מִי (H4310) - mîy | معجم سترونغ العبري

الأمثال 23: 29 Pro.23.29

لِمَنِ الْوَيْلُ. لِمَنِ الشَّقَاوَةُ. لِمَنِ الْمُخَاصَمَاتُ. لِمَنِ الْكَرْبُ. لِمَنِ الْجُرُوحُ بِلاَ سَبَبٍ. لِمَنِ ازْمِهْرَارُ الْعَيْنَيْنِ.

לְמִ֨י א֥וֹי לְמִ֪י אֲב֡וֹי לְמִ֤י מִדְיָנִ֨ים לְמִ֥י שִׂ֗יחַ לְ֭מִי פְּצָעִ֣ים חִנָּ֑ם לְ֝מִ֗י חַכְלִל֥וּת עֵינָֽיִם

الأمثال 23: 29 Pro.23.29

لِمَنِ الْوَيْلُ. لِمَنِ الشَّقَاوَةُ. لِمَنِ الْمُخَاصَمَاتُ. لِمَنِ الْكَرْبُ. لِمَنِ الْجُرُوحُ بِلاَ سَبَبٍ. لِمَنِ ازْمِهْرَارُ الْعَيْنَيْنِ.

לְמִ֨י א֥וֹי לְמִ֪י אֲב֡וֹי לְמִ֤י מִדְיָנִ֨ים לְמִ֥י שִׂ֗יחַ לְ֭מִי פְּצָעִ֣ים חִנָּ֑ם לְ֝מִ֗י חַכְלִל֥וּת עֵינָֽיִם

الأمثال 23: 29 Pro.23.29

لِمَنِ الْوَيْلُ. لِمَنِ الشَّقَاوَةُ. لِمَنِ الْمُخَاصَمَاتُ. لِمَنِ الْكَرْبُ. لِمَنِ الْجُرُوحُ بِلاَ سَبَبٍ. لِمَنِ ازْمِهْرَارُ الْعَيْنَيْنِ.

לְמִ֨י א֥וֹי לְמִ֪י אֲב֡וֹי לְמִ֤י מִדְיָנִ֨ים לְמִ֥י שִׂ֗יחַ לְ֭מִי פְּצָעִ֣ים חִנָּ֑ם לְ֝מִ֗י חַכְלִל֥וּת עֵינָֽיִם

الأمثال 24: 22 Pro.24.22

لأَنَّ بَلِيَّتَهُمْ تَقُومُ بَغْتَةً، وَمَنْ يَعْلَمُ بَلاَءَهُمَا كِلَيْهِمَا.

כִּֽי אֵידָ֑ם יָק֣וּם פִ֭תְאֹם מִ֣י יוֹדֵֽעַ וּפִ֥יד שְׁ֝נֵיהֶ֗ם

الأمثال 27: 4 Pro.27.4

اَلْغَضَبُ قَسَاوَةٌ وَالسَّخَطُ جُرَافٌ، وَمَنْ يَقِفُ قُدَّامَ الْحَسَدِ.

אָ֑ף אַכְזְרִיּ֣וּת חֵ֭מָה וְשֶׁ֣טֶף וּמִ֥י יַ֝עֲמֹד לִפְנֵ֥י קִנְאָֽה

الأمثال 30: 4 Pro.30.4

مَنْ صَعِدَ إِلَى السَّمَاوَاتِ وَنَزَلَ. مَنْ جَمَعَ الرِّيحَ في حَفْنَتَيْهِ. مَنْ صَرَّ الْمِيَاهَ في ثَوْبٍ. مَنْ ثَبَّتَ جَمِيعَ أَطْرَافِ الأَرْضِ. مَا اسْمُهُ. وَمَا اسْمُ ابْنِهِ إِنْ عَرَفْتَ.

מִ֤י עָלָֽה שָׁמַ֨יִם וַיֵּרַ֡ד מִ֤י אָֽסַף ר֨וּחַ בְּחָפְנָ֡יו מִ֤י צָֽרַר מַ֨יִם בַּשִּׂמְלָ֗ה מִ֭י הֵקִ֣ים כָּל אַפְסֵי אָ֑רֶץ מַה שְּׁמ֥וֹ וּמַֽה שֶּׁם בְּ֝נ֗וֹ כִּ֣י תֵדָֽע

الأمثال 30: 4 Pro.30.4

مَنْ صَعِدَ إِلَى السَّمَاوَاتِ وَنَزَلَ. مَنْ جَمَعَ الرِّيحَ في حَفْنَتَيْهِ. مَنْ صَرَّ الْمِيَاهَ في ثَوْبٍ. مَنْ ثَبَّتَ جَمِيعَ أَطْرَافِ الأَرْضِ. مَا اسْمُهُ. وَمَا اسْمُ ابْنِهِ إِنْ عَرَفْتَ.

