المعنى المختصر للكلمة
el:
near, with or among
اللفظ الأصلي
אֵל
نوع الكلمة
حرف جر
طريقة النطق
el
(ale)
تكرار الورود في الكتاب
4484
مرة في الكتاب
أصل الكلمة وجذرها
(but only used in the shortened constructive form ); a primitive particle; properly, denoting motion towards, but occasionally used of a quiescent position, i.e.
المعنى والشرح المفصل
1
near, with or among
2
often in general, to
الإنجليزية — KJV Translation Tags
about
according to
after
against
among
as for
at
because(-fore, -side)
both...and
by
concerning
for
from
[idiom] hath
in(-to)
near
(out) of
over
through
to(-ward)
under
unto
upon
whether
with(-in)
أشهر ترجمات الكلمة في ترجمة سميث وفان دايك
أشكال الكلمة في النص الأصلي:
אֶל (2164×)
וְאֶל (150×)
אֵלַ֔י (84×)
אֶֽל (75×)
אֵלַ֥י (71×)
אֵלָיו֙ (67×)
אֵלָ֔יו (66×)
אֵלָ֗יו (57×)
شواهد ورود الكلمة في الكتاب المقدس (4484 آية)
شواهد الآيات في أسفار الكتاب المقدس
الملوك الأول 22: 35
1Ki.22.35
وَاشْتَدَّ الْقِتَالُ فِي ذلِكَ الْيَوْمِ، وَأُوقِفَ الْمَلِكُ فِي مَرْكَبَتِهِ مُقَابِلَ أَرَامَ، وَمَاتَ عِنْدَ الْمَسَاءِ، وَجَرَى دَمُ الْجُرْحِ إِلَى حِضْنِ الْمَرْكَبَةِ.
וַתַּעֲלֶ֤ה הַמִּלְחָמָה֙ בַּיּ֣וֹם;הַה֔וּא הָיָ֧ה;מָעֳמָ֛ד וְהַמֶּ֗לֶךְ בַּמֶּרְכָּבָ֖ה נֹ֣כַח אֲרָ֑ם וַיָּ֣מָת בָּעֶ֔רֶב וַיִּ֥צֶק דַּֽם הַמַּכָּ֖ה אֶל חֵ֥יק הָרָֽכֶב
الملوك الأول 22: 36
1Ki.22.36
وَعَبَرَتِ الرَّنَّةُ فِي الْجُنْدِ عِنْدَ غُرُوبِ الشَّمْسِ قَائِلاً: كُلُّ رَجُل إِلَى مَدِينَتِهِ، وَكُلُّ رَجُل إِلَى أَرْضِهِ.
וַיַּעֲבֹ֤ר הָרִנָּה֙ בַּֽמַּחֲנֶ֔ה כְּבֹ֥א הַשֶּׁ֖מֶשׁ לֵאמֹ֑ר אִ֥ישׁ אֶל עִיר֖וֹ וְאִ֥ישׁ אֶל אַרְצֽוֹ
الملوك الأول 22: 36
1Ki.22.36
وَعَبَرَتِ الرَّنَّةُ فِي الْجُنْدِ عِنْدَ غُرُوبِ الشَّمْسِ قَائِلاً: كُلُّ رَجُل إِلَى مَدِينَتِهِ، وَكُلُّ رَجُل إِلَى أَرْضِهِ.
וַיַּעֲבֹ֤ר הָרִנָּה֙ בַּֽמַּחֲנֶ֔ה כְּבֹ֥א הַשֶּׁ֖מֶשׁ לֵאמֹ֑ר אִ֥ישׁ אֶל עִיר֖וֹ וְאִ֥ישׁ אֶל אַרְצֽוֹ
الملوك الأول 22: 49
1Ki.22.49
حِينَئِذٍ قَالَ أَخَزْيَا بْنُ أَخْآبَ لِيَهُوشَافَاطَ: لِيَذهَبْ عَبِيدِي مَعَ عَبِيدِكَ فِي السُّفُنِ. فَلَمْ يَشَأْ يَهُوشَافَاطُ.
אָ֠ז אָמַ֞ר אֲחַזְיָ֤הוּ בֶן אַחְאָב֙ אֶל;יְה֣וֹשָׁפָ֔ט יֵלְכ֧וּ עֲבָדַ֛י עִם עֲבָדֶ֖יךָ בָּאֳנִיּ֑וֹת וְלֹ֥א אָבָ֖ה יְהוֹשָׁפָֽט
الملوك الثاني 1: 2
2Ki.1.2
وَسَقَطَ أَخَزْيَا مِنَ الْكَوَّةِ الَّتِي فِي عُلِّيَّتِهِ الَّتِي فِي السَّامِرَةِ فَمَرِضَ، وَأَرْسَلَ رُسُلاً وَقَالَ لَهُمُ: اذْهَبُوا اسْأَلُوا بَعْلَ زَبُوبَ إِلهَ عَقْرُونَ إِنْ كُنْتُ أَبْرَأُ مِنْ هذَا الْمَرَضِ.
