נֶפֶשׁ (H5315) - nephesh | معجم سترونغ العبري

اللاويين 5: 1 Lev.5.1

وَإِذَا أَخْطَأَ أَحَدٌ وَسَمِعَ صَوْتَ حَلْفٍ وَهُوَ شَاهِدٌ يُبْصِرُ أَوْ يَعْرِفُ، فَإِنْ لَمْ يُخْبِرْ بِهِ حَمَلَ ذَنْبَهُ.

כִּֽי תֶחֱטָ֗א וְנֶ֣פֶשׁ וְשָֽׁמְעָה֙ ק֣וֹל אָלָ֔ה וְה֣וּא עֵ֔ד רָאָ֖ה א֥וֹ יָדָ֑ע אִם ל֥וֹא יַגִּ֖יד וְנָשָׂ֥א עֲוֹנֽוֹ

اللاويين 5: 2 Lev.5.2

أَوْ إِذَا مَسَّ أَحَدٌ شَيْئًا نَجِسًا: جُثَّةَ وَحْشٍ نَجِسٍ، أَوْ جُثَّةَ بَهِيمَةٍ نَجِسَةٍ، أَوْ جُثَّةَ دَبِيبٍ نَجِسٍ، وَأُخْفِيَ عَنْهُ، فَهُوَ نَجِسٌ وَمُذْنِبٌ.

א֣וֹ אֲשֶׁ֣ר תִּגַּע֮ נֶ֗פֶשׁ בְּכָל;דָּבָ֣ר טָמֵא֒ בְנִבְלַ֨ת חַיָּ֜ה טְמֵאָ֗ה א֤וֹ בְּנִבְלַת֙ בְּהֵמָ֣ה טְמֵאָ֔ה א֕וֹ בְּנִבְלַ֖ת שֶׁ֣רֶץ טָמֵ֑א וְנֶעְלַ֣ם מִמֶּ֔נּוּ וְה֥וּא טָמֵ֖א וְאָשֵֽׁם

اللاويين 5: 4 Lev.5.4

أَوْ إِذَا حَلَفَ أَحَدٌ مُفْتَرِطًا بِشَفَتَيْهِ لِلإِسَاءَةِ أَوْ لِلإِحْسَانِ مِنْ جَمِيعِ مَا يَفْتَرِطُ بِهِ الإِنْسَانُ فِي الْيَمِينِ، وَأُخْفِيَ عَنْهُ، ثُمَّ عُلِمَ، فَهُوَ مُذْنِبٌ فِي شَيْءٍ مِنْ ذلِكَ.

א֣וֹ כִּ֣י תִשָּׁבַע֩ נֶ֡פֶשׁ לְבַטֵּ֨א בִשְׂפָתַ֜יִם לְהָרַ֣ע א֣וֹ לְהֵיטִ֗יב לְ֠כֹל אֲשֶׁ֨ר יְבַטֵּ֧א הָאָדָ֛ם בִּשְׁבֻעָ֖ה וְנֶעְלַ֣ם מִמֶּ֑נּוּ יָדַ֥ע וְהוּא וְאָשֵׁ֖ם לְאַחַ֥ת מֵאֵֽלֶּה

اللاويين 5: 15 Lev.5.15

إِذَا خَانَ أَحَدٌ خِيَانَةً وَأَخْطَأَ سَهْوًا فِي أَقْدَاسِ الرَّبِّ، يَأْتِي إِلَى الرَّبِّ بِذَبِيحَةٍ لإِثْمِهِ: كَبْشًا صَحِيحًا مِنَ الْغَنَمِ بِتَقْوِيمِكَ مِنْ شَوَاقِلِ فِضَّةٍ عَلَى شَاقِلِ الْقُدْسِ، ذَبِيحَةَ إِثْمٍ.

