المعنى المختصر للكلمة
tsâlach:
to push forward, in various senses (literal or figurative, transitive or intransitive)
اللفظ الأصلي
צָלַח
نوع الكلمة
فعل
طريقة النطق
tsâlach
(tsaw-lakh)
تكرار الورود في الكتاب
64
مرة في الكتاب
أصل الكلمة وجذرها
or ; a primitive root;
المعنى والشرح المفصل
to push forward, in various senses (literal or figurative, transitive or intransitive)
الإنجليزية — KJV Translation Tags
break out
come (mightily)
go over
be good
be meet
be profitable
(cause to, effect, make to, send) prosper(-ity, -ous, -ously)
أشهر ترجمات الكلمة في ترجمة سميث وفان دايك
أشكال الكلمة في النص الأصلي:
וַתִּצְלַ֨ח (3×)
וַתִּצְלַ֤ח (3×)
וְהַצְלַ֔ח (3×)
תַצְלִֽיחוּ (2×)
יִצְלַ֖ח (2×)
וְהִצְלִ֣יחַ (2×)
תַּצְלִ֥יחַ (1×)
תַּצְלִ֔יחַ (1×)
شواهد ورود الكلمة في الكتاب المقدس (64 آية)
شواهد الآيات في أسفار الكتاب المقدس
التكوين 24: 21
Gen.24.21
وَالرَّجُلُ يَتَفَرَّسُ فِيهَا صَامِتًا لِيَعْلَمَ: أَأَنْجَحَ الرَّبُّ طَرِيقَهُ أَمْ لاَ.
וְהָאִ֥ישׁ מִשְׁתָּאֵ֖ה לָ֑הּ מַחֲרִ֕ישׁ לָדַ֗עַת הַֽהִצְלִ֧יחַ יְהוָ֛ה דַּרְכּ֖וֹ אִם לֹֽא
التكوين 24: 40
Gen.24.40
فَقَالَ لِي: إِنَّ الرَّبَّ الَّذِي سِرْتُ أَمَامَهُ يُرْسِلُ مَلاَكَهُ مَعَكَ وَيُنْجِحُ طَرِيقَكَ، فَتَأْخُذُ زَوْجَةً لابْنِي مِنْ عَشِيرَتِي وَمِنْ بَيْتِ أَبِي.
וַיֹּ֖אמֶר אֵלָ֑י יְהוָ֞ה אֲשֶׁר הִתְהַלַּ֣כְתִּי לְפָנָ֗יו יִשְׁלַ֨ח מַלְאָכ֤וֹ אִתָּךְ֙ וְהִצְלִ֣יחַ דַּרְכֶּ֔ךָ וְלָקַחְתָּ֤ אִשָּׁה֙ לִבְנִ֔י מִמִּשְׁפַּחְתִּ֖י וּמִבֵּ֥ית אָבִֽי
التكوين 24: 42
Gen.24.42
فَجِئْتُ الْيَوْمَ إِلَى الْعَيْنِ، وَقُلْتُ: أَيُّهَا الرَّبُّ إِلهُ سَيِّدِي إِبْرَاهِيمَ، إِنْ كُنْتَ تُنْجِحُ طَرِيقِي الَّذِي أَنَا سَالِكٌ فِيهِ،
וָאָבֹ֥א הַיּ֖וֹם אֶל הָעָ֑יִן וָאֹמַ֗ר יְהוָה֙ אֱלֹהֵי֙ אֲדֹנִ֣י אַבְרָהָ֔ם אִם;יֶשְׁךָ;נָּא֙ מַצְלִ֣יחַ דַּרְכִּ֔י אֲשֶׁ֥ר אָנֹכִ֖י הֹלֵ֥ךְ עָלֶֽיהָ
التكوين 24: 56
Gen.24.56
فَقَالَ لَهُمْ: لاَ تُعَوِّقُونِي وَالرَّبُّ قَدْ أَنْجَحَ طَرِيقِي. اِصْرِفُونِي لأَذْهَبَ إِلَى سَيِّدِي.
