المعنى المختصر للكلمة
ăsher:
who, which, what, that
اللفظ الأصلي
אֲשֶׁר
نوع الكلمة
r
طريقة النطق
ăsher
(ash-er)
تكرار الورود في الكتاب
5001
مرة في الكتاب
أصل الكلمة وجذرها
a primitive relative pronoun (of every gender and number);
المعنى والشرح المفصل
1
who, which, what, that
2
also (as an adverb and a conjunction) when, where, how, because, in order that, etc.
الإنجليزية — KJV Translation Tags
[idiom] after
[idiom] alike
as (soon as)
because
[idiom] every
for
[phrase] forasmuch
[phrase] from whence
[phrase] how(-soever)
[idiom] if
(so) that ((thing) which, wherein)
[idiom] though
[phrase] until
[phrase] whatsoever
when
where ([phrase] -as, -in, -of, -on, -soever, -with)
which
whilst
[phrase] whither(-soever)
who(-m, -soever, -se). As it is indeclinable
it is often accompanied by the personal pronoun expletively
used to show the connection
أشهر ترجمات الكلمة في ترجمة سميث وفان دايك
أشكال الكلمة في النص الأصلي:
אֲשֶׁר (1159×)
אֲשֶׁ֣ר (948×)
אֲשֶׁ֥ר (865×)
אֲשֶׁ֨ר (443×)
אֲשֶׁ֤ר (266×)
אֲשֶׁ֖ר (169×)
אֲשֶׁר֙ (120×)
כַּאֲשֶׁ֥ר (103×)
شواهد ورود الكلمة في الكتاب المقدس (5001 آية)
شواهد الآيات في أسفار الكتاب المقدس
راعوث 3: 11
Rut.3.11
وَالآنَ يَا بِنْتِي لاَ تَخَافِي. كُلُّ مَا تَقُولِينَ أَفْعَلُ لَكِ، لأَنَّ جَمِيعَ أَبْوَابِ شَعْبِي تَعْلَمُ أَنَّكِ امْرَأَةٌ فَاضِلَةٌ.
וְעַתָּ֗ה בִּתִּי֙ אַל תִּ֣ירְאִ֔י כֹּ֥ל אֲשֶׁר תֹּאמְרִ֖י אֶֽעֱשֶׂה לָּ֑ךְ כִּ֤י כָּל שַׁ֣עַר עַמִּ֔י יוֹדֵ֙עַ֙ כִּ֛י אֵ֥שֶׁת חַ֖יִל
راعوث 3: 15
Rut.3.15
ثُمَّ قَالَ: هَاتِي الرِّدَاءَ الَّذِي عَلَيْكِ وَأَمْسِكِيهِ. فَأَمْسَكَتْهُ، فَاكْتَالَ سِتَّةً مِنَ الشَّعِيرِ وَوَضَعَهَا عَلَيْهَا، ثُمَّ دَخَلَ الْمَدِينَةَ.
וַיֹּ֗אמֶר הָ֠בִי הַמִּטְפַּ֧חַת אֲשֶׁר עָלַ֛יִךְ וְאֶֽחֳזִי;בָ֖הּ וַתֹּ֣אחֶז;בָּ֑הּ וַיָּ֤מָד שֵׁשׁ שְׂעֹרִים֙ וַיָּ֣שֶׁת עָלֶ֔יהָ וַיָּבֹ֖א הָעִֽיר
راعوث 3: 16
Rut.3.16
فَجَاءَتْ إِلَى حَمَاتِهَا فَقَالَتْ: مَنْ أَنْتِ يَا بِنْتِي. فَأَخْبَرَتْهَا بِكُلِّ مَا فَعَلَ لَهَا الرَّجُلُ.