כִּֽי תִמְעֹ֣ל נֶ֚פֶשׁ מַ֔עַל וְחָֽטְאָה֙ בִּשְׁגָגָ֔ה מִקָּדְשֵׁ֖י יְהוָ֑ה וְהֵבִיא֩ לַֽיהוָ֜ה אֲשָׁמ֨וֹ אַ֧יִל תָּמִ֣ים מִן הַצֹּ֗אן בְּעֶרְכְּךָ֛ שְׁקָלִ֥ים כֶּֽסֶף בְּשֶֽׁקֶל הַקֹּ֖דֶשׁ לְאָשָֽׁם

اللاويين 5: 17 Lev.5.17

وَإِذَا أَخْطَأَ أَحَدٌ وَعَمِلَ وَاحِدَةً مِنْ جَمِيعِ مَنَاهِي الرَّبِّ الَّتِي لاَ يَنْبَغِي عَمَلُهَا، وَلَمْ يَعْلَمْ، كَانَ مُذْنِبًا وَحَمَلَ ذَنْبَهُ.

וְאִם כִּ֣י;תֶֽחֱטָ֔א נֶ֙פֶשׁ֙ וְעָֽשְׂתָ֗ה אַחַת֙ מִכָּל מִצְוֹ֣ת יְהוָ֔ה אֲשֶׁ֖ר לֹ֣א תֵעָשֶׂ֑ינָה וְלֹֽא יָדַ֥ע וְאָשֵׁ֖ם וְנָשָׂ֥א עֲוֹנֽוֹ

اللاويين 6: 2 Lev.6.2

إِذَا أَخْطَأَ أَحَدٌ وَخَانَ خِيَانَةً بِالرَّبِّ، وَجَحَدَ صَاحِبَهُ وَدِيعَةً أَوْ أَمَانَةً أَوْ مَسْلُوبًا، أَوِ اغْتَصَبَ مِنْ صَاحِبِهِ،

כִּ֣י תֶחֱטָ֔א נֶ֚פֶשׁ וּמָעֲלָ֥ה מַ֖עַל בַּיהוָ֑ה וְכִחֵ֨שׁ בַּעֲמִית֜וֹ בְּפִקָּד֗וֹן אֽוֹ בִתְשׂ֤וּמֶת;יָד֙ א֣וֹ בְגָזֵ֔ל א֖וֹ עָשַׁ֥ק עֲמִיתֽוֹ

اللاويين 7: 18 Lev.7.18

وَإِنْ أُكِلَ مِنْ لَحْمِ ذَبِيحَةِ سَلاَمَتِهِ فِي الْيَوْمِ الثَّالِثِ لاَ تُقْبَلُ. الَّذِي يُقَرِّبُهَا لاَ تُحْسَبُ لَهُ، تَكُونُ نَجَاسَةً، وَالنَّفْسُ الَّتِي تَأْكُلُ مِنْهَا تَحْمِلُ ذَنْبَهَا.

וְאִ֣ם הֵאָכֹ֣ל;יֵ֠אָכֵל מִבְּשַׂר זֶ֨בַח שְׁלָמָ֜יו בַּיּ֣וֹם הַשְּׁלִישִׁי֮ לֹ֣א יֵרָצֶה֒ הַמַּקְרִ֣יב;אֹת֗וֹ לֹ֧א יֵחָשֵׁ֛ב ל֖וֹ יִהְיֶ֑ה פִּגּ֣וּל וְהַנֶּ֛פֶשׁ הָאֹכֶ֥לֶת מִמֶּ֖נּוּ תִּשָּֽׂא עֲוֹנָ֥הּ

اللاويين 7: 20 Lev.7.20

وَأَمَّا النَّفْسُ الَّتِي تَأْكُلُ لَحْمًا مِنْ ذَبِيحَةِ السَّلاَمَةِ الَّتِي لِلرَّبِّ وَنَجَاسَتُهَا عَلَيْهَا فَتُقْطَعُ تِلْكَ النَّفْسُ مِنْ شَعْبِهَا.