וַיִּפֹּ֨ל אֲחַזְיָ֜ה בְּעַ֣ד הַשְּׂבָכָ֗ה בַּעֲלִיָּת֛וֹ אֲשֶׁ֥ר בְּשֹׁמְר֖וֹן וַיָּ֑חַל וַיִּשְׁלַ֣ח מַלְאָכִ֔ים וַיֹּ֤אמֶר אֲלֵהֶם֙ לְכ֣וּ דִרְשׁ֗וּ בְּבַ֤עַל זְבוּב֙ אֱלֹהֵ֣י עֶקְר֔וֹן אִם אֶחְיֶ֖ה זֶֽה מֵחֳלִ֥י
الملوك الثاني 1: 3
2Ki.1.3
فَقَالَ مَلاَكُ الرَّبِّ لإِيلِيَّا التِّشْبِيِّ: قُمِ اصْعَدْ لِلِقَاءِ رُسُلِ مَلِكِ السَّامِرَةِ وَقُلْ لَهُمْ: أليس لأَنَّهُ لاَ يُوجَدُ فِي إِسْرَائِيلَ إِلهٌ، تَذْهَبُونَ لِتَسْأَلُوا بَعْلَ زَبُوبَ إِلهَ عَقْرُونَ.
דִּבֶּר֙ וּמַלְאַ֣ךְ יְהוָ֗ה אֶל;אֵלִיָּ֣ה הַתִּשְׁבִּ֔י ק֣וּם עֲלֵ֔ה לִקְרַ֖את מַלְאֲכֵ֣י מֶֽלֶךְ שֹׁמְר֑וֹן וְדַבֵּ֣ר אֲלֵהֶ֔ם הַֽמִבְּלִ֤י אֵין בְּיִשְׂרָאֵ֔ל אֱלֹהִים֙ אַתֶּם֙;הֹֽלְכִ֔ים לִדְרֹ֕שׁ בְּבַ֥עַל זְב֖וּב אֱלֹהֵ֥י עֶקְרֽוֹן
الملوك الثاني 1: 3
2Ki.1.3
فَقَالَ مَلاَكُ الرَّبِّ لإِيلِيَّا التِّشْبِيِّ: قُمِ اصْعَدْ لِلِقَاءِ رُسُلِ مَلِكِ السَّامِرَةِ وَقُلْ لَهُمْ: أليس لأَنَّهُ لاَ يُوجَدُ فِي إِسْرَائِيلَ إِلهٌ، تَذْهَبُونَ لِتَسْأَلُوا بَعْلَ زَبُوبَ إِلهَ عَقْرُونَ.
דִּבֶּר֙ וּמַלְאַ֣ךְ יְהוָ֗ה אֶל;אֵלִיָּ֣ה הַתִּשְׁבִּ֔י ק֣וּם עֲלֵ֔ה לִקְרַ֖את מַלְאֲכֵ֣י מֶֽלֶךְ שֹׁמְר֑וֹן וְדַבֵּ֣ר אֲלֵהֶ֔ם הַֽמִבְּלִ֤י אֵין בְּיִשְׂרָאֵ֔ל אֱלֹהִים֙ אַתֶּם֙;הֹֽלְכִ֔ים לִדְרֹ֕שׁ בְּבַ֥עַל זְב֖וּב אֱלֹהֵ֥י עֶקְרֽוֹן
الملوك الثاني 1: 5
2Ki.1.5
وَرَجَعَ الرُّسُلُ إِلَيْهِ، فَقَالَ لَهُمْ: لِمَاذَا رَجَعْتُمْ.
וַיָּשׁ֥וּבוּ הַמַּלְאָכִ֖ים אֵלָ֑יו וַיֹּ֥אמֶר אֲלֵיהֶ֖ם מַה;זֶּ֥ה שַׁבְתֶּֽם
الملوك الثاني 1: 5
2Ki.1.5
وَرَجَعَ الرُّسُلُ إِلَيْهِ، فَقَالَ لَهُمْ: لِمَاذَا رَجَعْتُمْ.