וַיֹּ֤אמֶר אֲלֵהֶם֙ אַל תְּאַחֲר֣וּ;אֹתִ֔י וַֽיהוָ֖ה הִצְלִ֣יחַ דַּרְכִּ֑י שַׁלְּח֕וּנִי וְאֵלְכָ֖ה לַֽאדֹנִֽי
التكوين 39: 2
Gen.39.2
وَكَانَ الرَّبُّ مَعَ يُوسُفَ فَكَانَ رَجُلاً نَاجِحًا، وَكَانَ فِي بَيْتِ سَيِّدِهِ الْمِصْرِيِّ.
וַיְהִ֤י יְהוָה֙ אֶת יוֹסֵ֔ף וַיְהִ֖י אִ֣ישׁ מַצְלִ֑יחַ וַיְהִ֕י בְּבֵ֥ית אֲדֹנָ֖יו הַמִּצְרִֽי
التكوين 39: 3
Gen.39.3
وَرَأَى سَيِّدُهُ أَنَّ الرَّبَّ مَعَهُ، وَأَنَّ كُلَّ مَا يَصْنَعُ كَانَ الرَّبُّ يُنْجِحُهُ بِيَدِهِ.
וַיַּ֣רְא אֲדֹנָ֔יו כִּ֥י יְהוָ֖ה אִתּ֑וֹ וְכֹל֙ אֲשֶׁר עֹשֶׂ֔ה יְהוָ֖ה מַצְלִ֥יחַ בְּיָדֽוֹ
التكوين 39: 23
Gen.39.23
وَلَمْ يَكُنْ رَئِيسُ بَيْتِ السِّجْنِ يَنْظُرُ شَيْئًا الْبَتَّةَ مِمَّا فِي يَدِهِ، لأَنَّ الرَّبَّ كَانَ مَعَهُ، وَمَهْمَا صَنَعَ كَانَ الرَّبُّ يُنْجِحُهُ.
אֵ֣ין שַׂ֣ר בֵּית הַסֹּ֗הַר רֹאֶ֤ה מְא֙וּמָה֙ כָּל בְּיָד֔וֹ בַּאֲשֶׁ֥ר יְהוָ֖ה אִתּ֑וֹ וַֽאֲשֶׁר עֹשֶׂ֖ה יְהוָ֥ה מַצְלִֽיחַ
العدد 14: 41
Num.14.41
فَقَالَ مُوسَى: لِمَاذَا تَتَجَاوَزُونَ قَوْلَ الرَّبِّ. فَهذَا لاَ يَنْجَحُ.
וַיֹּ֣אמֶר מֹשֶׁ֔ה לָ֥מָּה;זֶּ֛ה אַתֶּ֥ם;עֹבְרִ֖ים פִּ֣י יְהוָ֑ה וְהִ֖וא לֹ֥א תִצְלָֽח
التثنية 28: 29
Deu.28.29
فَتَتَلَمَّسُ فِي الظُّهْرِ كَمَا يَتَلَمَّسُ الأَعْمَى فِي الظَّلاَمِ، وَلاَ تَنْجَحُ فِي طُرُقِكَ بَلْ لاَ تَكُونُ إِلاَّ مَظْلُومًا مَغْصُوبًا كُلَّ الأَيَّامِ وَلَيْسَ مُخَلِّصٌ.
וְהָיִ֜יתָ;מְמַשֵּׁ֣שׁ בַּֽצָּהֳרַ֗יִם כַּאֲשֶׁ֨ר יְמַשֵּׁ֤שׁ הָעִוֵּר֙ בָּאֲפֵלָ֔ה וְלֹ֥א תַצְלִ֖יחַ דְּרָכֶ֑יךָ וְהָיִ֜יתָ;אַ֣ךְ עָשׁ֧וּק וְגָז֛וּל כָּל הַיָּמִ֖ים וְאֵ֥ין מוֹשִֽׁיעַ
يشوع 1: 8
Jos.1.8
لاَ يَبْرَحْ سِفْرُ هذِهِ الشَّرِيعَةِ مِنْ فَمِكَ، بَلْ تَلْهَجُ فِيهِ نَهَارًا وَلَيْلاً، لِكَيْ تَتَحَفَّظَ لِلْعَمَلِ حَسَبَ كُلِّ مَا هُوَ مَكْتُوبٌ فِيهِ. لأَنَّكَ حِينَئِذٍ تُصْلِحُ طَرِيقَكَ وَحِينَئِذٍ تُفْلِحُ.