וְהַנֶּ֜פֶשׁ אֲשֶׁר תֹּאכַ֣ל בָּשָׂ֗ר מִזֶּ֤בַח הַשְּׁלָמִים֙ אֲשֶׁ֣ר לַיהוָ֔ה וְטֻמְאָת֖וֹ עָלָ֑יו וְנִכְרְתָ֛ה הַהִ֖וא הַנֶּ֥פֶשׁ מֵעַמֶּֽיהָ

اللاويين 7: 20 Lev.7.20

وَأَمَّا النَّفْسُ الَّتِي تَأْكُلُ لَحْمًا مِنْ ذَبِيحَةِ السَّلاَمَةِ الَّتِي لِلرَّبِّ وَنَجَاسَتُهَا عَلَيْهَا فَتُقْطَعُ تِلْكَ النَّفْسُ مِنْ شَعْبِهَا.

וְהַנֶּ֜פֶשׁ אֲשֶׁר תֹּאכַ֣ל בָּשָׂ֗ר מִזֶּ֤בַח הַשְּׁלָמִים֙ אֲשֶׁ֣ר לַיהוָ֔ה וְטֻמְאָת֖וֹ עָלָ֑יו וְנִכְרְתָ֛ה הַהִ֖וא הַנֶּ֥פֶשׁ מֵעַמֶּֽיהָ

اللاويين 7: 21 Lev.7.21

وَالنَّفْسُ الَّتِي تَمَسُّ شَيْئًا مَا نَجِسًا نَجَاسَةَ إِنْسَانٍ أَوْ بَهِيمَةً نَجِسَةً أَوْ مَكْرُوهًا مَا نَجِسًا، ثُمَّ تَأْكُلُ مِنْ لَحْمِ ذَبِيحَةِ السَّلاَمَةِ الَّتِي لِلرَّبِّ، تُقْطَعُ تِلْكَ النَّفْسُ مِنْ شَعْبِهَا.

וְנֶ֜פֶשׁ כִּֽי;תִגַּ֣ע בְּכָל טָמֵ֗א בְּטֻמְאַ֤ת אָדָם֙ א֣וֹ בִּבְהֵמָ֣ה טְמֵאָ֗ה א֚וֹ שֶׁ֣קֶץ בְּכָל טָמֵ֔א וְאָכַ֛ל מִבְּשַׂר זֶ֥בַח הַשְּׁלָמִ֖ים אֲשֶׁ֣ר לַיהוָ֑ה וְנִכְרְתָ֛ה הַהִ֖וא הַנֶּ֥פֶשׁ מֵעַמֶּֽיהָ

اللاويين 7: 21 Lev.7.21

وَالنَّفْسُ الَّتِي تَمَسُّ شَيْئًا مَا نَجِسًا نَجَاسَةَ إِنْسَانٍ أَوْ بَهِيمَةً نَجِسَةً أَوْ مَكْرُوهًا مَا نَجِسًا، ثُمَّ تَأْكُلُ مِنْ لَحْمِ ذَبِيحَةِ السَّلاَمَةِ الَّتِي لِلرَّبِّ، تُقْطَعُ تِلْكَ النَّفْسُ مِنْ شَعْبِهَا.

וְנֶ֜פֶשׁ כִּֽי;תִגַּ֣ע בְּכָל טָמֵ֗א בְּטֻמְאַ֤ת אָדָם֙ א֣וֹ בִּבְהֵמָ֣ה טְמֵאָ֗ה א֚וֹ שֶׁ֣קֶץ בְּכָל טָמֵ֔א וְאָכַ֛ל מִבְּשַׂר זֶ֥בַח הַשְּׁלָמִ֖ים אֲשֶׁ֣ר לַיהוָ֑ה וְנִכְרְתָ֛ה הַהִ֖וא הַנֶּ֥פֶשׁ מֵעַמֶּֽיהָ

اللاويين 7: 25 Lev.7.25

إِنَّ كُلَّ مَنْ أَكَلَ شَحْمًا مِنَ الْبَهَائِمِ الَّتِي يُقَرِّبُ مِنْهَا وَقُودًا لِلرَّبِّ تُقْطَعُ مِنْ شَعْبِهَا، النَّفْسُ الَّتِي تَأْكُلُ.

