المعنى المختصر للكلمة
kiy:
(by implication) very widely used as a relative conjunction or adverb (as below)
اللفظ الأصلي
כִּי
نوع الكلمة
Conjunction
طريقة النطق
kiy
(kee)
تكرار الورود في الكتاب
4395
مرة في الكتاب
أصل الكلمة وجذرها
a primitive particle (the full form of the prepositional prefix) indicating causal relations of all kinds, antecedent or consequent;
المعنى والشرح المفصل
1
(by implication) very widely used as a relative conjunction or adverb (as below)
2
often largely modified by other particles annexed
الإنجليزية — KJV Translation Tags
and
+ (forasmuch, inasmuch, where-) as
assured(-ly)
+ but
certainly
doubtless
+ else
even
+ except
for
how
(because, in, so, than) that
+ nevertheless
now
rightly
seeing
since
surely
then
therefore
+ (al-) though
+ till
truly
+ until
when
whether
while
whom
yea
yet
أشهر ترجمات الكلمة في ترجمة سميث وفان دايك
أشكال الكلمة في النص الأصلي:
כִּֽי (1286×)
כִּ֣י (730×)
כִּ֥י (473×)
כִּ֤י (372×)
כִּי (357×)
כִּ֛י (141×)
כִּ֚י (129×)
כִּי֩ (96×)
شواهد ورود الكلمة في الكتاب المقدس (4395 آية)
شواهد الآيات في أسفار الكتاب المقدس
الملوك الأول 13: 9
1Ki.13.9
لأَنِّي هكَذَا أُوصِيتُ بِكَلاَمِ الرَّبِّ قَائِلاً: لاَ تَأْكُلْ خُبْزًا وَلاَ تَشْرَبْ مَاءً وَلاَ تَرْجعْ فِي الطَّرِيقِ الَّذِي ذَهَبْتَ فِيهِ.
כִּֽי כֵ֣ן צִוָּ֣ה;אֹתִ֗י בִּדְבַ֤ר יְהוָה֙ לֵאמֹ֔ר לֹא תֹ֥אכַל לֶ֖חֶם וְלֹ֣א תִשְׁתֶּה מָּ֑יִם וְלֹ֣א תָשׁ֔וּב בַּדֶּ֖רֶךְ אֲשֶׁ֥ר הָלָֽכְתָּ
الملوك الأول 13: 17
1Ki.13.17
لأَنَّهُ قِيلَ لِي بِكَلاَمِ الرَّبِّ: لاَ تَأْكُلْ خُبْزًا وَلاَ تَشْرَبْ هُنَاكَ مَاءً. وَلاَ تَرْجعْ سَائِرًا فِي الطَّرِيقِ الَّذِي ذَهَبْتَ فِيهِ.
כִּֽי דָבָ֤ר אֵלַי֙ בִּדְבַ֣ר יְהוָ֔ה לֹֽא תֹאכַ֣ל לֶ֔חֶם וְלֹֽא תִשְׁתֶּ֥ה שָׁ֖ם מָ֑יִם לֹא תָשׁ֣וּב לָלֶ֔כֶת בַּדֶּ֖רֶךְ אֲשֶׁר הָלַ֥כְתָּ בָּֽהּ
الملوك الأول 13: 21
1Ki.13.21
فَصَاحَ إِلَى رَجُلِ اللهِ الَّذِي جَاءَ مِنْ يَهُوذَا قَائِلاً: هكَذَا قَالَ الرَّبُّ: مِنْ أَجْلِ أَنَّكَ خَالَفْتَ قَوْلَ الرَّبِّ وَلَمْ تَحْفَظِ الْوَصِيَّةَ الَّتِي أَوْصَاكَ بِهَا الرَّبُّ إِلهُكَ،
וַיִּקְרָ֞א אֶל אִ֣ישׁ הָאֱלֹהִ֗ים אֲשֶׁר בָּ֤א מִֽיהוּדָה֙ לֵאמֹ֔ר כֹּ֖ה אָמַ֣ר יְהוָ֑ה יַ֗עַן כִּ֤י מָרִ֙יתָ֙ פִּ֣י יְהוָ֔ה וְלֹ֤א שָׁמַ֙רְתָּ֙ הַמִּצְוָ֔ה אֲשֶׁ֥ר צִוְּךָ֖ יְהוָ֥ה אֱלֹהֶֽיךָ
الملوك الأول 13: 32
1Ki.13.32
لأَنَّهُ تَمَامًا سَيَتِمُّ الْكَلاَمُ الَّذِي نَادَى بِهِ بِكَلاَمِ الرَّبِّ نَحْوَ الْمَذْبَحِ الَّذِي فِي بَيْتِ إِيلَ، وَنَحْوَ جَمِيعِ بُيُوتِ الْمُرْتَفَعَاتِ الَّتِي فِي مُدُنِ السَّامِرَةِ.
