אֵלֶּה (H428) - ʼêl-leh | معجم سترونغ العبري

صموئيل الأول 7: 16 1Sa.7.16

وَكَانَ يَذْهَبُ مِنْ سَنَةٍ إِلَى سَنَةٍ وَيَدُورُ فِي بَيْتِ إِيلَ وَالْجِلْجَالِ وَالْمِصْفَاةِ، وَيَقْضِي لإِسْرَائِيلَ فِي جَمِيعِ هذِهِ الْمَوَاضِعِ.

וְהָלַ֗ךְ;מִדֵּ֤י שָׁנָה֙ בְּשָׁנָ֔ה וְסָבַב֙ בֵּֽית אֵ֔ל וְהַגִּלְגָּ֖ל וְהַמִּצְפָּ֑ה וְשָׁפַט֙ יִשְׂרָאֵ֔ל כָּל הָאֵֽלֶּה הַמְּקוֹמ֖וֹת

صموئيل الأول 10: 7 1Sa.10.7

وَإِذَا أَتَتْ هذِهِ الآيَاتُ عَلَيْكَ، فَافْعَلْ مَا وَجَدَتْهُ يَدُكَ، لأَنَّ اللهَ مَعَكَ.

וְהָיָ֗ה;כִּ֥י תָבֹ֛אנָה הָאֵ֖לֶּה הָאֹת֥וֹת לָ֑ךְ עֲשֵׂ֤ה;לְךָ֙ אֲשֶׁ֣ר תִּמְצָ֣א יָדֶ֔ךָ כִּ֥י הָאֱלֹהִ֖ים עִמָּֽךְ

صموئيل الأول 10: 9 1Sa.10.9

وَكَانَ عِنْدَمَا أَدَارَ كَتِفَهُ لِكَيْ يَذْهَبَ مِنْ عِنْدِ صَمُوئِيلَ أَنَّ اللهَ أَعْطَاهُ قَلْبًا آخَرَ، وَأَتَتْ جَمِيعُ هذِهِ الآيَاتِ فِي ذلِكَ الْيَوْمِ.

וְהָיָ֗ה כְּהַפְנֹת֤וֹ שִׁכְמוֹ֙ לָלֶ֙כֶת֙ מֵעִ֣ם שְׁמוּאֵ֔ל אֱלֹהִ֖ים וַיַּהֲפָךְ;ל֥וֹ לֵ֣ב אַחֵ֑ר וַיָּבֹ֛אוּ כָּל הָאֵ֖לֶּה הָאֹת֥וֹת בַּיּ֥וֹם;הַהֽוּא

صموئيل الأول 11: 6 1Sa.11.6

فَحَلَّ رُوحُ اللهِ عَلَى شَاوُلَ عِنْدَمَا سَمِعَ هذَا الْكَلاَمَ وَحَمِيَ غَضَبُهُ جِدًّا.

וַתִּצְלַ֤ח רֽוּחַ אֱלֹהִים֙ עַל שָׁא֔וּל כְּשָׁמְע֖וֹ הָאֵ֑לֶּה הַדְּבָרִ֣ים וַיִּ֥חַר אַפּ֖וֹ מְאֹֽד

صموئيل الأول 14: 6 1Sa.14.6

فَقَالَ يُونَاثَانُ لِلْغُلاَمِ حَامِلِ سِلاَحِهِ: تَعَالَ نَعْبُرْ إِلَى صَفِّ هؤُلاَءِ الْغُلْفِ، لَعَلَّ اللهَ يَعْمَلُ مَعَنَا، لأَنَّهُ لَيْسَ لِلرَّبِّ مَانِعٌ عَنْ أَنْ يُخَلِّصَ بِالْكَثِيرِ أَوْ بِالْقَلِيلِ.

