אַחַר (H310) - ʼachar | معجم سترونغ العبري

نحميا 3: 29 Neh.3.29

وَبَعْدَهُمْ رَمَّمَ صَادُوقُ بْنُ إِمِّيرَ مُقَابِلَ بَيْتِهِ. وَبَعْدَهُ رَمَّمَ شَمَعْيَا بْنُ شَكَنْيَا حَارِسُ بَابِ الشَّرْقِ.

אַחֲרָ֧יו הֶחֱזִ֛יק צָד֥וֹק בֶּן אִמֵּ֖ר נֶ֣גֶד בֵּית֑וֹ וְאַחֲרָ֤יו הֶחֱזִיק֙ שְׁמַֽעְיָ֣ה בֶן שְׁכַנְיָ֔ה שֹׁמֵ֖ר שַׁ֥עַר הַמִּזְרָֽח

نحميا 3: 30 Neh.3.30

وَبَعْدَهُ رَمَّمَ حَنَنْيَا بْنُ شَلَمْيَا وَحَانُونُ بْنُ صَالاَفَ السَّادِسُ قِسْمًا ثَانِيًا. وَبَعْدَهُ رَمَّمَ مَشُلاَّمُ بْنُ بَرَخْيَا مُقَابِلَ مِخْدَعِهِ.

אַחֲרָ֨יו הֶחֱזִ֜יק חֲנַנְיָ֣ה בֶן שֶׁלֶמְיָ֗ה וְחָנ֧וּן בֶּן צָלָ֛ף הַשִּׁשִּׁ֖י מִדָּ֣ה שֵׁנִ֑י אַחֲרָ֣יו הֶחֱזִ֗יק מְשֻׁלָּם֙ בֶּן בֶּ֣רֶכְיָ֔ה נֶ֖גֶד נִשְׁכָּתֽוֹ

نحميا 3: 30 Neh.3.30

وَبَعْدَهُ رَمَّمَ حَنَنْيَا بْنُ شَلَمْيَا وَحَانُونُ بْنُ صَالاَفَ السَّادِسُ قِسْمًا ثَانِيًا. وَبَعْدَهُ رَمَّمَ مَشُلاَّمُ بْنُ بَرَخْيَا مُقَابِلَ مِخْدَعِهِ.

אַחֲרָ֨יו הֶחֱזִ֜יק חֲנַנְיָ֣ה בֶן שֶׁלֶמְיָ֗ה וְחָנ֧וּן בֶּן צָלָ֛ף הַשִּׁשִּׁ֖י מִדָּ֣ה שֵׁנִ֑י אַחֲרָ֣יו הֶחֱזִ֗יק מְשֻׁלָּם֙ בֶּן בֶּ֣רֶכְיָ֔ה נֶ֖גֶד נִשְׁכָּתֽוֹ

نحميا 3: 31 Neh.3.31

وَبَعْدَهُ رَمَّمَ مَلْكِيَّا ابْنُ الصَّائِغِ إِلَى بَيْتِ النَّثِينِيمِ وَالتُّجَّارِ، مُقَابِلَ بَابِ الْعَدِّ إِلَى مَصْعَدِ الْعَطْفَةِ.

אַחֲרָ֣יו הֶחֱזִ֗יק מַלְכִּיָּה֙ בֶּן הַצֹּ֣רְפִ֔י עַד בֵּ֥ית הַנְּתִינִ֖ים וְהָרֹכְלִ֑ים נֶ֚גֶד שַׁ֣עַר הַמִּפְקָ֔ד וְעַ֖ד עֲלִיַּ֥ת הַפִּנָּֽה

نحميا 4: 13 Neh.4.13

فَأَوْقَفْتُ الشَّعْبَ مِنْ أَسْفَلِ الْمَوْضِعِ وَرَاءَ السُّورِ وَعَلَى الْقِمَمِ، أَوْقَفْتُهُمْ حَسَبَ عَشَائِرِهِمْ، بِسُيُوفِهِمْ وَرِمَاحِهِمْ وَقِسِيِّهِمْ.