וַיָּשׁ֥וּבוּ הַמַּלְאָכִ֖ים אֵלָ֑יו וַיֹּ֥אמֶר אֲלֵיהֶ֖ם מַה;זֶּ֥ה שַׁבְתֶּֽם
الملوك الثاني 1: 6
2Ki.1.6
فَقَالُوا لَهُ: صَعِدَ رَجُلٌ لِلِقَائِنَا وَقَالَ لَنَا: اذْهَبُوا رَاجِعِينَ إِلَى الْمَلِكِ الَّذِي أَرْسَلَكُمْ وَقُولُوا لَهُ: هكَذَا قَالَ الرَّبُّ: أَليسَ لأَنَّهُ لاَ يُوجَدُ فِي إِسْرَائِيلَ إِلهٌ أَرْسَلْتَ لِتَسْأَلَ بَعْلَ زَبُوبَ إِلهَ عَقْرُونَ. لِذلِكَ السَّرِيرُ الَّذِي صَعِدْتَ عَلَيْهِ، لاَ تَنْزِلُ عَنْهُ بَلْ مَوْتًا تَمُوتُ.
וַיֹּאמְר֨וּ אֵלָ֜יו עָלָ֣ה אִ֣ישׁ לִקְרָאתֵ֗נוּ וַיֹּ֣אמֶר אֵלֵינוּ֮ לְכ֣וּ שׁוּבוּ֮ אֶל הַמֶּ֣לֶךְ אֲשֶׁר שָׁלַ֣ח אֶתְכֶם֒;וְדִבַּרְתֶּ֣ם אֵלָ֗יו כֹּ֚ה אָמַ֣ר יְהוָ֔ה הַֽמִבְּלִ֤י אֵין בְּיִשְׂרָאֵ֔ל אֱלֹהִים֙ אַתָּ֣ה;שֹׁלֵ֔חַ לִדְרֹ֕שׁ בְּבַ֥עַל זְב֖וּב אֱלֹהֵ֣י עֶקְר֑וֹן לָ֠כֵן הַמִּטָּ֞ה אֲשֶׁר עָלִ֥יתָ שָּׁ֛ם לֹֽא תֵרֵ֥ד מִמֶּ֖נָּה כִּֽי מ֥וֹת תָּמֽוּת
الملوك الثاني 1: 6
2Ki.1.6
فَقَالُوا لَهُ: صَعِدَ رَجُلٌ لِلِقَائِنَا وَقَالَ لَنَا: اذْهَبُوا رَاجِعِينَ إِلَى الْمَلِكِ الَّذِي أَرْسَلَكُمْ وَقُولُوا لَهُ: هكَذَا قَالَ الرَّبُّ: أَليسَ لأَنَّهُ لاَ يُوجَدُ فِي إِسْرَائِيلَ إِلهٌ أَرْسَلْتَ لِتَسْأَلَ بَعْلَ زَبُوبَ إِلهَ عَقْرُونَ. لِذلِكَ السَّرِيرُ الَّذِي صَعِدْتَ عَلَيْهِ، لاَ تَنْزِلُ عَنْهُ بَلْ مَوْتًا تَمُوتُ.
וַיֹּאמְר֨וּ אֵלָ֜יו עָלָ֣ה אִ֣ישׁ לִקְרָאתֵ֗נוּ וַיֹּ֣אמֶר אֵלֵינוּ֮ לְכ֣וּ שׁוּבוּ֮ אֶל הַמֶּ֣לֶךְ אֲשֶׁר שָׁלַ֣ח אֶתְכֶם֒;וְדִבַּרְתֶּ֣ם אֵלָ֗יו כֹּ֚ה אָמַ֣ר יְהוָ֔ה הַֽמִבְּלִ֤י אֵין בְּיִשְׂרָאֵ֔ל אֱלֹהִים֙ אַתָּ֣ה;שֹׁלֵ֔חַ לִדְרֹ֕שׁ בְּבַ֥עַל זְב֖וּב אֱלֹהֵ֣י עֶקְר֑וֹן לָ֠כֵן הַמִּטָּ֞ה אֲשֶׁר עָלִ֥יתָ שָּׁ֛ם לֹֽא תֵרֵ֥ד מִמֶּ֖נָּה כִּֽי מ֥וֹת תָּמֽוּת
الملوك الثاني 1: 6
2Ki.1.6
فَقَالُوا لَهُ: صَعِدَ رَجُلٌ لِلِقَائِنَا وَقَالَ لَنَا: اذْهَبُوا رَاجِعِينَ إِلَى الْمَلِكِ الَّذِي أَرْسَلَكُمْ وَقُولُوا لَهُ: هكَذَا قَالَ الرَّبُّ: أَليسَ لأَنَّهُ لاَ يُوجَدُ فِي إِسْرَائِيلَ إِلهٌ أَرْسَلْتَ لِتَسْأَلَ بَعْلَ زَبُوبَ إِلهَ عَقْرُونَ. لِذلِكَ السَّرِيرُ الَّذِي صَعِدْتَ عَلَيْهِ، لاَ تَنْزِلُ عَنْهُ بَلْ مَوْتًا تَمُوتُ.