כִּי֩ הָיֹ֨ה יִהְיֶ֜ה הַדָּבָ֗ר אֲשֶׁ֤ר קָרָא֙ בִּדְבַ֣ר יְהוָ֔ה עַל הַמִּזְבֵּ֖חַ אֲשֶׁ֣ר בְּבֵֽית אֵ֑ל וְעַל֙ כָּל בָּתֵּ֣י הַבָּמ֔וֹת אֲשֶׁ֖ר בְּעָרֵ֥י שֹׁמְרֽוֹן
الملوك الأول 14: 2
1Ki.14.2
فَقَالَ يَرُبْعَامُ لامْرَأَتِهِ: قُومِي غَيِّرِي شَكْلَكِ حَتَّى لاَ يَعْلَمُوا أَنَّكِ امْرَأَةُ يَرُبْعَامَ وَاذْهَبِي إِلَى شِيلُوهَ. هُوَذَا هُنَاكَ أَخِيَّا النَّبِيُّ الَّذِي قَالَ عَنِّي إِنِّي أَمْلِكُ عَلَى هذَا الشَّعْبِ.
וַיֹּ֨אמֶר יָרָבְעָ֜ם לְאִשְׁתּ֗וֹ ק֤וּמִי;נָא֙ וְהִשְׁתַּנִּ֔ית וְלֹ֣א יֵֽדְע֔וּ כִּי;אַ֖תְּ אֵ֣שֶׁת יָרָבְעָ֑ם וְהָלַ֣כְתְּ שִׁלֹ֗ה הִנֵּה שָׁם֙ אֲחִיָּ֣ה הַנָּבִ֔יא הֽוּא דִבֶּ֥ר עָלַ֛י לְמֶ֖לֶךְ עַל הַזֶּֽה הָעָ֥ם
الملوك الأول 14: 4
1Ki.14.4
فَفَعَلَتِ امْرَأَةُ يَرُبْعَامَ هكَذَا، وَقَامَتْ وَذَهَبَتْ إِلَى شِيلُوهَ وَدَخَلَتْ بَيْتَ أَخِيَّا. وَكَانَ أَخِيَّا لاَ يَقْدِرُ أَنْ يُبْصِرَ لأَنَّهُ قَدْ قَامَتْ عَيْنَاهُ بِسَبَبِ شَيْخُوخَتِهِ.
וַתַּ֤עַשׂ אֵ֣שֶׁת יָרָבְעָ֔ם כֵּן֙ וַתָּ֙קָם֙ וַתֵּ֣לֶךְ שִׁלֹ֔ה וַתָּבֹ֖א בֵּ֣ית אֲחִיָּ֑ה וַאֲחִיָּ֙הוּ֙ לֹֽא יָכֹ֣ל לִרְא֔וֹת כִּ֛י קָ֥מוּ עֵינָ֖יו מִשֵּׂיבֽוֹ
الملوك الأول 14: 5
1Ki.14.5
وَقَالَ الرَّبُّ لأَخِيَّا: هُوَذَا امْرَأَةُ يَرُبْعَامَ آتِيَةٌ لِتَسْأَلَ مِنْكَ شَيْئًا مِنْ جِهَةِ ابْنِهَا لأَنَّهُ مَرِيضٌ. فَقُلْ لَهَا: كَذَا وَكَذَا، فَإِنَّهَا عِنْدَ دُخُولِهَا تَتَنَكَّرُ.
