אָח (H251) - ʼâch | معجم سترونغ العبري

القضاة 9: 24 Jdg.9.24

لِيَأْتِيَ ظُلْمُ بَنِي يَرُبَّعْلَ السَّبْعِينَ، وَيُجْلَبَ دَمُهُمْ عَلَى أَبِيمَالِكَ أَخِيهِمِ الَّذِي قَتَلَهُمْ، وَعَلَى أَهْلِ شَكِيمَ الَّذِينَ شَدَّدُوا يَدَيْهِ لِقَتْلِ إِخْوَتِهِ.

לָב֕וֹא חֲמַ֖ס בְּנֵֽי יְרֻבָּ֑עַל שִׁבְעִ֣ים לָשׂ֞וּם וְדָמָ֗ם עַל אֲבִימֶ֤לֶךְ אֲחִיהֶם֙ אֲשֶׁ֣ר הָרַ֣ג;אוֹתָ֔ם וְעַל֙ בַּעֲלֵ֣י שְׁכֶ֔ם אֲשֶׁר חִזְּק֥וּ יָדָ֖יו לַהֲרֹ֥ג אֶחָֽיו

القضاة 9: 24 Jdg.9.24

لِيَأْتِيَ ظُلْمُ بَنِي يَرُبَّعْلَ السَّبْعِينَ، وَيُجْلَبَ دَمُهُمْ عَلَى أَبِيمَالِكَ أَخِيهِمِ الَّذِي قَتَلَهُمْ، وَعَلَى أَهْلِ شَكِيمَ الَّذِينَ شَدَّدُوا يَدَيْهِ لِقَتْلِ إِخْوَتِهِ.

לָב֕וֹא חֲמַ֖ס בְּנֵֽי יְרֻבָּ֑עַל שִׁבְעִ֣ים לָשׂ֞וּם וְדָמָ֗ם עַל אֲבִימֶ֤לֶךְ אֲחִיהֶם֙ אֲשֶׁ֣ר הָרַ֣ג;אוֹתָ֔ם וְעַל֙ בַּעֲלֵ֣י שְׁכֶ֔ם אֲשֶׁר חִזְּק֥וּ יָדָ֖יו לַהֲרֹ֥ג אֶחָֽיו

القضاة 9: 26 Jdg.9.26

وَجَاءَ جَعَلُ بْنُ عَابِدٍ مَعَ إِخْوَتِهِ وَعَبَرُوا إِلَى شَكِيمَ فَوَثِقَ بِهِ أَهْلُ شَكِيمَ.

וַיָּבֹ֞א גַּ֤עַל בֶּן עֶ֙בֶד֙ וְאֶחָ֔יו וַיַּעַבְר֖וּ בִּשְׁכֶ֑ם וַיִּבְטְחוּ ב֖וֹ בַּעֲלֵ֥י שְׁכֶֽם

القضاة 9: 31 Jdg.9.31

وَأَرْسَلَ رُسُلاً إِلَى أَبِيمَالِكَ فِي تُرْمَةَ يَقُولُ: هُوَذَا جَعَلُ بْنُ عَابِدٍ وَإِخْوَتُهُ قَدْ أَتَوْا إِلَى شَكِيمَ، وَهَا هُمْ يُهَيِّجُونَ الْمَدِينَةَ ضِدَّكَ.

וַיִּשְׁלַ֧ח מַלְאָכִ֛ים אֶל אֲבִימֶ֖לֶךְ בְּתָרְמָ֣ה לֵאמֹ֑ר הִנֵּה֩ גַ֨עַל בֶּן עֶ֤בֶד וְאֶחָיו֙ בָּאִ֣ים שְׁכֶ֔מָה וְהִנָּ֛ם צָרִ֥ים הָעִ֖יר עָלֶֽיךָ

القضاة 9: 41 Jdg.9.41

فَأَقَامَ أَبِيمَالِكُ فِي أَرُومَةَ. وَطَرَدَ زَبُولُ جَعَلاً وَإِخْوَتَهُ عَنِ الإِقَامَةِ فِي شَكِيمَ.

