ك
إصحاح
◄ H5306
H5307. nâphal
H5308 ►
المعنى المختصر للكلمة
nâphal: to fall, in a great variety of applications (intransitive or causative, literal or figurative)
اللفظ الأصلي נָפַל
نوع الكلمة فعل
طريقة النطق nâphal (naw-fal)
تكرار الورود في الكتاب 432 مرة في الكتاب
أصل الكلمة وجذرها
مشتق من: H6419 פָּלַל • paw-lal • «وَصَلَّى» • (to judge)
المعنى والشرح المفصل

to fall, in a great variety of applications (intransitive or causative, literal or figurative)

الإنجليزية — KJV Translation Tags
be accepted cast (down, self, (lots), out) cease die divide (by lot) (let) fail (cause to, let, make, ready to) fall (away, down, -en, -ing) fell(-ing) fugitive have (inheritance) inferior be judged (by mistake for ) lay (along) (cause to) lie down light (down) be ([idiom] hast) lost lying overthrow overwhelm perish present(-ed, -ing) (make to) rot slay smite out [idiom] surely throw down

أشهر ترجمات الكلمة في ترجمة سميث وفان دايك

سَقَطَ 22× يَسْقُطُ 19× فَسَقَطَ 18× وَسَقَطَ 16× يَسْقُطُونَ 15×

أشكال الكلمة في النص الأصلي:

וַיִּפֹּ֥ל (15×) וַיִּפְּל֥וּ (10×) וַֽיִּפְּל֖וּ (9×) יִפֹּ֥ל (8×) נָפְל֣וּ (7×) נָפַ֥ל (6×) נָפְל֥וּ (6×) יִפּ֥וֹל (6×)

شواهد ورود الكلمة في الكتاب المقدس (432 آية)

شواهد الآيات في أسفار الكتاب المقدس
أستير 6: 13 Est.6.13
وَقَصَّ هَامَانُ عَلَى زَرَشَ زَوْجَتِهِ وَجَمِيعِ أَحِبَّائِهِ كُلَّ مَا أَصَابَهُ. فَقَالَ لَهُ حُكَمَاؤُهُ وَزَرَشُ زَوْجَتُهُ: إِذَا كَانَ مُرْدَخَايُ الَّذِي ابْتَدَأْتَ تَسْقُطُ قُدَّامَهُ مِنْ نَسْلِ الْيَهُودِ، فَلاَ تَقْدِرُ عَلَيْهِ، بَلْ تَسْقُطُ قُدَّامَهُ سُقُوطًا.
וַיְסַפֵּ֨ר הָמָ֜ן לְזֶ֤רֶשׁ אִשְׁתּוֹ֙ וּלְכָל אֹ֣הֲבָ֔יו כָּל אֲשֶׁ֣ר קָרָ֑הוּ וַיֹּ֩אמְרוּ֩ ל֨וֹ חֲכָמָ֜יו וְזֶ֣רֶשׁ אִשְׁתּ֗וֹ אִ֣ם מָרְדֳּכַ֞י אֲשֶׁר֩ הַחִלּ֨וֹתָ לִנְפֹּ֤ל לְפָנָיו֙ מִזֶּ֣רַע הַיְּהוּדִ֡ים לֹא תוּכַ֣ל ל֔וֹ כִּֽי נָפ֥וֹל לְפָנָֽיו תִּפּ֖וֹל
أستير 6: 13 Est.6.13
وَقَصَّ هَامَانُ عَلَى زَرَشَ زَوْجَتِهِ وَجَمِيعِ أَحِبَّائِهِ كُلَّ مَا أَصَابَهُ. فَقَالَ لَهُ حُكَمَاؤُهُ وَزَرَشُ زَوْجَتُهُ: إِذَا كَانَ مُرْدَخَايُ الَّذِي ابْتَدَأْتَ تَسْقُطُ قُدَّامَهُ مِنْ نَسْلِ الْيَهُودِ، فَلاَ تَقْدِرُ عَلَيْهِ، بَلْ تَسْقُطُ قُدَّامَهُ سُقُوطًا.
