אֲשֶׁר (H834) - ʼăsher | معجم سترونغ العبري

صموئيل الأول 26: 24 1Sa.26.24

وَهُوَذَا كَمَا كَانَتْ نَفْسُكَ عَظِيمَةً الْيَوْمَ فِي عَيْنَيَّ، كَذلِكَ لِتَعْظُمْ نَفْسِي فِي عَيْنَيِ الرَّبِّ فَيَنْقُذْنِي مِنْ كُلِّ ضِيق.

וְהִנֵּ֗ה כַּאֲשֶׁ֨ר נַפְשְׁךָ֛ גָּדְלָ֧ה הַיּ֥וֹם;הַזֶּ֖ה בְּעֵינָ֑י כֵּ֣ן תִּגְדַּ֤ל נַפְשִׁי֙ בְּעֵינֵ֣י יְהוָ֔ה וְיַצִּלֵ֖נִי מִכָּל צָרָֽה

صموئيل الأول 27: 2 1Sa.27.2

فَقَامَ دَاوُدُ وَعَبَرَ هُوَ وَالسِّتُّ مِئَةِ الرَّجُلِ الَّذِينَ مَعَهُ، إِلَى أَخِيشَ بْنِ مَعُوكَ مَلِكِ جَتٍّ.

וַיָּ֣קָם דָּוִ֔ד וַיַּעֲבֹ֣ר ה֔וּא וְשֵׁשׁ מֵא֥וֹת אִ֖ישׁ אֲשֶׁ֣ר עִמּ֑וֹ אֶל אָכִ֥ישׁ בֶּן מָע֖וֹךְ מֶ֥לֶךְ גַּֽת

صموئيل الأول 27: 7 1Sa.27.7

وَكَانَ عَدَدُ الأَيَّامِ الَّتِي سَكَنَ فِيهَا دَاوُدُ فِي بِلاَدِ الْفِلِسْطِينِيِّينَ سَنَةً وَأَرْبَعَةَ أَشْهُرٍ.

וַֽיְהִי֙ מִסְפַּ֣ר הַיָּמִ֔ים אֲשֶׁר יָשַׁ֥ב דָּוִ֖ד בִּשְׂדֵ֣ה פְלִשְׁתִּ֑ים יָמִ֖ים וְאַרְבָּעָ֥ה חֳדָשִֽׁים

صموئيل الأول 28: 2 1Sa.28.2

فَقَالَ دَاوُدُ لأَخِيشَ: لِذلِكَ أَنْتَ سَتَعْلَمُ مَا يَفْعَلُ عَبْدُكَ. فَقَالَ أَخِيشُ لِدَاوُدَ: لِذلِكَ أَجْعَلُكَ حَارِسًا لِرَأْسِي كُلَّ الأَيَّامِ.

וַיֹּ֤אמֶר דָּוִד֙ אֶל;אָכִ֔ישׁ לָכֵן֙ אַתָּ֣ה תֵדַ֔ע אֲשֶׁר יַעֲשֶׂ֖ה עַבְדֶּ֑ךָ וַיֹּ֤אמֶר אָכִישׁ֙ אֶל;דָּוִ֔ד לָכֵ֗ן אֲשִֽׂימְךָ֖ שֹׁמֵ֧ר לְרֹאשִׁ֛י כָּל הַיָּמִֽים

صموئيل الأول 28: 8 1Sa.28.8

فَتَنَكَّرَ شَاوُلُ وَلَبِسَ ثِيَابًا أُخْرَى، وَذَهَبَ هُوَ وَرَجُلاَنِ مَعَهُ وَجَاءُوا إِلَى الْمَرْأَةِ لَيْلاً. وَقَالَ: اعْرِفِي لِي بِالْجَانِّ وَأَصْعِدِي لِي مَنْ أَقُولُ لَكِ.