וַתָּבוֹא֙ אֶל חֲמוֹתָ֔הּ וַתֹּ֖אמֶר מִי אַ֣תְּ בִּתִּ֑י וַתַּ֨גֶּד;לָ֔הּ כָּל אֲשֶׁ֥ר עָֽשָׂה לָ֖הּ הָאִֽישׁ
راعوث 4: 1
Rut.4.1
فَصَعِدَ بُوعَزُ إِلَى الْبَابِ وَجَلَسَ هُنَاكَ. وَإِذَا بِالْوَلِيِّ الَّذِي تَكَلَّمَ عَنْهُ بُوعَزُ عَابِرٌ. فَقَالَ: مِلْ وَاجْلِسْ هُنَا أَنْتَ يَا فُلاَنُ الْفُلاَنِيُّ. فَمَالَ وَجَلَسَ.
עָלָ֣ה וּבֹ֨עַז הַשַּׁעַר֮ וַיֵּ֣שֶׁב שָׁם֒ וְהִנֵּ֨ה הַגֹּאֵ֤ל אֲשֶׁ֣ר דִּבֶּר בֹּ֔עַז עֹבֵר֙ וַיֹּ֛אמֶר ס֥וּרָה שְׁבָה פֹּ֖ה פְּלֹנִ֣י אַלְמֹנִ֑י וַיָּ֖סַר וַיֵּשֵֽׁב
راعوث 4: 3
Rut.4.3
ثُمَّ قَالَ لِلْوَلِيِّ: إِنَّ نُعْمِيَ الَّتِي رَجَعَتْ مِنْ بِلاَدِ مُوآبَ تَبِيعُ قِطْعَةَ الْحَقْلِ الَّتِي لأَخِينَا أَلِيمَالِكَ.
וַיֹּ֙אמֶר֙ לַגֹּאֵ֔ל נָעֳמִ֔י הַשָּׁ֖בָה הַשָּׂדֶ֔ה מוֹאָֽב מָכְרָ֣ה חֶלְקַת֙ מִשְּׂדֵ֥ה אֲשֶׁ֥ר לְאָחִ֖ינוּ לֶאֱלִימֶ֑לֶךְ
راعوث 4: 9
Rut.4.9
فَقَالَ بُوعَزُ لِلشُّيُوخِ وَلِجَمِيعِ الشَّعْبِ: أَنْتُمْ شُهُودٌ الْيَوْمَ أَنِّي قَدِ اشْتَرَيْتُ كُلَّ مَا لأَلِيمَالِكَ وَكُلَّ مَا لِكِلْيُونَ وَمَحْلُونَ مِنْ يَدِ نُعْمِي.
וַיֹּאמֶר֩ בֹּ֨עַז לַזְּקֵנִ֜ים וְכָל הָעָ֗ם אַתֶּם֙ עֵדִ֤ים הַיּ֔וֹם כִּ֤י קָנִ֙יתִי֙ כָּל אֲשֶׁ֣ר לֶֽאֱלִימֶ֔לֶךְ כָּל אֲשֶׁ֥ר לְכִלְי֖וֹן וּמַחְל֑וֹן מִיַּ֖ד נָעֳמִֽי
راعوث 4: 9
Rut.4.9
فَقَالَ بُوعَزُ لِلشُّيُوخِ وَلِجَمِيعِ الشَّعْبِ: أَنْتُمْ شُهُودٌ الْيَوْمَ أَنِّي قَدِ اشْتَرَيْتُ كُلَّ مَا لأَلِيمَالِكَ وَكُلَّ مَا لِكِلْيُونَ وَمَحْلُونَ مِنْ يَدِ نُعْمِي.
וַיֹּאמֶר֩ בֹּ֨עַז לַזְּקֵנִ֜ים וְכָל הָעָ֗ם אַתֶּם֙ עֵדִ֤ים הַיּ֔וֹם כִּ֤י קָנִ֙יתִי֙ כָּל אֲשֶׁ֣ר לֶֽאֱלִימֶ֔לֶךְ כָּל אֲשֶׁ֥ר לְכִלְי֖וֹן וּמַחְל֑וֹן מִיַּ֖ד נָעֳמִֽי
راعوث 4: 11
Rut.4.11
فَقَالَ جَمِيعُ الشَّعْبِ الَّذِينَ فِي الْبَابِ وَالشُّيُوخُ: نَحْنُ شُهُودٌ. فَلْيَجْعَلِ الرَّبُّ الْمَرْأَةَ الدَّاخِلَةَ إِلَى بَيْتِكَ كَرَاحِيلَ وَكَلَيْئَةَ اللَّتَيْنِ بَنَتَا بَيْتَ إِسْرَائِيلَ. فَاصْنَعْ بِبَأْسٍ فِي أَفْرَاتَةَ وَكُنْ ذَا اسْمٍ فِي بَيْتِ لَحْمٍ.