וַיְסַפֵּ֨ר הָמָ֜ן לְזֶ֤רֶשׁ אִשְׁתּוֹ֙ וּלְכָל אֹ֣הֲבָ֔יו כָּל אֲשֶׁ֣ר קָרָ֑הוּ וַיֹּ֩אמְרוּ֩ ל֨וֹ חֲכָמָ֜יו וְזֶ֣רֶשׁ אִשְׁתּ֗וֹ אִ֣ם מָרְדֳּכַ֞י אֲשֶׁר֩ הַחִלּ֨וֹתָ לִנְפֹּ֤ל לְפָנָיו֙ מִזֶּ֣רַע הַיְּהוּדִ֡ים לֹא תוּכַ֣ל ל֔וֹ כִּֽי נָפ֥וֹל לְפָנָֽיו תִּפּ֖וֹל
أستير 7: 8 Est.7.8
وَلَمَّا رَجَعَ الْمَلِكُ مِنْ جَنَّةِ الْقَصْرِ إِلَى بَيْتِ شُرْبِ الْخَمْرِ، وَهَامَانُ مُتَوَاقِعٌ عَلَى السَّرِيرِ الَّذِي كَانَتْ أَسْتِيرُ عَلَيْهِ، قَالَ الْمَلِكُ: هَلْ أَيْضًا يَكْبِسُ الْمَلِكَةَ مَعي فِي الْبَيْتِ. وَلَمَّا خَرَجَتِ الْكَلِمَةُ مِنْ فَمِ الْمَلِكِ غَطَّوْا وَجْهَ هَامَانَ.
שָׁב֩ וְהַמֶּ֡לֶךְ מִגִּנַּ֨ת הַבִּיתָ֜ן אֶל בֵּ֣ית מִשְׁתֵּ֣ה הַיַּ֗יִן וְהָמָן֙ נֹפֵ֔ל עַל הַמִּטָּה֙ אֲשֶׁ֣ר אֶסְתֵּ֣ר עָלֶ֔יהָ וַיֹּ֣אמֶר הַמֶּ֔לֶךְ הֲ֠גַם לִכְבּ֧וֹשׁ הַמַּלְכָּ֛ה עִמִּ֖י בַּבָּ֑יִת יָצָא֙ הַדָּבָ֗ר מִפִּ֣י הַמֶּ֔לֶךְ חָפֽוּ וּפְנֵ֥י הָמָ֖ן
أستير 8: 3 Est.8.3
ثُمَّ عَادَتْ أَسْتِيرُ وَتَكَلَّمَتْ أَمَامَ الْمَلِكِ وَسَقَطَتْ عِنْدَ رِجْلَيْهِ وَبَكَتْ وَتَضَرَّعَتْ إِلَيْهِ أَنْ يُزِيلَ شَرَّ هَامَانَ الأَجَاجِيِّ وَتَدْبِيرَهُ الَّذِي دَبَّرَهُ عَلَى الْيَهُودِ.
וַתּ֣וֹסֶף אֶסְתֵּ֗ר וַתְּדַבֵּר֙ לִפְנֵ֣י הַמֶּ֔לֶךְ וַתִּפֹּ֖ל לִפְנֵ֣י רַגְלָ֑יו וַתֵּ֣בְךְּ וַתִּתְחַנֶּן ל֗וֹ לְהַֽעֲבִיר֙ רָעַת֙ הָמָ֣ן הָֽאֲגָגִ֔י מַֽחֲשַׁבְתּ֔וֹ אֲשֶׁ֥ר חָשַׁ֖ב עַל הַיְּהוּדִֽים
أستير 8: 17 Est.8.17
وَفِي كُلِّ بِلاَدٍ وَمَدِينَةٍ، كُلِّ مَكَانٍ وَصَلَ إِلَيْهِ كَلاَمُ الْمَلِكِ وَأَمْرُهُ، فَرَحٌ وَبَهْجَةٌ عِنْدَ الْيَهُودِ وَوَلاَئِمُ وَيَوْمٌ طَيِّبٌ. وَكَثِيرُونَ مِنْ شُعُوبِ الأَرْضِ تَهَوَّدُوا لأَنَّ رُعْبَ الْيَهُودِ وَقَعَ عَلَيْهِمْ.
