קָרָא (H7121) - qârâʼ | معجم سترونغ العبري

الملوك الأول 13: 21 1Ki.13.21

فَصَاحَ إِلَى رَجُلِ اللهِ الَّذِي جَاءَ مِنْ يَهُوذَا قَائِلاً: هكَذَا قَالَ الرَّبُّ: مِنْ أَجْلِ أَنَّكَ خَالَفْتَ قَوْلَ الرَّبِّ وَلَمْ تَحْفَظِ الْوَصِيَّةَ الَّتِي أَوْصَاكَ بِهَا الرَّبُّ إِلهُكَ،

וַיִּקְרָ֞א אֶל אִ֣ישׁ הָאֱלֹהִ֗ים אֲשֶׁר בָּ֤א מִֽיהוּדָה֙ לֵאמֹ֔ר כֹּ֖ה אָמַ֣ר יְהוָ֑ה יַ֗עַן כִּ֤י מָרִ֙יתָ֙ פִּ֣י יְהוָ֔ה וְלֹ֤א שָׁמַ֙רְתָּ֙ הַמִּצְוָ֔ה אֲשֶׁ֥ר צִוְּךָ֖ יְהוָ֥ה אֱלֹהֶֽיךָ

الملوك الأول 13: 32 1Ki.13.32

لأَنَّهُ تَمَامًا سَيَتِمُّ الْكَلاَمُ الَّذِي نَادَى بِهِ بِكَلاَمِ الرَّبِّ نَحْوَ الْمَذْبَحِ الَّذِي فِي بَيْتِ إِيلَ، وَنَحْوَ جَمِيعِ بُيُوتِ الْمُرْتَفَعَاتِ الَّتِي فِي مُدُنِ السَّامِرَةِ.

כִּי֩ הָיֹ֨ה יִהְיֶ֜ה הַדָּבָ֗ר אֲשֶׁ֤ר קָרָא֙ בִּדְבַ֣ר יְהוָ֔ה עַל הַמִּזְבֵּ֖חַ אֲשֶׁ֣ר בְּבֵֽית אֵ֑ל וְעַל֙ כָּל בָּתֵּ֣י הַבָּמ֔וֹת אֲשֶׁ֖ר בְּעָרֵ֥י שֹׁמְרֽוֹן

الملوك الأول 16: 24 1Ki.16.24

وَاشْتَرَى جَبَلَ السَّامِرَةِ مِنْ شَامِرَ بِوَزْنَتَيْنِ مِنَ الْفِضَّةِ، وَبَنَى عَلَى الْجَبَلِ. وَدَعَا اسْمَ الْمَدِينَةِ الَّتِي بَنَاهَا بِاسْمِ شَامِرَ صَاحِبِ الْجَبَلِ السَّامِرَةَ.

וַיִּ֜קֶן הָהָ֥ר שֹׁמְר֛וֹן מֵ֥אֶת שֶׁ֖מֶר בְּכִכְּרַ֣יִם כָּ֑סֶף וַיִּ֙בֶן֙ אֶת הָהָ֔ר וַיִּקְרָ֗א שֵׁ֤ם הָעִיר֙ אֲשֶׁ֣ר בָּנָ֔ה עַ֣ל;שֶׁם שֶׁ֔מֶר אֲדֹנֵ֖י הָהָ֥ר שֹׁמְרֽוֹן

الملوك الأول 17: 10 1Ki.17.10

فَقَامَ وَذَهَبَ إِلَى صِرْفَةَ. وَجَاءَ إِلَى بَابِ الْمَدِينَةِ، وَإِذَا بِامْرَأَةٍ أَرْمَلَةٍ هُنَاكَ تَقُشُّ عِيدَانًا، فَنَادَاهَا وَقَالَ: هَاتِي لِي قَلِيلَ مَاءٍ فِي إِنَاءٍ فَأَشْرَبَ.

וַיָּ֣קָם וַיֵּ֣לֶךְ צָרְפַ֗תָה וַיָּבֹא֙ אֶל פֶּ֣תַח הָעִ֔יר וְהִנֵּֽה אִשָּׁ֥ה אַלְמָנָ֖ה שָׁ֛ם מְקֹשֶׁ֣שֶׁת עֵצִ֑ים וַיִּקְרָ֤א;אֵלֶ֙יהָ֙ וַיֹּאמַ֔ר קְחִי;נָ֨א לִ֧י מְעַט מַ֛יִם בַּכְּלִ֖י וְאֶשְׁתֶּֽה

الملوك الأول 17: 11 1Ki.17.11

وَفِيمَا هِيَ ذَاهِبَةٌ لِتَأْتِيَ بِهِ، نَادَاهَا وَقَالَ: هَاتِي لِي كِسْرَةَ خُبْزٍ فِي يَدِكِ.

