المعنى المختصر للكلمة
rââh:
to see, literally or figuratively (in numerous applications, direct and implied, transitive, intransitive and causative)
اللفظ الأصلي
רָאָה
نوع الكلمة
فعل
طريقة النطق
rââh
(raw-aw)
تكرار الورود في الكتاب
1284
مرة في الكتاب
أصل الكلمة وجذرها
a primitive root;
المعنى والشرح المفصل
to see, literally or figuratively (in numerous applications, direct and implied, transitive, intransitive and causative)
الإنجليزية — KJV Translation Tags
advise self
appear
approve
behold
[idiom] certainly
consider
discern
(make to) enjoy
have experience
gaze
take heed
[idiom] indeed
[idiom] joyfully
lo
look (on, one another, one on another, one upon another, out, up, upon)
mark
meet
[idiom] be near
perceive
present
provide
regard
(have) respect
(fore-, cause to, let) see(-r, -m, one another)
shew (self)
[idiom] sight of others
(e-) spy
stare
[idiom] surely
[idiom] think
view
visions
أشهر ترجمات الكلمة في ترجمة سميث وفان دايك
أشكال الكلمة في النص الأصلي:
וַיַּ֣רְא (27×)
וַיַּ֥רְא (23×)
רָאִ֖יתִי (19×)
וַיַּרְא֙ (16×)
רָאִ֙יתִי֙ (14×)
לִרְא֥וֹת (14×)
וַיַּ֤רְא (14×)
רָאִ֣יתִי (13×)
شواهد ورود الكلمة في الكتاب المقدس (1284 آية)
شواهد الآيات في أسفار الكتاب المقدس
الملوك الثاني 6: 20
2Ki.6.20
فَلَمَّا دَخَلُوا السَّامِرَةَ قَالَ أَلِيشَعُ: يَا رَبُّ افْتَحْ أَعْيُنَ هؤُلاَءِ فَيُبْصِرُوا. فَفَتَحَ الرَّبُّ أَعْيُنَهُمْ فَأَبْصَرُوا وَإِذَا هُمْ فِي وَسَطِ السَّامِرَةِ.
וַיְהִי֮ כְּבֹאָ֣ם שֹׁמְרוֹן֒ וַיֹּ֣אמֶר אֱלִישָׁ֔ע יְהוָ֕ה פְּקַ֥ח עֵינֵֽי אֵ֖לֶּה וְיִרְא֑וּ וַיִּפְקַ֤ח יְהוָה֙ עֵ֣ינֵיהֶ֔ם וַיִּרְא֕וּ וְהִנֵּ֖ה בְּת֥וֹךְ שֹׁמְרֽוֹן
الملوك الثاني 6: 20
2Ki.6.20
فَلَمَّا دَخَلُوا السَّامِرَةَ قَالَ أَلِيشَعُ: يَا رَبُّ افْتَحْ أَعْيُنَ هؤُلاَءِ فَيُبْصِرُوا. فَفَتَحَ الرَّبُّ أَعْيُنَهُمْ فَأَبْصَرُوا وَإِذَا هُمْ فِي وَسَطِ السَّامِرَةِ.
וַיְהִי֮ כְּבֹאָ֣ם שֹׁמְרוֹן֒ וַיֹּ֣אמֶר אֱלִישָׁ֔ע יְהוָ֕ה פְּקַ֥ח עֵינֵֽי אֵ֖לֶּה וְיִרְא֑וּ וַיִּפְקַ֤ח יְהוָה֙ עֵ֣ינֵיהֶ֔ם וַיִּרְא֕וּ וְהִנֵּ֖ה בְּת֥וֹךְ שֹׁמְרֽוֹן
الملوك الثاني 6: 21
2Ki.6.21
فَقَالَ مَلِكُ إِسْرَائِيلَ لأَلِيشَعَ لَمَّا رَآهُمْ: هَلْ أَضْرِبُ. هَلْ أَضْرِبُ يَا أَبِي.
וַיֹּ֤אמֶר מֶֽלֶךְ יִשְׂרָאֵל֙ אֶל;אֱלִישָׁ֔ע כִּרְאֹת֖וֹ;אוֹתָ֑ם הַאַכֶּ֥ה אַכֶּ֖ה אָבִֽי
الملوك الثاني 6: 30
2Ki.6.30
فَلَمَّا سَمِعَ الْمَلِكُ كَلاَمَ الْمَرْأَةِ مَزَّقَ ثِيَابَهُ وَهُوَ مُجْتَازٌ عَلَى السُّورِ، فَنَظَرَ الشَّعْبُ وَإِذَا مِسْحٌ مِنْ دَاخِل عَلَى جَسَدِهِ.