וַיֹּ֨אמֶר יְהוֹנָתָ֜ן אֶל;הַנַּ֣עַר נֹשֵׂ֣א כֵלָ֗יו לְכָה֙ וְנַעְבְּרָ֗ה אֶל מַצַּב֙ הָאֵ֔לֶּה הָעֲרֵלִ֣ים אוּלַ֛י יְהוָ֖ה יַעֲשֶׂ֥ה לָ֑נוּ כִּ֣י אֵ֤ין לַֽיהוָה֙ מַעְצ֔וֹר לְהוֹשִׁ֥יעַ בְּרַ֖ב א֥וֹ בִמְעָֽט

صموئيل الأول 16: 10 1Sa.16.10

وَعَبَّرَ يَسَّى بَنِيهِ السَّبْعَةَ أَمَامَ صَمُوئِيلَ، فَقَالَ صَمُوئِيلُ لِيَسَّى: الرَّبُّ لَمْ يَخْتَرْ هؤُلاَءِ.

וַיַּעֲבֵ֥ר יִשַׁ֛י בָּנָ֖יו שִׁבְעַ֥ת לִפְנֵ֣י שְׁמוּאֵ֑ל וַיֹּ֤אמֶר שְׁמוּאֵל֙ אֶל;יִשַׁ֔י יְהוָ֖ה לֹא בָחַ֥ר בָּאֵֽלֶּה

صموئيل الأول 17: 11 1Sa.17.11

وَلَمَّا سَمِعَ شَاوُلُ وَجَمِيعُ إِسْرَائِيلَ كَلاَمَ الْفِلِسْطِينِيِّ هذَا ارْتَاعُوا وَخَافُوا جِدًّا.

וַיִּשְׁמַ֤ע שָׁאוּל֙ וְכָל יִשְׂרָאֵ֔ל דִּבְרֵ֥י הַפְּלִשְׁתִּ֖י הָאֵ֑לֶּה וַיֵּחַ֥תּוּ וַיִּֽרְא֖וּ מְאֹֽד

صموئيل الأول 17: 18 1Sa.17.18

وَهذِهِ الْعَشَرَ الْقِطْعَاتِ مِنَ الْجُبْنِ قَدِّمْهَا لِرَئِيسِ الأَلْفِ، وَافْتَقِدْ سَلاَمَةَ إِخْوَتِكَ وَخُذْ مِنْهُمْ عُرْبُونًا.

הָאֵ֔לֶּה עֲשֶׂ֜רֶת חֲרִצֵ֤י הֶֽחָלָב֙ תָּבִ֖יא לְשַׂר הָאָ֑לֶף תִּפְקֹ֣ד לְשָׁל֔וֹם אַחֶ֙יךָ֙ תִּקָּֽח וְאֶת עֲרֻבָּתָ֖ם

صموئيل الأول 17: 23 1Sa.17.23

وَفِيمَا هُوَ يُكَلِّمُهُمْ إِذَا بِرَجُل مُبَارِزٍ اسْمُهُ جُلْيَاتُ الْفِلِسْطِينِيُّ مِنْ جَتَّ، صَاعِدٌ مِنْ صُفُوفِ الْفِلِسْطِينِيِّينَ وَتَكَلَّمَ بِمِثْلِ هذَا الْكَلاَمِ، فَسَمِعَ دَاوُدُ.

וְה֣וּא מְדַבֵּ֣ר;עִמָּ֗ם וְהִנֵּ֣ה אִ֣ישׁ הַבֵּנַ֡יִם שְׁמ֤וֹ גָּלְיָת֩ הַפְּלִשְׁתִּ֨י מִגַּת֙ עוֹלֶ֞ה מִמַּעַרְכ֣וֹת פְּלִשְׁתִּ֔ים וַיְדַבֵּ֖ר הָאֵ֑לֶּה כַּדְּבָרִ֣ים וַיִּשְׁמַ֖ע דָּוִֽד

صموئيل الأول 17: 39 1Sa.17.39

فَتَقَلَّدَ دَاوُدُ بِسَيْفِهِ فَوْقَ ثِيَابِهِ وَعَزَمَ أَنْ يَمْشِيَ، لأَنَّهُ لَمْ يَكُنْ قَدْ جَرَّبَ. فَقَالَ دَاوُدُ لِشَاوُلَ: لاَ أَقْدِرُ أَنْ أَمْشِيَ بِهذِهِ، لأَنِّي لَمْ أُجَرِّبْهَا. وَنَزَعَهَا دَاوُدُ عَنْهُ.