וַתֵּ֖לֶךְ לָקַ֑חַת וַיִּקְרָ֤א;אֵלֶ֙יהָ֙ וַיֹּאמַ֔ר לִֽקְחִי;נָ֥א לִ֛י פַּת לֶ֖חֶם בְּיָדֵֽךְ

الملوك الأول 17: 20 1Ki.17.20

وَصَرَخَ إِلَى الرَّبِّ وَقَالَ: أَيُّهَا الرَّبُّ إِلهِي، أَأَيْضًا إِلَى الأَرْمَلَةِ الَّتِي أَنَا نَازِلٌ عِنْدَهَا قَدْ أَسَأْتَ بِإِمَاتَتِكَ ابْنَهَا.

וַיִּקְרָ֥א אֶל יְהוָ֖ה וַיֹּאמַ֑ר יְהוָ֣ה אֱלֹהָ֔י הֲ֠גַם עַל הָאַלְמָנָ֞ה אֲשֶׁר אֲנִ֨י מִתְגּוֹרֵ֥ר עִמָּ֛הּ הֲרֵע֖וֹתָ לְהָמִ֥ית בְּנָֽהּ

الملوك الأول 17: 21 1Ki.17.21

فَتَمَدَّدَ عَلَى الْوَلَدِ ثَلاَثَ مَرَّاتٍ، وَصَرَخَ إِلَى الرَّبِّ وَقَالَ: يَا رَبُّ إِلهِي، لِتَرْجعْ نَفْسُ هذَا الْوَلَدِ إِلَى جَوْفِهِ.

וַיִּתְמֹדֵ֤ד עַל הַיֶּ֙לֶד֙ שָׁלֹ֣שׁ פְּעָמִ֔ים וַיִּקְרָ֥א אֶל יְהוָ֖ה וַיֹּאמַ֑ר יְהוָ֣ה אֱלֹהָ֔י תָּ֥שָׁב;נָ֛א נֶֽפֶשׁ הַזֶּ֖ה הַיֶּ֥לֶד עַל קִרְבּֽוֹ

الملوك الأول 18: 3 1Ki.18.3

فَدَعَا أَخْآبُ عُوبَدْيَا الَّذِي عَلَى الْبَيْتِ، وَكَانَ عُوبَدْيَا يَخْشَى الرَّبَّ جِدًّا.

וַיִּקְרָ֣א אַחְאָ֔ב עֹבַדְיָ֖הוּ אֲשֶׁ֣ר עַל הַבָּ֑יִת הָיָ֥ה וְעֹבַדְיָ֗הוּ יָרֵ֛א יְהוָ֖ה מְאֹֽד

الملوك الأول 18: 24 1Ki.18.24

ثُمَّ تَدْعُونَ بِاسْمِ آلِهَتِكُمْ وَأَنَا أَدْعُو بِاسْمِ الرَّبِّ. وَالإِلهُ الَّذِي يُجِيبُ بِنَارٍ فَهُوَ اللهُ. فَأَجَابَ جَمِيعُ الشَّعْبِ وَقَالُوا: الْكَلاَمُ حَسَنٌ.

וּקְרָאתֶ֞ם בְּשֵׁ֣ם אֱלֹֽהֵיכֶ֗ם וַֽאֲנִי֙ אֶקְרָ֣א בְשֵׁם יְהוָ֔ה וְהָיָ֧ה;הָאֱלֹהִ֛ים אֲשֶׁר יַעֲנֶ֥ה בָאֵ֖שׁ ה֣וּא הָאֱלֹהִ֑ים וַיַּ֧עַן כָּל הָעָ֛ם וַיֹּאמְר֖וּ הַדָּבָֽר ט֥וֹב

الملوك الأول 18: 24 1Ki.18.24

ثُمَّ تَدْعُونَ بِاسْمِ آلِهَتِكُمْ وَأَنَا أَدْعُو بِاسْمِ الرَّبِّ. وَالإِلهُ الَّذِي يُجِيبُ بِنَارٍ فَهُوَ اللهُ. فَأَجَابَ جَمِيعُ الشَّعْبِ وَقَالُوا: الْكَلاَمُ حَسَنٌ.