אָמַ֣ר וַיהוָ֞ה אֶל;אֲחִיָּ֗הוּ הִנֵּ֣ה אֵ֣שֶׁת יָרָבְעָ֡ם בָּאָ֣ה לִדְרֹשׁ֩ מֵעִמְּךָ֤ דָּבָ֨ר אֶל בְּנָהּ֙ כִּֽי חֹלֶ֣ה תְּדַבֵּ֣ר אֵלֶ֑יהָ כָּזֹ֥ה וְכָזֶ֖ה ה֔וּא וִיהִ֣י כְבֹאָ֔הּ מִתְנַכֵּרָֽה
الملوك الأول 14: 11
1Ki.14.11
مَنْ مَاتَ لِيَرُبْعَامَ فِي الْمَدِينَةِ تَأْكُلُهُ الْكِلاَبُ، وَمَنْ مَاتَ فِي الْحَقْلِ تَأْكُلُهُ طُيُورُ السَّمَاءِ، لأَنَّ الرَّبَّ تَكَلَّمَ.
הַמֵּ֨ת לְיָֽרָבְעָ֤ם בָּעִיר֙ יֹאכְל֣וּ הַכְּלָבִ֔ים וְהַמֵּת֙ בַּשָּׂדֶ֔ה יֹאכְל֖וּ ע֣וֹף הַשָּׁמָ֑יִם כִּ֥י יְהוָ֖ה דִּבֵּֽר
الملوك الأول 14: 13
1Ki.14.13
وَيَنْدُبُهُ جَمِيعُ إِسْرَائِيلَ وَيَدْفِنُونَهُ، لأَنَّ هذَا وَحْدَهُ مِنْ يَرُبْعَامَ يَدْخُلُ الْقَبْرَ، لأَنَّهُ وُجِدَ فِيهِ أَمْرٌ صَالِحٌ نَحْوَ الرَّبِّ إِلهِ إِسْرَائِيلَ فِي بَيْتِ يَرُبْعَامَ.
וְסָֽפְדוּ;ל֤וֹ כָל יִשְׂרָאֵל֙ וְקָבְר֣וּ;אֹת֔וֹ כִּֽי זֶ֣ה לְבַדּ֔וֹ לְיָרָבְעָ֖ם יָבֹ֥א קָ֑בֶר יַ֣עַן נִמְצָא ב֞וֹ דָּבָ֣ר ט֗וֹב אֶל יְהוָ֛ה אֱלֹהֵ֥י יִשְׂרָאֵ֖ל בְּבֵ֥ית יָרָבְעָֽם
الملوك الأول 15: 4
1Ki.15.4
وَلكِنْ لأَجْلِ دَاوُدَ أَعْطَاهُ الرَّبُّ إِلهُهُ سِرَاجًا فِي أُورُشَلِيمَ، إِذْ أَقَامَ ابْنَهُ بَعْدَهُ وَثَبَّتَ أُورُشَلِيمَ.