וַיְהִי֩ כִשְׁמֹ֨עַ הַמֶּ֜לֶךְ דִּבְרֵ֤י הָֽאִשָּׁה֙ וַיִּקְרַ֣ע בְּגָדָ֔יו וְה֖וּא עֹבֵ֣ר עַל הַחֹמָ֑ה וַיַּ֣רְא הָעָ֔ם וְהִנֵּ֥ה הַשַּׂ֛ק מִבָּֽיִת עַל בְּשָׂר֖וֹ
الملوك الثاني 6: 32
2Ki.6.32
وَكَانَ أَلِيشَعُ جَالِسًا فِي بَيْتِهِ وَالشُّيُوخُ جُلُوسًا عِنْدَهُ. فَأَرْسَلَ رَجُلاً مِنْ أَمَامِهِ. وَقَبْلَمَا أَتَى الرَّسُولُ إِلَيْهِ قَالَ لِلشُّيُوخِ: هَلْ رَأَيْتُمْ أَنَّ ابْنَ الْقَاتِلِ هذَا قَدْ أَرْسَلَ لِكَيْ يَقْطَعَ رَأْسِي. انْظُرُوا. إِذَا جَاءَ الرَّسُولُ فَأَغْلِقُوا الْبَابَ وَاحْصُرُوهُ عِنْدَ الْبَابِ. أَلَيْسَ صَوْتُ قَدَمَيْ سَيِّدِهِ وَرَاءَهُ..
וֶאֱלִישָׁע֙ יֹשֵׁ֣ב בְּבֵית֔וֹ וְהַזְּקֵנִ֖ים יֹשְׁבִ֣ים אִתּ֑וֹ וַיִּשְׁלַ֨ח אִ֜ישׁ מִלְּפָנָ֗יו בְּטֶ֣רֶם יָבֹא֩ הַמַּלְאָ֨ךְ אֵלָ֜יו אָמַ֣ר אֶל;הַזְּקֵנִ֗ים הַרְּאִיתֶם֙ בֶּן הַֽמְרַצֵּ֤חַ הַזֶּה֙ כִּֽי שָׁלַ֞ח לְהָסִ֣יר רֹאשִׁ֔י רְא֣וּ כְּבֹ֣א הַמַּלְאָ֗ךְ סִגְר֤וּ הַדֶּ֙לֶת֙ וּלְחַצְתֶּ֤ם;אֹתוֹ֙ בַּדֶּ֔לֶת הֲל֗וֹא ק֛וֹל רַגְלֵ֥י אֲדֹנָ֖יו אַחֲרָֽיו
الملوك الثاني 6: 32
2Ki.6.32
وَكَانَ أَلِيشَعُ جَالِسًا فِي بَيْتِهِ وَالشُّيُوخُ جُلُوسًا عِنْدَهُ. فَأَرْسَلَ رَجُلاً مِنْ أَمَامِهِ. وَقَبْلَمَا أَتَى الرَّسُولُ إِلَيْهِ قَالَ لِلشُّيُوخِ: هَلْ رَأَيْتُمْ أَنَّ ابْنَ الْقَاتِلِ هذَا قَدْ أَرْسَلَ لِكَيْ يَقْطَعَ رَأْسِي. انْظُرُوا. إِذَا جَاءَ الرَّسُولُ فَأَغْلِقُوا الْبَابَ وَاحْصُرُوهُ عِنْدَ الْبَابِ. أَلَيْسَ صَوْتُ قَدَمَيْ سَيِّدِهِ وَرَاءَهُ..