וּקְרָאתֶ֞ם בְּשֵׁ֣ם אֱלֹֽהֵיכֶ֗ם וַֽאֲנִי֙ אֶקְרָ֣א בְשֵׁם יְהוָ֔ה וְהָיָ֧ה;הָאֱלֹהִ֛ים אֲשֶׁר יַעֲנֶ֥ה בָאֵ֖שׁ ה֣וּא הָאֱלֹהִ֑ים וַיַּ֧עַן כָּל הָעָ֛ם וַיֹּאמְר֖וּ הַדָּבָֽר ט֥וֹב

الملوك الأول 18: 25 1Ki.18.25

فَقَالَ إِيلِيَّا لأَنْبِيَاءِ الْبَعْلِ: اخْتَارُوا لأَنْفُسِكُمْ ثَوْرًا وَاحِدًا وَقَرِّبُوا أَوَّلاً، لأَنَّكُمْ أَنْتُمُ الأَكْثَرُ، وَادْعُوا بِاسْمِ آلِهَتِكُمْ، وَلكِنْ لاَ تَضَعُوا نَارًا.

וַיֹּ֨אמֶר אֵלִיָּ֜הוּ לִנְבִיאֵ֣י הַבַּ֗עַל בַּחֲר֨וּ לָכֶ֜ם הַפָּ֤ר הָֽאֶחָד֙ וַעֲשׂ֣וּ רִאשֹׁנָ֔ה כִּ֥י אַתֶּ֖ם הָרַבִּ֑ים וְקִרְאוּ֙ בְּשֵׁ֣ם אֱלֹהֵיכֶ֔ם לֹ֥א תָשִֽׂימוּ וְאֵ֖שׁ

الملوك الأول 18: 26 1Ki.18.26

فَأَخَذُوا الثَّوْرَ الَّذِي أُعْطِيَ لَهُمْ وَقَرَّبُوهُ، وَدَعَوْا بِاسْمِ الْبَعْلِ مِنَ الصَّبَاحِ إِلَى الظُّهْرِ قَائِلِينَ: يَا بَعْلُ أَجِبْنَا. فَلَمْ يَكُنْ صَوْتٌ وَلاَ مُجِيبٌ. وَكَانُوا يَرْقُصُونَ حَوْلَ الْمَذْبَحِ الَّذِي عُمِلَ.

וַ֠יִּקְחוּ הַפָּ֨ר אֲשֶׁר נָתַ֣ן לָהֶם֮ וַֽיַּעֲשׂוּ֒ וַיִּקְרְא֣וּ בְשֵׁם הַ֠בַּעַל מֵהַבֹּ֨קֶר וְעַד הַצָּהֳרַ֤יִם לֵאמֹר֙ הַבַּ֣עַל עֲנֵ֔נוּ וְאֵ֥ין ק֖וֹל וְאֵ֣ין עֹנֶ֑ה וַֽיְפַסְּח֔וּ עַל הַמִּזְבֵּ֖חַ אֲשֶׁ֥ר עָשָֽׂה

الملوك الأول 18: 27 1Ki.18.27

وَعِنْدَ الظُّهْرِ سَخِرَ بِهِمْ إِيلِيَّا وَقَالَ: ادْعُوا بِصَوْتٍ عَال لأَنَّهُ إِلهٌ. لَعَلَّهُ مُسْتَغْرِقٌ أَوْ فِي خَلْوَةٍ أَوْ فِي سَفَرٍ. أَوْ لَعَلَّهُ نَائِمٌ فَيَتَنَبَّهَ.

וַיְהִ֨י בַֽצָּהֳרַ֜יִם וַיְהַתֵּ֧ל בָּהֶ֣ם אֵלִיָּ֗הוּ וַיֹּ֙אמֶר֙ קִרְא֤וּ בְקוֹל גָּדוֹל֙ כִּֽי;ה֔וּא אֱלֹהִ֣ים כִּ֣י שִׂ֧יחַ וְכִֽי שִׂ֛יג;ל֖וֹ וְכִֽי דֶ֣רֶךְ;ל֑וֹ אוּלַ֛י;ה֖וּא יָשֵׁ֥ן וְיִקָֽץ

الملوك الأول 18: 28 1Ki.18.28

فَصَرَخُوا بِصَوْتٍ عَال، وَتَقَطَّعُوا حَسَبَ عَادَتِهِمْ بِالسُّيُوفِ وَالرِّمَاحِ حَتَّى سَالَ مِنْهُمُ الدَّمُ.