מִ֤י עָלָֽה שָׁמַ֨יִם וַיֵּרַ֡ד מִ֤י אָֽסַף ר֨וּחַ בְּחָפְנָ֡יו מִ֤י צָֽרַר מַ֨יִם בַּשִּׂמְלָ֗ה מִ֭י הֵקִ֣ים כָּל אַפְסֵי אָ֑רֶץ מַה שְּׁמ֥וֹ וּמַֽה שֶּׁם בְּ֝נ֗וֹ כִּ֣י תֵדָֽע

الأمثال 30: 4 Pro.30.4

مَنْ صَعِدَ إِلَى السَّمَاوَاتِ وَنَزَلَ. مَنْ جَمَعَ الرِّيحَ في حَفْنَتَيْهِ. مَنْ صَرَّ الْمِيَاهَ في ثَوْبٍ. مَنْ ثَبَّتَ جَمِيعَ أَطْرَافِ الأَرْضِ. مَا اسْمُهُ. وَمَا اسْمُ ابْنِهِ إِنْ عَرَفْتَ.

מִ֤י עָלָֽה שָׁמַ֨יִם וַיֵּרַ֡ד מִ֤י אָֽסַף ר֨וּחַ בְּחָפְנָ֡יו מִ֤י צָֽרַר מַ֨יִם בַּשִּׂמְלָ֗ה מִ֭י הֵקִ֣ים כָּל אַפְסֵי אָ֑רֶץ מַה שְּׁמ֥וֹ וּמַֽה שֶּׁם בְּ֝נ֗וֹ כִּ֣י תֵדָֽע

الأمثال 30: 4 Pro.30.4

مَنْ صَعِدَ إِلَى السَّمَاوَاتِ وَنَزَلَ. مَنْ جَمَعَ الرِّيحَ في حَفْنَتَيْهِ. مَنْ صَرَّ الْمِيَاهَ في ثَوْبٍ. مَنْ ثَبَّتَ جَمِيعَ أَطْرَافِ الأَرْضِ. مَا اسْمُهُ. وَمَا اسْمُ ابْنِهِ إِنْ عَرَفْتَ.

מִ֤י עָלָֽה שָׁמַ֨יִם וַיֵּרַ֡ד מִ֤י אָֽסַף ר֨וּחַ בְּחָפְנָ֡יו מִ֤י צָֽרַר מַ֨יִם בַּשִּׂמְלָ֗ה מִ֭י הֵקִ֣ים כָּל אַפְסֵי אָ֑רֶץ מַה שְּׁמ֥וֹ וּמַֽה שֶּׁם בְּ֝נ֗וֹ כִּ֣י תֵדָֽע

الأمثال 30: 9 Pro.30.9

لِئَلاَّ أَشْبَعَ وَأَكْفُرَ وَأَقُولَ: مَنْ هُوَ الرَّبُّ. أَوْ لِئَلاَّ أَفْتَقِرَ وَأَسْرِقَ وَأَتَّخِذَ اسْمَ إِلهِي

פֶּ֥ן אֶשְׂבַּ֨ע וְכִחַשְׁתִּי֮ וְאָמַ֗רְתִּי מִ֥י יְה֫וָ֥ה וּפֶֽן אִוָּרֵ֥שׁ וְגָנַ֑בְתִּי וְ֝תָפַ֗שְׂתִּי שֵׁ֣ם אֱלֹהָֽי

الأمثال 31: 10 Pro.31.10

اِمْرَأَةٌ فَاضِلَةٌ مَنْ يَجِدُهَا. لأَنَّ ثَمَنَهَا يَفُوقُ اللآلِئَ.

אֵֽשֶׁת חַ֭יִל מִ֣י יִמְצָ֑א מִכְרָֽהּ וְרָחֹ֖ק מִפְּנִינִ֣ים

الجامعة 2: 19 Ecc.2.19

وَمَنْ يَعْلَمُ، هَلْ يَكُونُ حَكِيمًا أَوْ جَاهِلاً، وَيَسْتَوْلِي عَلَى كُلِّ تَعَبِي الَّذِي تَعِبْتُ فِيهِ وَأَظْهَرْتُ فِيهِ حِكْمَتِي تَحْتَ الشَّمْسِ. هذَا أَيْضًا بَاطِلٌ.