לֹֽא יָמ֡וּשׁ סֵפֶר֩ הַזֶּ֜ה הַתּוֹרָ֨ה מִפִּ֗יךָ וְהָגִ֤יתָ בּוֹ֙ יוֹמָ֣ם וָלַ֔יְלָה לְמַ֙עַן֙ תִּשְׁמֹ֣ר לַעֲשׂ֔וֹת כְּכָל הַכָּת֖וּב בּ֑וֹ כִּי אָ֛ז תַּצְלִ֥יחַ דְּרָכֶ֖ךָ וְאָ֥ז תַּשְׂכִּֽיל
القضاة 14: 6
Jdg.14.6
فَحَلَّ عَلَيْهِ رُوحُ الرَّبِّ، فَشَقَّهُ كَشَقِّ الْجَدْيِ، وَلَيْسَ فِي يَدِهِ شَيْءٌ. وَلَمْ يُخْبِرْ أَبَاهُ وَأُمَّهُ بِمَا فَعَلَ.
וַתִּצְלַ֨ח עָלָ֜יו ר֣וּחַ יְהוָ֗ה וַֽיְשַׁסְּעֵ֙הוּ֙ כְּשַׁסַּ֣ע הַגְּדִ֔י אֵ֣ין בְּיָד֑וֹ וּמְא֖וּמָה וְלֹ֤א הִגִּיד֙ לְאָבִ֣יו וּלְאִמּ֔וֹ אֲשֶׁ֥ר עָשָֽׂה
القضاة 14: 19
Jdg.14.19
وَحَلَّ عَلَيْهِ رُوحُ الرَّبِّ فَنَزَلَ إِلَى أَشْقَلُونَ وَقَتَلَ مِنْهُمْ ثَلاَثِينَ رَجُلاً، وَأَخَذَ سَلَبَهُمْ وَأَعْطَى الْحُلَلَ لِمُظْهِرِي الأُحْجِيَّةِ. وَحَمِيَ غَضَبُهُ وَصَعِدَ إِلَى بَيْتِ أَبِيهِ.
וַתִּצְלַ֨ח עָלָ֜יו ר֣וּחַ יְהוָ֗ה וַיֵּ֨רֶד אַשְׁקְל֜וֹן וַיַּ֥ךְ מֵהֶ֣ם שְׁלֹשִׁ֣ים אִ֗ישׁ וַיִּקַּח֙ חֲלִ֣יצוֹתָ֔ם וַיִּתֵּן֙ הַחֲלִיפ֔וֹת לְמַגִּידֵ֖י הַחִידָ֑ה וַיִּ֣חַר אַפּ֔וֹ וַיַּ֖עַל בֵּ֥ית אָבִֽיהוּ
القضاة 15: 14
Jdg.15.14
وَلَمَّا جَاءَ إِلَى لَحْيٍ، صَاحَ الْفِلِسْطِينِيُّونَ لِلِقَائِهِ. فَحَلَّ عَلَيْهِ رُوحُ الرَّبِّ، فَكَانَ الْحَبْلاَنِ اللَّذَانِ عَلَى ذِرَاعَيْهِ كَكَتَّانٍ أُحْرِقَ بِالنَّارِ، فَانْحَلَّ الْوِثَاقُ عَنْ يَدَيْهِ.