וַיֵּ֥שֶׁב אֲבִימֶ֖לֶךְ בָּארוּמָ֑ה וַיְגָ֧רֶשׁ זְבֻ֛ל גַּ֥עַל אֶחָ֖יו מִשֶּׁ֥בֶת בִּשְׁכֶֽם

القضاة 9: 56 Jdg.9.56

فَرَدَّ اللهُ شَرَّ أَبِيمَالِكَ الَّذِي فَعَلَهُ بِأَبِيهِ لِقَتْلِهِ إِخْوَتَهُ السَّبْعِينَ،

וַיָּ֣שֶׁב אֱלֹהִ֔ים רָעַ֣ת אֲבִימֶ֑לֶךְ אֲשֶׁ֤ר עָשָׂה֙ לְאָבִ֔יו לַהֲרֹ֖ג אֶחָֽיו שִׁבְעִ֥ים

القضاة 11: 3 Jdg.11.3

فَهَرَبَ يَفْتَاحُ مِنْ وَجْهِ إِخْوَتِهِ وَأَقَامَ فِي أَرْضِ طُوبٍ. فَاجْتَمَعَ إِلَى يَفْتَاحَ رِجَالٌ بَطَّالُونَ وَكَانُوا يَخْرُجُونَ مَعَهُ.

וַיִּבְרַ֤ח יִפְתָּח֙ מִפְּנֵ֣י אֶחָ֔יו וַיֵּ֖שֶׁב בְּאֶ֣רֶץ ט֑וֹב וַיִּֽתְלַקְּט֤וּ אֶל יִפְתָּח֙ אֲנָשִׁ֣ים רֵיקִ֔ים וַיֵּצְא֖וּ עִמּֽוֹ

القضاة 14: 3 Jdg.14.3

فَقَالَ لَهُ أَبُوهُ وَأُمُّهُ: أَلَيْسَ فِي بَنَاتِ إِخْوَتِكَ وَفِي كُلِّ شَعْبِي امْرَأَةٌ حَتَّى أَنَّكَ ذَاهِبٌ لِتَأْخُذَ امْرَأَةً مِنَ الْفِلِسْطِينِيِّينَ الْغُلْفِ. فَقَالَ شَمْشُونُ لأَبِيهِ: إِيَّاهَا خُذْ لِي لأَنَّهَا حَسُنَتْ فِي عَيْنَيَّ.

וַיֹּ֨אמֶר ל֜וֹ אָבִ֣יו וְאִמּ֗וֹ הַאֵין֩ בִּבְנ֨וֹת אַחֶ֤יךָ וּבְכָל עַמִּי֙ אִשָּׁ֔ה כִּֽי אַתָּ֤ה הוֹלֵךְ֙ לָקַ֣חַת אִשָּׁ֔ה מִפְּלִשְׁתִּ֖ים הָעֲרֵלִ֑ים וַיֹּ֨אמֶר שִׁמְשׁ֤וֹן אָבִיו֙ אוֹתָ֣הּ קַֽח לִ֔י כִּֽי;הִ֖יא יָשְׁרָ֥ה בְעֵינָֽי

القضاة 16: 31 Jdg.16.31

فَنَزَلَ إِخْوَتُهُ وَكُلُّ بَيْتِ أَبِيهِ وَحَمَلُوهُ وَصَعِدُوا بِهِ وَدَفَنُوهُ بَيْنَ صُرْعَةَ وَأَشْتَأُولَ، فِي قَبْرِ مَنُوحَ أَبِيهِ. وَهُوَ قَضَى لإِسْرَائِيلَ عِشْرِينَ سَنَةً.

וַיֵּרְד֨וּ אֶחָ֜יו וְכָל בֵּ֣ית אָבִיהוּ֮ וַיִּשְׂא֣וּ;אֹתוֹ֒ וַֽיַּעֲל֣וּ וַיִּקְבְּר֣וּ;אוֹת֗וֹ בֵּ֤ין צָרְעָה֙ אֶשְׁתָּאֹ֔ל בְּקֶ֖בֶר מָנ֣וֹחַ אָבִ֑יו וְה֛וּא שָׁפַ֥ט יִשְׂרָאֵ֖ל עֶשְׂרִ֥ים שָׁנָֽה

القضاة 18: 8 Jdg.18.8

وَجَاءُوا إِلَى إِخْوَتِهِمْ إِلَى صُرْعَةَ وَأَشْتَأُولَ. فَقَالَ لَهُمْ إِخْوَتُهُمْ: مَا أَنْتُمْ.