וּמִ֣י יוֹדֵ֗עַ יִהְיֶה֙ הֶֽחָכָ֤ם א֣וֹ סָכָ֔ל וְיִשְׁלַט֙ בְּכָל עֲמָלִ֔י שֶֽׁעָמַ֥לְתִּי וְשֶׁחָכַ֖מְתִּי תַּ֣חַת הַשָּׁ֑מֶשׁ זֶ֖ה גַּם הָֽבֶל

الجامعة 2: 25 Ecc.2.25

لأَنَّهُ مَنْ يَأْكُلُ وَمَنْ يَلْتَذُّ غَيْرِي.

כִּ֣י מִ֥י יֹאכַ֛ל וּמִ֥י יָח֖וּשׁ ח֥וּץ;מִמֶּֽנִּי

الجامعة 2: 25 Ecc.2.25

لأَنَّهُ مَنْ يَأْكُلُ وَمَنْ يَلْتَذُّ غَيْرِي.

כִּ֣י מִ֥י יֹאכַ֛ל וּמִ֥י יָח֖וּשׁ ח֥וּץ;מִמֶּֽנִּי

الجامعة 3: 21 Ecc.3.21

مَنْ يَعْلَمُ رُوحَ بَنِي الْبَشَرِ هَلْ هِيَ تَصْعَدُ إِلَى فَوْق. وَرُوحَ الْبَهِيمَةِ هَلْ هِيَ تَنْزِلُ إِلَى أَسْفَلَ، إِلَى الأَرْضِ.

מִ֣י יוֹדֵ֗עַ ר֚וּחַ בְּנֵ֣י הָאָדָ֔ם הִ֖יא הָעֹלָ֥ה לְמָ֑עְלָה וְר֙וּחַ֙ הַבְּהֵמָ֔ה הִ֖יא הַיֹּרֶ֥דֶת לְמַ֥טָּה לָאָֽרֶץ

الجامعة 3: 22 Ecc.3.22

فَرَأَيْتُ أَنَّهُ لاَ شَيْءَ خَيْرٌ مِنْ أَنْ يَفْرَحَ الإِنْسَانُ بِأَعْمَالِهِ، لأَنَّ ذلِكَ نَصِيبَهُ. لأَنَّهُ مَنْ يَأْتِي بِهِ لِيَرَى مَا سَيَكُونُ بَعْدَهُ.

וְרָאִ֗יתִי כִּ֣י אֵ֥ין טוֹב֙ מֵאֲשֶׁ֨ר יִשְׂמַ֤ח הָאָדָם֙ בְּֽמַעֲשָׂ֔יו כִּי ה֖וּא חֶלְק֑וֹ כִּ֣י מִ֤י יְבִיאֶ֙נּוּ֙ לִרְא֔וֹת בְּמֶ֖ה שֶׁיִּהְיֶ֥ה אַחֲרָֽיו

الجامعة 4: 8 Ecc.4.8

يُوجَدُ وَاحِدٌ وَلاَ ثَانِيَ لَهُ، وَلَيْسَ لَهُ ابْنٌ وَلاَ أَخٌ، وَلاَ نِهَايَةَ لِكُلِّ تَعَبِهِ، وَلاَ تَشْبَعُ عَيْنُهُ مِنَ الْغِنَى. فَلِمَنْ أَتْعَبُ أَنَا وَأُحَرِّمُ نَفْسِي الْخَيْرَ. هذَا أَيْضًا بَاطِلٌ وَأَمْرٌ رَدِيءٌ هُوَ.

יֵ֣שׁ אֶחָד֩ וְאֵ֨ין שֵׁנִ֜י גַּ֣ם;אֵֽין ל֗וֹ בֵּ֧ן וָאָ֣ח וְאֵ֥ין קֵץ֙ לְכָל עֲמָל֔וֹ גַּם;לֹא תִשְׂבַּ֣ע עֵינ֖וֹ עֹ֑שֶׁר וּלְמִ֣י עָמֵ֗ל אֲנִ֣י וּמְחַסֵּ֤ר נַפְשִׁי֙ מִטּוֹבָ֔ה זֶ֥ה גַּם הֶ֛בֶל וְעִנְיַ֥ן רָ֖ע הֽוּא

الجامعة 5: 10 Ecc.5.10

مَنْ يُحِبُّ الْفِضَّةَ لاَ يَشْبَعُ مِنَ الْفِضَّةِ، وَمَنْ يُحِبُّ الثَّرْوَةَ لاَ مِنْ دَخْل. هذَا أَيْضًا بَاطِلٌ.