הוּא;בָ֣א עַד לֶ֔חִי הֵרִ֣יעוּ וּפִלְשִׁתִּ֖ים לִקְרָאת֑וֹ וַתִּצְלַ֨ח עָלָ֜יו ר֣וּחַ יְהוָ֗ה וַתִּהְיֶ֨ינָה הָעֲבֹתִ֜ים אֲשֶׁ֣ר עַל זְרוֹעוֹתָ֗יו כַּפִּשְׁתִּים֙ בָּעֲר֣וּ בָאֵ֔שׁ וַיִּמַּ֥סּוּ אֱסוּרָ֖יו מֵעַ֥ל יָדָֽיו
القضاة 18: 5
Jdg.18.5
فَقَالُوا لَهُ: اسْأَلْ مِنَ اللهِ لِنَعْلَمَ: هَلْ يَنْجَحُ طَرِيقُنَا الَّذِي نَحْنُ سَائِرُونَ فِيهِ.
וַיֹּ֥אמְרוּ ל֖וֹ שְׁאַל;נָ֣א בֵאלֹהִ֑ים וְנֵ֣דְעָ֔ה הֲתַצְלִ֣יחַ דַּרְכֵּ֔נוּ אֲשֶׁ֥ר אֲנַ֖חְנוּ הֹלְכִ֥ים עָלֶֽיהָ
صموئيل الأول 10: 6
1Sa.10.6
فَيَحِلُّ عَلَيْكَ رُوحُ الرَّبِّ فَتَتَنَبَّأُ مَعَهُمْ وَتَتَحَوَّلُ إِلَى رَجُل آخَرَ.
וְצָלְחָ֤ה עָלֶ֙יךָ֙ ר֣וּחַ יְהוָ֔ה וְהִתְנַבִּ֖יתָ עִמָּ֑ם וְנֶהְפַּכְתָּ֖ לְאִ֥ישׁ אַחֵֽר
صموئيل الأول 10: 10
1Sa.10.10
وَلَمَّا جَاءُوا إِلَى هُنَاكَ إِلَى جِبْعَةَ، إِذَا بِزُمْرَةٍ مِنَ الأَنْبِيَاءِ لَقِيَتْهُ، فَحَلَّ عَلَيْهِ رُوحُ اللهِ فَتَنَبَّأَ فِي وَسَطِهِمْ.
וַיָּבֹ֤אוּ שָׁם֙ הַגִּבְעָ֔תָה וְהִנֵּ֥ה חֶֽבֶל נְבִאִ֖ים לִקְרָאת֑וֹ וַתִּצְלַ֤ח עָלָיו֙ ר֣וּחַ אֱלֹהִ֔ים וַיִּתְנַבֵּ֖א בְּתוֹכָֽם
صموئيل الأول 11: 6
1Sa.11.6
فَحَلَّ رُوحُ اللهِ عَلَى شَاوُلَ عِنْدَمَا سَمِعَ هذَا الْكَلاَمَ وَحَمِيَ غَضَبُهُ جِدًّا.
וַתִּצְלַ֤ח רֽוּחַ אֱלֹהִים֙ עַל שָׁא֔וּל כְּשָׁמְע֖וֹ הָאֵ֑לֶּה הַדְּבָרִ֣ים וַיִּ֥חַר אַפּ֖וֹ מְאֹֽד
صموئيل الأول 16: 13
1Sa.16.13
فَأَخَذَ صَمُوئِيلُ قَرْنَ الدُّهْنِ وَمَسَحَهُ فِي وَسَطِ إِخْوَتِهِ. وَحَلَّ رُوحُ الرَّبِّ عَلَى دَاوُدَ مِنْ ذلِكَ الْيَوْمِ فَصَاعِدًا. ثُمَّ قَامَ صَمُوئِيلُ وَذَهَبَ إِلَى الرَّامَةِ.