וַיִּתְחַפֵּ֣שׂ שָׁא֗וּל וַיִּלְבַּשׁ֙ בְּגָדִ֣ים אֲחֵרִ֔ים וַיֵּ֣לֶךְ ה֗וּא וּשְׁנֵ֤י;אֲנָשִׁים֙ עִמּ֔וֹ וַיָּבֹ֥אוּ אֶל הָאִשָּׁ֖ה לָ֑יְלָה וַיֹּ֗אמֶר קָֽסֳמִי;נָ֥א לִי֙ בָּא֔וֹב וְהַ֣עֲלִי לִ֔י אֲשֶׁר אֹמַ֖ר אֵלָֽיִךְ

صموئيل الأول 28: 9 1Sa.28.9

فَقَالَتْ لَهُ الْمَرْأَةُ: هُوَذَا أَنْتَ تَعْلَمُ مَا فَعَلَ شَاوُلُ، كَيْفَ قَطَعَ أَصْحَابَ الْجَانِّ وَالتَّوَابعِ مِنَ الأَرْضِ. فَلِمَاذَا تَضَعُ شَرَكًا لِنَفْسِي لِتُمِيتَهَا.

וַתֹּ֨אמֶר אֵלָ֗יו הָֽאִשָּׁ֜ה הִנֵּ֨ה אַתָּ֤ה יָדַ֙עְתָּ֙ אֲשֶׁר עָשָׂ֣ה שָׁא֔וּל אֲשֶׁ֥ר הִכְרִ֛ית הָאֹב֥וֹת הַיִּדְּעֹנִ֖י מִן הָאָ֑רֶץ וְלָמָ֥ה מִתְנַקֵּ֥שׁ בְּנַפְשִׁ֖י לַהֲמִיתֵֽנִי

صموئيل الأول 28: 9 1Sa.28.9

فَقَالَتْ لَهُ الْمَرْأَةُ: هُوَذَا أَنْتَ تَعْلَمُ مَا فَعَلَ شَاوُلُ، كَيْفَ قَطَعَ أَصْحَابَ الْجَانِّ وَالتَّوَابعِ مِنَ الأَرْضِ. فَلِمَاذَا تَضَعُ شَرَكًا لِنَفْسِي لِتُمِيتَهَا.

וַתֹּ֨אמֶר אֵלָ֗יו הָֽאִשָּׁ֜ה הִנֵּ֨ה אַתָּ֤ה יָדַ֙עְתָּ֙ אֲשֶׁר עָשָׂ֣ה שָׁא֔וּל אֲשֶׁ֥ר הִכְרִ֛ית הָאֹב֥וֹת הַיִּדְּעֹנִ֖י מִן הָאָ֑רֶץ וְלָמָ֥ה מִתְנַקֵּ֥שׁ בְּנַפְשִׁ֖י לַהֲמִיתֵֽנִי

صموئيل الأول 28: 17 1Sa.28.17

وَقَدْ فَعَلَ الرَّبُّ لِنَفْسِهِ كَمَا تَكَلَّمَ عَنْ يَدِي، وَقَدْ شَقَّ الرَّبُّ الْمَمْلَكَةَ مِنْ يَدِكَ وَأَعْطَاهَا لِقَرِيبِكَ دَاوُدَ.

וַיַּ֤עַשׂ יְהוָה֙ ל֔וֹ כַּאֲשֶׁ֖ר דִּבֶּ֣ר בְּיָדִ֑י וַיִּקְרַ֨ע יְהוָ֤ה הַמַּמְלָכָה֙ מִיָּדֶ֔ךָ וַֽיִּתְּנָ֖הּ לְרֵעֲךָ֥ לְדָוִֽד

صموئيل الأول 28: 18 1Sa.28.18

لأَنَّكَ لَمْ تَسْمَعْ لِصَوْتِ الرَّبِّ وَلَمْ تَفْعَلْ حُمُوَّ غَضَبِهِ فِي عَمَالِيقَ، لِذلِكَ قَدْ فَعَلَ الرَّبُّ بِكَ هذَا الأَمْرَ الْيَوْمَ.