וַיָּבֹ֙אוּ֙ אֶל אֲחֵיהֶ֔ם צָרְעָ֖ה וְאֶשְׁתָּאֹ֑ל וַיֹּאמְר֥וּ לָהֶ֛ם אֲחֵיהֶ֖ם מָ֥ה אַתֶּֽם

القضاة 18: 8 Jdg.18.8

وَجَاءُوا إِلَى إِخْوَتِهِمْ إِلَى صُرْعَةَ وَأَشْتَأُولَ. فَقَالَ لَهُمْ إِخْوَتُهُمْ: مَا أَنْتُمْ.

וַיָּבֹ֙אוּ֙ אֶל אֲחֵיהֶ֔ם צָרְעָ֖ה וְאֶשְׁתָּאֹ֑ל וַיֹּאמְר֥וּ לָהֶ֛ם אֲחֵיהֶ֖ם מָ֥ה אַתֶּֽם

القضاة 19: 23 Jdg.19.23

فَخَرَجَ إِلَيْهِمْ الْرَّجُلُ صَاحِبُ الْبَيْتِ وَقَالَ لَهُمْ: لاَ يَا إِخْوَتِي. لاَ تَفْعَلُوا شَرًّا. بَعْدَمَا دَخَلَ هذَا الرَّجُلُ بَيْتِي لاَ تَفْعَلُوا هذِهِ الْقَبَاحَةَ.

וַיֵּצֵ֣א אֲלֵיהֶ֗ם הָאִישׁ֙ בַּ֣עַל הַבַּ֔יִת וַיֹּ֣אמֶר אֲלֵהֶ֔ם אַל אַחַ֖י אַל תָּרֵ֣עוּ;נָ֑א אַ֠חֲרֵי בָּ֞א הַזֶּה֙ הָאִ֤ישׁ בֵּיתִ֔י אַֽל תַּעֲשׂ֖וּ הַזֹּֽאת הַנְּבָלָ֥ה

القضاة 20: 13 Jdg.20.13

فَالآنَ سَلِّمُوا الْقَوْمَ بَنِي بَلِيَّعَالَ الَّذِينَ فِي جِبْعَةَ لِكَيْ نَقْتُلَهُمْ وَنَنْزِعَ الشَّرَّ مِنْ إِسْرَائِيلَ. فَلَمْ يُرِدْ بَنُو بَنْيَامِينَ أَنْ يَسْمَعُوا لِصَوْتِ إِخْوَتِهِمْ بَنِي إِسْرَائِيلَ.

וְעַתָּ֡ה תְּנוּ֩ הָאֲנָשִׁ֨ים בְּנֵֽי בְלִיַּ֜עַל אֲשֶׁ֤ר בַּגִּבְעָה֙ וּנְמִיתֵ֔ם וּנְבַעֲרָ֥ה רָעָ֖ה מִיִּשְׂרָאֵ֑ל וְלֹ֤א אָבוּ֙בְּנֵ֣י בִּנְיָמִ֔ן לִשְׁמֹ֕עַ בְּק֖וֹל אֲחֵיהֶ֥ם בְּנֵֽי יִשְׂרָאֵֽל

القضاة 20: 23 Jdg.20.23

ثُمَّ صَعِدَ بَنُو إِسْرَائِيلَ وَبَكَوْا أَمَامَ الرَّبِّ إِلَى الْمَسَاءِ، وَسَأَلُوا الرَّبَّ قَائِلِينَ: هَلْ أَعُودُ أَتَقَدَّمُ لِمُحَارَبَةِ بَنِي بَنْيَامِينَ أَخِي. فَقَالَ الرَّبُّ: اصْعَدُوا إِلَيْهِ.

וַיַּעֲל֣וּ בְנֵֽי יִשְׂרָאֵ֗ל וַיִּבְכּ֣וּ לִפְנֵֽי יְהוָה֮ עַד הָעֶרֶב֒ וַיִּשְׁאֲל֤וּ בַֽיהוָה֙ לֵאמֹ֔ר הַאוֹסִ֗יף לָגֶ֙שֶׁת֙ לַמִּלְחָמָ֔ה בְּנֵ֥י בִנְיָמִ֖ן אָחִ֑י וַיֹּ֥אמֶר יְהוָ֖ה עֲל֥וּ אֵלָֽיו

القضاة 20: 28 Jdg.20.28

وَفِينَحَاسُ بْنُ أَلِعَازَارَ بْنِ هَارُونَ وَاقِفٌ أَمَامَهُ فِي تِلْكَ الأَيَّامِ، قَائِلِينَ: أَأَعُودُ أَيْضًا لِلْخُرُوجِ لِمُحَارَبَةِ بَنِي بَنْيَامِينَ أَخِي أَمْ أَكُفُّ. فَقَالَ الرَّبُّ: اصْعَدُوا، لأَنِّي غَدًا أَدْفَعُهُمْ لِيَدِكَ.