כִּ֚י לְמַ֣עַן דָּוִ֔ד נָתַן֩;ל֛וֹ יְהוָ֨ה אֱלֹהָ֥יו נִ֖יר בִּירוּשָׁלִָ֑ם לְהָקִ֤ים בְּנוֹ֙ אַחֲרָ֔יו וּֽלְהַעֲמִ֖יד יְרוּשָׁלִָֽם
الملوك الأول 16: 18
1Ki.16.18
وَلَمَّا رَأَى زِمْرِي أَنَّ الْمَدِينَةَ قَدْ أُخِذَتْ، دَخَلَ إِلَى قَصْرِ بَيْتِ الْمَلِكِ وَأَحْرَقَ عَلَى نَفْسِهِ بَيْتَ الْمَلِكِ بِالنَّارِ، فَمَاتَ
וַיְהִ֞י כִּרְא֤וֹת זִמְרִי֙ הָעִ֔יר כִּֽי נִלְכְּדָ֣ה וַיָּבֹ֖א אֶל אַרְמ֣וֹן בֵּית הַמֶּ֑לֶךְ וַיִּשְׂרֹ֨ף עָלָ֧יו בֵּֽית מֶ֛לֶךְ בָּאֵ֖שׁ וַיָּמֹֽת
الملوك الأول 17: 1
1Ki.17.1
وَقَالَ إِيلِيَّا التِّشْبِيُّ مِنْ مُسْتَوْطِنِي جِلْعَادَ لأَخْآبَ: حَيٌّ هُوَ الرَّبُّ إِلهُ إِسْرَائِيلَ الَّذِي وَقَفْتُ أَمَامَهُ، إِنَّهُ لاَ يَكُونُ طَلٌّ وَلاَ مَطَرٌ فِي هذِهِ السِّنِينَ إِلاَّ عِنْدَ قَوْلِي.
וַיֹּאמֶר֩ אֵלִיָּ֨הוּ הַתִּשְׁבִּ֜י אֶל מִתֹּשָׁבֵ֣י גִלְעָד֮ אַחְאָב֒ חַי יְהוָ֞ה אֱלֹהֵ֤י יִשְׂרָאֵל֙ אֲשֶׁ֣ר עָמַ֣דְתִּי לְפָנָ֔יו אִם יִהְיֶ֛ה טַ֣ל וּמָטָ֑ר הָאֵ֖לֶּה הַשָּׁנִ֥ים כִּ֖י;אִם לְפִ֥י;דְבָרִֽי
الملوك الأول 17: 7
1Ki.17.7
وَكَانَ بَعْدَ مُدَّةٍ مِنَ الزَّمَانِ أَنَّ النَّهْرَ يَبِسَ، لأَنَّهُ لَمْ يَكُنْ مَطَرٌ فِي الأَرْضِ.
וַיְהִ֛י מִקֵּ֥ץ יָמִ֖ים הַנָּ֑חַל וַיִּיבַ֣שׁ כִּ֛י לֹֽא הָיָ֥ה גֶ֖שֶׁם בָּאָֽרֶץ
الملوك الأول 17: 12
1Ki.17.12
فَقَالَتْ: حَيٌّ هُوَ الرَّبُّ إِلهُكَ، إِنَّهُ لَيْسَتْ عِنْدِي كَعْكَةٌ، وَلكِنْ مِلْءُ كَفّ مِنَ الدَّقِيقِ فِي الْكُوَّارِ، وَقَلِيلٌ مِنَ الزَّيْتِ فِي الْكُوزِ، وَهأَنَذَا أَقُشُّ عُودَيْنِ لآتِيَ وَأَعْمَلَهُ لِي وَلابْنِي لِنَأْكُلَهُ ثُمَّ نَمُوتُ.
וַתֹּ֗אמֶר חַי יְהוָ֤ה אֱלֹהֶ֙יךָ֙ אִם יֶשׁ;לִ֣י מָע֔וֹג כִּ֣י;אִם מְלֹ֤א כַף קֶ֙מַח֙ בַּכַּ֔ד וּמְעַט שֶׁ֖מֶן בַּצַּפָּ֑חַת וְהִנְנִ֨י מְקֹשֶׁ֜שֶׁת שְׁנַ֣יִם;עֵצִ֗ים וּבָ֙אתִי֙ וַעֲשִׂיתִ֙יהוּ֙ לִ֣י וְלִבְנִ֔י וַאֲכַלְנֻ֖הוּ וָמָֽתְנוּ
الملوك الأول 17: 14
1Ki.17.14
لأَنَّهُ هكَذَا قَالَ الرَّبُّ إِلهُ إِسْرَائِيلَ: إِنَّ كُوَّارَ الدَّقِيقِ لاَ يَفْرُغُ، وَكُوزَ الزَّيْتِ لاَ يَنْقُصُ، إِلَى الْيَوْمِ الَّذِي فِيهِ يُعْطِي الرَّبُّ مَطَرًا عَلَى وَجْهِ الأَرْضِ.