וַיֹּאמְר֨וּ אֵלָ֜יו עָלָ֣ה אִ֣ישׁ לִקְרָאתֵ֗נוּ וַיֹּ֣אמֶר אֵלֵינוּ֮ לְכ֣וּ שׁוּבוּ֮ אֶל הַמֶּ֣לֶךְ אֲשֶׁר שָׁלַ֣ח אֶתְכֶם֒;וְדִבַּרְתֶּ֣ם אֵלָ֗יו כֹּ֚ה אָמַ֣ר יְהוָ֔ה הַֽמִבְּלִ֤י אֵין בְּיִשְׂרָאֵ֔ל אֱלֹהִים֙ אַתָּ֣ה;שֹׁלֵ֔חַ לִדְרֹ֕שׁ בְּבַ֥עַל זְב֖וּב אֱלֹהֵ֣י עֶקְר֑וֹן לָ֠כֵן הַמִּטָּ֞ה אֲשֶׁר עָלִ֥יתָ שָּׁ֛ם לֹֽא תֵרֵ֥ד מִמֶּ֖נָּה כִּֽי מ֥וֹת תָּמֽוּת
الملوك الثاني 1: 6
2Ki.1.6
فَقَالُوا لَهُ: صَعِدَ رَجُلٌ لِلِقَائِنَا وَقَالَ لَنَا: اذْهَبُوا رَاجِعِينَ إِلَى الْمَلِكِ الَّذِي أَرْسَلَكُمْ وَقُولُوا لَهُ: هكَذَا قَالَ الرَّبُّ: أَليسَ لأَنَّهُ لاَ يُوجَدُ فِي إِسْرَائِيلَ إِلهٌ أَرْسَلْتَ لِتَسْأَلَ بَعْلَ زَبُوبَ إِلهَ عَقْرُونَ. لِذلِكَ السَّرِيرُ الَّذِي صَعِدْتَ عَلَيْهِ، لاَ تَنْزِلُ عَنْهُ بَلْ مَوْتًا تَمُوتُ.
וַיֹּאמְר֨וּ אֵלָ֜יו עָלָ֣ה אִ֣ישׁ לִקְרָאתֵ֗נוּ וַיֹּ֣אמֶר אֵלֵינוּ֮ לְכ֣וּ שׁוּבוּ֮ אֶל הַמֶּ֣לֶךְ אֲשֶׁר שָׁלַ֣ח אֶתְכֶם֒;וְדִבַּרְתֶּ֣ם אֵלָ֗יו כֹּ֚ה אָמַ֣ר יְהוָ֔ה הַֽמִבְּלִ֤י אֵין בְּיִשְׂרָאֵ֔ל אֱלֹהִים֙ אַתָּ֣ה;שֹׁלֵ֔חַ לִדְרֹ֕שׁ בְּבַ֥עַל זְב֖וּב אֱלֹהֵ֣י עֶקְר֑וֹן לָ֠כֵן הַמִּטָּ֞ה אֲשֶׁר עָלִ֥יתָ שָּׁ֛ם לֹֽא תֵרֵ֥ד מִמֶּ֖נָּה כִּֽי מ֥וֹת תָּמֽוּת
الملوك الثاني 1: 7
2Ki.1.7
فَقَالَ لَهُمْ: مَا هِيَ هَيْئَةُ الرَّجُلِ الَّذِي صَعِدَ لِلِقَائِكُمْ وَكَلَّمَكُمْ بِهذَا الْكَلاَمِ.
וַיְדַבֵּ֣ר אֲלֵהֶ֔ם מֶ֚ה מִשְׁפַּ֣ט הָאִ֔ישׁ אֲשֶׁ֥ר עָלָ֖ה לִקְרַאתְכֶ֑ם וַיְדַבֵּ֣ר;אֲלֵיכֶ֔ם הָאֵֽלֶּה הַדְּבָרִ֖ים
الملوك الثاني 1: 8
2Ki.1.8
فَقَالُوا لَهُ: إِنَّهُ رَجُلٌ أَشْعَرُ مُتَنَطِّقٌ بِمِنْطَقَةٍ مِنْ جِلْدٍ عَلَى حَقْوَيْهِ. فَقَالَ: هُوَ إِيلِيَّا التِّشْبِيُّ.