אֹהֵ֥ב כֶּ֙סֶף֙ לֹא יִשְׂבַּ֣ע כֶּ֔סֶף וּמִֽי אֹהֵ֥ב בֶּהָמ֖וֹן לֹ֣א תְבוּאָ֑ה זֶ֖ה גַּם הָֽבֶל

الجامعة 6: 12 Ecc.6.12

لأَنَّهُ مَنْ يَعْرِفُ مَا هُوَ خَيْرٌ لِلإِنْسَانِ فِي الْحَيَاةِ، مُدَّةَ أَيَّامِ حَيَاةِ بَاطِلِهِ الَّتِي يَقْضِيهَا كَالظِّلِّ. لأَنَّهُ مَنْ يُخْبِرُ الإِنْسَانَ بِمَا يَكُونُ بَعْدَهُ تَحْتَ الشَّمْسِ.

כִּ֣י מִֽי יוֹדֵעַ֩ מַה טּ֨וֹב לָֽאָדָ֜ם בַּֽחַיִּ֗ים מִסְפַּ֛ר יְמֵי חַיֵּ֥י הֶבְל֖וֹ וְיַעֲשֵׂ֣ם כַּצֵּ֑ל אֲשֶׁר֙ מִֽי יַגִּ֣יד לָֽאָדָ֔ם מַה יִּהְיֶ֥ה אַחֲרָ֖יו תַּ֥חַת הַשָּֽׁמֶשׁ

الجامعة 6: 12 Ecc.6.12

لأَنَّهُ مَنْ يَعْرِفُ مَا هُوَ خَيْرٌ لِلإِنْسَانِ فِي الْحَيَاةِ، مُدَّةَ أَيَّامِ حَيَاةِ بَاطِلِهِ الَّتِي يَقْضِيهَا كَالظِّلِّ. لأَنَّهُ مَنْ يُخْبِرُ الإِنْسَانَ بِمَا يَكُونُ بَعْدَهُ تَحْتَ الشَّمْسِ.

כִּ֣י מִֽי יוֹדֵעַ֩ מַה טּ֨וֹב לָֽאָדָ֜ם בַּֽחַיִּ֗ים מִסְפַּ֛ר יְמֵי חַיֵּ֥י הֶבְל֖וֹ וְיַעֲשֵׂ֣ם כַּצֵּ֑ל אֲשֶׁר֙ מִֽי יַגִּ֣יד לָֽאָדָ֔ם מַה יִּהְיֶ֥ה אַחֲרָ֖יו תַּ֥חַת הַשָּֽׁמֶשׁ

الجامعة 7: 13 Ecc.7.13

اُنْظُرْ عَمَلَ اللهِ: لأَنَّهُ مَنْ يَقْدِرُ عَلَى تَقْوِيمِ مَا قَدْ عَوَّجَهُ.

רְאֵ֖ה מַעֲשֵׂ֣ה הָאֱלֹהִ֑ים כִּ֣י מִ֤י יוּכַל֙ לְתַקֵּ֔ן אֲשֶׁ֥ר עִוְּתֽוֹ

الجامعة 7: 24 Ecc.7.24

بَعِيدٌ مَا كَانَ وَالْعَمِيقُ الْعَمِيقُ مَنْ يَجِدُهُ.

רָח֖וֹק מַה שֶּׁהָיָ֑ה וְעָמֹ֥ק עָמֹ֖ק מִ֥י יִמְצָאֶֽנּוּ

الجامعة 8: 1 Ecc.8.1

مَنْ كَالْحَكِيمِ. وَمَنْ يَفْهَمُ تَفْسِيرَ أَمْرٍ. حِكْمَةُ الإِنْسَانِ تُنِيرُ وَجْهَهُ، وَصَلاَبَةُ وَجْهِهِ تَتَغَيَّرُ.

מִ֚י כְּהֶ֣חָכָ֔ם וּמִ֥י יוֹדֵ֖עַ פֵּ֣שֶׁר דָּבָ֑ר חָכְמַ֤ת אָדָם֙ תָּאִ֣יר פָּנָ֔יו וְעֹ֥ז פָּנָ֖יו יְשֻׁנֶּֽא

الجامعة 8: 1 Ecc.8.1

مَنْ كَالْحَكِيمِ. وَمَنْ يَفْهَمُ تَفْسِيرَ أَمْرٍ. حِكْمَةُ الإِنْسَانِ تُنِيرُ وَجْهَهُ، وَصَلاَبَةُ وَجْهِهِ تَتَغَيَّرُ.