כִּ֚י כָּל אֹכֵ֣ל חֵ֔לֶב מִן הַ֨בְּהֵמָ֔ה אֲשֶׁ֨ר יַקְרִ֥יב מִמֶּ֛נָּה אִשֶּׁ֖ה לַיהוָ֑ה וְנִכְרְתָ֛ה מֵֽעַמֶּֽיהָ הַנֶּ֥פֶשׁ הָאֹכֶ֖לֶת

اللاويين 7: 27 Lev.7.27

كُلُّ نَفْسٍ تَأْكُلُ شَيْئًا مِنَ الدَّمِ تُقْطَعُ تِلْكَ النَّفْسُ مِنْ شَعْبِهَا.

כָּל נֶ֖פֶשׁ תֹּאכַ֣ל כָּל דָּ֑ם וְנִכְרְתָ֛ה הַהִ֖וא הַנֶּ֥פֶשׁ מֵֽעַמֶּֽיהָ

اللاويين 7: 27 Lev.7.27

كُلُّ نَفْسٍ تَأْكُلُ شَيْئًا مِنَ الدَّمِ تُقْطَعُ تِلْكَ النَّفْسُ مِنْ شَعْبِهَا.

כָּל נֶ֖פֶשׁ תֹּאכַ֣ל כָּל דָּ֑ם וְנִכְרְתָ֛ה הַהִ֖וא הַנֶּ֥פֶשׁ מֵֽעַמֶּֽיהָ

اللاويين 11: 10 Lev.11.10

لكِنْ كُلُّ مَا لَيْسَ لَهُ زَعَانِفُ وَحَرْشَفٌ فِي الْبِحَارِ وَفِي الأَنْهَارِ، مِنْ كُلِّ دَبِيبٍ فِي الْمِيَاهِ وَمِنْ كُلِّ نَفْسٍ حَيَّةٍ فِي الْمِيَاهِ، فَهُوَ مَكْرُوهٌ لَكُمْ،

וְכֹל֩ אֲשֶׁ֨ר אֵֽין ל֜וֹ סְנַפִּ֣יר וְקַשְׂקֶ֗שֶׂת בַּיַּמִּים֙ וּבַנְּחָלִ֔ים מִכֹּל֙ שֶׁ֣רֶץ הַמַּ֔יִם וּמִכֹּ֛ל נֶ֥פֶשׁ הַחַיָּ֖ה אֲשֶׁ֣ר בַּמָּ֑יִם הֵ֖ם שֶׁ֥קֶץ לָכֶֽם

اللاويين 11: 43 Lev.11.43

لاَ تُدَنِّسُوا أَنْفُسَكُمْ بِدَبِيبٍ يَدِبُّ، وَلاَ تَتَنَجَّسُوا بِهِ، وَلاَ تَكُونُوا بِهِ نَجِسِينَ.

אַל תְּשַׁקְּצוּ֙ נַפְשֹׁ֣תֵיכֶ֔ם בְּכָל;הַשֶּׁ֖רֶץ הַשֹּׁרֵ֑ץ וְלֹ֤א תִֽטַּמְּאוּ֙ בָּהֶ֔ם וְנִטְמֵתֶ֖ם;בָּֽם

اللاويين 11: 44 Lev.11.44

إِنِّي أَنَا الرَّبُّ إِلهُكُمْ فَتَتَقَدَّسُونَ وَتَكُونُونَ قِدِّيسِينَ، لأَنِّي أَنَا قُدُّوسٌ. وَلاَ تُنَجِّسُوا أَنْفُسَكُمْ بِدَبِيبٍ يَدِبُّ عَلَى الأَرْضِ.