כִּ֣י כֹה֩ אָמַ֨ר יְהוָ֜ה אֱלֹהֵ֣י יִשְׂרָאֵ֗ל כַּ֤ד הַקֶּ֙מַח֙ לֹ֣א תִכְלָ֔ה וְצַפַּ֥חַת הַשֶּׁ֖מֶן לֹ֣א תֶחְסָ֑ר עַ֠ד י֧וֹם תֵּת יְהוָ֛ה גֶּ֖שֶׁם עַל פְּנֵ֥י הָאֲדָמָֽה
الملوك الأول 17: 24
1Ki.17.24
فَقَالَتِ الْمَرْأَةُ لإِيلِيَّا: هذَا الْوَقْتَ عَلِمْتُ أَنَّكَ رَجُلُ اللهِ، وَأَنَّ كَلاَمَ الرَّبِّ فِي فَمِكَ حَقٌّ.
וַתֹּ֤אמֶר הָֽאִשָּׁה֙ אֶל;אֵ֣לִיָּ֔הוּ זֶ֣ה עַתָּה֙ יָדַ֔עְתִּי כִּ֛י;אָ֑תָּה אִ֥ישׁ אֱלֹהִ֖ים וּדְבַר יְהוָ֥ה בְּפִ֖יךָ אֱמֶֽת
الملوك الأول 18: 9
1Ki.18.9
فَقَالَ: مَا هِيَ خَطِيَّتِي حَتَّى إِنَّكَ تَدْفَعُ عَبْدَكَ لِيَدِ أَخْآبَ لِيُمِيتَنِي.
וַיֹּ֖אמֶר מֶ֣ה חָטָ֑אתִי כִּֽי אַתָּ֞ה נֹתֵ֧ן עַבְדְּךָ֛ בְּיַד אַחְאָ֖ב לַהֲמִיתֵֽנִי
الملوك الأول 18: 10
1Ki.18.10
حَيٌّ هُوَ الرَّبُّ إِلهُكَ، إِنَّهُ لاَ تُوجَدُ أُمَّةٌ وَلاَ مَمْلَكَةٌ لَمْ يُرْسِلْ سَيِّدِي إِلَيْهَا لِيُفَتِّشَ عَلَيْكَ، وَكَانُوا يَقُولُونَ: إِنَّهُ لاَ يُوجَدُ. وَكَانَ يَسْتَحْلِفُ الْمَمْلَكَةَ وَالأُمَّةَ أَنَّهُمْ لَمْ يَجِدُوكَ.
חַ֣י יְהוָ֣ה אֱלֹהֶ֗יךָ אִם יֶשׁ גּ֤וֹי וּמַמְלָכָה֙ לֹֽא שָׁלַ֨ח אֲדֹנִ֥י שָׁם֙ לְבַקֶּשְׁךָ֔ וְאָמְר֖וּ אָ֑יִן וְהִשְׁבִּ֤יעַ הַמַּמְלָכָה֙ הַגּ֔וֹי כִּ֖י לֹ֥א יִמְצָאֶֽכָּה
الملوك الأول 18: 15
1Ki.18.15
فَقَالَ إِيلِيَّا: حَيٌّ هُوَ رَبُّ الْجُنُودِ الَّذِي أَنَا وَاقِفٌ أَمَامَهُ، إِنِّي الْيَوْمَ أَتَرَاءَى لَهُ.