מִ֚י כְּהֶ֣חָכָ֔ם וּמִ֥י יוֹדֵ֖עַ פֵּ֣שֶׁר דָּבָ֑ר חָכְמַ֤ת אָדָם֙ תָּאִ֣יר פָּנָ֔יו וְעֹ֥ז פָּנָ֖יו יְשֻׁנֶּֽא

الجامعة 8: 4 Ecc.8.4

حَيْثُ تَكُونُ كَلِمَةُ الْمَلِكِ فَهُنَاكَ سُلْطَانٌ. وَمَنْ يَقُولُ لَهُ: مَاذَا تَفْعَلُ..

בַּאֲשֶׁ֥ר דְּבַר מֶ֖לֶךְ שִׁלְט֑וֹן וּמִ֥י יֹֽאמַר ל֖וֹ מַֽה תַּעֲשֶֽׂה

الجامعة 8: 7 Ecc.8.7

لأَنَّهُ لاَ يَعْلَمُ مَا سَيَكُونُ. لأَنَّهُ مَنْ يُخْبِرُهُ كَيْفَ يَكُونُ.

כִּֽי אֵינֶ֥נּוּ יֹדֵ֖עַ מַה שֶּׁיִּֽהְיֶ֑ה כִּ֚י מִ֖י יַגִּ֥יד;לֽוֹ כַּאֲשֶׁ֣ר יִֽהְיֶ֔ה

الجامعة 9: 4 Ecc.9.4

لأَنَّهُ مَنْ يُسْتَثْنَى. لِكُلِّ الأَحْيَاءِ يُوجَدُ رَجَاءٌ، فَإِنَّ الْكَلْبَ الْحَيَّ خَيْرٌ مِنَ الأَسَدِ الْمَيْتِ.

כִּי מִי֙ יְחֻבַּ֔ר אֶ֥ל;כָּל הַחַיִּ֖ים יֵ֣שׁ בִּטָּח֑וֹן כִּֽי לְכֶ֤לֶב חַי֙ ט֔וֹב מִן הָאַרְיֵ֖ה הַמֵּֽת

الجامعة 10: 14 Ecc.10.14

وَالْجَاهِلُ يُكَثِّرُ الْكَلاَمَ. لاَ يَعْلَمُ إِنْسَانٌ مَا يَكُونُ. وَمَاذَا يَصِيرُ بَعْدَهُ مَنْ يُخْبِرُهُ.

וְהַסָּכָ֖ל יַרְבֶּ֣ה דְבָרִ֑ים לֹא יֵדַ֤ע הָאָדָם֙ מַה שֶׁיִּֽהְיֶ֔ה וַאֲשֶׁ֤ר יִֽהְיֶה֙ מֵֽאַחֲרָ֔יו מִ֖י יַגִּ֥יד;לֽוֹ

نشيد الأنشاد 3: 6 Sng.3.6

مَنْ هذِهِ الطَّالِعَةُ مِنَ الْبَرِّيَّةِ كَأَعْمِدَةٍ مِنْ دُخَانٍ، مُعَطَّرَةً بِالْمُرِّ وَاللُّبَانِ وَبِكُلِّ أَذِرَّةِ التَّاجِرِ.

מִ֣י זֹ֗את עֹלָה֙ מִן הַמִּדְבָּ֔ר כְּתִֽימֲר֖וֹת עָשָׁ֑ן מְקֻטֶּ֤רֶת מוֹר֙ וּלְבוֹנָ֔ה מִכֹּ֖ל אַבְקַ֥ת רוֹכֵֽל

نشيد الأنشاد 6: 10 Sng.6.10

مَنْ هِيَ الْمُشْرِفَةُ مِثْلَ الصَّبَاحِ، جَمِيلَةٌ كَالْقَمَرِ، طَاهِرَةٌ كَالشَّمْسِ، مُرْهِبَةٌ كَجَيْشٍ بِأَلْوِيَةٍ.

מִי זֹ֥את הַנִּשְׁקָפָ֖ה כְּמוֹ שָׁ֑חַר יָפָ֣ה כַלְּבָנָ֗ה בָּרָה֙ כַּֽחַמָּ֔ה אֲיֻמָּ֖ה כַּנִּדְגָּלֽוֹת

أشهر ترجمات الكلمة في ترجمة سميث وفان دايك

أشكال الكلمة في النص الأصلي:

شواهد ورود الكلمة في الكتاب المقدس (411 آية)