כַּאֲשֶׁ֤ר לֹֽא שָׁמַ֙עְתָּ֙ בְּק֣וֹל יְהוָ֔ה וְלֹֽא עָשִׂ֥יתָ חֲרוֹן אַפּ֖וֹ עַל בַּעֲמָלֵ֑ק כֵּן֙ עָשָֽׂה יְהוָ֖ה לְךָ֥ הַזֶּ֔ה הַדָּבָ֣ר הַיּ֥וֹם;הַזֶּֽה

صموئيل الأول 28: 21 1Sa.28.21

ثُمَّ جَاءَتِ الْمَرْأَةُ إِلَى شَاوُلَ وَرَأَتْ أَنَّهُ مُرْتَاعٌ جِدًّا، فَقَالَتْ لَهُ: هُوَذَا قَدْ سَمِعَتْ جَارِيَتُكَ لِصَوْتِكَ فَوَضَعْتُ نَفْسِي فِي كَفِّي وَسَمِعْتُ لِكَلاَمِكَ الَّذِي كَلَّمْتَنِي بِهِ.

וַתָּב֤וֹא הָֽאִשָּׁה֙ אֶל שָׁא֔וּל וַתֵּ֖רֶא כִּי נִבְהַ֣ל מְאֹ֑ד וַתֹּ֣אמֶר אֵלָ֗יו הִנֵּ֨ה שָׁמְעָ֤ה שִׁפְחָֽתְךָ֙ בְּקוֹלֶ֔ךָ וָאָשִׂ֤ים נַפְשִׁי֙ בְּכַפִּ֔י וָֽאֶשְׁמַע֙ דְּבָרֶ֔יךָ אֲשֶׁ֥ר דִּבַּ֖רְתָּ אֵלָֽי

صموئيل الأول 29: 1 1Sa.29.1

وَجَمَعَ الْفِلِسْطِينِيُّونَ جَمِيعَ جُيُوشِهِمْ إِلَى أَفِيقَ. وَكَانَ الإِسْرَائِيلِيُّونَ نَازِلِينَ عَلَى الْعَيْنِ الَّتِي فِي يَزْرَعِيلَ.

וַיִּקְבְּצ֧וּ פְלִשְׁתִּ֛ים כָּל מַחֲנֵיהֶ֖ם אֲפֵ֑קָה וְיִשְׂרָאֵ֣ל חֹנִ֔ים בַּעַ֖יִן אֲשֶׁ֥ר בְּיִזְרְעֶֽאל

صموئيل الأول 29: 3 1Sa.29.3

فَقَالَ رُؤَسَاءُ الْفِلِسْطِينِيِّينَ: مَا هؤُلاَءِ الْعِبْرَانِيُّونَ. فَقَالَ أَخِيشُ لِرُؤَسَاءِ الْفِلِسْطِينِيِّينَ: أَلَيْسَ هذَا دَاوُدَ عَبْدَ شَاوُلَ مَلِكِ إِسْرَائِيلَ الَّذِي كَانَ مَعِي هذِهِ الأَيَّامَ أَوْ هذِهِ السِّنِينَ، وَلَمْ أَجِدْ فِيهِ شَيْئًا مِنْ يَوْمِ نُزُولِهِ إِلَى هذَا الْيَوْمِ..

וַיֹּֽאמְרוּ֙ שָׂרֵ֣י פְלִשְׁתִּ֔ים מָ֖ה הָאֵ֑לֶּה הָעִבְרִ֣ים וַיֹּ֨אמֶר אָכִ֜ישׁ אֶל;שָׂרֵ֣י פְלִשְׁתִּ֗ים הֲלֽוֹא זֶ֨ה דָוִ֜ד עֶ֣בֶד שָׁא֣וּל מֶֽלֶךְ יִשְׂרָאֵ֗ל אֲשֶׁ֨ר הָיָ֤ה אִתִּי֙ זֶ֤ה יָמִים֙ אוֹ זֶ֣ה שָׁנִ֔ים וְלֹֽא מָצָ֤אתִי בוֹ֙ מְא֔וּמָה מִיּ֥וֹם נָפְל֖וֹ עַד הַזֶּֽה הַיּ֥וֹם