וַיֹּאמְר֣וּ אֵלָ֗יו אִ֚ישׁ בַּ֣עַל;שֵׂעָ֔ר אָז֣וּר וְאֵז֥וֹר ע֖וֹר בְּמָתְנָ֑יו וַיֹּאמַ֕ר הֽוּא אֵלִיָּ֥ה הַתִּשְׁבִּ֖י
الملوك الثاني 1: 9
2Ki.1.9
فَأَرْسَلَ إِلَيْهِ رَئِيسَ خَمْسِينَ مَعَ الْخَمْسِينَ الَّذِينَ لَهُ، فَصَعِدَ إِلَيْهِ وَإِذَا هُوَ جَالِسٌ عَلَى رَأْسِ الْجَبَلِ. فَقَالَ لَهُ: يَا رَجُلَ اللهِ، الْمَلِكُ يَقُولُ انْزِلْ.
וַיִּשְׁלַ֥ח אֵלָ֛יו שַׂר חֲמִשִּׁ֖ים וַחֲמִשָּׁ֑יו וַיַּ֣עַל אֵלָ֗יו וְהִנֵּה֙ יֹשֵׁב֙ עַל רֹ֣אשׁ הָהָ֔ר וַיְדַבֵּ֣ר אֵלָ֔יו אִ֚ישׁ הָֽאֱלֹהִ֔ים הַמֶּ֥לֶךְ דִּבֶּ֖ר רֵֽדָה
الملوك الثاني 1: 9
2Ki.1.9
فَأَرْسَلَ إِلَيْهِ رَئِيسَ خَمْسِينَ مَعَ الْخَمْسِينَ الَّذِينَ لَهُ، فَصَعِدَ إِلَيْهِ وَإِذَا هُوَ جَالِسٌ عَلَى رَأْسِ الْجَبَلِ. فَقَالَ لَهُ: يَا رَجُلَ اللهِ، الْمَلِكُ يَقُولُ انْزِلْ.
וַיִּשְׁלַ֥ח אֵלָ֛יו שַׂר חֲמִשִּׁ֖ים וַחֲמִשָּׁ֑יו וַיַּ֣עַל אֵלָ֗יו וְהִנֵּה֙ יֹשֵׁב֙ עַל רֹ֣אשׁ הָהָ֔ר וַיְדַבֵּ֣ר אֵלָ֔יו אִ֚ישׁ הָֽאֱלֹהִ֔ים הַמֶּ֥לֶךְ דִּבֶּ֖ר רֵֽדָה
الملوك الثاني 1: 9
2Ki.1.9
فَأَرْسَلَ إِلَيْهِ رَئِيسَ خَمْسِينَ مَعَ الْخَمْسِينَ الَّذِينَ لَهُ، فَصَعِدَ إِلَيْهِ وَإِذَا هُوَ جَالِسٌ عَلَى رَأْسِ الْجَبَلِ. فَقَالَ لَهُ: يَا رَجُلَ اللهِ، الْمَلِكُ يَقُولُ انْزِلْ.
וַיִּשְׁלַ֥ח אֵלָ֛יו שַׂר חֲמִשִּׁ֖ים וַחֲמִשָּׁ֑יו וַיַּ֣עַל אֵלָ֗יו וְהִנֵּה֙ יֹשֵׁב֙ עַל רֹ֣אשׁ הָהָ֔ר וַיְדַבֵּ֣ר אֵלָ֔יו אִ֚ישׁ הָֽאֱלֹהִ֔ים הַמֶּ֥לֶךְ דִּבֶּ֖ר רֵֽדָה
الملوك الثاني 1: 10
2Ki.1.10
فَأَجَابَ إِيلِيَّا وَقَالَ لِرَئِيسَ الْخَمْسِينَ: إِنْ كُنْتُ أَنَا رَجُلَ اللهِ، فَلْتَنْزِلْ نَارٌ مِنَ السَّمَاءِ وَتَأْكُلْكَ أَنْتَ وَالْخَمْسِينَ الَّذِينَ لَكَ. فَنَزَلَتْ نَارٌ مِنَ السَّمَاءِ وَأَكَلَتْهُ هُوَ وَالْخَمْسِينَ الَّذِينَ لَهُ.