וָֽאַעֲמִ֞יד הָעָם֙ מִֽתַּחְתִּיּ֧וֹת לַמָּק֛וֹם מֵאַחֲרֵ֥י לַחוֹמָ֖ה בַּצְּחִיחִ֑ים וָֽאַעֲמִ֤יד לְמִשְׁפָּח֔וֹת עִם;חַרְבֹתֵיהֶ֛ם רָמְחֵיהֶ֖ם וְקַשְּׁתֹתֵיהֶֽם

نحميا 4: 16 Neh.4.16

وَمِنْ ذلِكَ الْيَوْمِ كَانَ نِصْفُ غِلْمَانِي يَشْتَغِلُونَ فِي الْعَمَلِ، وَنِصْفُهُمْ يُمْسِكُونَ الرِّمَاحَ وَالأَتْرَاسَ وَالْقِسِيَّ وَالدُّرُوعَ. وَالرُّؤَسَاءُ وَرَاءَ كُلِّ بَيْتِ يَهُوذَا.

מִן הַה֗וּא הַיּ֣וֹם וַיְהִ֣י חֲצִ֣י נְעָרַי֮ עֹשִׂ֣ים בַּמְּלָאכָה֒ וְחֶצְיָ֗ם מַחֲזִיקִים֙ וְהָרְמָחִ֣ים הַמָּגִנִּ֔ים וְהַקְּשָׁת֖וֹת וְהַשִּׁרְיֹנִ֑ים וְהַ֨שָּׂרִ֔ים אַחֲרֵ֖י כָּל בֵּ֥ית יְהוּדָֽה

نحميا 4: 23 Neh.4.23

وَلَمْ أَكُنْ أَنَا وَلاَ إِخْوَتِي وَلاَ غِلْمَانِي وَلاَ الْحُرَّاسُ الَّذِينَ وَرَائِي نَخْلَعُ ثِيَابَنَا. كَانَ كُلُّ وَاحِدٍ بِسِلاَحِهِ إِلَى الْمَاءِ.

וְאֵ֨ין אֲנִ֜י וְאַחַ֣י וּנְעָרַ֗י וְאַנְשֵׁ֤י;הַמִּשְׁמָר֙ אֲשֶׁ֣ר אַחֲרַ֔י פֹשְׁטִ֖ים בְּגָדֵ֑ינוּ אִ֖ישׁ שִׁלְח֥וֹ הַמָּֽיִם

نحميا 5: 15 Neh.5.15

وَلكِنِ الْوُلاَةُ الأَوَّلُونَ الَّذِينَ قَبْلِي ثَقَّلُوا عَلَى الشَّعْبِ، وَأَخَذُوا مِنْهُمْ خُبْزًا وَخَمْرًا، فَضْلاً عَنْ أَرْبَعِينَ شَاقِلاً مِنَ الْفِضَّةِ، حَتَّى إِنَّ غِلْمَانَهُمْ تَسَلَّطُوا عَلَى الشَّعْبِ. وَأَمَّا أَنَا فَلَمْ أَفْعَلْ هكَذَا مِنْ أَجْلِ خَوْفِ اللهِ.

וְהַפַּחוֹת֩ הָרִאשֹׁנִ֨ים אֲשֶׁר לְפָנַ֜י הִכְבִּ֣ידוּ עַל הָעָ֗ם וַיִּקְח֨וּ מֵהֶ֜ם בְּלֶ֤חֶם וָיַ֙יִן֙ אַחַר֙ אַרְבָּעִ֔ים שְׁקָלִ֣ים כֶּֽסֶף גַּ֥ם נַעֲרֵיהֶ֖ם שָׁלְט֣וּ עַל הָעָ֑ם וַאֲנִי֙ לֹא עָשִׂ֣יתִי כֵ֔ן מִפְּנֵ֖י יִרְאַ֥ת אֱלֹהִֽים

نحميا 9: 26 Neh.9.26

وَعَصَوْا وَتَمَرَّدُوا عَلَيْكَ، وَطَرَحُوا شَرِيعَتَكَ وَرَاءَ ظُهُورِهِمْ، وَقَتَلُوا أَنْبِيَاءَكَ الَّذِينَ أَشْهَدُوا عَلَيْهِمْ لِيَرُدُّوهُمْ إِلَيْكَ، وَعَمِلُوا إِهَانَةً عَظِيمَةً.

וַיַּמְר֨וּ וַֽיִּמְרְד֜וּ בָּ֗ךְ וַיַּשְׁלִ֤כוּ תּוֹרָֽתְךָ֙ אַחֲרֵ֣י גַוָּ֔ם הָרָ֔גוּ נְבִיאֶ֣יךָ אֲשֶׁר הֵעִ֥ידוּ בָ֖ם לַהֲשִׁיבָ֣ם אֵלֶ֑יךָ וַֽיַּעֲשׂ֔וּ נֶאָצ֖וֹת גְּדוֹלֹֽת

نحميا 11: 8 Neh.11.8

وَبَعْدَهُ جَبَّايُ سَلاَّيُ. تِسْعُ مِئَةٍ وَثَمَانِيَةٌ وَعِشْرُونَ.