صموئيل الأول 29: 4 1Sa.29.4

وَسَخِطَ عَلَيْهِ رُؤَسَاءُ الْفِلِسْطِينِيِّينَ، وَقَالَ لَهُ رُؤَسَاءُ الْفِلِسْطِينِيِّينَ: أَرْجعِ الرَّجُلَ فَيَرْجعَ إِلَى مَوْضِعِهِ الَّذِي عَيَّنْتَ لَهُ، وَلاَ يَنْزِلَ مَعَنَا إِلَى الْحَرْبِ، وَلاَ يَكُونَ لَنَا عَدُوًّا فِي الْحَرْبِ. فَبِمَاذَا يُرْضِي هذَا سَيِّدَهُ. أَلَيْسَ بِرُؤُوسِ أُولئِكَ الرِّجَالِ.

וַיִּקְצְפ֨וּ עָלָ֜יו שָׂרֵ֣י פְלִשְׁתִּ֗ים וַיֹּ֣אמְרוּ לוֹ֩ שָׂרֵ֨י פְלִשְׁתִּ֜ים הָשֵׁ֣ב הָאִ֗ישׁ וְיָשֹׁב֙ אֶל מְקוֹמוֹ֙ אֲשֶׁ֣ר;שָׁ֔ם הִפְקַדְתּ֣וֹ וְלֹֽא יֵרֵ֤ד עִמָּ֙נוּ֙ בַּמִּלְחָמָ֔ה וְלֹא יִֽהְיֶה לָּ֥נוּ לְשָׂטָ֖ן בַּמִּלְחָמָ֑ה וּבַמֶּ֗ה יִתְרַצֶּ֥ה זֶה֙ אֲדֹנָ֔יו הֲל֕וֹא בְּרָאשֵׁ֖י הָהֵֽם הָאֲנָשִׁ֥ים

صموئيل الأول 29: 5 1Sa.29.5

أَلَيْسَ هذَا هُوَ دَاوُدُ الَّذِي غَنَّيْنَ لَهُ بِالرَّقْصِ قَائِلاَتٍ: ضَرَبَ شَاوُلُ أُلُوفَهُ وَدَاوُدُ رِبْوَاتِهِ..

הֲלוֹא זֶ֣ה דָוִ֔ד אֲשֶׁ֧ר יַעֲנוּ ל֛וֹ בַּמְּחֹל֖וֹת לֵאמֹ֑ר הִכָּ֤ה שָׁאוּל֙ בַּֽאֲלָפָ֔יו וְדָוִ֖ד בְּרִבְבֹתָֽיו

صموئيل الأول 29: 10 1Sa.29.10

وَالآنَ فَبَكِّرْ صَبَاحًا مَعَ عَبِيدِ سَيِّدِكَ الَّذِينَ جَاءُوا مَعَكَ. وَإِذَا بَكَّرْتُمْ صَبَاحًا وَأَضَاءَ لَكُمْ فَاذْهَبُوا.

וְעַתָּה֙ הַשְׁכֵּ֣ם בַּבֹּ֔קֶר וְעַבְדֵ֥י אֲדֹנֶ֖יךָ אֲשֶׁר בָּ֣אוּ אִתָּ֑ךְ וְהִשְׁכַּמְתֶּ֣ם בַּבֹּ֔קֶר וְא֥וֹר לָכֶ֖ם וָלֵֽכוּ

صموئيل الأول 30: 2 1Sa.30.2

وَسَبَوْا النِّسَاءَ اللَّوَاتِي فِيهَا. لَمْ يَقْتُلُوا أَحَدًا لاَ صَغِيرًا وَلاَ كَبِيرًا، بَلْ سَاقُوهُمْ وَمَضَوْا فِي طَرِيقِهِمْ.