וַיִּקַּ֨ח שְׁמוּאֵ֜ל קֶ֣רֶן הַשֶּׁ֗מֶן וַיִּמְשַׁ֣ח;אֹתוֹ֮ בְּקֶ֣רֶב אֶחָיו֒ וַתִּצְלַ֤ח רֽוּחַ יְהוָה֙ אֶל דָּוִ֔ד מֵהַיּ֥וֹם;הַה֖וּא וָמָ֑עְלָה וַיָּ֣קָם שְׁמוּאֵ֔ל וַיֵּ֖לֶךְ הָרָמָֽתָה
صموئيل الأول 18: 10
1Sa.18.10
وَكَانَ فِي الْغَدِ أَنَّ الرُّوحَ الرَّدِيءَ مِنْ قِبَلِ اللهِ اقْتَحَمَ شَاوُلَ وَجُنَّ فِي وَسَطِ الْبَيْتِ. وَكَانَ دَاوُدُ يَضْرِبُ بِيَدِهِ كَمَا فِي يَوْمٍ فَيَوْمٍ، وَكَانَ الرُّمْحُ بِيَدِ شَاوُلَ.
וַיְהִ֣י מִֽמָּחֳרָ֗ת רוּחַ֩ רָעָ֤ה אֱלֹהִ֨ים וַתִּצְלַ֣ח שָׁאוּל֙ וַיִּתְנַבֵּ֣א בְתוֹךְ הַבַּ֔יִת וְדָוִ֛ד מְנַגֵּ֥ן בְּיָד֖וֹ כְּי֣וֹם בְּי֑וֹם וְהַחֲנִ֖ית בְּיַד שָׁאֽוּל
صموئيل الثاني 19: 17
2Sa.19.17
وَمَعَهُ أَلْفُ رَجُل مِنْ بَنْيَامِينَ، وَصِيبَا غُلاَمُ بَيْتِ شَاوُلَ وَبَنُوهُ الْخَمْسَةَ عَشَرَ وَعَبِيدُهُ الْعِشْرُونَ مَعَهُ، فَخَاضُوا الأُرْدُنَّ أَمَامَ الْمَلِكِ.
עִמּוֹ֮ וְאֶ֨לֶף אִ֣ישׁ מִבִּנְיָמִן֒ וְצִיבָ֗א נַ֚עַר בֵּ֣ית שָׁא֔וּל בָּנָ֛יו וַחֲמֵ֨שֶׁת עָשָׂ֥ר עֲבָדָ֖יו וְעֶשְׂרִ֥ים אִתּ֑וֹ וְצָלְח֥וּ הַיַּרְדֵּ֖ן לִפְנֵ֥י הַמֶּֽלֶךְ
الملوك الأول 22: 12
1Ki.22.12
وَتَنَبَّأَ جَمِيعُ الأَنْبِيَاءِ هكَذَا قَائِلِينَ: اصْعَدْ إِلَى رَامُوتَ جِلْعَادَ وَأَفْلِحْ، فَيَدْفَعَهَا الرَّبُّ لِيَدِ الْمَلِكِ.
נִבְּאִ֥ים וְכָל הַנְּבִאִ֔ים כֵּ֖ן לֵאמֹ֑ר עֲלֵ֞ה רָמֹ֤ת גִּלְעָד֙ וְהַצְלַ֔ח וְנָתַ֥ן יְהוָ֖ה בְּיַ֥ד הַמֶּֽלֶךְ
الملوك الأول 22: 15
1Ki.22.15
وَلَمَّا أَتَى إِلَى الْمَلِكِ قَالَ لَهُ الْمَلِكُ: يَا مِيخَا، أَنَصْعَدُ إِلَى رَامُوتَ جِلْعَادَ لِلْقِتَالِ، أَمْ نَمْتَنِعُ. فَقَالَ لَهُ: اصْعَدْ وَأَفْلِحْ فَيَدْفَعَهَا الرَّبُّ لِيَدِ الْمَلِكِ.
