِيلَ: هأَنَذَا أُطْعِمُ هذَا الشَّعْبَ أَفْسَنْتِينًا وَأَسْقِيهِمْ مَاءَ الْعَلْقَمِ،
לָכֵ֗ן כֹּֽה אָמַ֞ר יְהוָ֤ה צְבָאוֹת֙ אֱלֹהֵ֣י יִשְׂרָאֵ֔ל הִנְנִ֧י מַאֲכִילָ֛ם הַזֶּ֖ה הָעָ֥ם לַֽעֲנָ֑ה וְהִשְׁקִיתִ֖ים מֵי רֹֽאשׁ
إرميا 16: 7
Jer.16.7
وَلاَ يَكْسِرُونَ فِي الْمَنَاحَةِ لِيُعَزُّوهُمْ عَنْ مَيِّتٍ، وَلاَ يَسْقُونَهُمْ كَأْسَ التَّعْزِيَةِ عَنْ أَبٍ أَوْ أُمٍّ.
וְלֹֽא יִפְרְס֥וּ עַל אֵ֖בֶל לְנַחֲמ֣וֹ עַל מֵ֑ת וְלֹֽא יַשְׁק֤וּ;אוֹתָם֙ כּ֣וֹס תַּנְחוּמִ֔ים עַל אָבִ֖יו וְעַל אִמּֽוֹ
إرميا 23: 15
Jer.23.15
لِذلِكَ هكَذَا قَالَ رَبُّ الْجُنُودِ عَنِ الأَنْبِيَاءِ: هأَنَذَا أُطْعِمُهُمْ أَفْسَنْتِينًا وَأَسْقِيهِمْ مَاءَ الْعَلْقَمِ، لأَنَّهُ مِنْ عِنْدِ أَنْبِيَاءِ أُورُشَلِيمَ خَرَجَ نِفَاقٌ فِي كُلِّ الأَرْضِ.
לָכֵ֞ן כֹּֽה אָמַ֨ר יְהוָ֤ה צְבָאוֹת֙ עַל הַנְּבִאִ֔ים הִנְנִ֨י מַאֲכִ֤יל;אוֹתָם֙ לַֽעֲנָ֔ה וְהִשְׁקִתִ֖ים מֵי רֹ֑אשׁ כִּ֗י מֵאֵת֙ נְבִיאֵ֣י יְרוּשָׁלִַ֔ם יָצְאָ֥ה חֲנֻפָּ֖ה לְכָל הָאָֽרֶץ
إرميا 25: 15
Jer.25.15
لأَنَّهُ هكَذَا قَالَ لِيَ الرَّبُّ إِلهُ إِسْرَائِيلَ: خُذْ كَأْسَ خَمْرِ هذَا السَّخَطِ مِنْ يَدِي، وَاسْقِ جَمِيعَ الشُّعُوبِ الَّذِينَ أُرْسِلُكَ أَنَا إِلَيْهِمْ
כִּ֣י כֹה֩ אָמַ֨ר אֵלַ֔י יְהוָ֜ה אֱלֹהֵ֤י יִשְׂרָאֵל֙ קַ֠ח כּ֨וֹס הַיַּ֧יִן הַזֹּ֖את הַחֵמָ֛ה מִיָּדִ֑י וְהִשְׁקִיתָ֤ה;אֹתוֹ֙ כָּל הַגּוֹיִ֔ם אֲשֶׁ֧ר שֹׁלֵ֥חַ;אוֹתְךָ֖ אָנֹכִ֛י אֲלֵיהֶֽם
إرميا 25: 17
Jer.25.17
فَأَخَذْتُ الْكَأْسَ مِنْ يَدِ الرَّبِّ وَسَقَيْتُ كُلَّ الشُّعُوبِ الَّذِينَ أَرْسَلَنِي الرَّبُّ إِلَيْهِمْ.