וַיֹּ֙אמֶר֙ אֵֽלִיָּ֔הוּ חַ֚י יְהוָ֣ה צְבָא֔וֹת אֲשֶׁ֥ר עָמַ֖דְתִּי לְפָנָ֑יו כִּ֥י הַיּ֖וֹם אֵרָאֶ֥ה אֵלָֽיו
الملوك الأول 18: 18
1Ki.18.18
فَقَالَ: لَمْ أُكَدِّرْ إِسْرَائِيلَ، بَلْ أَنْتَ وَبَيْتُ أَبِيكَ بِتَرْكِكُمْ وَصَايَا الرَّبِّ وَبِسَيْرِكَ وَرَاءَ الْبَعْلِيمِ.
וַיֹּ֗אמֶר לֹ֤א עָכַ֙רְתִּי֙ יִשְׂרָאֵ֔ל כִּ֥י;אִם אַתָּ֖ה וּבֵ֣ית אָבִ֑יךָ בַּֽעֲזָבְכֶם֙ מִצְוֹ֣ת יְהוָ֔ה וַתֵּ֖לֶךְ אַחֲרֵ֥י הַבְּעָלִֽים
الملوك الأول 18: 25
1Ki.18.25
فَقَالَ إِيلِيَّا لأَنْبِيَاءِ الْبَعْلِ: اخْتَارُوا لأَنْفُسِكُمْ ثَوْرًا وَاحِدًا وَقَرِّبُوا أَوَّلاً، لأَنَّكُمْ أَنْتُمُ الأَكْثَرُ، وَادْعُوا بِاسْمِ آلِهَتِكُمْ، وَلكِنْ لاَ تَضَعُوا نَارًا.
וַיֹּ֨אמֶר אֵלִיָּ֜הוּ לִנְבִיאֵ֣י הַבַּ֗עַל בַּחֲר֨וּ לָכֶ֜ם הַפָּ֤ר הָֽאֶחָד֙ וַעֲשׂ֣וּ רִאשֹׁנָ֔ה כִּ֥י אַתֶּ֖ם הָרַבִּ֑ים וְקִרְאוּ֙ בְּשֵׁ֣ם אֱלֹהֵיכֶ֔ם לֹ֥א תָשִֽׂימוּ וְאֵ֖שׁ
الملوك الأول 18: 27
1Ki.18.27
وَعِنْدَ الظُّهْرِ سَخِرَ بِهِمْ إِيلِيَّا وَقَالَ: ادْعُوا بِصَوْتٍ عَال لأَنَّهُ إِلهٌ. لَعَلَّهُ مُسْتَغْرِقٌ أَوْ فِي خَلْوَةٍ أَوْ فِي سَفَرٍ. أَوْ لَعَلَّهُ نَائِمٌ فَيَتَنَبَّهَ.
וַיְהִ֨י בַֽצָּהֳרַ֜יִם וַיְהַתֵּ֧ל בָּהֶ֣ם אֵלִיָּ֗הוּ וַיֹּ֙אמֶר֙ קִרְא֤וּ בְקוֹל גָּדוֹל֙ כִּֽי;ה֔וּא אֱלֹהִ֣ים כִּ֣י שִׂ֧יחַ וְכִֽי שִׂ֛יג;ל֖וֹ וְכִֽי דֶ֣רֶךְ;ל֑וֹ אוּלַ֛י;ה֖וּא יָשֵׁ֥ן וְיִקָֽץ
الملوك الأول 18: 27
1Ki.18.27
وَعِنْدَ الظُّهْرِ سَخِرَ بِهِمْ إِيلِيَّا وَقَالَ: ادْعُوا بِصَوْتٍ عَال لأَنَّهُ إِلهٌ. لَعَلَّهُ مُسْتَغْرِقٌ أَوْ فِي خَلْوَةٍ أَوْ فِي سَفَرٍ. أَوْ لَعَلَّهُ نَائِمٌ فَيَتَنَبَّهَ.