וַיַּחְגֹּ֣ר דָּוִ֣ד חַ֠רְבּוֹ מֵעַ֨ל לְמַדָּ֜יו וַיֹּ֣אֶל לָלֶכֶת֮ כִּ֣י לֹֽא נִסָּה֒ וַיֹּ֨אמֶר דָּוִ֜ד אֶל;שָׁא֗וּל לֹ֥א אוּכַ֛ל לָלֶ֥כֶת בָּאֵ֖לֶּה כִּ֣י לֹ֣א נִסִּ֑יתִי וַיְסִרֵ֥ם דָּוִ֖ד מֵעָלָֽיו

صموئيل الأول 18: 23 1Sa.18.23

فَتَكَلَّمَ عَبِيدُ شَاوُلَ فِي أُذُنَيْ دَاوُدَ بِهذَا الْكَلاَمِ. فَقَالَ دَاوُدُ: هَلْ هُوَ مُسْتَخَفٌّ فِي أَعْيُنِكُمْ مُصَاهَرَةُ الْمَلِكِ وَأَنَا رَجُلٌ مِسْكِينٌ وَحَقِيرٌ.

וַֽיְדַבְּר֞וּ עַבְדֵ֤י שָׁאוּל֙ בְּאָזְנֵ֣י דָוִ֔ד הָאֵ֑לֶּה הַדְּבָרִ֖ים וַיֹּ֣אמֶר דָּוִ֗ד הַֽנְקַלָּ֤ה בְעֵֽינֵיכֶם֙ הִתְחַתֵּ֣ן בַּמֶּ֔לֶךְ וְאָנֹכִ֖י אִֽישׁ רָ֥שׁ וְנִקְלֶֽה

صموئيل الأول 18: 24 1Sa.18.24

فَأَخْبَرَ شَاوُلَ عَبِيدُهُ قَائِلِينَ: بِمِثْلِ هذَا الْكَلاَمِ تَكَلَّمَ دَاوُدُ.

וַיַּגִּ֜דוּ שָׁא֛וּל עַבְדֵ֥י לֵאמֹ֑ר הָאֵ֖לֶּה כַּדְּבָרִ֥ים דִּבֶּ֥ר דָּוִֽד

صموئيل الأول 18: 26 1Sa.18.26

فَأَخْبَرَ عَبِيدُهُ دَاوُدَ بِهذَا الْكَلاَمِ، فَحَسُنَ الْكَلاَمُ فِي عَيْنَيْ دَاوُدَ أَنْ يُصَاهِرَ الْمَلِكَ. وَلَمْ تَكْمُلِ الأَيَّامُ

וַיַּגִּ֨דוּ עֲבָדָ֤יו לְדָוִד֙ הָאֵ֔לֶּה הַדְּבָרִ֣ים וַיִּשַׁ֤ר הַדָּבָר֙ בְּעֵינֵ֣י דָוִ֔ד לְהִתְחַתֵּ֖ן בַּמֶּ֑לֶךְ וְלֹ֥א מָלְא֖וּ הַיָּמִֽים

صموئيل الأول 19: 7 1Sa.19.7

فَدَعَا يُونَاثَانُ دَاوُدَ وأخبَرَهُ يوناثانُ بِجَمِيعِ هذَا الْكَلاَمِ. ثُمَّ جَاءَ يُونَاثَانُ بِدَاوُدَ إِلَى شَاوُلَ فَكَانَ أَمَامَهُ كَأَمْسٍ وَمَا قَبْلَهُ.