וּ֠פִינְחָס בֶּן אֶלְעָזָ֨ר בֶּֽן אַהֲרֹ֜ן עֹמֵ֣ד לְפָנָ֗יו בַּיָּמִ֣ים;הָהֵם֮ לֵאמֹר֒ הַאוֹסִ֨ף ע֜וֹד לָצֵ֧את לַמִּלְחָמָ֛ה בְּנֵֽי בִנְיָמִ֥ן אָחִ֖י אִם אֶחְדָּ֑ל וַיֹּ֤אמֶר יְהוָה֙ עֲל֔וּ כִּ֥י מָחָ֖ר אֶתְּנֶ֥נּוּ בְיָדֶֽךָ

القضاة 21: 6 Jdg.21.6

وَنَدِمَ بَنُو إِسْرَائِيلَ عَلَى بَنْيَامِينَ أَخِيهِمْ وَقَالُوا: قَدِ انْقَطَعَ الْيَوْمَ سِبْطٌ وَاحِدٌ مِنْ إِسْرَائِيلَ.

וַיִּנָּֽחֲמוּ֙ בְּנֵ֣י יִשְׂרָאֵ֔ל אֶל בִּנְיָמִ֖ן אָחִ֑יו וַיֹּ֣אמְר֔וּ נִגְדַּ֥ע הַיּ֛וֹם שֵׁ֥בֶט אֶחָ֖ד מִיִּשְׂרָאֵֽל

القضاة 21: 22 Jdg.21.22

فَإِذَا جَاءَ آبَاؤُهُنَّ أَوْ إِخْوَتُهُنَّ لِكَيْ يَشْكُوا إِلَيْنَا، نَقُولُ لَهُمْ: تَرَاءَفُوا عَلَيْهِمْ لأَجْلِنَا، لأَنَّنَا لَمْ نَأْخُذْ لِكُلِّ وَاحِدٍ امْرَأَتَهُ فِي الْحَرْبِ، لأَنَّكُمْ أَنْتُمْ لَمْ تُعْطُوهُمْ فِي الْوَقْتِ حَتَّى تَكُونُوا قَدْ أَثِمْتُمْ.

וְהָיָ֡ה;כִּֽי יָבֹ֣אוּ אֲבוֹתָם֩ א֨וֹ אֲחֵיהֶ֜ם לָרִ֣יב אֵלֵ֗ינוּ וְאָמַ֤רְנוּ אֲלֵיהֶם֙ חָנּ֣וּנוּ;אוֹתָ֔ם כִּ֣י לֹ֥א לָקַ֛חְנוּ אִ֥ישׁ אִשְׁתּ֖וֹ בַּמִּלְחָמָ֑ה כִּ֣י אַתֶּ֛ם לֹ֥א נְתַתֶּ֥ם;לָהֶ֖ם כָּעֵ֥ת תֶּאְשָֽׁמוּ

راعوث 4: 3 Rut.4.3

ثُمَّ قَالَ لِلْوَلِيِّ: إِنَّ نُعْمِيَ الَّتِي رَجَعَتْ مِنْ بِلاَدِ مُوآبَ تَبِيعُ قِطْعَةَ الْحَقْلِ الَّتِي لأَخِينَا أَلِيمَالِكَ.

וַיֹּ֙אמֶר֙ לַגֹּאֵ֔ל נָעֳמִ֔י הַשָּׁ֖בָה הַשָּׂדֶ֔ה מוֹאָֽב מָכְרָ֣ה חֶלְקַת֙ מִשְּׂדֵ֥ה אֲשֶׁ֥ר לְאָחִ֖ינוּ לֶאֱלִימֶ֑לֶךְ

راعوث 4: 10 Rut.4.10

وَكَذَا رَاعُوثُ الْمُوآبِيَّةُ امْرَأَةُ مَحْلُونَ قَدِ اشْتَرَيْتُهَا لِيَ امْرَأَةً، لأُقِيمَ اسْمَ الْمَيِّتِ عَلَى مِيرَاثِهِ وَلاَ يَنْقَرِضُ اسْمُ الْمَيِّتِ مِنْ بَيْنِ إِخْوَتِهِ وَمِنْ بَابِ مَكَانِهِ. أَنْتُمْ شُهُودٌ الْيَوْمَ.