וַיְהִ֨י בַֽצָּהֳרַ֜יִם וַיְהַתֵּ֧ל בָּהֶ֣ם אֵלִיָּ֗הוּ וַיֹּ֙אמֶר֙ קִרְא֤וּ בְקוֹל גָּדוֹל֙ כִּֽי;ה֔וּא אֱלֹהִ֣ים כִּ֣י שִׂ֧יחַ וְכִֽי שִׂ֛יג;ל֖וֹ וְכִֽי דֶ֣רֶךְ;ל֑וֹ אוּלַ֛י;ה֖וּא יָשֵׁ֥ן וְיִקָֽץ
الملوك الأول 18: 27
1Ki.18.27
وَعِنْدَ الظُّهْرِ سَخِرَ بِهِمْ إِيلِيَّا وَقَالَ: ادْعُوا بِصَوْتٍ عَال لأَنَّهُ إِلهٌ. لَعَلَّهُ مُسْتَغْرِقٌ أَوْ فِي خَلْوَةٍ أَوْ فِي سَفَرٍ. أَوْ لَعَلَّهُ نَائِمٌ فَيَتَنَبَّهَ.
וַיְהִ֨י בַֽצָּהֳרַ֜יִם וַיְהַתֵּ֧ל בָּהֶ֣ם אֵלִיָּ֗הוּ וַיֹּ֙אמֶר֙ קִרְא֤וּ בְקוֹל גָּדוֹל֙ כִּֽי;ה֔וּא אֱלֹהִ֣ים כִּ֣י שִׂ֧יחַ וְכִֽי שִׂ֛יג;ל֖וֹ וְכִֽי דֶ֣רֶךְ;ל֑וֹ אוּלַ֛י;ה֖וּא יָשֵׁ֥ן וְיִקָֽץ
الملوك الأول 18: 27
1Ki.18.27
وَعِنْدَ الظُّهْرِ سَخِرَ بِهِمْ إِيلِيَّا وَقَالَ: ادْعُوا بِصَوْتٍ عَال لأَنَّهُ إِلهٌ. لَعَلَّهُ مُسْتَغْرِقٌ أَوْ فِي خَلْوَةٍ أَوْ فِي سَفَرٍ. أَوْ لَعَلَّهُ نَائِمٌ فَيَتَنَبَّهَ.
וַיְהִ֨י בַֽצָּהֳרַ֜יִם וַיְהַתֵּ֧ל בָּהֶ֣ם אֵלִיָּ֗הוּ וַיֹּ֙אמֶר֙ קִרְא֤וּ בְקוֹל גָּדוֹל֙ כִּֽי;ה֔וּא אֱלֹהִ֣ים כִּ֣י שִׂ֧יחַ וְכִֽי שִׂ֛יג;ל֖וֹ וְכִֽי דֶ֣רֶךְ;ל֑וֹ אוּלַ֛י;ה֖וּא יָשֵׁ֥ן וְיִקָֽץ
الملوك الأول 18: 36
1Ki.18.36
وَكَانَ عِنْدَ إِصْعَادِ التَّقْدِمَةِ أَنَّ إِيلِيَّا النَّبِيَّ تَقَدَّمَ وَقَالَ: أَيُّهَا الرَّبُّ إِلهُ إِبْرَاهِيمَ وَإِسْحَاقَ وَإِسْرَائِيلَ، لِيُعْلَمِ الْيَوْمَ أَنَّكَ أَنْتَ اللهُ فِي إِسْرَائِيلَ، وَأَنِّي أَنَا عَبْدُكَ، وَبِأَمْرِكَ قَدْ فَعَلْتُ كُلَّ هذِهِ الأُمُورِ.