וַיַּעֲנֶ֣ה אֵלִיָּ֗הוּ וַיְדַבֵּר֮ אֶל;שַׂ֣ר הַחֲמִשִּׁים֒ וְאִם אָ֔נִי אִ֤ישׁ אֱלֹהִים֙ תֵּ֤רֶד אֵשׁ֙ מִן הַשָּׁמַ֔יִם וְתֹאכַ֥ל אֹתְךָ֖ חֲמִשֶּׁ֑יךָ וַתֵּ֤רֶד אֵשׁ֙ מִן הַשָּׁמַ֔יִם וַתֹּ֥אכַל אֹת֖וֹ חֲמִשָּֽׁיו
الملوك الثاني 1: 11
2Ki.1.11
ثُمَّ عَادَ وَأَرْسَلَ إِلَيْهِ رَئِيسَ خَمْسِينَ آخَرَ وَالْخَمْسِينَ الَّذِينَ لَهُ. فَأَجَابَ وَقَالَ لَهُ: يَا رَجُلَ اللهِ، هكَذَا يَقُولُ الْمَلِكُ: أَسْرِعْ وَانْزِلْ.
וַיָּ֜שָׁב וַיִּשְׁלַ֥ח אֵלָ֛יו שַׂר חֲמִשִּׁ֥ים אַחֵ֖ר וַחֲמִשָּׁ֑יו וַיַּ֙עַן֙ וַיְדַבֵּ֣ר אֵלָ֔יו אִ֚ישׁ הָאֱלֹהִ֔ים כֹּֽה אָמַ֥ר הַמֶּ֖לֶךְ מְהֵרָ֥ה רֵֽדָה
الملوك الثاني 1: 11
2Ki.1.11
ثُمَّ عَادَ وَأَرْسَلَ إِلَيْهِ رَئِيسَ خَمْسِينَ آخَرَ وَالْخَمْسِينَ الَّذِينَ لَهُ. فَأَجَابَ وَقَالَ لَهُ: يَا رَجُلَ اللهِ، هكَذَا يَقُولُ الْمَلِكُ: أَسْرِعْ وَانْزِلْ.
וַיָּ֜שָׁב וַיִּשְׁלַ֥ח אֵלָ֛יו שַׂר חֲמִשִּׁ֥ים אַחֵ֖ר וַחֲמִשָּׁ֑יו וַיַּ֙עַן֙ וַיְדַבֵּ֣ר אֵלָ֔יו אִ֚ישׁ הָאֱלֹהִ֔ים כֹּֽה אָמַ֥ר הַמֶּ֖לֶךְ מְהֵרָ֥ה רֵֽדָה
الملوك الثاني 1: 12
2Ki.1.12
فَأَجَابَ إِيلِيَّا وَقَالَ لَهُمْ: إِنْ كُنْتُ أَنَا رَجُلَ اللهِ، فَلْتَنْزِلْ نَارٌ مِنَ السَّمَاءِ وَتَأْكُلْكَ أَنْتَ وَالْخَمْسِينَ الَّذِينَ لَكَ. فَنَزَلَتْ نَارُ اللهِ مِنَ السَّمَاءِ وَأَكَلَتْهُ هُوَ وَالْخَمْسِينَ الَّذِينَ لَهُ.
וַיַּ֣עַן אֵלִיָּה֮ וַיְדַבֵּ֣ר אֲלֵיהֶם֒ אִם אָ֔נִי אִ֤ישׁ הָֽאֱלֹהִים֙ תֵּ֤רֶד אֵשׁ֙ מִן הַשָּׁמַ֔יִם וְתֹאכַ֥ל אֹתְךָ֖ חֲמִשֶּׁ֑יךָ וַתֵּ֤רֶד אֵשׁ אֱלֹהִים֙ מִן הַשָּׁמַ֔יִם וַתֹּ֥אכַל אֹת֖וֹ חֲמִשָּֽׁיו
الملوك الثاني 1: 13
2Ki.1.13
ثُمَّ عَادَ فَأَرْسَلَ رَئِيسَ خَمْسِينَ ثَالِثًا وَالْخَمْسِينَ الَّذِينَ لَهُ. فَصَعِدَ رَئِيسُ الْخَمْسِينَ الثَّالِثُّ وَجَاءَ وَجَثَا عَلَى رُكْبَتَيْهِ أمَامَ إِيلِيَّا، وَتَضَرَّعَ إِلَيْهِ وَقَالَ لَهُ: يَا رَجُلَ اللهِ، لِتُكْرَمْ نَفْسِي وَأَنْفُسُ عَبِيدِكَ هؤُلاَءِ الْخَمْسِينَ فِي عَيْنَيْكَ.