וַיִּקְרָ֤א יְהוֹנָתָן֙ לְדָוִ֔ד וַיַּגֶּד;לוֹ֙ יְה֣וֹנָתָ֔ן אֵ֥ת;כָּל הָאֵ֑לֶּה הַדְּבָרִ֖ים וַיָּבֵ֨א יְהוֹנָתָ֤ן אֶת;דָּוִד֙ אֶל שָׁא֔וּל וַיְהִ֥י לְפָנָ֖יו כְּאֶתְמ֥וֹל שִׁלְשֽׁוֹם

صموئيل الأول 21: 12 1Sa.21.12

فَوَضَعَ دَاوُدُ هذَا الْكَلاَمَ فِي قَلْبِهِ وَخَافَ جِدًّا مِنْ أَخِيشَ مَلِكِ جَتَّ.

וַיָּ֧שֶׂם דָּוִ֛ד הָאֵ֖לֶּה הַדְּבָרִ֥ים בִּלְבָב֑וֹ וַיִּרָ֣א מְאֹ֔ד מִפְּנֵ֖י אָכִ֥ישׁ מֶֽלֶךְ גַּֽת

صموئيل الأول 23: 2 1Sa.23.2

فَسَأَلَ دَاوُدُ مِنَ الرَّبِّ قَائِلاً: أَأَذْهَبُ وَأَضْرِبُ هؤُلاَءِ الْفِلِسْطِينِيِّينَ. فَقَالَ الرَّبُّ لِدَاوُدَ: اذْهَبْ وَاضْرِبِ الْفِلِسْطِينِيِّينَ وَخَلِّصْ قَعِيلَةَ.

וַיִּשְׁאַ֨ל דָּוִ֤ד בַּֽיהוָה֙ לֵאמֹ֔ר הַאֵלֵ֣ךְ וְהִכֵּ֔יתִי הָאֵ֑לֶּה בַּפְּלִשְׁתִּ֖ים וַיֹּ֨אמֶר יְהוָ֜ה אֶל;דָּוִ֗ד לֵ֚ךְ וְהִכִּ֣יתָ בַפְּלִשְׁתִּ֔ים וְהוֹשַׁעְתָּ֖ קְעִילָֽה

صموئيل الأول 24: 16 1Sa.24.16

فَلَمَّا فَرَغَ دَاوُدُ مِنَ التَّكَلُّمِ بِهذَا الْكَلاَمِ إِلَى شَاوُلَ، قَالَ شَاوُلُ: أَهذَا صَوْتُكَ يَا ابْنِي دَاوُدُ. وَرَفَعَ شَاوُلُ صَوْتَهُ وَبَكَى.

וַיְהִ֣י כְּכַלּ֣וֹת דָּוִ֗ד לְדַבֵּ֞ר הָאֵ֙לֶּה֙ הַדְּבָרִ֤ים אֶל שָׁא֔וּל וַיֹּ֣אמֶר שָׁא֔וּל זֶ֖ה הֲקֹלְךָ֥ בְּנִ֣י דָוִ֑ד וַיִּשָּׂ֥א שָׁא֛וּל קֹל֖וֹ וַיֵּֽבְךְּ

صموئيل الأول 25: 9 1Sa.25.9

فَجَاءَ الْغِلْمَانُ وَكَلَّمُوا نَابَالَ حَسَبَ كُلِّ هذَا الْكَلاَمِ بِاسْمِ دَاوُدَ وَكَفُّوا.

וַיָּבֹ֙אוּ֙ נַעֲרֵ֣י וַיְדַבְּר֧וּ נָבָ֛ל כְּכָל הָאֵ֖לֶּה הַדְּבָרִ֥ים בְּשֵׁ֣ם דָּוִ֑ד וַיָּנֽוּחוּ

صموئيل الأول 25: 12 1Sa.25.12

فَتَحَوَّلَ غِلْمَانُ دَاوُدَ إِلَى طَرِيقِهِمْ وَرَجَعُوا وَجَاءُوا وَأَخْبَرُوهُ حَسَبَ كُلِّ هذَا الْكَلاَمِ.