כִּ֣י אֲנִ֣י יְהוָה֮ אֱלֹֽהֵיכֶם֒ וְהִתְקַדִּשְׁתֶּם֙ וִהְיִיתֶ֣ם קְדֹשִׁ֔ים כִּ֥י אָ֑נִי קָד֖וֹשׁ וְלֹ֤א תְטַמְּאוּ֙ נַפְשֹׁ֣תֵיכֶ֔ם בְּכָל;הַשֶּׁ֖רֶץ הָרֹמֵ֥שׂ עַל הָאָֽרֶץ

اللاويين 11: 46 Lev.11.46

هذِهِ شَرِيعَةُ الْبَهَائِمِ وَالطُّيُورِ وَكُلِّ نَفْسٍ حَيَّةٍ تَسْعَى فِي الْمَاءِ وَكُلِّ نَفْسٍ تَدِبُّ عَلَى الأَرْضِ،

זֹ֣את תּוֹרַ֤ת הַבְּהֵמָה֙ וְהָע֔וֹף וְכֹל֙ נֶ֣פֶשׁ הַֽחַיָּ֔ה הָרֹמֶ֖שֶׂת בַּמָּ֑יִם וּלְכָל נֶ֖פֶשׁ הַשֹּׁרֶ֥צֶת עַל הָאָֽרֶץ

اللاويين 11: 46 Lev.11.46

هذِهِ شَرِيعَةُ الْبَهَائِمِ وَالطُّيُورِ وَكُلِّ نَفْسٍ حَيَّةٍ تَسْعَى فِي الْمَاءِ وَكُلِّ نَفْسٍ تَدِبُّ عَلَى الأَرْضِ،

זֹ֣את תּוֹרַ֤ת הַבְּהֵמָה֙ וְהָע֔וֹף וְכֹל֙ נֶ֣פֶשׁ הַֽחַיָּ֔ה הָרֹמֶ֖שֶׂת בַּמָּ֑יִם וּלְכָל נֶ֖פֶשׁ הַשֹּׁרֶ֥צֶת עַל הָאָֽרֶץ

اللاويين 16: 29 Lev.16.29

وَيَكُونُ لَكُمْ فَرِيضَةً دَهْرِيَّةً، أَنَّكُمْ فِي الشَّهْرِ السَّابعِ فِي عَاشِرِ الشَّهْرِ تُذَلِّلُونَ نُفُوسَكُمْ، وَكُلَّ عَمَلٍ لاَ تَعْمَلُونَ: الْوَطَنِيُّ وَالْغَرِيبُ النَّازِلُ فِي وَسَطِكُمْ.

וְהָיְתָ֥ה לָכֶ֖ם לְחֻקַּ֣ת עוֹלָ֑ם בַּחֹ֣דֶשׁ הַ֠שְּׁבִיעִי בֶּֽעָשׂ֨וֹר לַחֹ֜דֶשׁ תְּעַנּ֣וּ נַפְשֹֽׁתֵיכֶ֗ם וְכָל מְלָאכָה֙ לֹ֣א תַעֲשׂ֔וּ הָֽאֶזְרָ֔ח וְהַגֵּ֖ר הַגָּ֥ר בְּתוֹכְכֶֽם

اللاويين 16: 31 Lev.16.31

سَبْتُ عُطْلَةٍ هُوَ لَكُمْ، وَتُذَلِّلُونَ نُفُوسَكُمْ فَرِيضَةً دَهْرِيَّةً.

שַׁבַּ֨ת שַׁבָּת֥וֹן הִיא֙ לָכֶ֔ם וְעִנִּיתֶ֖ם נַפְשֹׁתֵיכֶ֑ם חֻקַּ֖ת עוֹלָֽם

اللاويين 17: 10 Lev.17.10

وَكُلُّ إِنْسَانٍ مِنْ بَيْتِ إِسْرَائِيلَ وَمِنَ الْغُرَبَاءِ النَّازِلِينَ فِي وَسَطِكُمْ يَأْكُلُ دَمًا، أَجْعَلُ وَجْهِي ضِدَّ النَّفْسِ الآكِلَةِ الدَّمِ وَأَقْطَعُهَا مِنْ شَعْبِهَا،

וְאִ֨ישׁ;אִ֜ישׁ מִבֵּ֣ית יִשְׂרָאֵ֗ל וּמִן הַגֵּר֙ הַגָּ֣ר בְּתוֹכָ֔ם יֹאכַ֖ל כָּל;דָּ֑ם וְנָתַתִּ֣י פָנַ֗י בַּנֶּ֙פֶשׁ֙ הָאֹכֶ֣לֶת אֶת;הַדָּ֔ם וְהִכְרַתִּ֥י;אֹתָ֖הּ מִקֶּ֥רֶב עַמָּֽהּ