וֶאֱלִישָׁע֙ יֹשֵׁ֣ב בְּבֵית֔וֹ וְהַזְּקֵנִ֖ים יֹשְׁבִ֣ים אִתּ֑וֹ וַיִּשְׁלַ֨ח אִ֜ישׁ מִלְּפָנָ֗יו בְּטֶ֣רֶם יָבֹא֩ הַמַּלְאָ֨ךְ אֵלָ֜יו אָמַ֣ר אֶל;הַזְּקֵנִ֗ים הַרְּאִיתֶם֙ בֶּן הַֽמְרַצֵּ֤חַ הַזֶּה֙ כִּֽי שָׁלַ֞ח לְהָסִ֣יר רֹאשִׁ֔י רְא֣וּ כְּבֹ֣א הַמַּלְאָ֗ךְ סִגְר֤וּ הַדֶּ֙לֶת֙ וּלְחַצְתֶּ֤ם;אֹתוֹ֙ בַּדֶּ֔לֶת הֲל֗וֹא ק֛וֹל רַגְלֵ֥י אֲדֹנָ֖יו אַחֲרָֽיו
الملوك الثاني 7: 2
2Ki.7.2
وَإِنَّ جُنْدِيًّا لِلْمَلِكِ كَانَ يَسْتَنِدُ عَلَى يَدِهِ أَجَابَ رَجُلَ اللهِ وَقَالَ: هُوَذَا الرَّبُّ يَصْنَعُ كُوًى فِي السَّمَاءِ. هَلْ يَكُونُ هذَا الأَمْرُ. فَقَالَ: إِنَّكَ تَرَى بِعَيْنَيْكَ، وَلكِنْ لاَ تَأْكُلُ مِنْهُ.
הַשָּׁלִ֡ישׁ לַמֶּלֶךְ֩ אֲשֶׁר נִשְׁעָ֨ן עַל יָד֜וֹ וַיַּ֣עַן אִ֣ישׁ הָאֱלֹהִים֮ וַיֹּאמַר֒ הִנֵּ֣ה יְהוָ֗ה עֹשֶׂ֤ה אֲרֻבּוֹת֙ בַּשָּׁמַ֔יִם הֲיִהְיֶ֖ה הַזֶּ֑ה הַדָּבָ֣ר וַיֹּ֗אמֶר הִנְּכָ֤ה רֹאֶה֙ בְּעֵינֶ֔יךָ לֹ֥א תֹאכֵֽל וּמִשָּׁ֖ם
الملوك الثاني 7: 13
2Ki.7.13
فَأَجَابَ وَاحِدٌ مِنْ عَبِيدِهِ وَقَالَ: فَلْيَأْخُذُوا خَمْسَةً مِنَ الْخَيْلِ الْبَاقِيَةِ الَّتِي بَقِيَتْ فِيهَا. هِيَ نَظِيرُ كُلِّ جُمْهُورِ إِسْرَائِيلَ الَّذِينَ بَقَوْا بِهَا، أَوْ هِيَ نَظِيرُ كُلِّ جُمْهُورِ إِسْرَائِيلَ الَّذِينَ فَنَوْا. فَنُرْسِلُ وَنَرَى.
וַיַּעַן֩ אֶחָ֨ד מֵעֲבָדָ֜יו וַיֹּ֗אמֶר וְיִקְחוּ;נָ֞א חֲמִשָּׁ֣ה מִן הַסּוּסִים֮ הַֽנִּשְׁאָרִים֮ אֲשֶׁ֣ר נִשְׁאֲרוּ בָהּ֒ הִנָּ֗ם כְּכָל הֲמ֤וֹן יִשְׂרָאֵל֙ אֲשֶׁ֣ר נִשְׁאֲרוּ בָ֔הּ הִנָּ֕ם כְּכָל הֲמ֥וֹן יִשְׂרָאֵ֖ל אֲשֶׁר תָּ֑מּוּ וְנִשְׁלְחָ֖ה וְנִרְאֶֽה
الملوك الثاني 7: 14
2Ki.7.14
فَأَخَذُوا مَرْكَبَتَيْ خَيْل. وَأَرْسَلَ الْمَلِكُ وَرَاءَ جَيْشِ الأَرَامِيِّينَ قَائِلاً: اذْهَبُوا وَانْظُرُوا.
וַיִּקְח֕וּ שְׁנֵ֖י;רֶ֣כֶב סוּסִ֑ים וַיִּשְׁלַ֨ח הַמֶּ֜לֶךְ אַחֲרֵ֧י מַחֲנֵֽה אֲרָ֛ם לֵאמֹ֖ר לְכ֥וּ וּרְאֽוּ
الملوك الثاني 7: 19
2Ki.7.19
وَأَجَابَ الْجُنْدِيُّ رَجُلَ اللهِ وَقَالَ: هُوَذَا الرَّبُّ يَصْنَعُ كُوًى فِي السَّمَاءِ. هَلْ يَكُونُ مِثْلَ هذَا الأَمْرِ. قَالَ: إِنَّكَ تَرَى بِعَيْنَيْكَ وَلكِنَّكَ لاَ تَأْكُلُ مِنْهُ.