וּבְכָל מְדִינָ֨ה;וּמְדִינָ֜ה עִ֣יר;וָעִ֗יר וּבְכָל מְקוֹם֙ מַגִּ֔יעַ דְּבַר הַמֶּ֤לֶךְ וְדָתוֹ֙ שִׂמְחָ֤ה וְשָׂשׂוֹן֙ לַיְּהוּדִ֔ים מִשְׁתֶּ֖ה וְי֣וֹם ט֑וֹב וְרַבִּ֞ים מֵֽעַמֵּ֤י הָאָ֙רֶץ֙ מִֽתְיַהֲדִ֔ים כִּֽי פַּֽחַד הַיְּהוּדִ֖ים נָפַ֥ל עֲלֵיהֶֽם
أستير 9: 2 Est.9.2
اجْتَمَعَ الْيَهُودُ فِي مُدُنِهِمْ فِي كُلِّ بِلاَدِ الْمَلِكِ أَحَشْوِيرُوشَ لِيَمُدُّوا أَيْدِيَهُمْ إِلَى طَالِبِي أَذِيَّتِهِمْ، فَلَمْ يَقِفْ أَحَدٌ قُدَّامَهُمْ لأَنَّ رُعْبَهُمْ سَقَطَ عَلَى جَمِيعِ الشُّعُوبِ.
נִקְהֲל֨וּ הַיְּהוּדִ֜ים בְּעָרֵיהֶ֗ם בְּכָל מְדִינוֹת֙ הַמֶּ֣לֶךְ אֳחַשְׁוֵר֔וֹשׁ לִשְׁלֹ֣חַ יָ֔ד בִּמְבַקְשֵׁ֖י רָֽעָתָ֑ם לֹא עָמַ֣ד וְאִישׁ֙ לִפְנֵיהֶ֔ם כִּֽי פַּחְדָּ֖ם נָפַ֥ל עַל כָּל הָעַמִּֽים
أستير 9: 3 Est.9.3
وكُلُّ رُؤَسَاءِ الْبُلْدَانِ وَالْمَرَازِبَةُ وَالْوُلاَةُ وَعُمَّالُ الْمَلِكِ سَاعَدُوا الْيَهُودَ، لأَنَّ رُعْبَ مُرْدَخَايَ سَقَطَ عَلَيْهِمْ.
וְכָל שָׂרֵ֨י הַמְּדִינ֜וֹת וְהָאֲחַשְׁדַּרְפְּנִ֣ים וְהַפַּח֗וֹת וְעֹשֵׂ֤י;הַמְּלָאכָה֙ לַמֶּ֔לֶךְ מְנַשְּׂאִ֖ים הַיְּהוּדִ֑ים כִּֽי פַּֽחַד מָרְדֳּכַ֖י נָפַ֥ל עֲלֵיהֶֽם
أستير 9: 24 Est.9.24
وَلأَنَّ هَامَانَ بْنَ هَمَدَاثَا الأَجَاجِيَّ عَدُوَّ الْيَهُودِ جَمِيعًا تَفَكَّرَ عَلَى الْيَهُودِ لِيُبِيدَهُمْ وَأَلْقَى فُورًا، أَيْ قُرْعَةً، لإِفْنَائِهِمْ وَإِبَادَتِهِمْ.