اللاويين 17: 11 Lev.17.11

لأَنَّ نَفْسَ الْجَسَدِ هِيَ فِي الدَّمِ، فَأَنَا أَعْطَيْتُكُمْ إِيَّاهُ عَلَى الْمَذْبَحِ لِلتَّكْفِيرِ عَنْ نُفُوسِكُمْ، لأَنَّ الدَّمَ يُكَفِّرُ عَنِ النَّفْسِ.

כִּ֣י נֶ֣פֶשׁ הַבָּשָׂר֮ הִוא֒ בַּדָּ֣ם וַאֲנִ֞י נְתַתִּ֤יו;לָכֶם֙ עַל הַמִּזְבֵּ֔חַ לְכַפֵּ֖ר עַל נַפְשֹׁתֵיכֶ֑ם כִּֽי הַדָּ֥ם;ה֖וּא יְכַפֵּֽר בַּנֶּ֥פֶשׁ

اللاويين 17: 11 Lev.17.11

لأَنَّ نَفْسَ الْجَسَدِ هِيَ فِي الدَّمِ، فَأَنَا أَعْطَيْتُكُمْ إِيَّاهُ عَلَى الْمَذْبَحِ لِلتَّكْفِيرِ عَنْ نُفُوسِكُمْ، لأَنَّ الدَّمَ يُكَفِّرُ عَنِ النَّفْسِ.

כִּ֣י נֶ֣פֶשׁ הַבָּשָׂר֮ הִוא֒ בַּדָּ֣ם וַאֲנִ֞י נְתַתִּ֤יו;לָכֶם֙ עַל הַמִּזְבֵּ֔חַ לְכַפֵּ֖ר עַל נַפְשֹׁתֵיכֶ֑ם כִּֽי הַדָּ֥ם;ה֖וּא יְכַפֵּֽר בַּנֶּ֥פֶשׁ

اللاويين 17: 11 Lev.17.11

لأَنَّ نَفْسَ الْجَسَدِ هِيَ فِي الدَّمِ، فَأَنَا أَعْطَيْتُكُمْ إِيَّاهُ عَلَى الْمَذْبَحِ لِلتَّكْفِيرِ عَنْ نُفُوسِكُمْ، لأَنَّ الدَّمَ يُكَفِّرُ عَنِ النَّفْسِ.

כִּ֣י נֶ֣פֶשׁ הַבָּשָׂר֮ הִוא֒ בַּדָּ֣ם וַאֲנִ֞י נְתַתִּ֤יו;לָכֶם֙ עַל הַמִּזְבֵּ֔חַ לְכַפֵּ֖ר עַל נַפְשֹׁתֵיכֶ֑ם כִּֽי הַדָּ֥ם;ה֖וּא יְכַפֵּֽר בַּנֶּ֥פֶשׁ

اللاويين 17: 14 Lev.17.14

لأَنَّ نَفْسَ كُلِّ جَسَدٍ دَمُهُ هُوَ بِنَفْسِهِ، فَقُلْتُ لِبَنِي إِسْرَائِيلَ: لاَ تَأْكُلُوا دَمَ جَسَدٍ مَا، لأَنَّ نَفْسَ كُلِّ جَسَدٍ هِيَ دَمُهُ. كُلُّ مَنْ أَكَلَهُ يُقْطَعُ.

כִּֽי נֶ֣פֶשׁ כָּל בָּשָׂ֗ר דָּמ֣וֹ הוּא֒ בְנַפְשׁוֹ֮ וָֽאֹמַר֙ לִבְנֵ֣י יִשְׂרָאֵ֔ל לֹ֣א תֹאכֵ֑לוּ דַּ֥ם בָּשָׂ֖ר כָּל כִּ֣י נֶ֤פֶשׁ כָּל בָּשָׂר֙ הִ֔וא דָּמ֣וֹ כָּל אֹכְלָ֖יו יִכָּרֵֽת

اللاويين 17: 14 Lev.17.14

لأَنَّ نَفْسَ كُلِّ جَسَدٍ دَمُهُ هُوَ بِنَفْسِهِ، فَقُلْتُ لِبَنِي إِسْرَائِيلَ: لاَ تَأْكُلُوا دَمَ جَسَدٍ مَا، لأَنَّ نَفْسَ كُلِّ جَسَدٍ هِيَ دَمُهُ. كُلُّ مَنْ أَكَلَهُ يُقْطَعُ.