וַיִּשְׁבּ֨וּ הַנָּשִׁ֤ים אֲשֶׁר בָּהּ֙ לֹ֥א הֵמִ֖יתוּ אִ֑ישׁ מִקָּטֹ֣ן וְעַד גָּד֔וֹל וַיִּֽנְהֲג֔וּ וַיֵּלְכ֖וּ לְדַרְכָּֽם

صموئيل الأول 30: 4 1Sa.30.4

فَرَفَعَ دَاوُدُ وَالشَّعْبُ الَّذِينَ مَعَهُ أَصْوَاتَهُمْ وَبَكَوْا حَتَّى لَمْ تَبْقَ لَهُمْ قُوَّةٌ لِلْبُكَاءِ.

וַיִּשָּׂ֨א דָוִ֜ד וְהָעָ֧ם אֲשֶׁר אִתּ֛וֹ קוֹלָ֖ם וַיִּבְכּ֑וּ עַ֣ד;אֲשֶׁ֧ר אֵין בָּהֶ֛ם כֹּ֖חַ לִבְכּֽוֹת

صموئيل الأول 30: 9 1Sa.30.9

فَذَهَبَ دَاوُدُ هُوَ وَالسِّتُّ مِئَةِ الرَّجُلِ الَّذِينَ مَعَهُ وَجَاءُوا إِلَى وَادِي الْبَسُورِ، وَالْمُتَخَلِّفُونَ وَقَفُوا.

וַיֵּ֣לֶךְ דָּוִ֗ד ה֚וּא וְשֵׁשׁ מֵא֥וֹת אִישׁ֙ אֲשֶׁ֣ר אִתּ֔וֹ וַיָּבֹ֖אוּ עַד נַ֣חַל הַבְּשׂ֑וֹר וְהַנּֽוֹתָרִ֖ים עָמָֽדוּ

صموئيل الأول 30: 10 1Sa.30.10

وَأَمَّا دَاوُدُ فَلَحِقَ هُوَ وَأَرْبَعُ مِئَةِ رَجُل، وَوَقَفَ مِئَتَا رَجُل لأَنَّهُمْ أَعْيَوْا عَنْ أَنْ يَعْبُرُوا وَادِيَ الْبَسُورِ.

דָּוִ֔ד וַיִּרְדֹּ֣ף ה֖וּא וְאַרְבַּע מֵא֣וֹת אִ֑ישׁ וַיַּֽעַמְדוּ֙ מָאתַ֣יִם אִ֔ישׁ אֲשֶׁ֣ר פִּגְּר֔וּ מֵעֲבֹ֖ר נַ֥חַל הַבְּשֽׂוֹר

صموئيل الأول 30: 14 1Sa.30.14

فَإِنَّنَا قَدْ غَزَوْنَا عَلَى جَنُوبِيِّ الْكَرِيتِيِّينَ، وَعَلَى مَا لِيَهُوذَا وَعَلَى جَنُوبِيِّ كَالِبَ وَأَحْرَقْنَا صِقْلَغَ بِالنَّارِ.

אֲנַ֡חְנוּ פָּשַׁ֜טְנוּ נֶ֧גֶב הַכְּרֵתִ֛י וְעַל אֲשֶׁ֥ר לִֽיהוּדָ֖ה וְעַל נֶ֣גֶב כָּלֵ֑ב שָׂרַ֥פְנוּ צִקְלַ֖ג בָאֵֽשׁ

صموئيل الأول 30: 16 1Sa.30.16

فَنَزَلَ بِهِ وَإِذَا بِهِمْ مُنْتَشِرُونَ عَلَى وَجْهِ كُلِّ الأَرْضِ، يَأْكُلُونَ وَيَشْرَبُونَ وَيَرْقُصُونَ بِسَبَبِ جَمِيعِ الْغَنِيمَةِ الْعَظِيمَةِ الَّتِي أَخَذُوا مِنْ أَرْضِ الْفِلِسْطِينِيِّينَ وَمِنْ أَرْضِ يَهُوذَا.