וְאַחֲרָ֖יו גַּבַּ֣י סַלָּ֑י תְּשַׁ֥ע מֵא֖וֹת וּשְׁמֹנָֽה עֶשְׂרִ֥ים

نحميا 12: 32 Neh.12.32

وَسَارَ وَرَاءَهُمْ هُوشَعْيَا وَنِصْفُ رُؤَسَاءِ يَهُوذَا،

וַיֵּ֤לֶךְ אַחֲרֵיהֶם֙ הוֹשַׁ֣עְיָ֔ה וַחֲצִ֖י שָׂרֵ֥י יְהוּדָֽה

نحميا 12: 38 Neh.12.38

وَالْفِرْقَةُ الثَّانِيَةُ مِنَ الْحَمَّادِينَ وَكَبَتْ مُقَابِلَهُمْ، وَأَنَا وَرَاءَهَا، وَنِصْفُ الشَّعْبِ عَلَى السُّورِ مِنْ عِنْدِ بُرْجِ التَّنَانِيرِ إِلَى السُّورِ الْعَرِيضِ.

הַשֵּׁנִ֛ית וְהַתּוֹדָ֧ה הַהוֹלֶ֥כֶת לְמ֖וֹאל וַאֲנִ֣י אַחֲרֶ֑יהָ וַחֲצִ֨י הָעָ֜ם מֵעַ֣ל לְהַחוֹמָ֗ה מֵעַל֙ לְמִגְדַּ֣ל הַתַּנּוּרִ֔ים וְעַ֖ד הַחוֹמָ֥ה הָרְחָבָֽה

نحميا 13: 19 Neh.13.19

وَكَانَ لَمَّا أَظْلَمَتْ أَبْوَابُ أُورُشَلِيمَ قَبْلَ السَّبْتِ، أَنِّي أَمَرْتُ بِأَنْ تُغْلَقَ الأَبْوَابُ، وَقُلْتُ أَنْ لاَ يَفْتَحُوهَا إِلَى مَا بَعْدَ السَّبْتِ. وَأَقَمْتُ مِنْ غِلْمَانِي عَلَى الأَبْوَابِ حَتَّى لاَ يَدْخُلَ حِمْلٌ فِي يَوْمِ السَّبْتِ.

וַיְהִ֡י כַּאֲשֶׁ֣ר צָֽלֲלוּ֩ שַׁעֲרֵ֨י יְרוּשָׁלִַ֜ם לִפְנֵ֣י הַשַּׁבָּ֗ת וָאֹֽמְרָה֙ וַיִּסָּגְר֣וּ הַדְּלָת֔וֹת וָאֹ֣מְרָ֔ה אֲשֶׁר֙ לֹ֣א יִפְתָּח֔וּם עַ֖ד אַחַ֣ר הַשַּׁבָּ֑ת הֶֽעֱמַ֙דְתִּי֙ וּמִנְּעָרַ֗י עַל הַשְּׁעָרִ֔ים לֹא יָב֥וֹא מַשָּׂ֖א בְּי֥וֹם הַשַּׁבָּֽת

أستير 2: 1 Est.2.1

بَعْدَ هذِهِ الأُمُورِ لَمَّا خَمِدَ غَضَبُ الْمَلِكِ أَحَشْوِيرُوشَ، ذَكَرَ وَشْتِي وَمَا عَمِلَتْهُ وَمَا حُتِمَ بِهِ عَلَيْهَا.

אַחַר֙ הָאֵ֔לֶּה הַדְּבָרִ֣ים כְּשֹׁ֕ךְ חֲמַ֖ת הַמֶּ֣לֶךְ אֲחַשְׁוֵר֑וֹשׁ זָכַ֤ר וַשְׁתִּי֙ אֲשֶׁר עָשָׂ֔תָה אֲשֶׁר נִגְזַ֖ר עָלֶֽיהָ

أستير 3: 1 Est.3.1

بَعْدَ هذِهِ الأُمُورِ عَظَّمَ الْمَلِكُ أَحَشْوِيرُوشُ هَامَانَ بْنَ هَمَدَاثَا الأَجَاجِيَّ وَرَقَّاهُ، وَجَعَلَ كُرْسِيَّهُ فَوْقَ جَمِيعِ الرُّؤَسَاءِ الَّذِينَ مَعَهُ.