וַיַּ֨עַן הַשָּׁלִ֜ישׁ אִ֣ישׁ הָאֱלֹהִים֮ וַיֹּאמַר֒ וְהִנֵּ֣ה יְהוָ֗ה עֹשֶׂ֤ה אֲרֻבּוֹת֙ בַּשָּׁמַ֔יִם הֲיִהְיֶ֖ה הַזֶּ֑ה כַּדָּבָ֣ר וַיֹּ֗אמֶר הִנְּךָ֤ רֹאֶה֙ בְּעֵינֶ֔יךָ לֹ֥א תֹאכֵֽל וּמִשָּׁ֖ם
الملوك الثاني 8: 10
2Ki.8.10
فَقَالَ لَهُ أَلِيشَعُ: اذْهَبْ وَقُلْ لَهُ: شِفَاءً تُشْفَى. وَقَدْ أَرَانِي الرَّبُّ أَنَّهُ يَمُوتُ مَوْتًا.
וַיֹּ֤אמֶר אֵלָיו֙ אֱלִישָׁ֔ע לֵ֥ךְ אֱמָר ל֖וֹ חָיֹ֣ה תִחְיֶ֑ה וְהִרְאַ֥נִי יְהוָ֖ה כִּֽי מ֥וֹת יָמֽוּת
الملوك الثاني 8: 13
2Ki.8.13
فَقَالَ حَزَائِيلُ: وَمَنْ هُوَ عَبْدُكَ الْكَلْبُ حَتَّى يَفْعَلَ هذَا الأَمْرَ الْعَظِيمَ. فَقَالَ أَلِيشَعُ: قَدْ أَرَانِي الرَّبُّ إِيَّاكَ مَلِكًا عَلَى أَرَامَ.
וַיֹּ֣אמֶר חֲזָהאֵ֔ל כִּ֣י מָ֤ה עַבְדְּךָ֙ הַכֶּ֔לֶב כִּ֣י יַעֲשֶׂ֔ה הַזֶּ֑ה הַדָּבָ֥ר הַגָּד֖וֹל וַיֹּ֣אמֶר אֱלִישָׁ֔ע הִרְאַ֧נִי יְהוָ֛ה אֹתְךָ֖ מֶ֥לֶךְ עַל אֲרָֽם
الملوك الثاني 8: 29
2Ki.8.29
فَرَجَعَ يُورَامُ الْمَلِكُ لِيَبْرَأَ فِي يَزْرَعِيلَ مِنَ الْجُرُوحِ الَّتِي جَرَحَهُ بِهَا الأَرَامِيُّونَ فِي رَامُوتَ عِنْدَ مُقَاتَلَتِهِ حَزَائِيلَ مَلِكَ أَرَامَ. وَنَزَلَ أَخَزْيَا بْنُ يَهُورَامَ مَلِكُ يَهُوذَا لِيَرَى يُورَامَ بْنَ أَخْآبَ فِي يَزْرَعِيلَ لأَنَّهُ كَانَ مَرِيضًا.
וַיָּשָׁב֩ יוֹרָ֨ם הַמֶּ֜לֶךְ לְהִתְרַפֵּ֣א בְיִזְרְעֶ֗אל מִן הַמַּכִּים֙ אֲשֶׁ֨ר יַכֻּ֤הוּ אֲרַמִּים֙ בָּֽרָמָ֔ה בְּהִלָּ֣חֲמ֔וֹ חֲזָהאֵ֖ל מֶ֣לֶךְ אֲרָ֑ם יָרַ֡ד וַאֲחַזְיָ֨הוּ בֶן יְהוֹרָ֜ם מֶ֣לֶךְ יְהוּדָ֗ה לִרְא֞וֹת יוֹרָ֧ם בֶּן אַחְאָ֛ב בְּיִזְרְעֶ֖אל כִּֽי הֽוּא חֹלֶ֥ה
الملوك الثاني 9: 2
2Ki.9.2
وَإِذَا وَصَلْتَ إِلَى هُنَاكَ فَانْظُرْ هُنَاكَ يَاهُوَ بْنَ يَهُوشَافَاطَ بْنَ نِمْشِي، وَادْخُلْ وَأَقِمْهُ مِنْ وَسَطِ إِخْوَتِهِ، وَادْخُلْ بِهِ إِلَى مُخْدَعٍ دَاخِلَ مُخْدَعٍ.