וַיָּ֗שָׁב וַיִּשְׁלַ֛ח שַׂר חֲמִשִּׁ֥ים שְׁלִשִׁ֖ים וַחֲמִשָּׁ֑יו וַיַּ֡עַל שַׂר הַחֲמִשִּׁ֨ים הַשְּׁלִישִׁ֜י וַיָּבֹא֩ וַיִּכְרַ֥ע עַל בִּרְכָּ֣יו לְנֶ֣גֶד אֵלִיָּ֗הוּ וַיִּתְחַנֵּ֤ן אֵלָיו֙ וַיְדַבֵּ֣ר אֵלָ֔יו אִ֚ישׁ הָֽאֱלֹהִ֔ים תִּֽיקַר;נָ֣א נַפְשִׁ֗י וְנֶ֨פֶשׁ עֲבָדֶ֥יךָֽ אֵ֛לֶּה חֲמִשִּׁ֖ים בְּעֵינֶֽיךָ
الملوك الثاني 1: 13
2Ki.1.13
ثُمَّ عَادَ فَأَرْسَلَ رَئِيسَ خَمْسِينَ ثَالِثًا وَالْخَمْسِينَ الَّذِينَ لَهُ. فَصَعِدَ رَئِيسُ الْخَمْسِينَ الثَّالِثُّ وَجَاءَ وَجَثَا عَلَى رُكْبَتَيْهِ أمَامَ إِيلِيَّا، وَتَضَرَّعَ إِلَيْهِ وَقَالَ لَهُ: يَا رَجُلَ اللهِ، لِتُكْرَمْ نَفْسِي وَأَنْفُسُ عَبِيدِكَ هؤُلاَءِ الْخَمْسِينَ فِي عَيْنَيْكَ.
וַיָּ֗שָׁב וַיִּשְׁלַ֛ח שַׂר חֲמִשִּׁ֥ים שְׁלִשִׁ֖ים וַחֲמִשָּׁ֑יו וַיַּ֡עַל שַׂר הַחֲמִשִּׁ֨ים הַשְּׁלִישִׁ֜י וַיָּבֹא֩ וַיִּכְרַ֥ע עַל בִּרְכָּ֣יו לְנֶ֣גֶד אֵלִיָּ֗הוּ וַיִּתְחַנֵּ֤ן אֵלָיו֙ וַיְדַבֵּ֣ר אֵלָ֔יו אִ֚ישׁ הָֽאֱלֹהִ֔ים תִּֽיקַר;נָ֣א נַפְשִׁ֗י וְנֶ֨פֶשׁ עֲבָדֶ֥יךָֽ אֵ֛לֶּה חֲמִשִּׁ֖ים בְּעֵינֶֽיךָ
الملوك الثاني 1: 15
2Ki.1.15
فَقَالَ مَلاَكُ الرَّبِّ لإِيلِيَّا: انْزِلْ مَعَهُ. لاَ تَخَفْ مِنْهُ. فَقَامَ وَنَزَلَ مَعَهُ إِلَى الْمَلِكِ.
וַיְדַבֵּ֞ר מַלְאַ֤ךְ יְהוָה֙ אֶל;אֵ֣לִיָּ֔הוּ רֵ֣ד אוֹת֔וֹ אַל תִּירָ֖א מִפָּנָ֑יו וַיָּ֛קָם וַיֵּ֥רֶד אוֹת֖וֹ אֶל הַמֶּֽלֶךְ
الملوك الثاني 1: 15
2Ki.1.15
فَقَالَ مَلاَكُ الرَّبِّ لإِيلِيَّا: انْزِلْ مَعَهُ. لاَ تَخَفْ مِنْهُ. فَقَامَ وَنَزَلَ مَعَهُ إِلَى الْمَلِكِ.
וַיְדַבֵּ֞ר מַלְאַ֤ךְ יְהוָה֙ אֶל;אֵ֣לִיָּ֔הוּ רֵ֣ד אוֹת֔וֹ אַל תִּירָ֖א מִפָּנָ֑יו וַיָּ֛קָם וַיֵּ֥רֶד אוֹת֖וֹ אֶל הַמֶּֽלֶךְ
الملوك الثاني 1: 16
2Ki.1.16
وَقَالَ لَهُ: هكَذَا قَالَ الرَّبُّ: مِنْ أَجْلِ أَنَّكَ أَرْسَلْتَ رُسُلاً لِتَسْأَلَ بَعْلَ زَبُوبَ إِلهَ عَقْرُونَ، أَلَيْسَ لأَنَّهُ لاَ يُوجَدُ فِي إِسْرَائِيلَ إِلهٌ لِتَسْأَلَ عَنْ كَلاَمِهِ. لِذلِكَ السَّرِيرُ الَّذِي صَعِدْتَ عَلَيْهِ لاَ تَنْزِلُ عَنْهُ بَلْ مَوْتًا تَمُوتُ.