וַיֹּ֨אמְר֜וּ כָּל הָעָ֧ם אֲשֶׁר בַּשַּׁ֛עַר וְהַזְּקֵנִ֖ים עֵדִ֑ים יִתֵּן֩ יְהוָ֨ה הָאִשָּׁ֜ה הַבָּאָ֣ה אֶל בֵּיתֶ֗ךָ כְּרָחֵ֤ל וּכְלֵאָה֙ שְׁתֵּיהֶם֙ בָּנ֤וּ בֵּ֣ית יִשְׂרָאֵ֔ל וַעֲשֵׂה חַ֣יִל בְּאֶפְרָ֔תָה וּקְרָא;שֵׁ֖ם בְּבֵ֥ית לָֽחֶם
راعوث 4: 12
Rut.4.12
وَلْيَكُنْ بَيْتُكَ كَبَيْتِ فَارَصَ الَّذِي وَلَدَتْهُ ثَامَارُ لِيَهُوذَا، مِنَ النَّسْلِ الَّذِي يُعْطِيكَ الرَّبُّ مِنْ هذِهِ الْفَتَاةِ.
וִיהִ֤י בֵֽיתְךָ֙ כְּבֵ֣ית פֶּ֔רֶץ אֲשֶׁר יָלְדָ֥ה תָמָ֖ר לִֽיהוּדָ֑ה מִן הַזֶּ֗רַע אֲשֶׁ֨ר יִתֵּ֤ן;לְךָ֔ יְהוָה֙ מִן הַזֹּֽאת הַֽנַּעֲרָ֖ה
راعوث 4: 12
Rut.4.12
وَلْيَكُنْ بَيْتُكَ كَبَيْتِ فَارَصَ الَّذِي وَلَدَتْهُ ثَامَارُ لِيَهُوذَا، مِنَ النَّسْلِ الَّذِي يُعْطِيكَ الرَّبُّ مِنْ هذِهِ الْفَتَاةِ.
וִיהִ֤י בֵֽיתְךָ֙ כְּבֵ֣ית פֶּ֔רֶץ אֲשֶׁר יָלְדָ֥ה תָמָ֖ר לִֽיהוּדָ֑ה מִן הַזֶּ֗רַע אֲשֶׁ֨ר יִתֵּ֤ן;לְךָ֔ יְהוָה֙ מִן הַזֹּֽאת הַֽנַּעֲרָ֖ה
راعوث 4: 14
Rut.4.14
فَقَالَتِ النِّسَاءُ لِنُعْمِي: مُبَارَكٌ الرَّبُّ الَّذِي لَمْ يُعْدِمْكِ وَلِيًّا الْيَوْمَ لِكَيْ يُدْعَى اسْمُهُ فِي إِسْرَائِيلَ.
וַתֹּאמַ֤רְנָה הַנָּשִׁים֙ נָעֳמִ֔י בָּר֣וּךְ יְהוָ֔ה אֲ֠שֶׁר לֹ֣א הִשְׁבִּ֥ית;לָ֛ךְ גֹּאֵ֖ל הַיּ֑וֹם וְיִקָּרֵ֥א שְׁמ֖וֹ בְּיִשְׂרָאֵֽל
راعوث 4: 15
Rut.4.15
وَيَكُونُ لَكِ لإِرْجَاعِ نَفْسٍ وَإِعَالَةِ شَيْبَتِكِ. لأَنَّ كَنَّتَكِ الَّتِي أَحَبَّتْكِ قَدْ وَلَدَتْهُ، وَهِيَ خَيْرٌ لَكِ مِنْ سَبْعَةِ بَنِينَ.