וּבָ֖אתָ שָׁ֑מָּה וּרְאֵֽה שָׁ֠ם יֵה֨וּא בֶן יְהוֹשָׁפָ֜ט בֶּן נִמְשִׁ֗י וּבָ֙אתָ֙ וַהֲקֵֽמֹתוֹ֙ מִתּ֣וֹך אֶחָ֔יו וְהֵבֵיאתָ֥ אֹת֖וֹ חֶ֥דֶר בְּחָֽדֶר
الملوك الثاني 9: 16
2Ki.9.16
وَرَكِبَ يَاهُو وَذَهَبَ إِلَى يَزْرَعِيلَ، لأَنَّ يُورَامَ كَانَ مُضْطَجِعًا هُنَاكَ. وَنَزَلَ أَخَزْيَا مَلِكُ يَهُوذَا لِيَرَى يُورَامَ.
וַיִּרְכַּ֤ב יֵהוּא֙ וַיֵּ֣לֶךְ יִזְרְעֶ֔אלָה כִּ֥י יוֹרָ֖ם שֹׁכֵ֣ב שָׁ֑מָּה יָרַ֖ד וַֽאֲחַזְיָה֙ מֶ֣לֶךְ יְהוּדָ֔ה לִרְא֥וֹת יוֹרָֽם
الملوك الثاني 9: 17
2Ki.9.17
وَكَانَ الرَّقِيبُ وَاقِفًا عَلَى الْبُرْجِ فِي يَزْرَعِيلَ، فَرَأَى جَمَاعَةَ يَاهُو عِنْدَ إِقْبَالِهِ، فَقَالَ: إِنِّي أَرَى جَمَاعَةً. فَقَالَ يَهُورَامُ: خُذْ فَارِسًا وَأَرْسِلْهُ لِلِقَائِهِمْ، فَيَقُولَ: أَسَلاَمٌ.
וְהַצֹּפֶה֩ עֹמֵ֨ד עַֽל הַמִּגְדָּ֜ל בְּיִזְרְעֶ֗אל וַיַּ֞רְא שִׁפְעַ֤ת יֵהוּא֙ בְּבֹא֔וֹ וַיֹּ֕אמֶר אֲנִ֣י רֹאֶ֑ה שִׁפְעַ֖ת וַיֹּ֣אמֶר יְהוֹרָ֗ם קַ֥ח רַכָּ֛ב וּֽשְׁלַ֥ח לִקְרָאתָ֖ם וְיֹאמַ֥ר הֲשָׁלֽוֹם
الملوك الثاني 9: 17
2Ki.9.17
وَكَانَ الرَّقِيبُ وَاقِفًا عَلَى الْبُرْجِ فِي يَزْرَعِيلَ، فَرَأَى جَمَاعَةَ يَاهُو عِنْدَ إِقْبَالِهِ، فَقَالَ: إِنِّي أَرَى جَمَاعَةً. فَقَالَ يَهُورَامُ: خُذْ فَارِسًا وَأَرْسِلْهُ لِلِقَائِهِمْ، فَيَقُولَ: أَسَلاَمٌ.
וְהַצֹּפֶה֩ עֹמֵ֨ד עַֽל הַמִּגְדָּ֜ל בְּיִזְרְעֶ֗אל וַיַּ֞רְא שִׁפְעַ֤ת יֵהוּא֙ בְּבֹא֔וֹ וַיֹּ֕אמֶר אֲנִ֣י רֹאֶ֑ה שִׁפְעַ֖ת וַיֹּ֣אמֶר יְהוֹרָ֗ם קַ֥ח רַכָּ֛ב וּֽשְׁלַ֥ח לִקְרָאתָ֖ם וְיֹאמַ֥ר הֲשָׁלֽוֹם
الملوك الثاني 9: 22
2Ki.9.22
فَلَمَّا رَأَى يَهُورَامُ يَاهُوَ قَالَ: أَسَلاَمٌ يَا يَاهُو. فَقَالَ: أَيُّ سَلاَمٍ مَا دَامَ زِنَى إِيزَابَلَ أُمِّكَ وَسِحْرُهَا الْكَثِيرُ.