וַֽיִּקְרְאוּ֙ בְּק֣וֹל גָּד֔וֹל וַיִּתְגֹּֽדְדוּ֙ כְּמִשְׁפָּטָ֔ם בַּחֲרָב֖וֹת וּבָֽרְמָחִ֑ים עַד שְׁפָךְ עֲלֵיהֶֽם דָּ֖ם

الملوك الأول 20: 7 1Ki.20.7

فَدَعَا مَلِكُ إِسْرَائِيلَ جَمِيعَ شُيُوخِ الأَرْضِ وَقَالَ: اعْلَمُوا وَانْظُرُوا أَنَّ هذَا يَطْلُبُ الشَّرَّ، لأَنَّهُ أَرْسَلَ إِلَيَّ نِسَائِي وَبَنِيَّ وَفِضَّتِي وَذَهَبِي وَلَمْ أَمْنَعْهَا عَنْهُ.

וַיִּקְרָ֤א מֶֽלֶךְ יִשְׂרָאֵל֙ לְכָל זִקְנֵ֣י הָאָ֔רֶץ וַיֹּ֙אמֶר֙ דְּעֽוּ;נָ֣א וּרְא֔וּ כִּ֥י זֶ֣ה מְבַקֵּ֑שׁ רָעָ֖ה כִּֽי שָׁלַ֨ח אֵלַ֜י לְנָשַׁ֤י וּלְבָנַי֙ וּלְכַסְפִּ֣י וְלִזְהָבִ֔י וְלֹ֥א מָנַ֖עְתִּי מִמֶּֽנּוּ

الملوك الأول 21: 9 1Ki.21.9

وَكَتَبَتْ فِي الرَّسَائِلِ تَقُولُ: نَادُوا بِصَوْمٍ. وَأَجْلِسُوا نَابُوتَ فِي رَأْسِ الشَّعْبِ.

וַתִּכְתֹּ֥ב בַּסְּפָרִ֖ים לֵאמֹ֑ר קִֽרְאוּ צ֔וֹם וְהוֹשִׁ֥יבוּ נָב֖וֹת בְּרֹ֥אשׁ הָעָֽם

الملوك الأول 21: 12 1Ki.21.12

فَنَادَوْا بِصَوْمٍ وَأَجْلَسُوا نَابُوتَ فِي رَأْسِ الشَّعْبِ.

קָרְא֖וּ צ֑וֹם וְהֹשִׁ֥יבוּ נָב֖וֹת בְּרֹ֥אשׁ הָעָֽם

الملوك الأول 22: 9 1Ki.22.9

فَدَعَا مَلِكُ إِسْرَائِيلَ خَصِيًّا وَقَالَ: أَسْرِعْ إِلَيَّ بِمِيخَا بْنِ يَمْلَةَ.

וַיִּקְרָא֙ מֶ֣לֶךְ יִשְׂרָאֵ֔ל סָרִ֖יס;אֶחָ֑ד וַיֹּ֕אמֶר מַהֲרָ֖ה מִיכָ֥יְהוּ בֶן יִמְלָֽה

الملوك الأول 22: 13 1Ki.22.13

وَأَمَّا الرَّسُولُ الَّذِي ذَهَبَ لِيَدْعُوَ مِيخَا فَكَلَّمَهُ قَائِلاً: هُوَذَا كَلاَمُ الأَنْبِيَاءِ بِفَمٍ وَاحِدٍ خَيْرٌ لِلْمَلِكِ، فَلْيَكُنْ كَلاَمُكَ مِثْلَ كَلاَمِ وَاحِدٍ مِنْهُمْ، وَتَكَلَّمْ بِخَيْرٍ.

וְהַמַּלְאָ֞ךְ אֲשֶׁר הָלַ֣ךְ לִקְרֹ֣א מִיכָ֗יְהוּ דִּבֶּ֤ר;אֵלָיו֙ לֵאמֹ֔ר הִנֵּה;נָ֞א דִּבְרֵ֧י הַנְּבִיאִ֛ים פֶּֽה אֶחָ֥ד ט֖וֹב אֶל;הַמֶּ֑לֶךְ יְהִֽי;נָ֣א דְבָרְךָ֗ כִּדְבַ֛ר אַחַ֥ד מֵהֶ֖ם וְדִבַּ֥רְתָּ טּֽוֹב

الملوك الثاني 3: 10 2Ki.3.10

فَقَالَ مَلِكُ إِسْرَائِيلَ: آهِ، عَلَى أَنَّ الرَّبَّ قَدْ دَعَا هؤُلاَءِ الثَّلاَثَةَ الْمُلُوكِ لِيَدْفَعَهُمْ إِلَى يَدِ مُوآبَ..