וְגַ֣ם ר֣וּת הַמֹּאֲבִיָּה֩ אֵ֨שֶׁת מַחְל֜וֹן קָנִ֧יתִי לִ֣י לְאִשָּׁ֗ה לְהָקִ֤ים שֵׁם הַמֵּת֙ עַל נַ֣חֲלָת֔וֹ וְלֹא יִכָּרֵ֧ת שֵׁם הַמֵּ֛ת מֵעִ֥ם אֶחָ֖יו וּמִשַּׁ֣עַר מְקוֹמ֑וֹ אַתֶּ֖ם עֵדִ֥ים הַיּֽוֹם

صموئيل الأول 14: 3 1Sa.14.3

وَأَخِيَّا بْنُ أَخِيطُوبَ، أَخِي إِيخَابُودَ بْنِ فِينَحَاسَ بْنِ عَالِي، كَاهِنُ الرَّبِّ فِي شِيلُوهَ كَانَ لاَبِسًا أَفُودًا. وَلَمْ يَعْلَمِ الشَّعْبُ أَنَّ يُونَاثَانَ قَدْ ذَهَبَ.

וַאֲחִיָּ֣ה בֶן אֲחִט֡וּב אֲחִ֡י אִיכָב֣וֹד בֶּן פִּינְחָ֨ס בֶּן עֵלִ֜י כֹּהֵ֧ן יְהוָ֛ה בְּשִׁל֖וֹ נֹשֵׂ֣א אֵפ֑וֹד לֹ֣א יָדַ֔ע וְהָעָם֙ כִּ֥י יוֹנָתָֽן הָלַ֖ךְ

صموئيل الأول 16: 13 1Sa.16.13

فَأَخَذَ صَمُوئِيلُ قَرْنَ الدُّهْنِ وَمَسَحَهُ فِي وَسَطِ إِخْوَتِهِ. وَحَلَّ رُوحُ الرَّبِّ عَلَى دَاوُدَ مِنْ ذلِكَ الْيَوْمِ فَصَاعِدًا. ثُمَّ قَامَ صَمُوئِيلُ وَذَهَبَ إِلَى الرَّامَةِ.

וַיִּקַּ֨ח שְׁמוּאֵ֜ל קֶ֣רֶן הַשֶּׁ֗מֶן וַיִּמְשַׁ֣ח;אֹתוֹ֮ בְּקֶ֣רֶב אֶחָיו֒ וַתִּצְלַ֤ח רֽוּחַ יְהוָה֙ אֶל דָּוִ֔ד מֵהַיּ֥וֹם;הַה֖וּא וָמָ֑עְלָה וַיָּ֣קָם שְׁמוּאֵ֔ל וַיֵּ֖לֶךְ הָרָמָֽתָה

صموئيل الأول 17: 17 1Sa.17.17

فَقَالَ يَسَّى لِدَاوُدَ ابْنِهِ: خُذْ لإِخْوَتِكَ إِيفَةً مِنْ هذَا الْفَرِيكِ، وَهذِهِ الْعَشَرَ الْخُبْزَاتِ وَارْكُضْ إِلَى الْمَحَلَّةِ إِلَى إِخْوَتِكَ.

וַיֹּ֨אמֶר יִשַׁ֜י לְדָוִ֣ד בְּנ֗וֹ קַח;נָ֤א לְאַחֶ֙יךָ֙ אֵיפַ֤ת הַקָּלִיא֙;הַזֶּ֔ה הַזֶּ֑ה וַעֲשָׂרָ֥ה לֶ֖חֶם וְהָרֵ֥ץ הַֽמַּחֲנֶ֖ה לְאַחֶֽיךָ

صموئيل الأول 17: 17 1Sa.17.17

فَقَالَ يَسَّى لِدَاوُدَ ابْنِهِ: خُذْ لإِخْوَتِكَ إِيفَةً مِنْ هذَا الْفَرِيكِ، وَهذِهِ الْعَشَرَ الْخُبْزَاتِ وَارْكُضْ إِلَى الْمَحَلَّةِ إِلَى إِخْوَتِكَ.