וַיְהִ֗י כִּרְא֤וֹת יְהוֹרָם֙ יֵה֔וּא וַיֹּ֖אמֶר הֲשָׁל֣וֹם יֵה֑וּא וַיֹּ֙אמֶר֙ מָ֣ה הַשָּׁל֔וֹם עַד זְנוּנֵ֞י אִיזֶ֧בֶל אִמְּךָ֛ וּכְשָׁפֶ֖יהָ הָרַבִּֽים
الملوك الثاني 9: 26
2Ki.9.26
أَلَمْ أَرَ أَمْسًا دَمَ نَابُوتَ وَدِمَاءَ بَنِيهِ يَقُولُ الرَّبُّ، فَأُجَازِيكَ فِي هذِهِ الْحَقْلَةِ يَقُولُ الرَّبُّ. فَالآنَ ارْفَعْهُ وَأَلْقِهِ فِي الْحَقْلَةِ حَسَبَ قَوْلِ الرَّبِّ.
אִם;לֹ֡א רָאִ֤יתִי אֶ֙מֶשׁ֙ דְּמֵ֣י נָבוֹת֩ דְּמֵ֨י בָנָ֜יו נְאֻם יְהוָ֔ה וְשִׁלַּמְתִּ֥י;לְךָ֛ הַזֹּ֖את בַּחֶלְקָ֥ה נְאֻם יְהוָ֑ה וְעַתָּ֗ה שָׂ֧א הַשְׁלִכֵ֛הוּ בַּחֶלְקָ֖ה כִּדְבַ֥ר יְהוָֽה
الملوك الثاني 9: 27
2Ki.9.27
وَلَمَّا رَأَى أَخَزْيَا مَلِكُ يَهُوذَا هَرَبَ فِي طَرِيقِ بَيْتِ الْبُسْتَانِ، فَطَارَدَهُ يَاهُو وَقَالَ: اضْرِبُوهُ. أَيْضًا فِي الْمَرْكَبَةِ فِي عَقَبَةِ جُورَ الَّتِي عِنْدَ يِبْلَعَامَ. فَهَرَبَ إِلَى مَجِدُّو وَمَاتَ هُنَاكَ.
רָאָ֔ה וַאֲחַזְיָ֤ה מֶֽלֶךְ יְהוּדָה֙ וַיָּ֕נָס דֶּ֖רֶךְ בֵּ֣ית הַגָּ֑ן וַיִּרְדֹּ֨ף יֵה֗וּא וַ֠יֹּאמֶר הַכֻּ֣הוּ גַּם אֶל הַמֶּרְכָּבָ֗ה בְּמַֽעֲלֵה גוּר֙ אֲשֶׁ֣ר אֶֽת יִבְלְעָ֔ם וַיָּ֥נָס מְגִדּ֖וֹ וַיָּ֥מָת שָֽׁם
الملوك الثاني 10: 3
2Ki.10.3
انْظُرُوا الأَفْضَلَ وَالأَصْلَحَ مِنْ بَنِي سَيِّدِكُمْ وَاجْعَلُوهُ عَلَى كُرْسِيِّ أَبِيهِ، وَحَارِبُوا عَنْ بَيْتِ سَيِّدِكُمْ.
וּרְאִיתֶ֞ם הַטּ֤וֹב וְהַיָּשָׁר֙ מִבְּנֵ֣י אֲדֹנֵיכֶ֔ם וְשַׂמְתֶּ֖ם עַל כִּסֵּ֣א אָבִ֑יו וְהִֽלָּחֲמ֖וּ עַל בֵּ֥ית אֲדֹנֵיכֶֽם
الملوك الثاني 10: 16
2Ki.10.16
وَقَالَ: هَلُمَّ مَعِي وَانْظُرْ غَيْرَتِي لِلرَّبِّ. وَأَرْكَبَهُ مَعَهُ فِي مَرْكَبَتِهِ.