וְהָ֤יָה לָךְ֙ לְמֵשִׁ֣יב נֶ֔פֶשׁ וּלְכַלְכֵּ֖ל שֵׂיבָתֵ֑ךְ כִּ֣י כַלָּתֵ֤ךְ אֲֽשֶׁר אֲהֵבַ֙תֶךְ֙ אֲשֶׁר יְלָדַ֔תּוּ הִיא֙ ט֣וֹבָה לָ֔ךְ מִשִּׁבְעָ֖ה בָּנִֽים
راعوث 4: 15
Rut.4.15
وَيَكُونُ لَكِ لإِرْجَاعِ نَفْسٍ وَإِعَالَةِ شَيْبَتِكِ. لأَنَّ كَنَّتَكِ الَّتِي أَحَبَّتْكِ قَدْ وَلَدَتْهُ، وَهِيَ خَيْرٌ لَكِ مِنْ سَبْعَةِ بَنِينَ.
וְהָ֤יָה לָךְ֙ לְמֵשִׁ֣יב נֶ֔פֶשׁ וּלְכַלְכֵּ֖ל שֵׂיבָתֵ֑ךְ כִּ֣י כַלָּתֵ֤ךְ אֲֽשֶׁר אֲהֵבַ֙תֶךְ֙ אֲשֶׁר יְלָדַ֔תּוּ הִיא֙ ט֣וֹבָה לָ֔ךְ מִשִּׁבְעָ֖ה בָּנִֽים
صموئيل الأول 1: 17
1Sa.1.17
فَأجَابَ عَالِي وَقَالَ: اذْهَبِي بِسَلاَمٍ، وَإِلهُ إِسْرَائِيلَ يُعْطِيكِ سُؤْلَكِ الَّذِي سَأَلْتِهِ مِنْ لَدُنْهُ.
וַיַּ֧עַן עֵלִ֛י וַיֹּ֖אמֶר לְכִ֣י לְשָׁל֑וֹם וֵאלֹהֵ֣י יִשְׂרָאֵ֗ל יִתֵּן֙ שֵׁ֣לָתֵ֔ךְ אֲשֶׁ֥ר שָׁאַ֖לְתְּ מֵעִמּֽוֹ
صموئيل الأول 1: 24
1Sa.1.24
ثُمَّ حِينَ فَطَمَتْهُ أَصْعَدَتْهُ مَعَهَا بِثَلاَثَةِ ثِيرَانٍ وَإِيفَةِ دَقِيق وَزِقِّ خَمْرٍ، وَأَتَتْ بِهِ إِلَى الرَّبِّ فِي شِيلُوهَ وَالصَّبِيُّ صَغِيرٌ.
כַּאֲשֶׁ֣ר גְּמָלַ֗תּוּ וַתַּעֲלֵ֨הוּ עִמָּ֜הּ שְׁלֹשָׁה֙ בְּפָרִ֤ים וְאֵיפָ֨ה;אַחַ֥ת קֶ֙מַח֙ וְנֵ֣בֶל יַ֔יִן וַתְּבִאֵ֥הוּ בֵית יְהוָ֖ה שִׁל֑וֹ וְהַנַּ֖עַר נָֽעַר
صموئيل الأول 1: 27
1Sa.1.27
لأَجْلِ هذَا الصَّبِيِّ صَلَّيْتُ فَأَعْطَانِيَ الرَّبُّ سُؤْلِيَ الَّذِي سَأَلْتُهُ مِنْ لَدُنْهُ.
אֶל הַזֶּ֖ה הַנַּ֥עַר הִתְפַּלָּ֑לְתִּי וַיִּתֵּ֨ן;לִי֙ יְהוָ֥ה שְׁאֵ֣לָתִ֔י אֲשֶׁ֥ר שָׁאַ֖לְתִּי מֵעִמּֽוֹ
صموئيل الأول 2: 14
1Sa.2.14
فَيَضْرِبُ فِي الْمِرْحَضَةِ أَوِ الْمِرْجَلِ أَوِ الْمِقْلَى أَوِ الْقِدْرِ. كُلُّ مَا يَصْعَدُ بِهِ الْمِنْشَلُ يَأْخُذُهُ الْكَاهِنُ لِنَفْسِهِ. هكَذَا كَانُوا يَفْعَلُونَ بِجَمِيعِ إِسْرَائِيلَ الآتِينَ إِلَى هُنَاكَ فِي شِيلُوهَ.