וַיֹּ֨אמֶר יִשַׁ֜י לְדָוִ֣ד בְּנ֗וֹ קַח;נָ֤א לְאַחֶ֙יךָ֙ אֵיפַ֤ת הַקָּלִיא֙;הַזֶּ֔ה הַזֶּ֑ה וַעֲשָׂרָ֥ה לֶ֖חֶם וְהָרֵ֥ץ הַֽמַּחֲנֶ֖ה לְאַחֶֽיךָ

صموئيل الأول 17: 18 1Sa.17.18

وَهذِهِ الْعَشَرَ الْقِطْعَاتِ مِنَ الْجُبْنِ قَدِّمْهَا لِرَئِيسِ الأَلْفِ، وَافْتَقِدْ سَلاَمَةَ إِخْوَتِكَ وَخُذْ مِنْهُمْ عُرْبُونًا.

הָאֵ֔לֶּה עֲשֶׂ֜רֶת חֲרִצֵ֤י הֶֽחָלָב֙ תָּבִ֖יא לְשַׂר הָאָ֑לֶף תִּפְקֹ֣ד לְשָׁל֔וֹם אַחֶ֙יךָ֙ תִּקָּֽח וְאֶת עֲרֻבָּתָ֖ם

صموئيل الأول 17: 22 1Sa.17.22

فَتَرَكَ دَاوُدُ الأَمْتِعَةَ الَّتِي مَعَهُ بِيَدِ حَافِظِ الأَمْتِعَةِ، وَرَكَضَ إِلَى الصَّفِّ وَأَتَى وَسَأَلَ عَنْ سَلاَمَةِ إِخْوَتِهِ.

וַיִּטֹּשׁ֩ דָּוִ֨ד הַכֵּלִ֜ים מֵעָלָ֗יו עַל;יַד֙ שׁוֹמֵ֣ר הַכֵּלִ֔ים וַיָּ֖רָץ הַמַּעֲרָכָ֑ה וַיָּבֹ֕א וַיִּשְׁאַ֥ל לְשָׁלֽוֹם לְאֶחָ֖יו

صموئيل الأول 17: 28 1Sa.17.28

وَسَمِعَ أَخُوهُ الأَكْبَرُ أَلِيآبُ كَلاَمَهُ مَعَ الرِّجَالِ، فَحَمِيَ غَضَبُ أَلِيآبَ عَلَى دَاوُدَ وَقَالَ: لِمَاذَا نَزَلْتَ. وَعَلَى مَنْ تَرَكْتَ تِلْكَ الْغُنَيْمَاتِ الْقَلِيلَةَ فِي الْبَرِّيَّةِ. أَنَا عَلِمْتُ كِبْرِيَاءَكَ وَشَرَّ قَلْبِكَ، لأَنَّكَ إِنَّمَا نَزَلْتَ لِكَيْ تَرَى الْحَرْبَ.

וַיִּשְׁמַ֤ע אָחִ֣יו הַגָּד֔וֹל אֱלִיאָב֙ בְּדַבְּר֖וֹ אֶל הָאֲנָשִׁ֑ים וַיִּֽחַר אַף֩ אֱלִיאָ֨ב בְּדָוִ֜ד וַיֹּ֣אמֶר לָמָּה;זֶּ֣ה יָרַ֗דְתָּ וְעַל מִ֨י נָטַ֜שְׁתָּ הָהֵ֙נָּה֙ הַצֹּ֤אן מְעַ֨ט בַּמִּדְבָּ֔ר אֲנִ֧י יָדַ֣עְתִּי זְדֹנְךָ֗ רֹ֣עַ לְבָבֶ֔ךָ כִּ֗י יָרָֽדְתָּ לְמַ֛עַן רְא֥וֹת הַמִּלְחָמָ֖ה

صموئيل الأول 20: 29 1Sa.20.29

وَقَالَ: أَطْلِقْنِي لأَنَّ عِنْدَنَا ذَبِيحَةَ عَشِيرَةٍ فِي الْمَدِينَةِ، وَقَدْ أَوْصَانِي أَخِي وَالآنَ إِنْ وَجَدْتُ نِعْمَةً فِي عَيْنَيْكَ فَدَعْنِي أُفْلِتُ وَأَرَى إِخْوَتِي. لِذلِكَ لَمْ يَأْتِ إِلَى مَائِدَةِ الْمَلِكِ.