וַיֹּ֖אמֶר מֶ֣לֶךְ יִשְׂרָאֵ֑ל אֲהָ֕הּ כִּֽי יְהוָ֗ה קָרָ֣א הָאֵ֔לֶּה לִשְׁלֹ֙שֶׁת֙ הַמְּלָכִ֣ים לָתֵ֥ת;אוֹתָ֖ם בְּיַד מוֹאָֽב

الملوك الثاني 3: 13 2Ki.3.13

فَقَالَ أَلِيشَعُ لِمَلِكِ إِسْرَائِيلَ: مَا لِي وَلَكَ. اذْهَبْ إِلَى أَنْبِيَاءِ أَبِيكَ وَإِلَى أَنْبِيَاءِ أُمِّكَ. فَقَالَ لَهُ مَلِكُ إِسْرَائِيلَ: كَلاَّ. لأَنَّ الرَّبَّ قَدْ دَعَا هؤُلاَءِ الثَّلاَثَةَ الْمُلُوكِ لِيَدْفَعَهُمْ إِلَى يَدِ مُوآبَ.

וַיֹּ֨אמֶר אֱלִישָׁ֜ע אֶל;מֶ֤לֶךְ יִשְׂרָאֵל֙ מַה לִּ֣י וָלָ֔ךְ לֵ֚ךְ אֶל נְבִיאֵ֣י אָבִ֔יךָ וְאֶל נְבִיאֵ֖י אִמֶּ֑ךָ וַיֹּ֤אמֶר לוֹ֙ מֶ֣לֶךְ יִשְׂרָאֵ֔ל אַ֗ל כִּֽי יְהוָה֙ קָרָ֤א הָאֵ֔לֶּה לִשְׁלֹ֙שֶׁת֙ הַמְּלָכִ֣ים לָתֵ֥ת;אוֹתָ֖ם בְּיַד מוֹאָֽב

الملوك الثاني 4: 12 2Ki.4.12

فَقَالَ لِجِيحْزِي غُلاَمِهِ: ادْعُ هذِهِ الشُّونَمِيَّةَ. فَدَعَاهَا، فَوَقَفَتْ أَمَامَهُ.

וַיֹּ֙אמֶר֙ אֶל;גֵּחֲזִ֣י נַעֲר֔וֹ קְרָ֖א הַזֹּ֑את לַשּׁוּנַמִּ֣ית וַיִּקְרָא;לָ֔הּ וַֽתַּעֲמֹ֖ד לְפָנָֽיו

الملوك الثاني 4: 12 2Ki.4.12

فَقَالَ لِجِيحْزِي غُلاَمِهِ: ادْعُ هذِهِ الشُّونَمِيَّةَ. فَدَعَاهَا، فَوَقَفَتْ أَمَامَهُ.

וַיֹּ֙אמֶר֙ אֶל;גֵּחֲזִ֣י נַעֲר֔וֹ קְרָ֖א הַזֹּ֑את לַשּׁוּנַמִּ֣ית וַיִּקְרָא;לָ֔הּ וַֽתַּעֲמֹ֖ד לְפָנָֽיו

الملوك الثاني 4: 15 2Ki.4.15

فَقَالَ: ادْعُهَا. فَدَعَاهَا، فَوَقَفَتْ فِي الْبَابِ.

וַיֹּ֖אמֶר קְרָא;לָ֑הּ וַיִּקְרָא;לָ֔הּ וַֽתַּעֲמֹ֖ד בַּפָּֽתַח

الملوك الثاني 4: 15 2Ki.4.15

فَقَالَ: ادْعُهَا. فَدَعَاهَا، فَوَقَفَتْ فِي الْبَابِ.

וַיֹּ֖אמֶר קְרָא;לָ֑הּ וַיִּקְרָא;לָ֔הּ וַֽתַּעֲמֹ֖ד בַּפָּֽתַח

الملوك الثاني 4: 22 2Ki.4.22

وَنَادَتْ رَجُلَهَا وَقَالَتْ: أَرْسِلْ لِي وَاحِدًا مِنَ الْغِلْمَانِ وَإِحْدَى الأُتُنِ فَأَجْرِيَ إِلَى رَجُلِ اللهِ وَأَرْجعَ.