וַיָּבוֹא֮ אֶל הַמֶּלֶךְ֒ וַיֹּ֨אמֶר אֵלָ֗יו הַמֶּ֜לֶךְ מִיכָ֙יְהוּ֙ הֲנֵלֵ֞ךְ אֶל רָמֹ֥ת גִּלְעָ֛ד לַמִּלְחָמָ֖ה אִם נֶחְדָּ֑ל וַיֹּ֤אמֶר אֵלָיו֙ עֲלֵ֣ה וְהַצְלַ֔ח וְנָתַ֥ן יְהוָ֖ה בְּיַ֥ד הַמֶּֽלֶךְ
أخبار الأيام الأول 22: 11
1Ch.22.11
الآنَ يَا ابْنِي، لِيَكُنِ الرَّبُّ مَعَكَ فَتُفْلِحَ وَتَبْنِيَ بَيْتَ الرَّبِّ إِلهِكَ كَمَا تَكَلَّمَ عَنْكَ.
עַתָּ֣ה בְנִ֔י יְהִ֥י יְהוָ֖ה עִמָּ֑ךְ וְהִצְלַחְתָּ֗ וּבָנִ֙יתָ֙ בֵּ֚ית יְהוָ֣ה אֱלֹהֶ֔יךָ כַּאֲשֶׁ֖ר דִּבֶּ֥ר עָלֶֽיךָ
أخبار الأيام الأول 22: 13
1Ch.22.13
حِينَئِذٍ تُفْلِحُ إِذَا تَحَفَّظْتَ لِعَمَلِ الْفَرَائِضِ وَالأَحْكَامِ الَّتِي أَمَرَ بِهَا الرَّبُّ مُوسَى لأَجْلِ إِسْرَائِيلَ. تَشَدَّدْ وَتَشَجَّعْ لاَ تَخَفْ وَلاَ تَرْتَعِبْ.
אָ֣ז תַּצְלִ֔יחַ אִם תִּשְׁמ֗וֹר לַעֲשׂוֹת֙ הַֽחֻקִּ֣ים הַמִּשְׁפָּטִ֔ים אֲשֶׁ֨ר צִוָּ֧ה יְהוָ֛ה מֹשֶׁ֖ה עַל יִשְׂרָאֵ֑ל חֲזַ֣ק וֶאֱמָ֔ץ אַל תִּירָ֖א וְאַל תֵּחָֽת
أخبار الأيام الأول 29: 23
1Ch.29.23
وَجَلَسَ سُلَيْمَانُ عَلَى كُرْسِيِّ الرَّبِّ مَلِكًا مَكَانَ دَاوُدَ أَبِيهِ، وَنَجَحَ وَأَطَاعَهُ كُلُّ إِسْرَائِيلَ.
וַיֵּ֣שֶׁב שְׁ֠לֹמֹה עַל כִּסֵּ֨א יְהוָ֧ה לְמֶ֛לֶךְ תַּֽחַת דָּוִ֥יד אָבִ֖יו וַיַּצְלַ֑ח וַיִּשְׁמְע֥וּ;אֵלָ֖יו כָּל יִשְׂרָאֵֽל
أخبار الأيام الثاني 7: 11
2Ch.7.11
وَأَكْمَلَ سُلَيْمَانُ بَيْتَ الرَّبِّ وَبَيْتَ الْمَلِكِ. وَكُلَّ مَا خَطَرَ بِبَالِ سُلَيْمَانَ أَنْ يَعْمَلَهُ فِي بَيْتِ الرَّبِّ وَفِي بَيْتِهِ نَجَحَ فِيهِ.
וַיְכַ֧ל שְׁלֹמֹ֛ה בֵּ֥ית יְהוָ֖ה בֵּ֣ית הַמֶּ֑לֶךְ כָּל הַבָּ֜א לֵ֣ב שְׁלֹמֹ֗ה לַעֲשׂ֧וֹת בְּבֵית יְהוָ֛ה וּבְבֵית֖וֹ הִצְלִֽיחַ
أخبار الأيام الثاني 13: 12
2Ch.13.12
وَهُوَذَا مَعَنَا اللهُ رَئِيسًا، وَكَهَنَتُهُ وَأَبْوَاقُ الْهُتَافِ لِلْهُتَافِ عَلَيْكُمْ. فَيَا بَنِي إِسْرَائِيلَ لاَ تُحَارِبُوا الرَّبَّ إِلهَ آبَائِكُمْ لأَنَّكُمْ لاَ تُفْلِحُونَ.