כִּֽי נֶ֣פֶשׁ כָּל בָּשָׂ֗ר דָּמ֣וֹ הוּא֒ בְנַפְשׁוֹ֮ וָֽאֹמַר֙ לִבְנֵ֣י יִשְׂרָאֵ֔ל לֹ֣א תֹאכֵ֑לוּ דַּ֥ם בָּשָׂ֖ר כָּל כִּ֣י נֶ֤פֶשׁ כָּל בָּשָׂר֙ הִ֔וא דָּמ֣וֹ כָּל אֹכְלָ֖יו יִכָּרֵֽת

اللاويين 17: 14 Lev.17.14

لأَنَّ نَفْسَ كُلِّ جَسَدٍ دَمُهُ هُوَ بِنَفْسِهِ، فَقُلْتُ لِبَنِي إِسْرَائِيلَ: لاَ تَأْكُلُوا دَمَ جَسَدٍ مَا، لأَنَّ نَفْسَ كُلِّ جَسَدٍ هِيَ دَمُهُ. كُلُّ مَنْ أَكَلَهُ يُقْطَعُ.

כִּֽי נֶ֣פֶשׁ כָּל בָּשָׂ֗ר דָּמ֣וֹ הוּא֒ בְנַפְשׁוֹ֮ וָֽאֹמַר֙ לִבְנֵ֣י יִשְׂרָאֵ֔ל לֹ֣א תֹאכֵ֑לוּ דַּ֥ם בָּשָׂ֖ר כָּל כִּ֣י נֶ֤פֶשׁ כָּל בָּשָׂר֙ הִ֔וא דָּמ֣וֹ כָּל אֹכְלָ֖יו יִכָּרֵֽת

اللاويين 17: 15 Lev.17.15

وَكُلُّ إِنْسَانٍ يَأْكُلُ مَيْتَةً أَوْ فَرِيسَةً، وَطَنِيًّا كَانَ أَوْ غَرِيبًا، يَغْسِلُ ثِيَابَهُ وَيَسْتَحِمُّ بِمَاءٍ، وَيَبْقَى نَجِسًا إِلَى الْمَسَاءِ ثُمَّ يَكُونُ طَاهِرًا.

וְכָל נֶ֗פֶשׁ תֹּאכַ֤ל נְבֵלָה֙ וּטְרֵפָ֔ה בָּאֶזְרָ֖ח וּבַגֵּ֑ר וְכִבֶּ֨ס בְּגָדָ֜יו וְרָחַ֥ץ בַּמַּ֛יִם וְטָמֵ֥א עַד הָעֶ֖רֶב וְטָהֵֽר

اللاويين 18: 29 Lev.18.29

بَلْ كُلُّ مَنْ عَمِلَ شَيْئًا مِنْ جَمِيعِ هذِهِ الرَّجَسَاتِ تُقْطَعُ الأَنْفُسُ الَّتِي تَعْمَلُهَا مِنْ شَعْبِهَا.

כִּ֚י כָּל אֲשֶׁ֣ר יַעֲשֶׂ֔ה מִכֹּ֥ל הָאֵ֑לֶּה הַתּוֹעֵב֖וֹת וְנִכְרְת֛וּ הַנְּפָשׁ֥וֹת הָעֹשֹׂ֖ת מִקֶּ֥רֶב עַמָּֽם

أشهر ترجمات الكلمة في ترجمة سميث وفان دايك

أشكال الكلمة في النص الأصلي:

شواهد ورود الكلمة في الكتاب المقدس (737 آية)