וַיֹּ֙אמֶר֙ לְכָ֣ה אִתִּ֔י וּרְאֵ֖ה בְּקִנְאָתִ֣י לַיהוָ֑ה וַיַּרְכִּ֥בוּ אֹת֖וֹ בְּרִכְבּֽוֹ
الملوك الثاني 10: 23
2Ki.10.23
وَدَخَلَ يَاهُو وَيَهُونَادَابُ بْنُ رَكَابٍ إِلَى بَيْتِ الْبَعْلِ. فَقَالَ لِعَبَدَةِ الْبَعْلِ: فَتِّشُوا وَانْظُرُوا لِئَلاَّ يَكُونَ مَعَكُمْ ههُنَا أَحَدٌ مِنْ عَبِيدِ الرَّبِّ، وَلكِنَّ عَبَدَةَ الْبَعْلِ وَحْدَهُمْ.
וַיָּבֹ֥א יֵה֛וּא וִיהוֹנָדָ֥ב בֶּן רֵכָ֖ב בֵּ֣ית הַבָּ֑עַל וַיֹּ֜אמֶר לְעֹבְדֵ֣י הַבַּ֗עַל חַפְּשׂ֤וּ וּרְאוּ֙ פֶּן יֶשׁ עִמָּכֶם֙ פֹּ֤ה מֵעַבְדֵ֣י יְהוָ֔ה כִּ֛י;אִם עֹבְדֵ֥י הַבַּ֖עַל לְבַדָּֽם
الملوك الثاني 11: 1
2Ki.11.1
فَلَمَّا رَأَتْ عَثَلْيَا أُمُّ أَخَزْيَا، أَنَّ ابْنَهَا قَدْ مَاتَ، قَامَتْ فَأَبَادَتْ جَمِيعَ النَّسْلِ الْمَلِكِيِّ.
רָאֲתָ֖ה וַֽעֲתַלְיָה֙ אֵ֣ם אֲחַזְיָ֔הוּ בְּנָ֑הּ כִּ֣י מֵ֣ת וַתָּ֙קָם֙ וַתְּאַבֵּ֔ד כָּל זֶ֥רַע הַמַּמְלָכָֽה
الملوك الثاني 11: 4
2Ki.11.4
وَفِي السَّنَةِ السَّابِعَةِ أَرْسَلَ يَهُويَادَاعُ فَأَخَذَ رُؤَسَاءَ مِئَاتِ الْجَلاَّدِينَ وَالسُّعَاةِ، وَأَدْخَلَهُمْ إِلَيْهِ إِلَى بَيْتِ الرَّبِّ، وَقَطَعَ مَعَهُمْ عَهْدًا وَاسْتَحْلَفَهُمْ فِي بَيْتِ الرَّبِّ وَأَرَاهُمُ ابْنَ الْمَلِكِ.
וּבַשָּׁנָ֣ה הַ֠שְּׁבִיעִית שָׁלַ֨ח יְהוֹיָדָ֜ע וַיִּקַּ֣ח שָׂרֵ֣י הַמֵּא֗וֹת לַכָּרִי֙ וְלָ֣רָצִ֔ים וַיָּבֵ֥א;אֹתָ֛ם אֵלָ֖יו בֵּ֣ית יְהוָ֑ה וַיִּכְרֹת֩ לָהֶ֨ם בְּרִ֜ית וַיַּשְׁבַּ֤ע;אֹתָם֙ בְּבֵ֣ית יְהוָ֔ה וַיַּ֥רְא;אֹתָ֖ם בֶּן הַמֶּֽלֶךְ
الملوك الثاني 11: 14
2Ki.11.14
وَنَظَرَتْ وَإِذَا الْمَلِكُ وَاقِفٌ عَلَى الْمِنْبَرِ حَسَبَ الْعَادَةِ، وَالرُّؤَسَاءُ وَنَافِخُو الأَبْوَاقِ بِجَانِبِ الْمَلِكِ، وَكُلُّ شَعْبِ الأَرْضِ يَفْرَحُونَ وَيَضْرِبُونَ بِالأَبْوَاقِ. فَشَقَّتْ عَثَلْيَا ثِيَابَهَا وَصَرَخَتْ: خِيَانَةٌ، خِيَانَةٌ..