וְהִכָּ֨ה בַכִּיּ֜וֹר א֣וֹ בַדּ֗וּד א֤וֹ בַקַּלַּ֙חַת֙ א֣וֹ בַפָּר֔וּר כֹּ֚ל אֲשֶׁ֣ר יַעֲלֶ֣ה הַמַּזְלֵ֔ג יִקַּ֥ח הַכֹּהֵ֖ן בּ֑וֹ כָּ֚כָה יַעֲשׂ֣וּ לְכָל יִשְׂרָאֵ֔ל הַבָּאִ֥ים שָׁ֖ם בְּשִׁלֹֽה
صموئيل الأول 2: 16
1Sa.2.16
فَيَقُولُ لَهُ الرَّجُلُ: لِيُحْرِقُوا أَوَّلاً الشَّحْمَ، ثُمَّ خُذْ مَا تَشْتَهِيهِ نَفْسُكَ. فَيَقُولُ لاَ، بَلِ الآنَ تُعْطِي وَإِلاَّ فَآخُذُ غَصْبًا.
וַיֹּ֨אמֶר אֵלָ֜יו הָאִ֗ישׁ קַטֵּ֨ר;יַקְטִיר֤וּן כַּיּוֹם֙ הַחֵ֔לֶב וְקַ֨ח;לְךָ֔ כַּאֲשֶׁ֥ר תְּאַוֶּ֖ה נַפְשֶׁ֑ךָ וְאָמַ֥ר לֹא֙ כִּ֚י עַתָּ֣ה תִתֵּ֔ן וְאִם לָקַ֥חְתִּי בְחָזְקָֽה
صموئيل الأول 2: 20
1Sa.2.20
وَبَارَكَ عَالِي أَلْقَانَةَ وَامْرَأَتَهُ وَقَالَ: يَجْعَلْ لَكَ الرَّبُّ نَسْلاً مِنْ هذِهِ الْمَرْأَةِ بَدَلَ الْعَارِيَّةِ الَّتِي أَعَارَتْ لِلرَّبِّ. وَذَهَبَا إِلَى مَكَانِهِمَا.
וּבֵרַ֨ךְ עֵלִ֜י אֶלְקָנָ֣ה אִשְׁתּ֗וֹ וְאָמַר֙ יָשֵׂם֩ לְךָ֥ יְהוָ֨ה זֶ֙רַע֙ מִן הַזֹּ֔את הָאִשָּׁ֣ה תַּ֚חַת שָׁאַ֖ל אֲשֶׁ֥ר הַשְּׁאֵלָ֔ה לַֽיהוָ֑ה וְהָלְכ֖וּ לִמְקֹמֽוֹ
صموئيل الأول 2: 22
1Sa.2.22
وَشَاخَ عَالِي جِدًّا، وَسَمِعَ بِكُلِّ مَا عَمِلَهُ بَنُوهُ بِجَمِيعِ إِسْرَائِيلَ وَبِأَنَّهُمْ كَانُوا يُضَاجِعُونَ النِّسَاءَ الْمُجْتَمِعَاتِ فِي بَابِ خَيْمَةِ الاجْتِمَاعِ.
זָקֵ֣ן וְעֵלִ֖י מְאֹ֑ד וְשָׁמַ֗ע כָּל אֲשֶׁ֨ר יַעֲשׂ֤וּן בָּנָיו֙ לְכָל יִשְׂרָאֵ֔ל אֲשֶֽׁר יִשְׁכְּבוּן֙ הַנָּשִׁ֔ים הַצֹּ֣בְא֔וֹת פֶּ֖תַח אֹ֥הֶל מוֹעֵֽד
صموئيل الأول 2: 22
1Sa.2.22
وَشَاخَ عَالِي جِدًّا، وَسَمِعَ بِكُلِّ مَا عَمِلَهُ بَنُوهُ بِجَمِيعِ إِسْرَائِيلَ وَبِأَنَّهُمْ كَانُوا يُضَاجِعُونَ النِّسَاءَ الْمُجْتَمِعَاتِ فِي بَابِ خَيْمَةِ الاجْتِمَاعِ.