כִּי֩ הָמָ֨ן בֶּֽן הַמְּדָ֜תָא הָֽאֲגָגִ֗י צֹרֵר֙ הַיְּהוּדִ֔ים כָּל חָשַׁ֥ב עַל הַיְּהוּדִ֖ים לְאַבְּדָ֑ם וְהִפִּ֥יל פּוּר֙ ה֣וּא הַגּוֹרָ֔ל לְהֻמָּ֖ם וּֽלְאַבְּדָֽם
أيوب 1: 15 Job.1.15
فَسَقَطَ السَّبَئِيُّونَ وَأَخَذُوهَا، وَضَرَبُوا الْغِلْمَانَ بِحَدِّ السَّيْفِ، وَنَجَوْتُ أَنَا وَحْدِي لأُخْبِرَكَ.
וַתִּפֹּ֤ל שְׁבָא֙ וַתִּקָּחֵ֔ם הִכּ֣וּ הַנְּעָרִ֖ים לְפִי חָ֑רֶב וָֽאִמָּ֨לְטָ֧ה רַק;אֲנִ֛י לְבַדִּ֖י לְהַגִּ֥יד;לָֽךְ
أيوب 1: 16 Job.1.16
وَبَيْنَمَا هُوَ يَتَكَلَّمُ إِذْ جَاءَ آخَرُ وَقَالَ: نَارُ اللهِ سَقَطَتْ مِنَ السَّمَاءِ فَأَحْرَقَتِ الْغَنَمَ وَالْغِلْمَانَ وَأَكَلَتْهُمْ، وَنَجَوْتُ أَنَا وَحْدِي لأُخْبِرَكَ.
ע֣וֹד זֶ֣ה מְדַבֵּ֗ר בָּ֣א וְזֶה֮ וַיֹּאמַר֒ אֵ֣שׁ אֱלֹהִ֗ים נָֽפְלָה֙ מִן הַשָּׁמַ֔יִם וַתִּבְעַ֥ר בַּצֹּ֛אן וּבַנְּעָרִ֖ים וַתֹּאכְלֵ֑ם וָאִמָּ֨לְטָ֧ה לְבַדִּ֖י;אֲנִ֛י לְבַדִּ֖י לְהַגִּ֥יד;לָֽךְ
أيوب 1: 19 Job.1.19
وَإِذَا رِيحٌ شَدِيدَةٌ جَاءَتْ مِنْ عَبْرِ الْقَفْرِ وَصَدَمَتْ زَوَايَا الْبَيْتِ الأَرْبَعَ، فَسَقَطَ عَلَى الْغِلْمَانِ فَمَاتُوا، وَنَجَوْتُ أَنَا وَحْدِي لأُخْبِرَكَ.
וְהִנֵּה֩ ר֨וּחַ גְּדוֹלָ֜ה בָּ֣אָה מֵעֵ֣בֶר הַמִּדְבָּ֗ר וַיִּגַּע֙ פִּנּ֣וֹת הַבַּ֔יִת בְּאַרְבַּע֙ וַיִּפֹּ֥ל עַל הַנְּעָרִ֖ים וַיָּמ֑וּתוּ וָאִמָּ֨לְטָ֧ה רַק;אֲנִ֛י לְבַדִּ֖י לְהַגִּ֥יד;לָֽךְ
أيوب 1: 20 Job.1.20
فَقَامَ أَيُّوبُ وَمَزَّقَ جُبَّتَهُ، وَجَزَّ شَعْرَ رَأْسِهِ، وَخَرَّ عَلَى الأَرْضِ وَسَجَدَ،
וַיָּ֤קָם אִיּוֹב֙ וַיִּקְרַ֣ע מְעִל֔וֹ וַיָּ֖גָז רֹאשׁ֑וֹ וַיִּפֹּ֥ל אַ֖רְצָה וַיִּשְׁתָּֽחוּ
أيوب 4: 13 Job.4.13
فِي الْهَوَاجِسِ مِنْ رُؤَى اللَّيْلِ، عِنْدَ وُقُوعِ سَبَاتٍ عَلَى النَّاسِ،
בִּ֭שְׂעִפִּים מֵחֶזְיֹנ֣וֹת לָ֑יְלָה בִּנְפֹ֥ל תַּ֝רְדֵּמָ֗ה עַל אֲנָשִֽׁים
أيوب 6: 27 Job.6.27
بَلْ تُلْقُونَ عَلَى الْيَتِيمِ، وَتَحْفُرُونَ حُفْرَةً لِصَاحِبِكُمْ.