וַיֹּ֣רִדֵ֔הוּ וְהִנֵּ֥ה נְטֻשִׁ֖ים עַל פְּנֵ֣י כָל הָאָ֑רֶץ אֹכְלִ֤ים וְשֹׁתִים֙ וְחֹ֣גְגִ֔ים בְּכֹל֙ הַשָּׁלָ֣ל הַגָּד֔וֹל אֲשֶׁ֥ר לָקְח֛וּ מֵאֶ֥רֶץ פְּלִשְׁתִּ֖ים וּמֵאֶ֥רֶץ יְהוּדָֽה

صموئيل الأول 30: 17 1Sa.30.17

فَضَرَبَهُمْ دَاوُدُ مِنَ الْعَتَمَةِ إِلَى مَسَاءِ غَدِهِمْ، وَلَمْ يَنْجُ مِنْهُمْ رَجُلٌ إِلاَّ أَرْبَعَ مِئَةِ غُلاَمٍ الَّذِينَ رَكِبُوا جِمَالاً وَهَرَبُوا.

וַיַּכֵּ֥ם דָּוִ֛ד מֵהַנֶּ֥שֶׁף וְעַד הָעֶ֖רֶב לְמָֽחֳרָתָ֑ם וְלֹֽא נִמְלַ֤ט מֵהֶם֙ אִ֔ישׁ כִּי֩;אִם אַרְבַּ֨ע מֵא֧וֹת אִֽישׁ;נַ֛עַר אֲשֶׁר רָכְב֥וּ הַגְּמַלִּ֖ים וַיָּנֻֽסוּ

صموئيل الأول 30: 18 1Sa.30.18

وَاسْتَخْلَصَ دَاوُدُ كُلَّ مَا أَخَذَهُ عَمَالِيقُ، وَأَنْقَذَ دَاوُدُ امْرَأَتَيْهِ.

וַיַּצֵּ֣ל דָּוִ֔ד כָּל אֲשֶׁ֥ר לָקְח֖וּ עֲמָלֵ֑ק הִצִּ֥יל דָּוִֽד שְׁתֵּ֥י;נָשָׁ֖יו

صموئيل الأول 30: 19 1Sa.30.19

وَلَمْ يُفْقَدْ لَهُمْ لاَ صَغِيرٌ وَلاَ كَبِيرٌ، وَلاَ بَنُونَ وَلاَ بَنَاتٌ وَلاَ غَنِيمَةٌ، وَلاَ شَيْءٌ مِنْ جَمِيعِ مَا أَخَذُوا لَهُمْ، بَلْ رَدَّ دَاوُدُ الْجَمِيعَ.

וְלֹ֣א נֶעְדַּר לָ֠הֶם מִן;הַקָּטֹ֨ן וְעַד;הַגָּד֜וֹל וְעַד;בָּנִ֤ים וּבָנוֹת֙ וּמִשָּׁלָ֔ל וְעַ֛ד;כָּל אֲשֶׁ֥ר לָקְח֖וּ לָהֶ֑ם הֵשִׁ֥יב דָּוִֽד הַכֹּ֖ל

صموئيل الأول 30: 21 1Sa.30.21

وَجَاءَ دَاوُدُ إِلَى مِئَتَيِ الرَّجُلِ الَّذِينَ أَعْيَوْا عَنِ الذَّهَابِ وَرَاءَ دَاوُدَ، فَأَرْجَعُوهُمْ فِي وَادِي الْبَسُورِ، فَخَرَجُوا لِلِقَاءِ دَاوُدَ وَلِقَاءِ الشَّعْبِ الَّذِينَ مَعَهُ. فَتَقَدَّمَ دَاوُدُ إِلَى الْقَوْمِ وَسَأَلَ عَنْ سَلاَمَتِهِمْ.