וַיַּהַפְכ֥וּ נַעֲרֵֽי דָוִ֖ד לְדַרְכָּ֑ם וַיָּשֻׁ֙בוּ֙ וַיָּבֹ֔אוּ וַיַּגִּ֣דוּ;ל֔וֹ כְּכֹ֖ל הָאֵֽלֶּה הַדְּבָרִ֥ים

صموئيل الأول 25: 37 1Sa.25.37

وَفِي الصَّبَاحِ عِنْدَ خُرُوجِ الْخَمْرِ مِنْ نَابَالَ أَخْبَرَتْهُ امْرَأَتُهُ بِهذَا الْكَلاَمِ، فَمَاتَ قَلْبُهُ دَاخِلَهُ وَصَارَ كَحَجَرٍ.

וַיְהִ֣י בַבֹּ֗קֶר בְּצֵ֤את הַיַּ֙יִן֙ מִנָּבָ֔ל וַתַּגֶּד;ל֣וֹ אִשְׁתּ֔וֹ הָאֵ֑לֶּה הַדְּבָרִ֖ים וַיָּ֤מָת לִבּוֹ֙ בְּקִרְבּ֔וֹ וְה֖וּא;הָיָ֥ה לְאָֽבֶן

صموئيل الأول 29: 3 1Sa.29.3

فَقَالَ رُؤَسَاءُ الْفِلِسْطِينِيِّينَ: مَا هؤُلاَءِ الْعِبْرَانِيُّونَ. فَقَالَ أَخِيشُ لِرُؤَسَاءِ الْفِلِسْطِينِيِّينَ: أَلَيْسَ هذَا دَاوُدَ عَبْدَ شَاوُلَ مَلِكِ إِسْرَائِيلَ الَّذِي كَانَ مَعِي هذِهِ الأَيَّامَ أَوْ هذِهِ السِّنِينَ، وَلَمْ أَجِدْ فِيهِ شَيْئًا مِنْ يَوْمِ نُزُولِهِ إِلَى هذَا الْيَوْمِ..

וַיֹּֽאמְרוּ֙ שָׂרֵ֣י פְלִשְׁתִּ֔ים מָ֖ה הָאֵ֑לֶּה הָעִבְרִ֣ים וַיֹּ֨אמֶר אָכִ֜ישׁ אֶל;שָׂרֵ֣י פְלִשְׁתִּ֗ים הֲלֽוֹא זֶ֨ה דָוִ֜ד עֶ֣בֶד שָׁא֣וּל מֶֽלֶךְ יִשְׂרָאֵ֗ל אֲשֶׁ֨ר הָיָ֤ה אִתִּי֙ זֶ֤ה יָמִים֙ אוֹ זֶ֣ה שָׁנִ֔ים וְלֹֽא מָצָ֤אתִי בוֹ֙ מְא֔וּמָה מִיּ֥וֹם נָפְל֖וֹ עַד הַזֶּֽה הַיּ֥וֹם

صموئيل الأول 31: 4 1Sa.31.4

فَقَالَ شَاوُلُ لِحَامِلِ سِلاَحِهِ: اسْتَلَّ سَيْفَكَ وَاطْعَنِّي بِهِ لِئَلاَّ يَأْتِيَ هؤُلاَءِ الْغُلْفُ وَيَطْعَنُونِي وَيُقَبِّحُونِي. فَلَمْ يَشَأْ حَامِلُ سِلاَحِهِ لأَنَّهُ خَافَ جِدًّا. فَأَخَذَ شَاوُلُ السَّيْفَ وَسَقَطَ عَلَيْهِ.