וַיְדַבֵּ֨ר אֵלָ֜יו כֹּֽה אָמַ֣ר יְהוָ֗ה אֲשֶׁר;יַ֜עַן שָׁלַ֣חְתָּ מַלְאָכִים֮ לִדְרֹשׁ֮ בְּבַ֣עַל זְבוּב֮ אֱלֹהֵ֣י עֶקְרוֹן֒ הַֽמִבְּלִ֤י אֵין בְּיִשְׂרָאֵ֔ל אֱלֹהִים֙ לִדְרֹ֖שׁ בִּדְבָר֑וֹ לָ֠כֵן הַמִּטָּ֞ה אֲשֶׁר עָלִ֥יתָ שָּׁ֛ם לֹֽא תֵרֵ֥ד מִמֶּ֖נָּה כִּֽי מ֥וֹת תָּמֽוּת
الملوك الثاني 2: 2
2Ki.2.2
فَقَالَ إِيلِيَّا لأَلِيشَعَ: امْكُثْ هُنَا لأَنَّ الرَّبَّ قَدْ أَرْسَلَنِي إِلَى بَيْتِ إِيلَ. فَقَالَ أَلِيشَعُ: حَيٌّ هُوَ الرَّبُّ، وَحَيَّةٌ هِيَ نَفْسُكَ، إِنِّي لاَ أَتْرُكُكَ. وَنَزَلاَ إِلَى بَيْتِ إِيلَ.
וַיֹּאמֶר֩ אֵלִיָּ֨הוּ אֶל;אֱלִישָׁ֜ע שֵֽׁב;נָ֣א פֹ֗ה כִּ֤י יְהוָה֙ שְׁלָחַ֣נִי עַד בֵּֽית אֵ֔ל וַיֹּ֣אמֶר אֱלִישָׁ֔ע חַי יְהוָ֥ה וְחֵֽי נַפְשְׁךָ֖ אִם אֶעֶזְבֶ֑ךָּ וַיֵּרְד֖וּ בֵּֽית אֵֽל
الملوك الثاني 2: 3
2Ki.2.3
فَخَرَجَ بَنُو الأَنْبِيَاءِ الَّذِينَ فِي بَيْتِ إِيلَ إِلَى أَلِيشَعَ وَقَالُوا لَهُ: أَتَعْلَمُ أَنَّهُ الْيَوْمَ يَأْخُذُ الرَّبُّ سَيِّدَكَ مِنْ عَلَى رَأْسِكَ. فَقَالَ: نَعَمْ، إِنِّي أَعْلَمُ فَاصْمُتُوا.
וַיֵּצְא֨וּ בְנֵֽי הַנְּבִיאִ֥ים אֲשֶׁר בֵּֽית אֵל֮ אֶל אֱלִישָׁע֒ וַיֹּאמְר֣וּ אֵלָ֔יו הֲיָדַ֕עְתָּ כִּ֣י הַיּ֗וֹם לֹקֵ֥חַ יְהוָ֛ה אֲדֹנֶ֖יךָ מֵעַ֣ל רֹאשֶׁ֑ךָ וַיֹּ֛אמֶר גַּם אֲנִ֥י יָדַ֖עְתִּי הֶחֱשֽׁוּ
الملوك الثاني 2: 3
2Ki.2.3
فَخَرَجَ بَنُو الأَنْبِيَاءِ الَّذِينَ فِي بَيْتِ إِيلَ إِلَى أَلِيشَعَ وَقَالُوا لَهُ: أَتَعْلَمُ أَنَّهُ الْيَوْمَ يَأْخُذُ الرَّبُّ سَيِّدَكَ مِنْ عَلَى رَأْسِكَ. فَقَالَ: نَعَمْ، إِنِّي أَعْلَمُ فَاصْمُتُوا.
וַיֵּצְא֨וּ בְנֵֽי הַנְּבִיאִ֥ים אֲשֶׁר בֵּֽית אֵל֮ אֶל אֱלִישָׁע֒ וַיֹּאמְר֣וּ אֵלָ֔יו הֲיָדַ֕עְתָּ כִּ֣י הַיּ֗וֹם לֹקֵ֥חַ יְהוָ֛ה אֲדֹנֶ֖יךָ מֵעַ֣ל רֹאשֶׁ֑ךָ וַיֹּ֛אמֶר גַּם אֲנִ֥י יָדַ֖עְתִּי הֶחֱשֽׁוּ