וַיָּבֹ֣א דָוִ֗ד אֶל מָאתַ֨יִם הָאֲנָשִׁ֜ים אֲשֶֽׁר פִּגְּר֣וּ מִלֶּ֣כֶת אַחֲרֵ֣י דָוִ֗ד וַיֹּֽשִׁיבֻם֙ בְּנַ֣חַל הַבְּשׂ֔וֹר וַיֵּֽצְאוּ֙ לִקְרַ֣את דָּוִ֔ד וְלִקְרַ֖את הָעָ֣ם אֲשֶׁר אִתּ֑וֹ וַיִּגַּ֤שׁ דָּוִד֙ הָעָ֔ם וַיִּשְׁאַ֥ל לְשָׁלֽוֹם

صموئيل الأول 30: 21 1Sa.30.21

وَجَاءَ دَاوُدُ إِلَى مِئَتَيِ الرَّجُلِ الَّذِينَ أَعْيَوْا عَنِ الذَّهَابِ وَرَاءَ دَاوُدَ، فَأَرْجَعُوهُمْ فِي وَادِي الْبَسُورِ، فَخَرَجُوا لِلِقَاءِ دَاوُدَ وَلِقَاءِ الشَّعْبِ الَّذِينَ مَعَهُ. فَتَقَدَّمَ دَاوُدُ إِلَى الْقَوْمِ وَسَأَلَ عَنْ سَلاَمَتِهِمْ.

וַיָּבֹ֣א דָוִ֗ד אֶל מָאתַ֨יִם הָאֲנָשִׁ֜ים אֲשֶֽׁר פִּגְּר֣וּ מִלֶּ֣כֶת אַחֲרֵ֣י דָוִ֗ד וַיֹּֽשִׁיבֻם֙ בְּנַ֣חַל הַבְּשׂ֔וֹר וַיֵּֽצְאוּ֙ לִקְרַ֣את דָּוִ֔ד וְלִקְרַ֖את הָעָ֣ם אֲשֶׁר אִתּ֑וֹ וַיִּגַּ֤שׁ דָּוִד֙ הָעָ֔ם וַיִּשְׁאַ֥ל לְשָׁלֽוֹם

صموئيل الأول 30: 22 1Sa.30.22

فَأَجَابَ كُلُّ رَجُل شِرِّيرٍ وَلَئِيمٍ مِنَ الرِّجَالِ الَّذِينَ سَارُوا مَعَ دَاوُدَ وَقَالُوا: لأَجْلِ أَنَّهُمْ لَمْ يَذْهَبُوا مَعَنَا لاَ نُعْطِيهِمْ مِنَ الْغَنِيمَةِ الَّتِي اسْتَخْلَصْنَاهَا، بَلْ لِكُلِّ رَجُل امْرَأَتَهُ وَبَنِيهِ، فَلْيَقْتَادُوهُمْ وَيَنْطَلِقُوا.

וַיַּ֜עַן כָּל אִֽישׁ רָ֣ע וּבְלִיַּ֗עַל מֵֽהָאֲנָשִׁים֮ אֲשֶׁ֣ר הָלְכ֣וּ עִם דָּוִד֒ וַיֹּאמְר֗וּ יַ֚עַן אֲשֶׁ֣ר לֹֽא הָלְכ֣וּ עִמִּ֔י לֹֽא נִתֵּ֣ן;לָהֶ֔ם מֵהַשָּׁלָ֖ל אֲשֶׁ֣ר הִצַּ֑לְנוּ כִּֽי;אִם אִ֤ישׁ אִשְׁתּוֹ֙ בָּנָ֔יו וְיִנְהֲג֖וּ וְיֵלֵֽכוּ

صموئيل الأول 30: 22 1Sa.30.22

فَأَجَابَ كُلُّ رَجُل شِرِّيرٍ وَلَئِيمٍ مِنَ الرِّجَالِ الَّذِينَ سَارُوا مَعَ دَاوُدَ وَقَالُوا: لأَجْلِ أَنَّهُمْ لَمْ يَذْهَبُوا مَعَنَا لاَ نُعْطِيهِمْ مِنَ الْغَنِيمَةِ الَّتِي اسْتَخْلَصْنَاهَا، بَلْ لِكُلِّ رَجُل امْرَأَتَهُ وَبَنِيهِ، فَلْيَقْتَادُوهُمْ وَيَنْطَلِقُوا.