וַתִּקְרָא֮ אִישָׁהּ֒ וַתֹּ֗אמֶר שִׁלְחָ֨ה;נָ֥א לִי֙ אֶחָ֣ד מִן הַנְּעָרִ֔ים וְאַחַ֖ת הָאֲתֹנ֑וֹת וְאָר֛וּצָה עַד אִ֥ישׁ הָאֱלֹהִ֖ים וְאָשֽׁוּבָה

الملوك الثاني 4: 36 2Ki.4.36

فَدَعَا جِيحْزِي وَقَالَ: اُدْعُ هذِهِ الشُّونَمِيَّةَ فَدَعَاهَا. وَلَمَّا دَخَلَتْ إِلَيْهِ قَالَ: احْمِلِي ابْنَكِ.

וַיִּקְרָ֣א גֵּיחֲזִ֗י וַיֹּ֙אמֶר֙ קְרָא֙ הַזֹּ֔את הַשֻּׁנַמִּ֣ית וַיִּקְרָאֶ֖הָ וַתָּב֣וֹא אֵלָ֑יו וַיֹּ֖אמֶר שְׂאִ֥י בְנֵֽךְ

الملوك الثاني 4: 36 2Ki.4.36

فَدَعَا جِيحْزِي وَقَالَ: اُدْعُ هذِهِ الشُّونَمِيَّةَ فَدَعَاهَا. وَلَمَّا دَخَلَتْ إِلَيْهِ قَالَ: احْمِلِي ابْنَكِ.

וַיִּקְרָ֣א גֵּיחֲזִ֗י וַיֹּ֙אמֶר֙ קְרָא֙ הַזֹּ֔את הַשֻּׁנַמִּ֣ית וַיִּקְרָאֶ֖הָ וַתָּב֣וֹא אֵלָ֑יו וַיֹּ֖אמֶר שְׂאִ֥י בְנֵֽךְ

الملوك الثاني 4: 36 2Ki.4.36

فَدَعَا جِيحْزِي وَقَالَ: اُدْعُ هذِهِ الشُّونَمِيَّةَ فَدَعَاهَا. وَلَمَّا دَخَلَتْ إِلَيْهِ قَالَ: احْمِلِي ابْنَكِ.

וַיִּקְרָ֣א גֵּיחֲזִ֗י וַיֹּ֙אמֶר֙ קְרָא֙ הַזֹּ֔את הַשֻּׁנַמִּ֣ית וַיִּקְרָאֶ֖הָ וַתָּב֣וֹא אֵלָ֑יו וַיֹּ֖אמֶר שְׂאִ֥י בְנֵֽךְ

الملوك الثاني 5: 7 2Ki.5.7

فَلَمَّا قَرَأَ مَلِكُ إِسْرَائِيلَ الْكِتَابَ مَزَّقَ ثِيَابَهُ وَقَالَ: هَلْ أَنَا اللهُ لِكَيْ أُمِيتَ وَأُحْيِيَ، حَتَّى إِنَّ هذَا يُرْسِلُ إِلَيَّ أَنْ أَشْفِيَ رَجُلاً مِنْ بَرَصِهِ. فَاعْلَمُوا وَانْظُرُوا أَنَّهُ إِنَّمَا يَتَعَرَّضُ لِي.

וַיְהִ֡י כִּקְרֹא֩ מֶֽלֶךְ יִשְׂרָאֵ֨ל הַסֵּ֜פֶר וַיִּקְרַ֣ע בְּגָדָ֗יו וַיֹּ֙אמֶר֙ אָ֙נִי֙ הַאֱלֹהִ֥ים לְהָמִ֣ית וּֽלְהַחֲי֔וֹת כִּֽי זֶה֙ שֹׁלֵ֣חַ אֵלַ֔י לֶאֱסֹ֥ף אִ֖ישׁ מִצָּֽרַעְתּ֑וֹ דְּעֽוּ;נָא֙ וּרְא֔וּ כִּֽי מִתְאַנֶּ֥ה לִֽי

أشهر ترجمات الكلمة في ترجمة سميث وفان دايك

أشكال الكلمة في النص الأصلي:

شواهد ورود الكلمة في الكتاب المقدس (726 آية)