וַיֹּ֣אמֶר שָׁאוּל֩ לְנֹשֵׂ֨א כֵלָ֜יו שְׁלֹ֥ף חַרְבְּךָ֣ וְדָקְרֵ֣נִי בָ֗הּ פֶּן יָ֠בוֹאוּ הָאֵ֤לֶּה הָעֲרֵלִ֨ים וּדְקָרֻ֙נִי֙ וְהִתְעַלְּלוּ;בִ֔י וְלֹ֤א אָבָה֙ נֹשֵׂ֣א כֵלָ֔יו כִּ֥י יָרֵ֖א מְאֹ֑ד וַיִּקַּ֤ח שָׁאוּל֙ הַחֶ֔רֶב וַיִּפֹּ֖ל עָלֶֽיהָ

صموئيل الثاني 2: 13 2Sa.2.13

وَخَرَجَ يُوآبُ ابْنُ صَرُويَةَ وَعَبِيدُ دَاوُدَ، فَالْتَقُوا جَمِيعًا عَلَى بِرْكَةِ جِبْعُونَ، وَجَلَسُوا هؤُلاَءِ عَلَى الْبِرْكَةِ مِنْ هُنَا وَهؤُلاَءِ عَلَى الْبِرْكَةِ مِنْ هُنَاكَ.

יָֽצְא֔וּ וְיוֹאָ֨ב בֶּן צְרוּיָ֜ה וְעַבְדֵ֤י דָוִד֙ וַֽיִּפְגְּשׁ֛וּם יַחְדָּ֑ו עַל בְּרֵכַ֥ת גִּבְע֖וֹן וַיֵּ֨שְׁב֜וּ אֵ֤לֶּה עַל הַבְּרֵכָה֙ מִזֶּ֔ה וְאֵ֥לֶּה עַל הַבְּרֵכָ֖ה מִזֶּֽה

صموئيل الثاني 2: 13 2Sa.2.13

وَخَرَجَ يُوآبُ ابْنُ صَرُويَةَ وَعَبِيدُ دَاوُدَ، فَالْتَقُوا جَمِيعًا عَلَى بِرْكَةِ جِبْعُونَ، وَجَلَسُوا هؤُلاَءِ عَلَى الْبِرْكَةِ مِنْ هُنَا وَهؤُلاَءِ عَلَى الْبِرْكَةِ مِنْ هُنَاكَ.

יָֽצְא֔וּ וְיוֹאָ֨ב בֶּן צְרוּיָ֜ה וְעַבְדֵ֤י דָוִד֙ וַֽיִּפְגְּשׁ֛וּם יַחְדָּ֑ו עַל בְּרֵכַ֥ת גִּבְע֖וֹן וַיֵּ֨שְׁב֜וּ אֵ֤לֶּה עַל הַבְּרֵכָה֙ מִזֶּ֔ה וְאֵ֥לֶּה עַל הַבְּרֵכָ֖ה מִזֶּֽה

صموئيل الثاني 3: 5 2Sa.3.5

وَالسَّادِسُ يَثْرَعَامَ مِنْ عَجْلَةَ امْرَأَةِ دَاوُدَ. هؤُلاَءِ وُلِدُوا لِدَاوُدَ فِي حَبْرُونَ.

וְהַשִּׁשִּׁ֣י יִתְרְעָ֔ם לְעֶגְלָ֖ה אֵ֣שֶׁת דָּוִ֑ד אֵ֛לֶּה יֻלְּד֥וּ לְדָוִ֖ד בְּחֶבְרֽוֹן

صموئيل الثاني 3: 39 2Sa.3.39

وَأَنَا الْيَوْمَ ضَعِيفٌ وَمَمْسُوحٌ مَلِكًا، وَهؤُلاَءِ الرِّجَالُ بَنُو صَرُويَةَ أَقْوَى مِنِّي. يُجَازِي الرَّبُّ فَاعِلَ الشَّرِّ كَشَرِّهِ.