וַיְהִ֣י בַּעֲל֣וֹת הַמִּנְחָ֗ה אֵלִיָּ֣הוּ הַנָּבִיא֮ וַיִּגַּ֞שׁ וַיֹּאמַר֒ יְהוָ֗ה אֱלֹהֵי֙ אַבְרָהָם֙ יִצְחָ֣ק וְיִשְׂרָאֵ֔ל יִוָּדַ֗ע הַיּ֣וֹם כִּֽי אַתָּ֧ה אֱלֹהִ֛ים בְּיִשְׂרָאֵ֖ל וַאֲנִ֣י עַבְדֶּ֑ךָ וּבִדְבָרְךָ֣ עָשִׂ֔יתִי כָּל הָאֵֽלֶּה הַדְּבָרִ֖ים
الملوك الأول 18: 37
1Ki.18.37
اسْتَجِبْنِي يَا رَبُّ اسْتَجِبْنِي، لِيَعْلَمَ هذَا الشَّعْبُ أَنَّكَ أَنْتَ الرَّبُّ الإِلهُ، وَأَنَّكَ أَنْتَ حَوَّلْتَ قُلُوبَهُمْ رُجُوعًا.
עֲנֵ֤נִי יְהוָה֙ עֲנֵ֔נִי וְיֵֽדְעוּ֙ הַזֶּ֔ה הָעָ֣ם כִּֽי אַתָּ֥ה יְהוָ֖ה הָאֱלֹהִ֑ים וְאַתָּ֛ה הֲסִבֹּ֥תָ לִבָּ֖ם אֲחֹרַנִּֽית
الملوك الأول 18: 41
1Ki.18.41
وَقَالَ إِيلِيَّا لأَخْآبَ: اصْعَدْ كُلْ وَاشْرَبْ، لأَنَّهُ حِسُّ دَوِيِّ مَطَرٍ.
וַיֹּ֤אמֶר אֵלִיָּ֙הוּ֙ לְאַחְאָ֔ב עֲלֵ֖ה אֱכֹ֣ל וּשְׁתֵ֑ה כִּי ק֖וֹל הֲמ֥וֹן הַגָּֽשֶׁם
الملوك الأول 19: 2
1Ki.19.2
فَأَرْسَلَتْ إِيزَابَلُ رَسُولاً إِلَى إِيلِيَّا تَقُولُ: هكَذَا تَفْعَلُ الآلِهَةُ وَهكَذَا تَزِيدُ، إِنْ لَمْ أَجْعَلْ نَفْسَكَ كَنَفْسِ وَاحِدٍ مِنْهُمْ فِي نَحْوِ هذَا الْوَقْتِ غَدًا.
וַתִּשְׁלַ֤ח אִיזֶ֙בֶל֙ מַלְאָ֔ךְ אֶל אֵלִיָּ֖הוּ לֵאמֹ֑ר כֹּֽה יַעֲשׂ֤וּן אֱלֹהִים֙ וְכֹ֣ה יוֹסִפ֔וּן כִּֽי אָשִׂ֣ים נַפְשְׁךָ֔ כְּנֶ֖פֶשׁ אַחַ֥ד מֵהֶֽם כָעֵ֤ת מָחָר֙
الملوك الأول 19: 4
1Ki.19.4
ثُمَّ سَارَ فِي الْبَرِّيَّةِ مَسِيرَةَ يَوْمٍ، حَتَّى أَتَى وَجَلَسَ تَحْتَ رَتَمَةٍ وَطَلَبَ الْمَوْتَ لِنَفْسِهِ، وَقَالَ: قَدْ كَفَى الآنَ يَا رَبُّ. خُذْ نَفْسِي لأَنِّني لَسْتُ خَيْرًا مِنْ آبَائِي.
וְהֽוּא הָלַ֤ךְ בַּמִּדְבָּר֙ דֶּ֣רֶךְ י֔וֹם וַיָּבֹ֕א וַיֵּ֕שֶׁב תַּ֖חַת רֹ֣תֶם;אֶחָ֑ד וַיִּשְׁאַ֤ל לָמ֔וּת נַפְשׁוֹ֙ וַיֹּ֣אמֶר רַ֗ב עַתָּ֤ה יְהוָה֙ קַ֣ח נַפְשִׁ֔י כִּֽי לֹא;אָנֹכִ֖י ט֥וֹב מֵאֲבֹתָֽי