וַתֵּ֡רֶא וְהִנֵּ֣ה הַמֶּלֶךְ֩ עֹמֵ֨ד עַֽל הָעַמּ֜וּד כַּמִּשְׁפָּ֗ט וְהַשָּׂרִ֤ים וְהַחֲצֹֽצְרוֹת֙ אֶל הַמֶּ֔לֶךְ וְכָל עַ֤ם הָאָ֙רֶץ֙ שָׂמֵ֔חַ וְתֹקֵ֖עַ בַּחֲצֹֽצְר֑וֹת וַתִּקְרַ֤ע עֲתַלְיָה֙ בְּגָדֶ֔יהָ וַתִּקְרָ֖א קֶ֥שֶׁר קָֽשֶׁר
الملوك الثاني 12: 10
2Ki.12.10
وَكَانَ لَمَّا رَأَوْا الْفِضَّةَ قَدْ كَثُرَتْ فِي الصُّنْدُوقِ، أَنَّهُ صَعِدَ كَاتِبُ الْمَلِكِ وَالْكَاهِنُ الْعَظِيمُ وَصَرُّوا وَحَسَبُوا الْفِضَّةَ الْمَوْجُودَةَ فِي بَيْتِ الرَّبِّ.
וַֽיְהִי֙ כִּרְאוֹתָ֔ם הַכֶּ֖סֶף כִּֽי רַ֥ב בָּֽאָר֑וֹן וַיַּ֨עַל סֹפֵ֤ר הַמֶּ֙לֶךְ֙ וְהַכֹּהֵ֣ן הַגָּד֔וֹל וַיָּצֻ֙רוּ֙ וַיִּמְנ֔וּ הַכֶּ֖סֶף הַנִּמְצָ֥א בֵית יְהוָֽה
الملوك الثاني 13: 4
2Ki.13.4
وَتَضَرَّعَ يَهُوأَحَازُ إِلَى وَجْهِ الرَّبِّ، فَسَمِعَ لَهُ الرَّبُّ لأَنَّهُ رَأَى ضِيقَ إِسْرَائِيلَ، لأَنَّ مَلِكَ أَرَامَ ضَايَقَهُمْ.
וַיְחַ֥ל יְהוֹאָחָ֖ז פְּנֵ֣י יְהוָ֑ה וַיִּשְׁמַ֤ע אֵלָיו֙ יְהוָ֔ה כִּ֤י רָאָה֙ לַ֣חַץ יִשְׂרָאֵ֔ל כִּֽי מֶ֥לֶךְ אֲרָֽם לָחַ֥ץ;אֹתָ֖ם
الملوك الثاني 13: 21
2Ki.13.21
وَفِيمَا كَانُوا يَدْفِنُونَ رَجُلاً إِذَا بِهِمْ قَدْ رَأَوْا الْغُزَاةَ، فَطَرَحُوا الرَّجُلَ فِي قَبْرِ أَلِيشَعَ، فَلَمَّا نَزَلَ الرَّجُلُ وَمَسَّ عِظَامَ أَلِيشَعَ عَاشَ وَقَامَ عَلَى رِجْلَيْهِ.
וַיְהִ֞י הֵ֣ם קֹבְרִ֣ים אִ֗ישׁ וְהִנֵּה֙ רָא֣וּ הַגְּד֔וּד וַיַּשְׁלִ֥יכוּ הָאִ֖ישׁ בְּקֶ֣בֶר אֱלִישָׁ֑ע וַיֵּ֜לֶךְ הָאִישׁ֙ וַיִּגַּ֤ע בְּעַצְמ֣וֹת אֱלִישָׁ֔ע וַיְחִ֖י וַיָּ֥קָם עַל רַגְלָֽיו
الملوك الثاني 14: 8
2Ki.14.8
حِينَئِذٍ أَرْسَلَ أَمَصْيَا رُسُلاً إِلَى يَهُوآشَ بْنِ يَهُوأَحَازَ بْنِ يَاهُو مَلِكِ إِسْرَائِيلَ قَائِلاً: هَلُمَّ نَتَرَاءَ مُواجَهَةً.
אָ֣ז שָׁלַ֤ח אֲמַצְיָה֙ מַלְאָכִ֔ים אֶל יְהוֹאָ֨שׁ בֶּן יְהוֹאָחָ֧ז בֶּן יֵה֛וּא מֶ֥לֶךְ יִשְׂרָאֵ֖ל לֵאמֹ֑ר לְכָ֖ה נִתְרָאֶ֥ה פָנִֽים