וְאָנֹכִ֨י הַיּ֥וֹם רַךְ֙ וּמָשׁ֣וּחַ מֶ֔לֶךְ הָאֵ֛לֶּה וְהָאֲנָשִׁ֥ים בְּנֵ֥י צְרוּיָ֖ה קָשִׁ֣ים מִמֶּ֑נִּי יְשַׁלֵּ֧ם יְהוָ֛ה לְעֹשֵׂ֥ה הָרָעָ֖ה כְּרָעָתֽוֹ

صموئيل الثاني 5: 14 2Sa.5.14

وَهذِهِ أَسْمَاءُ الَّذِينَ وُلِدُوا لَهُ فِي أُورُشَلِيمَ: شَمُّوعُ وَشُوبَابُ وَنَاثَانُ وَسُلَيْمَانُ،

וְאֵ֗לֶּה שְׁמ֛וֹת הַיִּלֹּדִ֥ים ל֖וֹ בִּירוּשָׁלִָ֑ם שַׁמּ֣וּעַ וְשׁוֹבָ֔ב וְנָתָ֖ן וּשְׁלֹמֹֽה

صموئيل الثاني 7: 17 2Sa.7.17

فَحَسَبَ جَمِيعِ هذَا الْكَلاَمِ وَحَسَبَ كُلِّ هذِهِ الرُّؤْيَا كَذلِكَ كَلَّمَ نَاثَانُ دَاوُدَ.

כְּכֹל֙ הָאֵ֔לֶּה הַדְּבָרִ֣ים וּכְכֹ֖ל הַזֶּ֑ה הַחִזָּי֣וֹן כֵּ֛ן דִּבֶּ֥ר נָתָ֖ן דָּוִֽד

صموئيل الثاني 13: 21 2Sa.13.21

وَلَمَّا سَمِعَ الْمَلِكُ دَاوُدُ بِجَمِيعِ هذِهِ الأُمُورِ اغْتَاظَ جِدًّا.

שָׁמַ֕ע וְהַמֶּ֣לֶךְ דָּוִ֔ד כָּל הָאֵ֑לֶּה הַדְּבָרִ֖ים וַיִּ֥חַר;ל֖וֹ מְאֹֽד

صموئيل الثاني 14: 19 2Sa.14.19

فَقَالَ الْمَلِكُ: هَلْ يَدُ يُوآبَ مَعَكِ فِي هذَا كُلِّهِ. فَأَجَابَتِ الْمَرْأَةُ وَقَالَتْ: حَيَّةٌ هِيَ نَفْسُكَ يَا سَيِّدِي الْمَلِكَ، لاَ يُحَادُ يَمِينًا أَوْ يَسَارًا عَنْ كُلِّ مَا تَكَلَّمَ بِهِ سَيِّدِي الْمَلِكُ، لأَنَّ عَبْدَكَ يُوآبَ هُوَ أَوْصَانِي، وَهُوَ وَضَعَ فِي فَمِ جَارِيَتِكَ كُلَّ هذَا الْكَلاَمِ.

וַיֹּ֣אמֶר הַמֶּ֔לֶךְ הֲיַ֥ד יוֹאָ֛ב אִתָּ֖ךְ זֹ֑את בְּכָל וַתַּ֣עַן הָאִשָּׁ֣ה וַתֹּ֡אמֶר חֵֽי נַפְשְׁךָ֩ אֲדֹנִ֨י הַמֶּ֜לֶךְ אִם אִ֣שׁ לְהֵמִ֣ין וּלְהַשְׂמִ֗יל מִכֹּ֤ל אֲשֶׁר דִּבֶּר֙ אֲדֹנִ֣י הַמֶּ֔לֶךְ כִּֽי עַבְדְּךָ֤ יוֹאָב֙ ה֣וּא צִוָּ֔נִי וְה֗וּא שָׂ֚ם בְּפִ֣י שִׁפְחָֽתְךָ֔ כָּל הָאֵֽלֶּה הַדְּבָרִ֖ים

أشهر ترجمات الكلمة في ترجمة سميث وفان دايك

أشكال الكلمة في النص الأصلي:

شواهد ورود الكلمة في الكتاب المقدس (735 آية)