וָאֶקַּ֥ח הַכּ֖וֹס מִיַּ֣ד יְהוָ֑ה וָֽאַשְׁקֶה֙ כָּל הַגּוֹיִ֔ם אֲשֶׁר שְׁלָחַ֥נִי יְהוָ֖ה אֲלֵיהֶֽם
إرميا 35: 2
Jer.35.2
اِذْهَبْ إِلَى بَيْتِ الرَّكَابِيِّينَ وَكَلِّمْهُمْ، وَادْخُلْ بِهِمْ إِلَى بَيْتِ الرَّبِّ إِلَى أَحَدِ الْمَخَادِعِ وَاسْقِهِمْ خَمْرًا.
הָלוֹךְ֮ אֶל בֵּ֣ית הָרֵכָבִים֒ וְדִבַּרְתָּ֣;אוֹתָ֔ם וַהֲבִֽאוֹתָם֙ בֵּ֣ית יְהוָ֔ה אֶל אַחַ֖ת הַלְּשָׁכ֑וֹת וְהִשְׁקִיתָ֥;אוֹתָ֖ם יָֽיִן
حزقيال 17: 7
Ezk.17.7
وَكَانَ نَسْرٌ آخَرُ عَظِيمٌ كَبِيرُ الْجَنَاحَيْنِ وَاسِعُ الْمَنْكَبِ، فَإِذَا بِهذِهِ الْكَرْمَةِ عَطَفَتْ عَلَيْهِ أُصُولَهَا وَأَنْبَتَتْ نَحْوَهُ زَرَاجِينَهَا لِيَسْقِيَهَا فِي خَمَائِلِ غَرْسِهَا.
וַיְהִ֤י נֶֽשֶׁר אֶחָד֙ גָּד֔וֹל גְּד֥וֹל כְּנָפַ֖יִם וְרַב נוֹצָ֑ה וְהִנֵּה֩ הַזֹּ֜את הַגֶּ֨פֶן כָּֽפְנָ֧ה עָלָ֗יו שָׁרֳשֶׁ֣יהָ שִׁלְחָה לּ֔וֹ וְדָֽלִיּוֹתָיו֙ לְהַשְׁק֣וֹת;אוֹתָ֔הּ מֵעֲרֻג֖וֹת מַטָּעָֽהּ
حزقيال 32: 6
Ezk.32.6
وَأُسْقِي أَرْضَ فَيَضَانِكَ مِنْ دَمِكَ إِلَى الْجِبَالِ، وَتَمْتَلِئُ مِنْكَ الآفَاقُ.
וְהִשְׁקֵיתִ֨י אֶ֧רֶץ צָפָתְךָ֛ מִדָּמְךָ֖ אֶל הֶֽהָרִ֑ים יִמָּלְא֥וּן מִמֶּֽךָּ וַאֲפִקִ֖ים
يوئيل 3: 18
Joe.3.18
وَيَكُونُ فِي ذلِكَ الْيَوْمِ أَنَّ الْجِبَالَ تَقْطُرُ عَصِيرًا، وَالتِّلاَلَ تَفِيضُ لَبَنًا، وَجَمِيعَ يَنَابِيعِ يَهُوذَا تَفِيضُ مَاءً، وَمِنْ بَيْتِ الرَّبِّ يَخْرُجُ يَنْبُوعٌ وَيَسْقِي وَادِي السَّنْطِ.
וְהָיָה֩ בַיּ֨וֹם;הַה֜וּא הֶהָרִ֣ים יִטְּפ֧וּ עָסִ֗יס וְהַגְּבָעוֹת֙ תֵּלַ֣כְנָה חָלָ֔ב וְכָל אֲפִיקֵ֥י יְהוּדָ֖ה יֵ֣לְכוּ מָ֑יִם מִבֵּ֤ית יְהוָה֙ יֵצֵ֔א וּמַעְיָ֗ן וְהִשְׁקָ֖ה נַ֥חַל הַשִּׁטִּֽים
عاموس 2: 12
Amo.2.12
لكِنَّكُمْ سَقَيْتُمُ النَّذِيرِينَ خَمْرًا، وَأَوْصَيْتُمُ الأَنْبِيَاءَ قَائِلِينَ: لاَ تَتَنَبَّأُوا.
וַתַּשְׁק֥וּ הַנְּזִרִ֖ים יָ֑יִן צִוִּיתֶ֣ם הַנְּבִיאִים֙ לֵאמֹ֔ר לֹ֖א תִּנָּבְאֽוּ