אַף תַּפִּ֑ילוּ עַל יָת֥וֹם וְ֝תִכְר֗וּ עַל;רֵֽיעֲכֶֽם
أيوب 12: 3 Job.12.3
غَيْرَ أَنَّهُ لِي فَهْمٌ مِثْلَكُمْ. لَسْتُ أَنَا دُونَكُمْ. وَمَنْ لَيْسَ عِنْدَهُ مِثْلُ هذِهِ.
גַּם לִ֤י לֵבָ֨ב כְּֽמוֹכֶ֗ם לֹא אָנֹכִ֣י נֹפֵ֣ל;מִכֶּ֑ם מִי אֵ֥ין וְאֶת כְּמוֹ אֵֽלֶּה
أيوب 13: 2 Job.13.2
مَا تَعْرِفُونَهُ عَرَفْتُهُ أَنَا أَيْضًا. لَسْتُ دُونَكُمْ.
כְּֽ֭דַעְתְּכֶם יָדַ֣עְתִּי אָ֑נִי גַם לֹא נֹפֵ֖ל;מִכֶּֽם
أيوب 13: 11 Job.13.11
فَهَلاَّ يُرْهِبُكُمْ جَلاَلُهُ، وَيَسْقُطُ عَلَيْكُمْ رُعْبُهُ.
הֲלֹ֣א תְּבַעֵ֣ת;אֶתְכֶ֑ם שְׂ֭אֵתוֹ יִפֹּ֥ל עֲלֵיכֶֽם וּ֝פַחְדּ֗וֹ
أيوب 14: 18 Job.14.18
إِنَّ الْجَبَلَ السَّاقِطَ يَنْتَثِرُ، وَالصَّخْرَ يُزَحْزَحُ مِنْ مَكَانِهِ.
וְ֭אוּלָם הַר נוֹפֵ֣ל יִבּ֑וֹל וְ֝צ֗וּר יֶעְתַּ֥ק מִמְּקֹמֽוֹ
أيوب 29: 24 Job.29.24
إِنْ ضَحِكْتُ عَلَيْهِمْ لَمْ يُصَدِّقُوا، وَنُورَ وَجْهِي لَمْ يُعَبِّسُوا.
אֶשְׂחַ֣ק אֲ֭לֵהֶם לֹ֣א יַאֲמִ֑ינוּ וְא֥וֹר פָּ֝נַ֗י לֹ֣א יַפִּילֽוּן
أيوب 31: 22 Job.31.22
فَلْتَسْقُطْ عَضُدِي مِنْ كَتِفِي، وَلْتَنْكَسِرْ ذِرَاعِي مِنْ قَصَبَتِهَا،
תִפּ֑וֹל כְּ֭תֵפִי מִשִּׁכְמָ֣ה תִשָּׁבֵֽר וְ֝אֶזְרֹעִ֗י מִקָּנָ֥ה
أيوب 33: 15 Job.33.15
فِي حُلْمٍ فِي رُؤْيَا اللَّيْلِ، عِنْدَ سُقُوطِ سَبَاتٍ عَلَى النَّاسِ، فِي النُّعَاسِ عَلَى الْمَضْجَعِ.
בַּחֲל֤וֹם חֶזְי֬וֹן לַ֗יְלָה בִּנְפֹ֣ל תַּ֭רְדֵּמָה עַל אֲנָשִׁ֑ים בִּ֝תְנוּמ֗וֹת עֲלֵ֣י מִשְׁכָּֽב
المزامير 5: 10 Psa.5.10
دِنْهُمْ يَا اَللهُ. لِيَسْقُطُوا مِنْ مُؤَامَرَاتِهِمْ. بِكَثْرَةِ ذُنُوبِهِمْ طَوِّحْ بِهِمْ، لأَنَّهُمْ تَمَرَّدُوا عَلَيْكَ.