זָקֵ֣ן וְעֵלִ֖י מְאֹ֑ד וְשָׁמַ֗ע כָּל אֲשֶׁ֨ר יַעֲשׂ֤וּן בָּנָיו֙ לְכָל יִשְׂרָאֵ֔ל אֲשֶֽׁר יִשְׁכְּבוּן֙ הַנָּשִׁ֔ים הַצֹּ֣בְא֔וֹת פֶּ֖תַח אֹ֥הֶל מוֹעֵֽד
صموئيل الأول 2: 23
1Sa.2.23
فَقَالَ لَهُمْ: لِمَاذَا تَعْمَلُونَ مِثْلَ هذِهِ الأُمُورِ. لأَنِّي أَسْمَعُ بِأُمُورِكُمُ الْخَبِيثَةِ مِنْ جَمِيعِ هذَا الشَّعْبِ.
וַיֹּ֣אמֶר לָהֶ֔ם לָ֥מָּה תַעֲשׂ֖וּן הָאֵ֑לֶּה כַּדְּבָרִ֣ים אֲשֶׁ֨ר;אָנֹכִ֤י שֹׁמֵ֙עַ֙ דִּבְרֵיכֶ֣ם רָעִ֔ים מֵאֵ֖ת כָּל אֵֽלֶּה הָעָ֥ם
صموئيل الأول 2: 24
1Sa.2.24
لاَ يَا بَنِيَّ، لأَنَّهُ لَيْسَ حَسَنًا الْخَبَرُ الَّذِي أَسْمَعُ. شَعْبَ الرَّبِّ
אַ֖ל בָּנָ֑י כִּ֠י לֽוֹא טוֹבָ֤ה הַשְּׁמֻעָה֙ אֲשֶׁ֣ר אָנֹכִ֣י;שֹׁמֵ֔עַ עַם יְהוָֽה
صموئيل الأول 2: 29
1Sa.2.29
فَلِمَاذَا تَدُوسُونَ ذَبِيحَتِي وَتَقْدِمَتِي الَّتِي أَمَرْتُ بِهَا فِي الْمَسْكَنِ، وَتُكْرِمُ بَنِيكَ عَلَيَّ لِكَيْ تُسَمِّنُوا أَنْفُسَكُمْ بِأَوَائِلِ كُلِّ تَقْدِمَاتِ إِسْرَائِيلَ شَعْبِي.
לָ֣מָּה תִבְעֲט֗וּ בְּזִבְחִי֙ וּבְמִנְחָתִ֔י אֲשֶׁ֥ר צִוִּ֖יתִי מָע֑וֹן וַתְּכַבֵּ֤ד בָּנֶ֙יךָ֙ מִמֶּ֔נִּי לְהַבְרִֽיאֲכֶ֗ם מֵרֵאשִׁ֛ית כָּל מִנְחַ֥ת יִשְׂרָאֵ֖ל לְעַמִּֽי
صموئيل الأول 2: 32
1Sa.2.32
وَتَرَى ضِيقَ الْمَسْكَنِ فِي كُلِّ مَا يُحْسَنُ بِهِ إِلَى إِسْرَائِيلَ، وَلاَ يَكُونُ شَيْخٌ فِي بَيْتِكَ كُلَّ الأَيَّامِ.
וְהִבַּטְתָּ֙ צַ֣ר מָע֔וֹן בְּכֹ֥ל אֲשֶׁר יֵיטִ֖יב יִשְׂרָאֵ֑ל וְלֹֽא יִהְיֶ֥ה זָקֵ֛ן בְּבֵיתְךָ֖ כָּל הַיָּמִֽים
صموئيل الأول 2: 35
1Sa.2.35
وَأُقِيمُ لِنَفْسِي كَاهِنًا أَمِينًا يَعْمَلُ حَسَبَ مَا بِقَلْبِي وَنَفْسِي، وَأَبْنِي لَهُ بَيْتًا أَمِينًا فَيَسِيرُ أَمَامَ مَسِيحِي كُلَّ الأَيَّامِ.