וַיַּ֜עַן כָּל אִֽישׁ רָ֣ע וּבְלִיַּ֗עַל מֵֽהָאֲנָשִׁים֮ אֲשֶׁ֣ר הָלְכ֣וּ עִם דָּוִד֒ וַיֹּאמְר֗וּ יַ֚עַן אֲשֶׁ֣ר לֹֽא הָלְכ֣וּ עִמִּ֔י לֹֽא נִתֵּ֣ן;לָהֶ֔ם מֵהַשָּׁלָ֖ל אֲשֶׁ֣ר הִצַּ֑לְנוּ כִּֽי;אִם אִ֤ישׁ אִשְׁתּוֹ֙ בָּנָ֔יו וְיִנְהֲג֖וּ וְיֵלֵֽכוּ

صموئيل الأول 30: 22 1Sa.30.22

فَأَجَابَ كُلُّ رَجُل شِرِّيرٍ وَلَئِيمٍ مِنَ الرِّجَالِ الَّذِينَ سَارُوا مَعَ دَاوُدَ وَقَالُوا: لأَجْلِ أَنَّهُمْ لَمْ يَذْهَبُوا مَعَنَا لاَ نُعْطِيهِمْ مِنَ الْغَنِيمَةِ الَّتِي اسْتَخْلَصْنَاهَا، بَلْ لِكُلِّ رَجُل امْرَأَتَهُ وَبَنِيهِ، فَلْيَقْتَادُوهُمْ وَيَنْطَلِقُوا.

וַיַּ֜עַן כָּל אִֽישׁ רָ֣ע וּבְלִיַּ֗עַל מֵֽהָאֲנָשִׁים֮ אֲשֶׁ֣ר הָלְכ֣וּ עִם דָּוִד֒ וַיֹּאמְר֗וּ יַ֚עַן אֲשֶׁ֣ר לֹֽא הָלְכ֣וּ עִמִּ֔י לֹֽא נִתֵּ֣ן;לָהֶ֔ם מֵהַשָּׁלָ֖ל אֲשֶׁ֣ר הִצַּ֑לְנוּ כִּֽי;אִם אִ֤ישׁ אִשְׁתּוֹ֙ בָּנָ֔יו וְיִנְהֲג֖וּ וְיֵלֵֽכוּ

صموئيل الأول 30: 23 1Sa.30.23

فَقَالَ دَاوُدُ: لاَ تَفْعَلُوا هكَذَا يَا إِخْوَتِي، لأَنَّ الرَّبَّ قَدْ أَعْطَانَا وَحَفِظَنَا وَدَفَعَ لِيَدِنَا الْغُزَاةَ الَّذِينَ جَاءُوا عَلَيْنَا.

וַיֹּ֣אמֶר דָּוִ֔ד לֹֽא תַעֲשׂ֥וּ כֵ֖ן אֶחָ֑י אֲשֶׁר יְהוָ֥ה נָתַ֨ן;לָ֙נוּ֙ וַיִּשְׁמֹ֣ר;אֹתָ֔נוּ וַיִּתֵּ֗ן בְּיָדֵֽנוּ הַגְּד֛וּד הַבָּ֥א עָלֵ֖ינוּ

أشهر ترجمات الكلمة في ترجمة سميث وفان دايك

أشكال الكلمة في النص الأصلي:

شواهد ورود الكلمة في الكتاب المقدس (5001 آية)