הַֽאֲשִׁימֵ֨ם אֱֽלֹהִ֗ים יִפְּלוּ֮ מִֽמֹּעֲצ֪וֹתֵ֫יהֶ֥ם בְּרֹ֣ב פִּ֭שְׁעֵיהֶם הַדִּיחֵ֑מוֹ כִּי מָ֥רוּ בָֽךְ
المزامير 7: 15 Psa.7.15
كَرَا جُبًّا. حَفَرَهُ، فَسَقَطَ فِي الْهُوَّةِ الَّتِي صَنَعَ.
כָּ֭רָֽה בּ֣וֹר וַֽיַּחְפְּרֵ֑הוּ וַ֝יִּפֹּ֗ל בְּשַׁ֣חַת יִפְעָֽל
المزامير 10: 10 Psa.10.10
فَتَنْسَحِقُ وَتَنْحَنِي وَتَسْقُطُ الْمَسَاكِينُ بِبَرَاثِنِهِ.
יִדְכֶּ֥ה יָשֹׁ֑חַ וְנָפַ֥ל חֵ֣ילכָּאִֽים בַּ֝עֲצוּמָ֗יו
المزامير 16: 6 Psa.16.6
حِبَالٌ وَقَعَتْ لِي فِي النُّعَمَاءِ، فَالْمِيرَاثُ حَسَنٌ عِنْدِي.
חֲבָלִ֣ים נָֽפְלוּ לִ֭י שָֽׁפְרָ֥ה אַף;נַ֝חֲלָ֗ת בַּנְּעִמִ֑ים עָלָֽי
المزامير 18: 38 Psa.18.38
أَسْحَقُهُمْ فَلاَ يَسْتَطِيعُونَ الْقِيَامَ. يَسْقُطُونَ تَحْتَ رِجْلَيَّ.
אֶ֭מְחָצֵם וְלֹא יֻ֣כְלוּ ק֑וּם יִ֝פְּל֗וּ תַּ֣חַת רַגְלָֽי
المزامير 20: 8 Psa.20.8
هُمْ جَثَوْا وَسَقَطُوا، أَمَّا نَحْنُ فَقُمْنَا وَانْتَصَبْنَا.
הֵ֭מָּה כָּרְע֣וּ וְנָפָ֑לוּ וַאֲנַ֥חְנוּ קַּ֝֗מְנוּ וַנִּתְעוֹדָֽד
المزامير 22: 18 Psa.22.18
يَقْسِمُونَ ثِيَابِي بَيْنَهُمْ، وَعَلَى لِبَاسِي يَقْتَرِعُونَ.
יְחַלְּק֣וּ בְגָדַ֣י לָהֶ֑ם וְעַל לְ֝בוּשִׁ֗י יַפִּ֥ילוּ;גוֹרָֽל
المزامير 27: 2 Psa.27.2
عِنْدَ مَا اقْتَرَبَ إِلَيَّ الأَشْرَارُ لِيَأْكُلُوا لَحْمِي، مُضَايِقِيَّ وَأَعْدَائِي عَثَرُوا وَسَقَطُوا.
בִּקְרֹ֤ב עָלַ֨י מְרֵעִים֮ לֶאֱכֹ֪ל בְּשָׂ֫רִ֥י צָרַ֣י וְאֹיְבַ֣י כָשְׁל֣וּ וְנָפָֽלוּ
المزامير 35: 8 Psa.35.8
لِتَأْتِهِ التَّهْلُكَةُ لاَ يَعْلَمُ، وَلْتَنْشَبْ بِهِ الشَّبَكَةُ الَّتِي أَخْفَاهَا، وَفِي التَّهْلُكَةِ لِيَقَعْ.
תְּבוֹאֵ֣הוּ שׁוֹאָה֮ לֹֽא יֵ֫דָ֥ע תִּלְכְּד֑וֹ וְרִשְׁתּ֣וֹ אֲשֶׁר טָמַ֣ן בְּ֝שׁוֹאָ֗ה יִפָּל