אַחַ֣ר הָאֵ֗לֶּה הַדְּבָרִ֣ים גִּדַּל֩ הַמֶּ֨לֶךְ אֲחַשְׁוֵר֜וֹשׁ הָמָ֧ן בֶּֽן הַמְּדָ֛תָא הָאֲגָגִ֖י וַֽיְנַשְּׂאֵ֑הוּ וַיָּ֙שֶׂם֙ כִּסְא֔וֹ מֵעַ֕ל כָּל הַשָּׂרִ֖ים אֲשֶׁ֥ר אִתּֽוֹ

أيوب 3: 1 Job.3.1

بَعْدَ هذَا فَتَحَ أَيُّوبُ فَاهُ وَسَبَّ يَوْمَهُ،

אַחֲרֵי כֵ֗ן פָּתַ֤ח אִיּוֹב֙ פִּ֔יהוּ וַיְקַלֵּ֖ל יוֹמֽוֹ

أيوب 18: 2 Job.18.2

إِلَى مَتَى تَضَعُونَ أَشْرَاكًا لِلْكَلاَمِ. تَعَقَّلُوا وَبَعْدُ نَتَكَلَّمُ.

עַד אָ֤נָה תְּשִׂימ֣וּן קִנְצֵ֣י לְמִלִּ֑ין תָּ֝בִ֗ינוּ וְאַחַ֥ר נְדַבֵּֽר

أيوب 19: 26 Job.19.26

وَبَعْدَ أَنْ يُفْنَى جِلْدِي هذَا، وَبِدُونِ جَسَدِي أَرَى اللهَ.

וְאַחַ֣ר נִקְּפוּ ע֭וֹרִֽי זֹ֑את וּ֝מִבְּשָׂרִ֗י אֶֽחֱזֶ֥ה אֱלֽוֹהַּ

أيوب 21: 3 Job.21.3

اِحْتَمِلُونِي وَأَنَا أَتَكَلَّمُ، وَبَعْدَ كَلاَمِي اسْتَهْزِئُوا.

שָׂ֭אוּנִי וְאָנֹכִ֣י אֲדַבֵּ֑ר וְאַחַ֖ר דַּבְּרִ֣י תַלְעִֽיג

أيوب 21: 21 Job.21.21

فَمَا هِيَ مَسَرَّتُهُ فِي بَيْتِهِ بَعْدَهُ، وَقَدْ تَعَيَّنَ عَدَدُ شُهُورِهِ.

כִּ֤י;מַה חֶפְצ֣וֹ בְּבֵית֣וֹ אַחֲרָ֑יו חֻצָּֽצוּ וּמִסְפַּ֖ר חֳדָשָׁ֣יו

أيوب 21: 33 Job.21.33

حُلْوٌ لَهُ مَدَرُ الْوَادِي. يَزْحَفُ كُلُّ إِنْسَانٍ وَرَاءَهُ، وَقُدَّامَهُ مَا لاَ عَدَدَ لَهُ.

מָֽתְקוּ ל֗וֹ רִגְבֵ֫י נָ֥חַל יִמְשׁ֑וֹךְ כָּל אָדָ֣ם וְ֭אַחֲרָיו וּ֝לְפָנָ֗יו אֵ֣ין מִסְפָּֽר

أيوب 29: 22 Job.29.22

بَعْدَ كَلاَمِي لَمْ يُثَنُّوا، وَقَوْلِي قَطَرَ عَلَيْهِمْ.

אַחֲרֵ֣י דְ֭בָרִי לֹ֣א יִשְׁנ֑וּ מִלָּתִֽי תִּטֹּ֥ף וְ֝עָלֵ֗ימוֹ

أيوب 31: 7 Job.31.7

إِنْ حَادَتْ خَطَوَاتِي عَنِ الطَّرِيقِ، وَذَهَبَ قَلْبِي وَرَاءَ عَيْنَيَّ، أَوْ لَصِقَ عَيْبٌ بِكَفِّي،

אִ֥ם תִּטֶּ֣ה אַשֻּׁרִי֮ מִנִּ֪י הַ֫דָּ֥רֶךְ הָלַ֣ךְ לִבִּ֑י וְאַחַ֣ר עֵ֭ינַי דָּ֣בַק מֻאֽוּם וּ֝בְכַפַּ֗י