וַהֲקִימֹתִ֥י לִי֙ כֹּהֵ֣ן נֶאֱמָ֔ן יַעֲשֶׂ֑ה כַּאֲשֶׁ֛ר בִּלְבָבִ֥י וּבְנַפְשִׁ֖י וּבָנִ֤יתִי לוֹ֙ בַּ֣יִת נֶאֱמָ֔ן וְהִתְהַלֵּ֥ךְ לִפְנֵֽי מְשִׁיחִ֖י כָּל הַיָּמִֽים
صموئيل الأول 3: 3
1Sa.3.3
وَقَبْلَ أَنْ يَنْطَفِئَ سِرَاجُ اللهِ، وَصَمُوئِيلُ مُضْطَجعٌ فِي هَيْكَلِ الرَّبِّ الَّذِي فِيهِ تَابُوتُ اللهِ،
טֶ֣רֶם יִכְבֶּ֔ה וְנֵ֤ר אֱלֹהִים֙ וּשְׁמוּאֵ֖ל שֹׁכֵ֑ב בְּהֵיכַ֣ל יְהוָ֔ה אֲשֶׁר שָׁ֖ם אֲר֥וֹן אֱלֹהִֽים
صموئيل الأول 3: 12
1Sa.3.12
فِي ذلِكَ الْيَوْمِ أُقِيمُ عَلَى عَالِي كُلَّ مَا تَكَلَّمْتُ بِهِ عَلَى بَيْتِهِ. أَبْتَدِئُ وَأُكَمِّلُ.
בַּיּ֤וֹם;הַהוּא֙ אָקִ֣ים אֶל עֵלִ֔י כָּל אֲשֶׁ֥ר דִּבַּ֖רְתִּי אֶל בֵּית֑וֹ הָחֵ֖ל וְכַלֵּֽה
صموئيل الأول 3: 13
1Sa.3.13
وَقَدْ أَخْبَرْتُهُ بِأَنِّي أَقْضِي عَلَى بَيْتِهِ إِلَى الأَبَدِ مِنْ أَجْلِ الشَّرِّ الَّذِي يَعْلَمُ أَنَّ بَنِيهِ قَدْ أَوْجَبُوا بِهِ اللَّعْنَةَ عَلَى أَنْفُسِهِمْ، وَلَمْ يَرْدَعْهُمْ.
וְהִגַּ֣דְתִּי;ל֔וֹ כִּֽי;אֲנִ֛י שֹׁפֵ֥ט אֶת בֵּית֖וֹ עַד עוֹלָ֑ם בַּעֲוֹ֣ן אֲשֶׁר יָדַ֗ע כִּֽי בָּנָ֔יו מְקַֽלְלִ֤ים לָהֶם֙ וְלֹ֥א כִהָ֖ה;בָּֽם
صموئيل الأول 3: 17
1Sa.3.17
فَقَالَ: مَا الْكَلاَمُ الَّذِي كَلَّمَكَ بِهِ. لاَ تُخْفِ عَنِّي. هكَذَا يَعْمَلُ لَكَ اللهُ وَهكَذَا يَزِيدُ إِنْ أَخْفَيْتَ عَنِّي كَلِمَةً مِنْ كُلِّ الْكَلاَمِ الَّذِي كَلَّمَكَ بِهِ.
וַיֹּ֗אמֶר מָ֤ה הַדָּבָר֙ אֲשֶׁ֣ר דִּבֶּ֣ר אֵלֶ֔יךָ אַל;נָ֥א תְכַחֵ֖ד מִמֶּ֑נִּי כֹּ֣ה יַעֲשֶׂה לְּךָ֤ אֱלֹהִים֙ וְכֹ֣ה יוֹסִ֔יף אִם תְּכַחֵ֤ד מִמֶּ֙נִּי֙ דָּבָ֔ר מִכָּל הַדָּבָ֖ר אֲשֶׁר דִּבֶּ֥ר;אֵלֶֽיךָ