וַיֹּ֡אמֶר שַׁלְּחֵ֣נִי כִּ֣י לָ֜נוּ זֶבַח֩ מִשְׁפָּחָ֨ה בָּעִ֗יר וְה֤וּא צִוָּֽה;לִי֙ אָחִ֔י וְעַתָּ֗ה אִם מָצָ֤אתִי חֵן֙ בְּעֵינֶ֔יךָ אִמָּ֥לְטָה;נָּ֖א וְאֶרְאֶ֣ה אֶחָ֑י עַל;כֵּ֣ן לֹא בָ֔א אֶל שֻׁלְחַ֖ן הַמֶּֽלֶךְ

صموئيل الأول 20: 29 1Sa.20.29

وَقَالَ: أَطْلِقْنِي لأَنَّ عِنْدَنَا ذَبِيحَةَ عَشِيرَةٍ فِي الْمَدِينَةِ، وَقَدْ أَوْصَانِي أَخِي وَالآنَ إِنْ وَجَدْتُ نِعْمَةً فِي عَيْنَيْكَ فَدَعْنِي أُفْلِتُ وَأَرَى إِخْوَتِي. لِذلِكَ لَمْ يَأْتِ إِلَى مَائِدَةِ الْمَلِكِ.

וַיֹּ֡אמֶר שַׁלְּחֵ֣נִי כִּ֣י לָ֜נוּ זֶבַח֩ מִשְׁפָּחָ֨ה בָּעִ֗יר וְה֤וּא צִוָּֽה;לִי֙ אָחִ֔י וְעַתָּ֗ה אִם מָצָ֤אתִי חֵן֙ בְּעֵינֶ֔יךָ אִמָּ֥לְטָה;נָּ֖א וְאֶרְאֶ֣ה אֶחָ֑י עַל;כֵּ֣ן לֹא בָ֔א אֶל שֻׁלְחַ֖ן הַמֶּֽלֶךְ

صموئيل الأول 22: 1 1Sa.22.1

فَذَهَبَ دَاوُدُ مِنْ هُنَاكَ وَنَجَا إِلَى مَغَارَةِ عَدُلاَّمَ. فَلَمَّا سَمِعَ إِخْوَتُهُ وَجَمِيعُ بَيْتِ أَبِيهِ نَزَلُوا إِلَيْهِ إِلَى هُنَاكَ.

וַיֵּ֤לֶךְ דָּוִד֙ מִשָּׁ֔ם וַיִּמָּלֵ֖ט אֶל מְעָרַ֣ת עֲדֻלָּ֑ם וַיִּשְׁמְע֤וּ אֶחָיו֙ וְכָל בֵּ֣ית אָבִ֔יו וַיֵּרְד֥וּ אֵלָ֖יו שָֽׁמָּה

صموئيل الأول 26: 6 1Sa.26.6

فَأَجَابَ دَاوُدُ وَكَلَّمَ أَخِيمَالِكَ الْحِثِّيَّ وَأَبِيشَايَ ابْنَ صُرُوِيَّةَ أَخَا يُوآبَ قَائِلاً: مَنْ يَنْزِلُ مَعِي إِلَى شَاوُلَ إِلَى الْمَحَلَّةِ. فَقَالَ أَبِيشَايُ: أَنَا أَنْزِلُ مَعَكَ.

וַיַּ֨עַן דָּוִ֜ד וַיֹּ֣אמֶר אֲחִימֶ֣לֶךְ הַחִתִּ֗י אֲבִישַׁ֨י בֶּן צְרוּיָ֜ה אֲחִ֤י יוֹאָב֙ לֵאמֹ֔ר מִֽי יֵרֵ֥ד אִתִּ֛י אֶל שָׁא֖וּל אֶל הַֽמַּחֲנֶ֑ה וַיֹּ֣אמֶר אֲבִישַׁ֔י אֲנִ֖י אֵרֵ֥ד עִמָּֽךְ

أشهر ترجمات الكلمة في ترجمة سميث وفان دايك

أشكال الكلمة في النص الأصلي:

شواهد ورود الكلمة في الكتاب المقدس (614 آية)