أيوب 34: 27 Job.34.27

لأَنَّهُمُ انْصَرَفُوا مِنْ وَرَائِهِ، وَكُلُّ طُرُقِهِ لَمْ يَتَأَمَّلُوهَا،

אֲשֶׁ֣ר סָ֣רוּ מֵֽאַחֲרָ֑יו וְכָל דְּ֝רָכָ֗יו לֹ֣א הִשְׂכִּֽילוּ

أيوب 37: 4 Job.37.4

بَعْدُ يُزَمْجِرُ صَوْتٌ، يُرْعِدُ بِصَوْتِ جَلاَلِهِ، وَلاَ يُؤَخِّرُهَا إِذْ سُمِعَ صَوْتُهُ.

אַחֲרָ֤יו יִשְׁאַג ק֗וֹל יַ֭רְעֵם בְּק֣וֹל גְּאוֹנ֑וֹ וְלֹ֥א יְ֝עַקְּבֵ֗ם כִּֽי יִשָּׁמַ֥ע קוֹלֽוֹ

أيوب 39: 8 Job.39.8

دَائِرَةُ الْجِبَالِ مَرْعَاهُ، وَعَلَى كُلِّ خُضْرَةٍ يُفَتِّشُ.

יְת֣וּר הָרִ֣ים מִרְעֵ֑הוּ וְאַחַ֖ר כָּל יָר֣וֹק יִדְרֽוֹשׁ

أيوب 39: 10 Job.39.10

أَتَرْبِطُ الثَّوْرَ الْوَحْشِيَّ بِرِبَاطِهِ فِي التَّلْمِ، أَمْ يُمَهِّدُ الأَوْدِيَةَ وَرَاءَكَ.

הֲֽתִקְשָׁר רֵ֭ים עֲבֹת֑וֹ בְּתֶ֣לֶם אִם יְשַׂדֵּ֖ד עֲמָקִ֣ים אַחֲרֶֽיךָ

أيوب 41: 32 Job.41.32

يُضِيءُ السَّبِيلُ وَرَاءَهُ فَيُحْسَبُ اللُّجُّ أَشْيَبَ.

יָאִ֣יר נָתִ֑יב אַ֭חֲרָיו יַחְשֹׁ֖ב תְּה֣וֹם לְשֵׂיבָֽה

أيوب 42: 7 Job.42.7

وَكَانَ بَعْدَمَا تَكَلَّمَ الرَّبُّ مَعَ أَيُّوبَ بِهذَا الْكَلاَمِ، أَنَّ الرَّبَّ قَالَ لأَلِيفَازَ التَّيْمَانِيِّ: قَدِ احْتَمَى غَضَبِي عَلَيْكَ وَعَلَى كِلاَ صَاحِبَيْكَ، لأَنَّكُمْ لَمْ تَقُولُوا فِيَّ الصَّوَابَ كَعَبْدِي أَيُّوبَ.

וַיְהִ֗י אַחַ֨ר דִּבֶּ֧ר יְהוָ֛ה אֶל אִיּ֑וֹב הָאֵ֖לֶּה הַדְּבָרִ֥ים יְהוָ֜ה וַיֹּ֨אמֶר אֶל;אֱלִיפַ֣ז הַתֵּֽימָנִ֗י חָרָ֨ה אַפִּ֤י בְךָ֙ וּבִשְׁנֵ֣י רֵעֶ֔יךָ כִּ֠י לֹ֣א דִבַּרְתֶּ֥ם אֵלַ֛י נְכוֹנָ֖ה כְּעַבְדִּ֥י אִיּֽוֹב

أيوب 42: 16 Job.42.16

وَعَاشَ أَيُّوبُ بَعْدَ هذَا مِئَةً وَأَرْبَعِينَ سَنَةً، وَرَأَى بَنِيهِ وَبَنِي بَنِيهِ إِلَى أَرْبَعَةِ أَجْيَال.

וַיְחִ֤י אִיּוֹב֙ אַֽחֲרֵי זֹ֔את מֵאָ֥ה וְאַרְבָּעִ֖ים שָׁנָ֑ה וַיִּרְאֶ֗ה בָּנָיו֙ בְּנֵ֣י בָנָ֔יו אַרְבָּעָ֖ה דֹּרֽוֹת

أشهر ترجمات الكلمة في ترجمة سميث وفان دايك

أشكال الكلمة في النص الأصلي:

شواهد ورود الكلمة في الكتاب المقدس (671 آية)