וְהִנֵּה֩ עִמָּ֨נוּ הָאֱלֹהִ֧ים בָרֹ֜אשׁ וְכֹהֲנָ֛יו וַחֲצֹצְר֥וֹת הַתְּרוּעָ֖ה לְהָרִ֣יעַ עֲלֵיכֶ֑ם בְּנֵ֣י יִשְׂרָאֵ֗ל אַל תִּלָּֽחֲמ֛וּ יְהוָ֥ה אֱלֹהֵֽי אֲבֹתֵיכֶ֖ם כִּי לֹ֥א תַצְלִֽיחוּ
أخبار الأيام الثاني 14: 7
2Ch.14.7
وَقَالَ لِيَهُوذَا: لِنَبْنِ هذِهِ الْمُدُنَ وَنُحَوِّطْهَا بِأَسْوَارٍ وَأَبْرَاجٍ وَأَبْوَابٍ وَعَوَارِضَ مَا دَامَتِ الأَرْضُ أَمَامَنَا، لأَنَّنَا قَدْ طَلَبْنَا الرَّبَّ إِلهَنَا. طَلَبْنَاهُ فَأَرَاحَنَا مِنْ كُلِّ جِهَةٍ. فَبَنَوْا وَنَجَحُوا.
וַיֹּ֨אמֶר לִֽיהוּדָ֜ה נִבְנֶ֣ה הָאֵ֗לֶּה הֶעָרִ֣ים וְנָסֵ֨ב חוֹמָ֣ה וּמִגְדָּלִים֮ דְּלָתַ֣יִם וּבְרִיחִים֒ עוֹדֶ֨נּוּ הָאָ֜רֶץ לְפָנֵ֗ינוּ כִּ֤י דָרַ֙שְׁנוּ֙ יְהוָ֣ה אֱלֹהֵ֔ינוּ דָּרַ֕שְׁנוּ וַיָּ֥נַֽח;לָ֖נוּ מִסָּבִ֑יב וַיִּבְנ֖וּ וַיַּצְלִֽיחוּ
أخبار الأيام الثاني 18: 11
2Ch.18.11
وَتَنَبَّأَ جَمِيعُ الأَنْبِيَاءِ هكَذَا قَائِلِينَ: اصْعَدْ إِلَى رَامُوتَ جِلْعَادَ وَأَفْلِحْ، فَيَدْفَعَهَا الرَّبُّ لِيَدِ الْمَلِكِ.
נִבְּאִ֥ים וְכָל הַ֨נְּבִאִ֔ים כֵּ֖ן לֵאמֹ֑ר עֲלֵ֞ה רָמֹ֤ת גִּלְעָד֙ וְהַצְלַ֔ח וְנָתַ֥ן יְהוָ֖ה בְּיַ֥ד הַמֶּֽלֶךְ
أخبار الأيام الثاني 18: 14
2Ch.18.14
وَلَمَّا جَاءَ إِلَى الْمَلِكِ قَالَ لَهُ الْمَلِكُ: يَا مِيخَا، أَنَذْهَبُ إِلَى رَامُوتَ جِلْعَادَ لِلْقِتَالِ أَمْ أَمْتَنِعُ. فَقَالَ: اصْعَدُوا وَأَفْلِحُوا فَيُدْفَعُوا لِيَدِكُمْ.
וַיָּבֹא֮ אֶל הַמֶּלֶךְ֒ וַיֹּ֨אמֶר אֵלָ֗יו הַמֶּ֜לֶךְ מִיכָה֙ הֲנֵלֵ֞ךְ אֶל רָמֹ֥ת גִּלְעָ֛ד לַמִּלְחָמָ֖ה אִם אֶחְדָּ֑ל וַיֹּ֙אמֶר֙ עֲל֣וּ וְהַצְלִ֔יחוּ וְיִנָּתְנ֖וּ בְּיֶדְכֶֽם